LOGIN(แม่ทัพหนุ่มยุคโบราณ x เศรษฐีนีคนงาม โบราณเชื่อมโยงกับปัจจุบัน + กักตุนเสบียง + โครงสร้างพื้นฐาน + ยุคข้าวยากหมากแพง) เย่มู่มู่พบว่าแจกันที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษมีอิทธิฤทธิ์สามารถพาทะลุไปยุคโบราณเมื่อสองพันปีก่อนได้อย่างน่าอัศจรรย์ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้รู้จักกับแม่ทัพหนุ่มยุคโบราณคนหนึ่ง แม่ทัพเฝ้าพิทักษ์เมืองสำคัญบริเวณชายแดน ตกอยู่ในวงล้อมของทัพใหญ่สามแสนนายของเผ่าหมาน เกิดภัยแล้งรุนแรง แม่น้ำแห้งเหือด ราษฎรสองแสนหิวตายเหลือเพียงแปดหมื่นคน ด้วยความอับจนปัญญา แม่ทัพอธิษฐานขอน้ำและอาหารจากเทพยดา หวังให้ราษฎรมีชีวิตรอดต่อไป เย่มู่มู่โบกมือ ได้เลย! เธอกักตุนเสบียงปริมาณมหาศาล นำมาช่วยเหลือทหารกับราษฎรทั้งหลาย ซาลาเปา หมั่นโถวนึ่ง หมั่วโถวเกลียว ขนมปังไส้เนื้อ...ทุกวันไม่ซ้ำกัน ทำให้คนโบราณทึ่งในอาหารเลิศรสจากยุคปัจจุบันเล็กน้อย ส่งตำราพิชัยสงคราม กักตุนเสบียง เกณฑ์ทหาร สร้างโรงงานคลังสรรพาวุธ...ทำให้คนโบราณต้องตะลึงในการทหารยุคใหม่ เมื่อเธอถูกคนหลอกลวง กิจการครอบครัวที่ได้รับสืบทอดมาถึงคราวล้มละลาย แม่ทัพก็ส่งเงินทอง ตำรา ภาพวาด พู่กัน โบราณวัตถุและเครื่องเคลือบมาให้เป็นการตอบแทนบุญคุณ... เธออาศัยวัตถุโบราณเหล่านี้ฟื้นฟูกิจการครอบครัวจนกลายเป็นเศรษฐีนี ก้าวสู่จุดสูงสุดในชีวิต! ขณะที่แม่ทัพอาศัยอาวุธยุทโธปกรณ์สมัยใหม่ที่เย่มู่มู่นำมาสนับสนุน กำราบหมานอี๋ ฟื้นฟูแผ่นดิน คืนความสงบให้หกแคว้น รวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว! ตกลงกันไว้ว่าจะสร้างวัดให้เธอแล้วให้ลูกหลานกราบไหว้บูชาสืบไป แม่ทัพหนุ่มกลับส่งหนังสือสมรสมาให้ ภูผามหานทีเป็นพยาน ถึงวันใต้หล้าสงบสุข เฝ้ารอการพบกันกับท่านอีกครา หนังสือสมรสทับอยู่บนชุดเจ้าสาว หน็อยแน่ นายแม่ทัพตัวดี เจตนาที่แท้จริงของนายคือแบบนี้เองสินะ!
View More"쿠온 씨! 정신 차리세요!"
들것에 실려 구급차로 옮겨지는 동안, 복부를 짓이기는 극심한 통증에 불안은 걷잡을 수 없이 번져갔다. 스마트폰 화면에 번진 핏자국을 신경 쓸 겨를도 없이 통화 연결음을 듣는 사이, 시야가 서서히 번져 흐려졌다…… 다리 사이로 타고 흐르는 미지근한 감각. 몸속에서 끝없이 빠져나가는 피. 그와 반비례하듯 내 체온은 빠르게 떨어져 가고 있었다.
구급차 안, 의료진의 절박한 목소리가 어지럽게 울려 퍼졌다.
뚝……
전화가 연결되었다.
"……무슨 일이지?"
스마트폰 너머로 들려오는 싸늘한 목소리. 남편인 쿠온 미나토였다. 차분하게 가라앉은 그 음성에는, 나와는 한마디조차 섞고 싶지 않다는 거부감이 고스란히 묻어나 있었다.
