Mag-log inหนึ่งปีห้าเดือนกับอีกสิบเอ็ดวัน ที่หล่อนกับเขาไม่ได้เจอกัน...เขาไม่นับเดือนแรกที่ต้องแยกกันอยู่ เพราะช่วงสามอาทิตย์หลังของเดือน เขาไปแอบดูหล่อนที่มหาลัยสองหน ขณะหล่อนกลับเข้าหอพักอีกหลายครั้ง กระทั่งหล่อนรู้เข้าและห้ามเขาทำอย่างนั้นด้วยเหตุผลที่เขาจำต้องยอม“อย่าทำอย่างนี้เลยมันทำให้แจ้พะวักพะวน แทนที่จะมีสมาธิในการเรียน ก็มากังวลเป็นห่วงอากัณห์ แจ้ขอนะคะอย่ามาซุ่มดูแจ้อีก แจ้รักอากัณห์... เคยบอกหลายครั้งแล้วนี่คะ แล้วแจ้ก็รักของแจ้มาตั้งนาน เวลาแค่ปีกว่าสองปีคิดจริงๆ หรือว่าจะทำให้แจ้เปลี่ยนใจ” เขาไม่รู้ว่าหล่อนรู้ได้ยังไง แต่หลังจากหล่อนมาพบเขา เพื่อขอร้อง เขาก็ต้องฝืนใจ หักห้ามความต้องการที่จะได้เห็นหล่อนเขาเปลี่ยนเป็นโทรหา หล่อนก็จำกัดให้โทรได้แค่เดือนละครั้ง ๆละ ไม่เกินสองนาทีวันเกิดเขา หล่อนฝากของขวัญมาให้ เป็นผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมหนึ่งโหลที่หล่อนปักชื่อย่อเขากับหล่อนไขว้ทับกันวันเกิดปีที่ยี่สิบเอ็ดของหล่อน ๆบอกเขาไม่ต้องหาอะไรให้ทั้งนั้นข่าวคราวเกี่ยวกับหล่อนส่วนใหญ่ เขารู้จากบริวารของเขาอีกที เพราะแม่สายจะทำกับข้าว ทำขนมข้าวต้มส่งไปให้บ่อยๆ “คุณมาลัยบอกว่าคุณแจ้ไม่เคยออกไปเ
ปัญจมายิ้มให้ลูกอินที่เดินหิ้วปิ่นโตเข้าประตูมาตลอดปีกว่าที่ผ่านมา นับแต่หล่อนออกจากบ้านนภนนท์มาอยู่หอพักของป้ามาลัย แม่สายก็จะคอยส่งเสบียงมาให้มิได้ขาด หากมาช่วงหล่อนไปมหาวิทยาลัย ป้ามาลัยจะเป็นคนรับไว้ให้ “ไง ลูกอิน วันนี้มีอะไรมาให้”ปัญมาทักเด็กสาวผู้ทำหน้าที่ผู้นำส่ง “ซี่โครงอบน้ำแดง น้ำพริกไข่ปู กับยำสามกรอบค่ะ”“แล้วอะไรอยู่ในถุงนั่นล่ะ”“อ๋อ...ถุงนี้แกงจืดลูกรอกค่ะ ป้าสายใส่ถุงมาให้ ถ้าใส่มาในปิ่นโตกลัวลูกอินจะทำหก ส่วนถุงนี้พายกรอบกับขนมปังกล้วยหอม คุณกัณห์ฝากมาให้คุณแจ้กินกับน้ำชาเวลาท่องหนังสือดึกๆ ค่ะ”หัวใจปัญจมาอ่อนยวบเพียงได้ยินชื่อเจ้าหัวใจเพื่อไม่ให้เกิดความตื้นตันจนน้ำตาคลอหน่วยจึงแกล้งพูดเล่นไปเสีย“อย่าบอกนะ ว่าคุณกัณห์ของลูกอินเข้าครัวทำพายกับขนมปังเอง”ลูกอินหัวเราะคิก ความเป็นคนเส้นตื้นไม่เคยเปลี่ยน“เปล่าค่ะ เห็นคุณกัณห์บอกป้าสายว่าซื้อมาจากร้านเจ้าประจำที่คุณแจ้ชอบนี่คะ คุณแจ้คะ”ลูกอินคุยจ๋อยๆ เมื่อตามหญิงสาวเข้ามาในบ้าน ตรงไปยังครัวกว้างที่ใช้ร่วมกันทั้งบ้าน“ว่าไง”“อีกนานมั้ยคะคุณแจ้ถึงจะกลับไปอยู่บ้านเรา”เหมือนมีอะไรกระแทกเข้าที่อกจนจุกไปชั่วครู่
