Çocukluk Aşkımın İhaneti

Gerçeği öğrendiğim o an kalbim yerinden çıkacakmış gibi çarpmaya başladı.

Son bir aydır Selin'in başına gelmeyen kalmamıştı. Arkadaşları tarafından defalarca darp edilmiş, türlü iftiralara maruz kalmıştı.

Onu bütün bunlardan korumak için elimden geleni yapıyordum ama her seferinde yetişemediğim şeyler de oluyordu.

Artık dayanamayınca ona okul değiştirmeyi önerdim.

O gün Selin'in üzerine buz gibi su dökmüşlerdi. O güzel yüzü bembeyaz kesilmiş, çaresizce elimi tutmuştu.

"Can, ben bilmediğim bir ortamda tek başıma olmaktan korkuyorum."

Selin'le çocukluk aşkıydık. Anaokulundan beri birlikte okula gidip gelmiştik. Aradan geçen onca yıla rağmen bu hiç değişmemişti.

Üstelik ben de ona yıllardır içten içe aşıktım.

Bir an bile tereddüt etmeden ona söz verdim: "Korkma, sen nereye gidersen ben de seninle geleceğim."

Ama şimdi anlıyordum ki bütün bunları, beni kendinden uzaklaştırmak için önceden planlamıştı.

Aklımdan ister istemez bir soru geçti: Selin benden gerçekten bu kadar mı nefret ediyordu?

Odadan gelen konuşmalar hala devam ediyordu.

"Can sana gerçekten çok bağlı."

"Tam da şimdi başka bir okula gitmesine izin verirsen, ya gidip başka bir kıza aşık olursa? Bundan hiç korkmuyor musun?"

"O mu?"

Selin küçümseyici bir kahkaha attı.

"Benim için onca kişiyle karşı karşıya geldi. Kendisi dayak yiyip yüzü gözü morardığında bile geri adım atmadı. Sence bana olan sevgisi öyle kolayca değişir mi?"

Birisi alçak sesle araya girdi:

"Ya bir gün değişirse? Can öyle kolayca karşısına alınabilecek biri değil."

Selin'in sesi umursamazca uzayıp gitti.

"Öyle bir şey olmayacak. Denizkent 1. Lisesi'nde güzel kız mı yok sanki? Can'ın başka bir kıza dönüp baktığını hiç gördün mü?"

Konuşmasındaki küçümsemeyi gizlemeye bile gerek duymuyordu.

"Bütün gün etrafımda pervane olmaktan başka bir şey yaptığı yok. Bir an olsun yakamı bırakmıyor."

Özel odada bir anda kahkahalar yükseldi. Her biri yüzüme inen bir tokat gibiydi.

Gitmek istiyordum ama ayaklarım sanki yere çakılmıştı. Dinlemeye devam ediyor, duyduğum her sözle biraz daha inciniyordum.

İçlerinden biri şaşkınlıkla araya girdi:

"Selin, gerçekten pes! Seni delicesine seven birini kendi ellerinle başkasına itiyorsun. Gerçekten hayran kaldım sana."

"Peki ama madem Can'ın sürekli peşinde dolaşmasından hoşlanmıyorsun, neden doğrudan söylemiyorsun? Can da öyle peşini bırakmayacak biri değil ki."

Selin sıkılmış bir tavırla iç çekti:

"Can fazla dikkat çekiyor. Ona her şeyi açıkça söylesem, bu işten o kadar kolay sıyrılabilir miyim?"

Ardından konuyu değiştirdi.

"Üstelik Emir, Can'ı her gördüğünde kendini kötü hissedip üzülüyor. Sadece ben yanında olduğumda biraz olsun toparlanabiliyor."

"Emir için bunu yapmak zorundaydım. Can'ın da bir süre buna katlanması gerekecek."

Bu sözleri duyunca odadakiler her şeyi anlamıştı.

Tarihleri şöyle bir hesaplayınca, Selin'in zorbalığa uğradığı yalanını uydurmaya başlamasının, Emir'in Denizkent 1. Lisesi'ne nakil olmasından tam bir hafta sonrasına denk geldiği anlaşılıyordu.

Birisi gülerek Selin'e takıldı:

"Sen de amma çapkın çıktın! Daha okula geleli ne kadar oldu ki, hemen birini gözüne kestirmişsin?"

"Gerçi Emir gerçekten çok yakışıklı. Bir de öyle narin, öyle kırılgan bir hali var ki... İnsanların ondan etkilenmesi gayet doğal."

"Can'a bak bir de. Bir kere zaten sert mizaçlı. Bütün gün asık suratla dolaşıp herkese duvar örüyor. Yakışıklı olsa ne yazar?"

Odada benim hakkımda yapılan acımasız yorumlar ardı ardına geliyordu.

Yıllardır gizlice sevdiğim Selin ise bunların hiçbirine karşı çıkmıyor, hatta arada onlara hak bile veriyordu.

Kapının dışında öylece duruyordum. Kalbim ağır ağır derin bir boşluğa gömülüyor, içimde kocaman bir hiçlik ve dinmeyen bir sızı büyüyordu.

Bir an kapıyı açıp içeri girmek ve Selin'e hesap sormak istedim.

Beni neden kandırdığını sormak...

Onu korumaya çalışırken dayak yediğimi gördüğünde, içinde bir an olsun pişmanlık ya da merhamet hissedip hissetmediğini sormak...

Bütün bunları yaparken aramızdaki onca yıllık bağı hiç düşünüp düşünmediğini sormak...

Ama tam o sırada annemin sözleri kulaklarımda yankılandı:

"Gereksiz şeylerle uğraşma. İnsan bir anda kötüleşmez."

Arkamı döndüm ve o odadan uzaklaştım.