"미나토…… 큰일 났어…… 나, 피가 너무 많이 나와서…… 아기가……"
찰나의 정적. 대답이 돌아오지 않는 그 몇 초가 내게는 그 어떤 시간보다 길게 느껴졌다.
"피……? 아기?"
미나토의 목소리는 '대체 무슨 헛소리를 하느냐'는 투였다. 이내 깊은 한숨 소리가 귓가를 때리더니, 얼음장 같은 목소리가 이어졌다.
"같은 수법을 대체 몇 번이나 써먹을 셈이야?"
스마트폰 너머로 웅성거리는 사람들의 소리가 섞여 들려왔다.
"나 바쁜 거 너도 알잖아. 네 연극에 장단 맞춰줄 시간 없어."
나는 흘러내리는 눈물을 삼키며 애원했다.
"아니야…… 정말이야……!"
거기까지 내뱉자마자 칼로 도려내는 듯한 통증이 치밀었다. 말문이 턱 막혔다. 그래도 전해야만 했다.
"지금, 구급차 타고…… 병원에 가는 길인데……"
바로 그때였다.
"미나토 씨, 누구랑 통화해?"
수화기 너머에서 들려온 한 여자의 목소리. 부드럽고 끈적하게 애교 섞인 말투, 그리고 너무나도 익숙한 목소리의 주인. 그 목소리를 들은 순간, 숨이 멎고 심장이 쿵 내려앉았다.
나긋나긋하게 어리광을 부리는 저 목소리…… 설마, 그녀인가……?
——그럴 리 없어……
"쿠루미…… 별거 아니야. 괜찮아."
미나토의 대답은 무거운 둔기처럼, 내가 애써 외면해 왔던 불길한 예감을 가차 없이 짓밟았다.
——쿠루미…… 역시, 그녀였다. 우리 집 가정부 딸의 이름.
(미나토가 지금, 쟤랑 같이 있다고……? 대체 왜 둘이 같이 있는 건데?)
"있잖아, 미나토 씨. 같이 검사 결과 들으러 가주면 안 돼?"
응석을 부리는 듯한 그녀의 말에, 미나토가 옅게 미소 짓는 기척이 통화 너머로도 생생하게 전해졌다. "별거 아니야", 그 한마디만으로도 알 수 있었다. 나와 이야기할 때와 그녀와 이야기할 때의 목소리 톤, 그리고 태도의 간극. 저토록 다정한 목소리로 말하는 미나토를, 나는 지난 몇 년간 단 한 번도 보지 못했다.
하지만, 대체 왜……? 미나토는 지금…… 어째서 저 여자와 함께 있는 걸까?
의문이 머릿속을 걷잡을 수 없이 소용돌이쳤다. 고동이 거세지고 숨이 턱 끝까지 차올랐다. 유산 위기에 처해 있어서 심장이 뛰는 것뿐이라고 스스로를 타일렀다. 나는 떨리는 몸으로 숨을 들이켜며 피 묻은 스마트폰을 꽉 쥐었다. 그리고 수없이 떠올랐다 사라지던 그 질문을 기어이 입 밖으로 뱉어냈다.
"미나토…… 왜 쿠루미랑 있어……? 어째서……"
직후, 스마트폰 너머로 병원 안내 방송이 흘러나왔다.
「아이자와 쿠루미 님, 임산부 검진으로 대기 중이신 아이자와 님, 3번 진료실로 들어오세요~」
그 안내가 들려온 다음 순간, 뚝 하고 통화가 끊기더니 차가운 전자음만이 귀를 찔렀다. 뚜- 뚜- 뚜-.
임산부 검진——
그 단어가 내 심장을 갈기갈기 찢어발겼다.
메마른 헛웃음이 비어져 나왔다. 분명 웃고 있는데 눈물은 멈추지 않고 흘러내렸다. 손에 더는 힘이 들어가지 않았다. 손아귀에서 미끄러진 스마트폰이 구급차 바닥에 건조한 마찰음을 내며 나뒹굴었다.
(……그런 거였구나.)
허벅지 사이로 끈적하고 따뜻한 감각이 번지며, 몸속의 피가 쉴 새 없이 쏟아져 내렸다. 그와 반대로 내 체온은 한 줌씩 식어갔다.