ปัญจมาเดินเข้าครัวในครึ่งชั่วโมงต่อมาต้นเหตุทำให้อาหารเช้าของวันแรกที่หล่อนพ้นจากความเป็นผู้เยาว์ล่าช้า ยืนอยู่เตาหญิงสาวมองร่างสูงแข็งแรงนุ่ สวมกางจีนส์สีซีดแทนผ้าเช็ดตัว ด้วยความรู้สึกอ่อนโยนที่ออกมาจากหัวใจใครเลยจะคิด เพราะแม้แต่หล่อนเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ท้ายที่สุดผู้ชายที่กำลังยืนหันหลังให้หล่อนคนนี้ เลือกที่จะมอบความรักแก่หล่อน แทนที่จะเลือกสาวสวยจากตระกูลมั่งคั่ง หรือที่มีคุณวุฒิ วัยวุฒิ สถานะทางสังคมทัดเทียมกับเขา“อย่ามองอาอย่างนั้น ถ้าไม่อยากถูกอุ้มขึ้นเตียงอีก”ปัญจมารู้สึกตัวว่ากำลังจ้องร่างที่หล่อนแสนรักเพลิน เมื่อเสียงมีกังวานห้าวทุ้มพูดขึ้นหล่อนยิ้มหวาน พูดเสียงใส“ขู่แบบนั้นนึกหรือว่าแจ้จะกลัว แจ้รู้หรอกน่า ต่อให้เป็นบุรุษพลังม้าก็ต้องพักยกกันบ้าง นั่นอากัณห์ทำอะไรคะ”“อุ่นแพนเค้ก... มาก็ดีละ ช่วยออกไปหยิบจานเปล่าบนโต๊ะข้างนอกมาที อาตั้งโต๊ะที่ระเบียงแน่ะ จะได้กินไปชมวิวไป”“ได้ค่ะ”ปัญจมาเดินทะลุห้องนั่งเล่น แต่พอก้าวพ้นประตูออกสู่ระเบียงที่ด้านหน้า ก็หยุดกึกโต๊ะทรงรีที่เคยตั้งอยู่ข้างหน้าต่างในห้องนั่งเล่น ถูกยกมาตั้งสำหรับรับประทานมื้อเช้านอกบ้าน แต่นั่นไม่ใ
ปัญจมาไม่ทันจะเปิดปาก ร่างอ้อนแอ้นของหล่อนถูกผลักมือเบาให้กลับลงไปนอนหงายบนเตียง ขาเหยียดระพื้นข้างเตียง โหนกเป็นกระเปาะตรงต้นข้าบรรจบกันลอยเด่นเหมือนหลังเต่าแววตาคมเข้มจัดทอดมองลงมาสำรวจเรือนร่างเปลือย ก่อนสบตาหล่อนประมาณสองวินาที ทำให้หล่อนปลื้มปริ่ม ที่ตนเป็นที่ต้องการของผู้ชายคนหนึ่งมากมายขนาดนี้ อกัณห์จัดท่าร่างอ้อนแอ้นให้สะโพกกลมมนพาดกับขอบเตียง ขาเรียวถูกจับแยกห่างออกพอให้ร่างของเขาแทรกอยู่ได้ตรงกลาง จากนั้นร่างสูงทรุดลงนั่งกับพื้น ทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าและปลายเท้า จับขาเรียวพาดบ่าจากท่านั้นทำให้เขายลนวลเนื้อสาวเต็มตา เขาหายใจแรงเกือบเป็นกระเส่า เมื่อเห็นติ่งยื่นขมิบขับหยาดน้ำหวาน ไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาจำแลงแปลงท่วงท่าให้กลายเป็นแมลงที่หลงในกลิ่นน้ำหวานทันทีหน้าคมสันแนบซบเข้ากับแอ่งกักเก็บ ปักลิ้นแทรกลงไปกวาดต้อนดื่มกินอย่างสราญใจ“อะ...อากัณห์! สะ....เสียว!”ปัญจมาไม่คิดจะกักเก็บเสียงครางครวญทุกครั้งที่ลิ้นสากแบ ตวัดเป็นจังหวะ เหมือนลูกแมวตวัดเลียนมในภาชนะอกัณห์เหลือบตามองใบหน้าที่วางบนที่นอน ส่ายสะบัดปากก็ครางฮือๆ บอกความรู้สึกให้เขาได้รับรู้ ด้วยความพึงพอใจเขาเปลี
