ลวงให้ตายใจ

เป็นความบังเอิญหรือจงใจสะกดรอยตามมา เธอก็สุดจะคาดเดาได้ แต่ความไม่ประมาทย่อมดีที่สุด เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นที่บ้านเธอวันก่อนทำให้ไม่วางใจคนตรงหน้านัก

“ไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ ฉันกลับเองได้”

อีกฝ่ายมีทีท่าผงะไปนิดๆ นายปิยะแอบขุ่นข้องหมองใจกับคำว่า ‘คุณ’ ของคนเป็นลูก ดูเหมือนรุจารินจะได้รับกรรมพันธุ์ความหยิ่งยโสจองหองจากเมียเก่าของเขามาเต็มตัวทีเดียว คิดแล้วก็ให้หงุดหงิดไม่น้อย

“ฝนตกหนัก พ่อจอดรถตรงนี้นานๆ ไม่ได้ ขึ้นรถก่อนเถอะเดี๋ยวพ่อไปส่ง” พร้อมคำพูด มือของฝ่ายนั้นก็คว้าข้อมือเธอหมับ และหญิงสาวก็สะบัดมือทันทีด้วยความตกใจ และดูเหมือนอีกฝ่ายเองก็คงตกใจเช่นกัน นายปิยะหน้าถอดสี แววตาสำนึกผิดเจือด้วยความหมองหม่นน้อยใจคู่นั้นทำเอาหญิงสาวแอบรู้สึกผิดนิดๆ หากคิดว่าเป็นเจตนาดี ก็ดูเหมือนเธอจะทำลายน้ำใจอีกฝ่ายไปไม่น้อย

“พ่อขอโทษนะลูก พ่อแค่เป็นห่วงกลัวหนูโดนฝนไม่สบาย เหมือนตอนเด็กๆ ไง เวลาหนูตากฝนหรือโดนละอองฝนนิดเดียวก็จะเป็นหวัดทุกที” หัวใจคนฟังกระตุกนิดๆ เมื่อยามได้ยินความหลังจากปากบิดาบังเกิดเกล้า

“แต่ไม่เป็นไรนะถ้าหนูรังเกียจพ่อ พ่อมันก็เลวน่ารังเกียจเองจริงๆ สมควรให้หนูกับแม่โกรธ แต่ขอให้หนูรู้ไว้ว่าพ่อสำนึกผิดและละอายใจทุกครั้ง”

รุจารินมองท่าทีอ่อนลงผิดกับวันก่อนที่พบกันที่บ้านอย่างชั่งใจ หากเป็นการแสดงก็ถือว่าบิดาเธอแสดงได้แนบเนียนมาก แต่ถ้าไม่ใช่การแสดงล่ะ มันก็น่าคิด...

“ถ้าหนูไม่ไว้ใจพ่อ งั้นก็ไม่เป็นไรลูก พ่อคงเลวมากจนเกินที่ลูกจะให้อภัย งั้นพ่อจะไม่มาให้หนูเห็นหน้าอีกแล้วกัน แต่ร่มนี่หนูเก็บไว้ใช้นะลูก เปียกฝนจะไม่สบาย แม่ของหนูก็จะเป็นห่วงด้วย”

ว่าแล้วชายมากวัยก็ยัดร่มใส่มือของลูกสาว ก่อนที่จะเดินคอตก ไหล่ลู่ตากฝนกลับไปที่รถ รุจารินเหลือบไปเห็นตำรวจจราจรเดินฝ่าสายฝนมาแต่ไกลเพราะรถจอดในที่ห้ามจอด เสี้ยววินาทีนั้นเอง ความถูกผิดในหัวใจเธอก็ตีกันให้สับสนวุ่นวาย แล้วสุดท้ายร่างระหงก็ลุกพรวดขึ้น พร้อมยื่นร่มในมือกางกั้นสายฝนให้ผู้เป็นบิดาอย่างลืมตัว

“ลูกจ๋า!” นายปิยะหน้าชื่นขึ้น ก่อนที่จะสลดลงในนาทีต่อมา

“เอาร่มของคุณคืนไปเถอะค่ะ หนูไม่ต้องการ”

“ไม่เป็นไรลูก พ่อไม่เป็น...”

“และถ้าไม่รบกวนคุณจนเกินไป หากพบรถเมล์หรือรถแท็กซี่ข้างหน้าก็ช่วยจอดให้หนูลงนิดนึงแล้วกันค่ะ” สีหน้าคนเป็นพ่อสดชื่นในพริบตา

“ดะ...ได้ลูกได้ หนูบอกมาแล้วกัน พ่อจะจอดให้ตามที่ลูกต้องการ”

รุจารินถอนหายใจเบาๆ เอาเถอะน่า ก็แค่รับน้ำใจไว้นิดหน่อย คงไม่เสียหายอะไร อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ยื่นไมตรีมาให้โดยไม่หวังผลตอบแทนนี่นา