이 얼마나, 우스꽝스러운 꼴인가.
내가 뱃속의 아이를 잃어가는 절체절명의 순간에.
내 남편은 다른 여자의 임산부 검진에 보호자로 동행하고 있었다.
심지어 그 여자는, 우리 집 가정부의 딸이었다.
"쿠온 씨, 링거 연결할게요."
의료진이 다급하게 말하며 팔에 바늘을 찔러 넣었다. 응당 아파야 할 그 감각조차 내게는 이미 남아있지 않았다.
헛웃음이 비질비질 새어 나왔다. 이내 날카로운 통증이 덮쳐와 웃음조차 지을 수 없었다. 손끝이 차게 식어가며 감각이 마비되어 갔다. 의사인 나 스스로도 지금 내 상태가 가망이 없다는 것쯤은 너무나 잘 알고 있었다.
(분명, 이젠, 틀린 거겠지…….)
의식이 아득하게 멀어지는 어둠 속에서, 나는 차라리 이대로 영원히 눈을 뜨지 않기를 간절히 바랐다.
เดิมทีเหวินเหลียนเยว่หลับไปแล้ว ทว่าถูกสายโทรศัพท์ของเย่มู่มู่ทำให้สะดุ้งตื่นเธอถามขึ้นว่า “ฝ่ายเราเป็นคนลงมือก่อนหรือเปล่า?”“ไม่ เป็นการป้องกันตัว อีกฝ่ายห้าร้อยคนถือมีดพุ่งเข้ามา...”“หลูซีกับเฉินขุยจึงลงมือ!”“อีกฝ่ายมีสองคนถูกฟันตาย สี่คนถูกฟันแขนขาขาด พวกเขาตกใจกลัวและเริ่มหนี...”เหวินเหลียนเยว่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ยังดี ๆ เรามีเหตุผล!”“ฉันจะพาทนายไปเดี๋ยวนี้!”เย่มู่มู่ยังคิดจะออกไปตามเฉินขุยกับหลูซี และเรียกให้พวกเขาหยุด...“กลับมา ไม่ต้องตาม!”ฮ่าวอี้บอกกับเย่มู่มู่ว่า “แม้จะเป็นการป้องกันตัว ก็ยากถ้าจะให้รอดร้อยเปอร์เซ็นต์!”“หาทนายที่ดีที่สุด ให้ค่าชดเชยที่เพียงพอ สี่คนที่แขนขาขาดนั่นน่าจะยังต่อเข้าไปได้!”“ให้พวกเขามีท่าทีสำนึกผิดจะต้องดีแน่!”เย่มู่มู่รู้ดีว่า ก่อนหน้านี้ฮ่าวอี้เป็นตำรวจติดอาวุธ ภูมิหลังลึกซึ้ง!“คุณเกี่ยวข้องหรือเปล่า รักษาพวกเขาเอาไว้!”หลูซียังไม่บรรลุนิติภาวะ สองสามปีเขาก็ออกมาได้แล้วถ้าทนายพยายามสักหน่อย ก็เข้าแค่สถานกักขังเด็กและเยาวชน หรือได้รับการประกันตัวออกมาเลย!แต่เฉินขุยฐานะไม่เหมือนกัน เขาเป็นแม่ทัพ เย่มู่มู่ต้องส่งเขากลับยุ
ครั้งนี้ฟันลงมาเป็นแขน~ครั้งหน้าอาจเป็นหัวคนก็ได้ชายผมเหลืองพูดกับพี่ใหญ่ที่เป็นหัวหน้าว่า “ลูกพี่ ฝีมือของคนคนนี้มัน...”พี่ใหญ่ที่เป็นผู้นำตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง “เถ้าแก่บอกแล้ว ขอแค่จัดการได้สวย จะเพิ่มให้อีกหนึ่งร้อยล้านก็ได้! พวกนายทำอะไรถึงจะหาเงินได้เยอะขนาดนี้?”“ทำงานนี้ อย่างน้อยพวกนายก็ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ไปห้าปี และซื้อบ้านได้!”สองพันห้าร้อยล้าน~ช่างทำให้คนคลั่งจริง ๆภายใต้เงินก้อนโตต้องมีความกล้า!ทุกคนมองไปที่เฉินขุยอย่างบ้าคลั่ง~“ไป จัดการเขาซะ ฟันให้ตาย...”