“แน่ะๆ ถูกชมแค่นี้เขิน”“เดี๋ยวเถอะ!”“แจ้พูดจริงๆ นะ” รีบพูดต่อเมื่อถูกตาคมสีน้ำตาลเข้มขึงเข้าใส่ กลบเกลื่อนความเขินที่ถูกชมซึ่งหน้า “อากัณห์ไม่ดูแก่สักนิดเดียว ภูมิฐานละใช่ แจ้คิดว่าอย่างอากัณห์นี้แหละ ที่เขาว่าเป็นคนมีเสน่ห์ทางเพศ หรือเซ็กส์แอพพีล ยิ่งอายุเพิ่มขึ้นก็จะยิ่งดูดี”“ขอให้คิดอย่างนี้ตลอดไปละกัน อากลัวแต่ว่าพออยู่ๆ กันไป แจ้จะเห็นอาเป็นแค่ตาแก่หัวล้านที่ไม่น่าเข้าใกล้นะสิ”“พูดยังกับว่าแจ้จะไม่แก่ แล้วผู้หญิงน่ะแก่เร็วกว่าผู้ชายนะคะ ยิ่งมีลูกก็ยิ่งทรุดโทรมไวเพราะร่างกายสูญเสียฮอร์โมนต่างๆ ไปกับการมีลูกแต่ละครั้ง อากัณห์ไม่ต้องกลัวไปหรอก ว่าจะไม่มียายแก่หนังเหี่ยว ผมขาวโพลนอยู่เคียงข้าง แล้วอากัณห์ก็ออกจะผมดก ไม่มีทางหัวล้านหรอกค่ะ แต่ถึงจะล้านแจ้ก็จะยังรักของแจ้อยู่ดี” สายตาอบอุ่นอ่อนหวานที่มองมายังหล่อนชั่วขณะนั้น แม้เพียงหวนระลึกถึง หล่อนก็เป็นสุขใจว่าแต่คนที่ทำให้หล่อนรู้สึกว่าตนเป็นผู้หญิงโชคดี อย่างน้อยก็ชั่วเวลานี้ หายตัวไปไหน... แทบว่ายังไม่ทันจะตั้งคำถามจบประโยค คนที่อยู่ในความคิดคำนึงของหล่อนก็เดินเข้าประตูมา“อ้อ ตื่นพอดี อากำลังจะมาปลุกทีเดียว”
“ว่าไงคะ” ปัญจมาทวงคำตอบ“ว่าไงอะไรล่ะ”“ก็ที่แจ้ถาม แหม! ทำเป็นแกล้งลืม”“ไม่เคย”คำตอบเรียบๆ ทำเอาคนอยากรู้เบนลำตัวออกห่างแข็งแกร่งสมชาย เพื่อมองหน้าสะอาดคมสันชัดๆ“จริงอะ?”“จริง” เขาลงน้ำหนักที่น้ำเสียงกว่าปกตินิดหนึ่งเหมือนจะยืนยัน “ไม่อยากจะเชื่อ ผู้หญิงเป็นร้อยที่ผ่านเข้ามาในชีวิตอากัณห์ จะไม่มีสักคนเลยหรือคะที่อากัณห์ใช้ปากด้วย”“แจ้จ๋าแจ้” เขาเรียกหล่อนเสียงกลั้วหัวเราะ กึ่งขบขัน กึ่งเอ็นดู พูดติดต่อกันไป“ขืนอามีผู้หญิงเป็นร้อยจริงๆ วันๆ คงไม่ต้องทำมาหากินกันละ เอาเวลามาบริการผู้หญิงหมด”อีกครั้งที่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสดใสในกรอบขนตางอนมองเขาอย่างกังขา“แจ้อาจจะเห็นว่าอามีเพื่อนผู้หญิงเยอะ แต่ก็มีหลายคนที่อาไม่ได้มีอะไรกับเขาเกินความเป็นเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว และที่แจ้ถามอา คำตอบก็คือแจ้เป็นคนแรกจริงๆ ที่อา... ใช้ปากด้วยอย่างสนิทสนม”“แจ้ดีใจ”“เรื่องอะไร”“ก็ที่อากัณห์ไม่เคยใช้ปากกับ... ตรงนั้นของผู้หญิงอื่น”“ผู้ชายส่วนใหญ่จะออรัลให้ก็แต่ผู้หญิงที่รู้สึกพิเศษด้วยจริงๆ ถ้าแค่มีเซ็กส์เพราะอยากปลดปล่อยอารมณ์ใคร่ มักจะผ่านตรงนั้นไป มีตั้งมากมายหลายจุดบนร่างกายผู้หญิง

![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