รถของนายปิยะไม่ใช่รถคันเดียวกับสมัยที่รุจารินกับแม่ยังอยู่ที่บ้านหลังนั้น แม้จะดูเก่าไปหน่อยแต่สภาพภายในก็ไม่ได้เลวร้ายนัก ดีที่ฝนตกอากาศไม่ร้อนอบอ้าวมากนัก หากเจ้าของรถก็ยังคงเปิดแอร์เบาๆ

“หนาวไหมลูก พ่อมีเสื้อสูทที่เบาะด้านหลัง หนูจะหยิบมาห่มก่อนก็ได้นะ”

แน่นอนว่าหญิงสาวไม่หันไปหยิบเสื้อของอีกฝ่าย ยังคงนิ่งเฉย จนกระทั่งรถติดไฟแดง คนเป็นพ่อจึงหันไปหยิบเสื้อสูทตัวนั้นมายื่นคลุมให้เสียเอง

“ไม่เป็นไรค่ะ จ๋าไม่หนาว” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบติดเย็นชา

“คลุมไว้เถอะลูก อากาศเย็นๆ เดี๋ยวจะไม่สบาย แม่หนูจะเป็นห่วง” คนขับตัดบท พอดีกับที่ไฟเขียวพอดี รุจารินจึงยอมคลุมเสื้อตัวนั้นเป็นการตัดรำคาญและเพราะเห็นแก่คำว่าแม่จะเป็นห่วง

กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของพ่อโรยรินแตะจมูกของเธอชวนให้คิดถึงวันเก่าเมื่อยามเป็นเด็กอีกครั้ง เธอชอบเอาเสื้อสูทของพ่อมาสวมเล่น เพราะชอบกลิ่นหอมสะอาดๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกลิ่นอาฟเตอร์เชฟของอีกฝ่าย ที่ทำให้จิตใจสงบผ่อนคลาย คราวนี้ก็เช่นกัน แต่ดูเหมือนเสื้อตัวนี้คงอยู่ในรถนานไปหน่อยจึงมีกลิ่นอับปนฉุนแปลกๆ ผสมมาจางๆ ด้วย

“หนูทำงานตำแหน่งอะไรเหรอ”

“พนักงานทั่วไปค่ะ” ตอบไปแบบเสียไม่ได้

“อืม...ดีจริง เมื่อกี้ตอนเห็นหนูสวมชุดนี้พ่อเกือบจำไม่ได้ หนูสวยเหมือนแม่ตอนสาวๆ ไม่มีผิด” ผู้โดยสารสาวนั่งนิ่งไม่ตอบ  ตามองตรงไปข้างหน้า อันที่จริงคงเป็นเพราะอากาศเย็นๆ ทำให้เธอเริ่มง่วงงุน

“แล้วนี่หนูมีแฟนหรือมีใครมาจีบบ้างหรือยังละลูก”

“ยะ...” คำว่ายังถูกกลืนลงคอไป พร้อมกับเปลี่ยนคำถามทันควัน “ถามทำไมเหรอคะ”

“เอ่อ...ไม่มีอะไรลูก พ่อก็แค่อยากเตือน ผู้ชายสมัยนี้น่ะไว้ใจยากจะคบใครต้องดูให้ดีๆ ว่าเจ้าชู้หรือเปล่า”

กำลังจะโต้กลับไปว่า...เหมือนพ่อใช่ไหมคะ แต่กระนั้นในเมื่อเรื่องมันจบลงไปนานแล้ว เธอก็ไม่อยากรื้อฟื้นสิ่งใดขึ้นมาอีก

“หิวไหมลูก”

“ไม่ค่ะ”

อีกฝ่ายพยายามชวนคุยอย่างไม่ย่อท้อแม้คำตอบจะเริ่มสั้นลงทุกทีๆ เมื่อม่านตาของหญิงสาวชักจะหนักขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคู่งามพยายามกะพริบถี่ๆ ไล่ความง่วงงุน พลางมองข้างทางเพื่อหารถเมล์หรือรถแท็กซี่ที่ขับผ่านแต่ก็ไร้วี่แวว ฝนตกแบบนี้รถราในเมืองกรุงหายากยิ่งกว่างมเข็ม จนท้ายที่สุดหญิงสาวก็ไม่อาจต้านทานความง่วงได้อีกต่อไป

“ลูกจ๋า...”

“...”

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ นายปิยะจึงหันไปมอง ก็เห็นลูกสาวนั่งหลับคอพับคออ่อนไปเสียแล้ว จึงลองสะกิดปลุก

“ลูกจ๋า...ลูก”

พอเห็นอีกฝ่ายนอนนิ่งไม่ไหวติง เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น เขาจึงระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกปนด้วยความรู้สึกผิดบาปลึกๆ ในใจ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำต่อคนที่ได้ชื่อว่าลูกสาว

ใช่! ถึงเขาจะไม่ค่อยได้เลี้ยงดูอีกฝ่ายมาสักเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างไรหญิงสาวตรงหน้าก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ของเขา