ครั้งนี้ คนยี่สิบกว่าคนพุ่งเข้ามา ด้านหลังยังมีคนหนึ่งร้อยกว่าคนตามมาอีก!เฉินขุยยกดาบม่อเตาขึ้นตวัดไปที่ฝูงชนส่วนหลูซีหลูหมิงชักดาบยาวออกจากฝัก พวกเขาออกโรงแล้ว!ฮ่าวอี้ตะโกนอยู่เบื้องหลังพวกเขา “อย่าฆ่าคน พยายามอย่าฆ่าคน!”“ฆ่าคนเยอะเกินไป พวกนายจะติดคุกเอาได้ คุณหนูเย่ช่วยตามเช็ดตามล้างให้พวกนายไม่ได้นะ!”ครั้นเห็นทั้งสามคนยังคงลงมือ!ฮ่าวอี้ก็อุทาขึ้นมาโดยตรงว่า “จบเห่แล้ว!”เฉินขุยฟันดาบลงไปทีหนึ่ง ถูกคนที่อยู่ตรงหน้าสุดไม่กระดุกกระดิกแล้ว!หลูซีชักดาบเหิงเตาราชวงศ์ถังออกจากฝัง ศีรษะคนศ
ในเวลานี้ ในที่สุดแม่ทัพเฉินขุยที่กรนสะเทือนฟ้าอยู่ในรถก็ตื่นขึ้นมาแล้วเสียงหลูหมิงซ้อมคนไม่ได้ทำเขาสะดุ้งตื่นแต่อย่างใด กลับกันเสียงอาวุธที่กระทบไปบนพื้น ในตอนที่อีกฝ่ายเอาอาวุธประเภทมีดออกมาจากในรถกองหนึ่ง ซึ่งเป็นเสียงมีแต่อาวุธประเภทมีดเท่านั้น ดันทำให้เฉินขุยที่ดื่มเบียร์และเหล้าขาวจนเมาแอ๋ตื่นเขาดื่มไปสามโต๊ะ โต๊ะที่สามดื่มเหล้าขาวโดยตรงเมื่อกลับมาถึงโต๊ะของเย่มู่มู่ เขาก็ตะโกนออกมาว่ายุคปัจจุบันข้าวของมากมาย ประชาชนมั่งคั่ง กินเนื้อดื่มเหล้ากล้าได้กล้าเสียเช่นนี้!ขนาดขึ้นรถแล้ว ก็ยังตะโกนลั่นทั้งเมามายว่า “นี่เป็นยุคที่ดียุคหนึ่ง!”แม่ทัพใหญ่สะดุ้งตื่นแล้วเขาเปิดประตูรถ เห็นอีกฝ่ายมีห้าร้อยกว่าคน ถืออาวุธประเภทมีดทำท่าเปี่ยมพลัง มุ่งหน้าเข้ามาใกล้พวกเขาอย่างดุเดือดรุนแรง สมองที่เบลอ ๆ ของเฉินขุยพลันได้สติขึ้นมาทันที เขาตะโกนเสียงดังว่า “ใครกัน มีกล้ามาปล้นท่านเทพ...”เย่มู่มู่ส่งเกราะกันกระสุนให้เขา “อีกฝ่ายคนเยอะ ใส่ไว้ก่อน?”เฉินขุยยื่นมือไปที่เย่มู่มู่ “ท่านเทพ ดาบม่อเตา...”เย่มู่มู่ตอบกลับด้วยความกังวลว่า “ตอนนี้เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย จะฆ่าผู้บริสุทธิ์
คนผมเหลืองน้ำเสียงติด ๆ ขัด ๆ “พี่ พี่ใหญ่ คนฝึกยุทธ์!”“เขาคือคนฝึกยุทธ์ อีกฝ่ายยังมีคนฝึกยุทธ์แบบนี้อีกเก้าคน ทำยังไงดี?”พี่ใหญ่ที่เป็นหัวหน้าพูดแทรกเขาพร้อมกับด่า “หุบปากไปซะ เขาต่อสู้เก่งแล้วยังไง?”“เรามีคนมากมายขนาดนี้ ที่คืนนี้พาพี่น้องห้าร้อยคนออกมาปฏิบัติการ ก็เพื่อชีวิตของแม่หนูคนนี้!”“ลูกค้าจ่ายเงินมัดจำมาห้าร้อยล้าน หลังจัดการเป้าหมายเสร็จ ยังมีอีกหนึ่งพันห้าร้อยล้าน พอให้พวกพี่น้องกินดีอยู่ดีไปตลอดชีวิต!”