ความจริงที่เจ็บปวด 1.2

ความรักและความเคารพที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์นั้นไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แต่หม่อมฉันรู้ดีว่าตนเองอาจไม่มีคุณสมบัติเพียงพอสำหรับการเป็นชายาของพระองค์ อย่างที่พระองค์คาดหวังไว้

หม่อมฉันจึงขอให้พระองค์ใคร่ครวญ และพิจารณาหาสตรีอื่นที่เหมาะสมกว่าหม่อมฉัน เพื่อจะได้ช่วยเหลือและสนับสนุนพระองค์ได้อย่างที่พระองค์ต้องการ

หม่อมฉันหวังว่าพระองค์จะเข้าใจ และยอมรับการตัดสินใจของหม่อมฉัน

หลินซูหนาน

เมื่อลงนามจดหมายเสร็จสิ้นแล้ว หลินซูหนานเก็บจดหมายไว้ในลิ้นชักอย่างระมัดระวัง และพยายามคิดหาวิธีที่จะส่งไปให้โจวหยางหลงอย่างลับ ๆ ขณะเดียวกัน ใจของนางกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเกี่ยวกับอนาคตที่รออยู่ข้างหน้า จึงได้เอ่ยออกมาอย่างเหม่อลอย

“เจ้าตัดสินใจถูกต้องแล้ว หนานเอ๋อร์”

แต่ความวิตกกังวลของหลินซูหนานยังไม่ทันได้คลี่คลายอย่างที่หวังไว้ จดหมายที่ส่งไปถึงองค์รัชทายาทไม่รู้ว่าถึงมือหรือไม่ เนื่องจากไม่กี่วันต่อมา มีราชโองการจากฝ่าบาทกลับมาถึงจวนตระกูลหลิน นางได้รับข่าวจากขันทีที่มาพบบิดาของนางโดยตรง เพื่อแจ้งว่าฝ่าบาทได้ยืนยันการตัดสินพระทัยให้มีสมรสพระราชทานตามที่ได้ประกาศไปแล้ว ไม่มีทางเลือกใดที่จะเปลี่ยนแปลงได้

ความรู้สึกของหลินซูหนานเวลานี้ เหมือนกับว่าทุกสิ่งอย่างกำลังถล่มลงมาทับหัวใจของนาง ความเป็นจริงที่นางต้องเผชิญหน้าเป็นสิ่งที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไปอย่างนั้นหรือ

หลินซูหนานนั่งอยู่บนม้านั่งที่แข็งทื่อ มองหิมะที่ตกอยู่กลางสวนอย่างเหม่อลอย ดวงตาของนางจ้องมองไปยังท้องฟ้าในยามพลบค่ำ ที่เต็มไปด้วยความมืดครึ้มทั่วผืนฟ้า ที่ยิ่งมองยิ่งเศร้ามากขึ้นไปอีก การเผชิญหน้ากับความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้นั้น ทำนางรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้าง

“บ่าวจะช่วยท่านอย่างไรดีเจ้าคะ คุณหนู”

เซียงลี่ยืนอยู่ไม่ไกลรำพันออกมาเสียงเบา นางไม่รู้ว่าจะช่วยเหลือคุณหนูอย่างไรดี

อีกมุมหนึ่งเหอปี้ซี หรือฮูหยินหลินกำลังมองบุตรสาวด้วยความรู้สึกเห็นใจ แต่สมรสครั้งนี้เกิดจากการพระราชทานของฮ่องเต้ ทำให้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

“เราไม่มีทางช่วยลูกเลยเหรอเจ้าคะ ท่านพี่” นางกล่าวกับสามีเผื่อว่าจะมีความหวังขึ้นมาบ้าง

“เรื่องนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้แล้ว ข้าเองก็เจ็บปวดใจเหมือนกัน ที่เห็นหนานเอ๋อร์ของเราเป็นอย่างนี้ ลูกไม่มีชีวิตชีวาเลย ไม่รู้ว่าไปพบเจอสิ่งใดเข้าถึงมีท่าทางเช่นนี้” หลินเจิ้งหานกล่าวจบก็ถอนใจออกมา เขาเองก็ไม่อาจจะแก้ไขเรื่องนี้ได้เช่นกัน

จากนั้นสองสามีภรรยาก็เอาแต่ยืนมองภาพของบุตรสาวด้วยความเห็นใจ

ในที่สุดหลินซูหนานก็รู้ว่า ต่อให้นางไม่อยากแต่งงานก็คงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และไม่ว่าจะทำอย่างไร ความจริงที่ต้องเผชิญก็ยังคงอยู่ ซึ่งนางจะต้องเตรียมตัวเพื่อรับมือกับเหตุการณ์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เพราะฉะนั้นนางจึงต้องทำใจให้พร้อม เพื่อเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ที่รออยู่ในวันข้างหน้าอย่างกล้าหาญ

นั่นก็เพราะนางเชื่อว่าอย่างไรเสีย มันจะต้องมีหนทางแก้ไขได้ในภายหลังแน่

‘หากว่าข้าต้องแต่งเข้าวังบูรพาจริง ๆ ข้าก็จะไม่ทำตามที่พระองค์ต้องการให้ทำ ข้าจะไม่ทำให้ท่านพ่อต้องลำบากใจ หากจำเป็นข้าก็จะเป็นแบกรับความเดือดร้อนนั้นไว้เพียงลำพัง ท่านพ่อและสกุลหลินไม่จำเป็นต้องมาแบกรับด้วย’

นี่คือความคิดของนาง และนางคิดว่าจะต้องทำด้วยตัวเอง ในใจลึก ๆ นางหวังว่าความรักของนางที่มีต่อองค์รัชทายาท จะทำให้อยู่ในวังอย่างไม่ยากลำบากมากนัก