Üçüncü Bölüm

Ertesi gün, yeni nakil başvuru formumu alıp okula mühürletmeye gittim.

Ayrılışımı simgeleyen o kıpkırmızı mühür kağıda basılırken içimde bir şeylerin aniden boşluğa düştüğünü hissettim.

Bir an dalgınlıkla öylece kalakaldım. Tam o sırada biri yolumu kesti.

Selin hafifçe kaşlarını çattı.

"Can, evinizin kapı şifresini mi değiştirdin?"

"Dün Emir'i eve bıraktıktan sonra hemen seni görmeye geldim ama kapıyı bir türlü açamadım…"

Sözünü kestim. Kısa bir cevap verdim:

"Evet, değiştirdim."

Biraz rahatsız olmuş gibiydi ama hiçbir şey yaşanmamış gibi samimi bir tavırla sordu:

"Yeni şifre ne? Sana bakmak için evine uğrayabilirim."

Sakin bir sesle karşılık verdim:

"Gerek yok. Nakil olduktan sonra zaten burada yaşamayacağım."

Selin, elimde tuttuğum başvuru formuna baktı. Birden aklına gelmiş gibi davrandı.

"Ben bunu tamamen unutmuşum."

"Merak etme Can, yarın gelip mühürletirim."

Selin'le yan yana yürüyüp sohbet ettiğimiz böyle anlar, Emir'in Denizkent 1. Lisesi'ne nakil olmasından beri giderek azalmıştı.

Gözlerimi kısa bir an kapattım. İçimdeki gitmek istemeyişe engel olmadım ve nabzını yoklayarak sordum:

"Aramızda artık konuşamayacağımız şeyler mi var?"

Selin uzun süre sessiz kaldı. Ardından birden konuşmaya başladı:

"Can, aslında ben…"

Tam o sırada Emir, Selin'in arkasında belirdi. Kucağında bir deste defter vardı. Selin'e sevecen bir sesle seslendi:

"Selin, hani bana etüt yaptıracaktın? Neden birden ortadan kayboldun?"

Ardından defterleri Selin'e uzattı.

"Hazırladığın çalışma programının iki ay sonrasına kadar uzandığını gördüm. Ben de ona göre ders materyallerini hazırladım."

Konuşurken göz kırptı.

"Defterlerine baktım diye bana kızmayacaksın, değil mi?"

"Ne münasebet…"

Selin zoraki bir gülümsemeyle karşılık verdi, ardından endişeyle bana baktı.

Hiçbir tepki vermediğimi görünce yüzünde belli belirsiz bir hayal kırıklığı belirdi.

Demek beni hayatından çıkarırken çoktan Emir'le ortak bir gelecek planlamıştın.

Oysa senin geleceğinde bana hiçbir zaman yer yokmuş.

Yüzümdeki metaneti korumaya çalıştım. İçimdeyse acı, yıllanmış bir şarap gibi ağır ağır yayılıyordu.

Yumruklarımı sıktım, kendime gelmeye çalıştım.

"Siz konuşun, ben gideyim."

Emir, beni yeni fark etmiş gibi irkilerek bir adım geri çekildi.

"C-Can…"

"Selin'le birlikte ders çalıştığımız için bana kızdın mı?"

"Ama benim ailem yoksul. Ben de senin gibi imkanlara sahip değilim…"

Konuşurken yeniden ağlamaya başladı.

Onun bu oyununa daha fazla eşlik etmek istemiyordum.

Soğuk bir sesle, "Çekil," dedim.

Selin'in gözlerindeki o cılız suçluluk duygusu da bir anda silinip gitti. Bileğimden tutup öfkeyle çıkıştı:

"Can Çetin, sen nasıl konuşuyorsun böyle?"

Ardından hiçbir açıklama yapmama fırsat vermeden beni Emir'in önüne çekti.

"Emir'den özür dile!"

İçimde ayakta kalan son yer de sessizce bir enkaza dönüştü.

Bu kez hiç tereddüt etmeden elimi kaldırdım ve Selin'e bütün gücümle bir tokat attım.

"Selin, burada özür dilemesi gereken kişi sensin."

"Ama Emir'den değil, benden özür dilemelisin."