“หรือว่าพวกนายคิดจะถอดใจ?”สองพันล้าน~นี่มันสองพันล้านเต็ม ๆ เลยนะ!พวกเขาหาเลี้ยงชีพด้วยวิธีผิดกฎหมาย ในกระเป๋าเสื้อไม่มีเลยสักสลึงเดียว แห้งกรังไม่ง่ายเลยกว่าจะได้รับงานใหญ่ ห้าร้อยคน ทุกคนจะได้รับส่วนแบ่งสี่ล้านต่อให้ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ นี่ก็ได้สี่ล้านจริง ๆพวกเขาต้องทำอะไรถึงจะหาเงินได้มากมายขนาดนี้ลูกน้องรอบ ๆ ได้ยินดังนั้น แต่ะคนก็เผยสีหน้าตื่นเต้นออกมาเงินก้อนนี้ พวกเขาต้องคว้ามาให้ได้!คนผมเหลืองกัดฟันเอ่ยขึ้นว่า “ทำครับ ผมต้องเอาเงินนี้มาอยู่ในมือให้ได้!”พี่ใหญ่พูดกับพี่น้องใต้บัญชาต่อ “ไป เอามีดมา...”เปิดที่เก็บของท้ายรถออก อีกฝ่ายถื
เครื่องสัมฤทธิ์ห้าชิ้นของหยางชิงเหอ ถูกผู้อาวุโสทั้งสามแบ่งกันไปหมดแล้ว ขายได้สองพันสี่ร้อยล้านกริชสองเล่ม ขายได้หนึ่งร้อยห้าสิบล้าน และหนึ่งร้อยล้านส่วนเครื่องกระเบื้องห้าชิ้น พวกเขาให้ราคาต่ำเกินไป เซิ่นอันเตรียมจะนำไปส่งให้เถ้าแก่หลี่เถ้าแก่หลี่ยังอยู่ที่คลับเฮาส์!ยังไม่นับรวมราคาเครื่องก
หลังจากจางเฉินซีเซ็นสัญญาเข้าทำงานแล้ว เลขาที่ผู้อาวุโสมู่แนะนำไว้ก็มาถึงเดิมทีเย่มู่มู่คิดว่า จะเป็นประเภทเดียวกับเวินลี่ เป็นประเภทหญิงสาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่ที่มีความสามารถรอบด้านผู้ที่มาเป็นเด็กสาวที่มีใบหน้ากลมเล็ก ใส่แว่นตากรอบดำ สวมเสื้อฮู้ดสีขาว ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษานึกไม่ถึงเลยว่าเลขาจะอ
เมื่อได้ยินเสียงที่แก่ชราและห่อเหี่ยวของผู้เป็นพ่อ หยางชิงเหอก็ร้องไห้ออกมาเสียงดังยิ่งขึ้นพ่อของเธอรีบปลอบโยน “อย่าร้อง เด็กดี พ่อกับแม่ไม่โทษลูกหรอกนะ เดี๋ยวพ่อจะจองตั๋วเครื่องบิน พรุ่งนี้จะบินไปหา ลูกไม่ต้องกลับมาที่บ้าน พ่อกับแม่จะไปหาลูกเอง!”“เห็นลูกสบายดี พวกเราถึงจะวางใจ!”เย่มู่มู่ส่งกร
ฮ่าวอี้ก้าวออกมา แล้วพูดกับลูกพี่คนนั้นว่า “อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระกับฉัน บอกมาตามตรง ผู้ทรงอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังพวกนายเป็นใคร?”ลูกพี่คนนั้นถูกคำพูดของหวังเสี่ยวเฉิงเมื่อครู่ทำให้หัวเราะ ยังหัวเราะฮ่า ๆ อยู่เขาออกมาทำมาหากินยี่สิบกว่าปีแล้ว ไม่เคยเห็นเรื่องที่น่าตลกขนาดนี้คนสิบกว่าคน บอกว่าพ












Ratings
reviewsMore