Todos os capítulos de Çocukluk Aşkımın İhaneti: Capítulo 1 - Capítulo 10

İçime ince ince işleyen acıyı ancak sonradan hissedebildim.Aslında bu kadar üzülmemem gerekirdi. Sonuçta insanın yakın bir arkadaşı tarafından ihanete uğraması dünyanın sonu değildi.Ama arkadaşlık denilen o çizgiyi ilk aşan Selin olmuştu.Loş ışıkların altında, yıllardır gizlice sevdiğim kadına bakarken kendimden geçmiştim. Bu yüzden yanıma sokulup beni öptüğünde ise karşılık vermekten çekinmemiştim.Yıllardır içime attığım duygular bir anda gün yüzüne çıkmıştı.Kendime hakim olamayıp sormuştum:"Selin, biz şimdi neyiz?"Selin, şefkatle bir kez daha alnımdan öpmüştü."Şapşal, başka ne olabiliriz ki?"Odada bir anda alkışlar ve tezahüratlar yükselmiş, herkes coşkuya kapılmıştı. Tıpkı benim o anki duygularım gibi...Ama aradan yalnızca iki gün geçmişti ki Selin, kendi ağzıyla bütün hayallerimi yerle bir etti.Gülümsüyordum ama gözyaşlarımın akmasına engel olamıyordum.Yoksa o günkü belirsiz cevabı da Emir'in hatırına beni bir an önce kendinden uzaklaştırmak için uydurduğu b

Selin'in yıllar boyunca bana verdiği eşyaları tek tek ayırıp toplamaya başladım.Bu kravat, on sekizinci yaş günümde bana hediye ettiği kravatın aynısıydı. Okula bir kez takıp gitmiştim. Çok geçmeden Emir'in boynunda da tıpatıp aynısını gördüm.Emir mahcup bir tavırla, "Selin, başkalarında ne varsa benim de sahip olabileceğimi söylemişti…" demişti.Sınırlı sayıda üretilen koleksiyon figürümden geriye yalnızca kutusu kalmıştı. Selin figürü eline alıp üzerine sıktığım parfümün kokusunu sevdiğini söylemişti.Ama ertesi gün aynı figürü Emir'in sırasında gördüm.Bir de reşit oluşumu kutlamak için özel olarak yaptırılan deri ayakkabılar, basketbol forması…Benim eşsiz ve yalnızca bana ait sandığım şeyleri meğer Selin çoktan başkalarına da vermişti.Üstelik bunu herkese eşit davranarak da yapmamıştı.Selin'in Emir'e gösterdiği sınırsız ilgiyi ve ona nasıl ayrıcalık tanıdığını hatırladım.Dudaklarımda alaycı bir gülümseme belirdi.Madem öyle, bu eşyaları saklamanın da artık bir anlam

Nişan yemeğinin ardından ailem, ülke içindeki şirketlerinden birinde staj yapmamı ayarladı.Annem geleceğe dair hayaller kurmaya başlamıştı bile:"İleride siz gençler evin içindeki işleri üstlenirsiniz, ben de Lale'nin annesiyle birlikte dışarıdaki işleri yürütürüm."Babam ise anneme göz kulak olmamı, Leyla teyzenin onu da alıp götürmesine izin vermememi tembihliyordu.Bütün bu beklentileri arkamda bırakarak, kendimi tutamayıp gülümseyerek ülkeme dönen uçağa bindim.Beni uçağa uğurlamaya geldiğinde Lale, rüzgâr çanlarından birinin küçük çanını çıkarıp avucuma bıraktı.Lale, benim yanımda her zaman ölçülü ve zarif davranırdı. Ama özlemini çanının sesiyle bana duyurmaktan da kendini alamamıştı.Aylar geçmişti. Denizkent 1. Lisesi'nin 12-A sınıfı artık geride kalmıştı.Ülkedeki arkadaşlarım, benim de içinde olduğum mezuniyet fotoğrafını gönderdiklerinde kendimi sanki bambaşka bir hayata geçmiş gibi hissettim.Fotoğrafta Selin ve Emir yan yana durmuştu. Birbirlerine de yakışıyorla

Selin'le yeniden karşılaşmam, arkadaşlarımızın düzenlediği karşılama yemeğinde oldu.Artık hepimiz yetişkindik. Çevremizdeki sohbetler de yavaş yavaş ailelerin işlerine ve şirketlerin yönetimine kaymıştı.Loş ışıklar, hafif tatlı kokteyller… Ortamın havası oldukça keyifliydi.Biraz daha oturup sohbet etmek istemiştik ki ansızın davetsiz bir misafir çıkageldi.Özel odadaki sohbet bir anda kesildi.Arkadaşım ceketimin eteğini hafifçe çekiştirip alçak sesle açıkladı:"Can, onu kimse çağırmadı."Başımı salladım. Zaten tahmin etmiştim.Arkadaşım rahat bir nefes aldıktan sonra küçümseyici bir tavırla konuştu:"Şu ikisi artık bizim çevrenin yüz karası sayılır. Ailelerinin eski gücü kalmamış, kendileri de zaten adam olacak gibi değiller.""Özellikle Emir! Selin'e sanki bulunmaz Hint kumaşıymış gibi davranıyor. Selin de karşısına çıkan her erkeği kendine rakip olarak görüyor."Başımı hafifçe yana çevirdim. Tahmin ettiğim gibi, Selin'in hemen arkasında Emir de vardı.Bakışlarımı fark

Çetin ve Yılmaz aileleri arasındaki ortaklık istikrarlı bir şekilde ilerliyordu.Üç yıl sonra Lale Yılmaz'la evlendik.Düğünümüzü, yabancı bir ülkede bulunan, nostaljik havasıyla öne çıkan küçük bir kasabada yaptık. Kasabadaki her evin kapısına renkli rüzgar çanları asılmıştı.Hafif bir esinti estiğinde çanlardan berrak sesler yükseliyor, sanki her biri içten birer kutlama dileği fısıldıyordu.Düğün sona ermek üzereyken bir tebrik hediyesi aldım.Üzerinde gönderenin adı yoktu ama Sönmez Ailesi'nin mührünü çevremdekilerin hepsi tanıyordu.Aslında Lale, Yılmaz Ailesi'nin yönetimini resmen devraldıktan sonra Sönmez Ailesi'ne her yönden ve oldukça sert bir şekilde baskı uygulamaya başlamıştı.Lale'nin annesinin yokluğunda zaten yıkılmaya yüz tutmuş bir binayı andıran Sönmez Ailesi, Lale'nin müdahalesinden sonra geriye yalnızca birkaç tuğla ve enkaz parçası kalmış bir harabeye dönmüştü.Annesine ihanet eden bu aileyi Lale asla affetmeyecekti.Ben de hiç tereddüt etmeden ona destek