กลับมาครั้งนี้ข้าขอเปลี่ยนชะตาเพื่อทวงแค้น

“ตามพระราชโองการของฝ่าบาท ตระกูลหลินได้กระทำความชอบมากมาย คุณหนูสกุลหลินมากด้วยความงามและจรรยามารยาทเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาเอก จึงทรงมีพระบัญชามอบสมรสพระราชทานระหว่างคุณหนูหลิน หลินซูหนานและองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ เพื่อเป็นการเชื่อมสัมพันธ์อันดีระหว่างกัน และเสริมสร้างความมั่นคงในราชสำนัก ให้คุณหนูหลินแต่งเข้าวังบูรพา และดำรงตำแหน่งพระชายาเอกของรัชทายาทโดยเร็ว จบราชโองการ”“ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี” สิ้นเสียงของโหวกงกง หลินซูหนานยังคงนั่งนิ่งคล้ายกับคนไม่มีสติ นั่นเพราะความตกใจและความไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ทำให้นางไม่สามารถกล่าวอันใดออกมาได้ในทันที หัวใจของนางยามนี้เต้นรัวขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกังวล ความไม่เข้าใจ และสุดท้ายความหวาดกลัวเมื่อบุตรสาวยังนั่งนิ่ง ทำให้หลินเจิ้งหานบิดาของนางลุกขึ้นและก้าวขึ้นไปข้างหน้า พร้อมกับย่อกายลงคุกเข่ารับราชโองการอย่างนอบน้อมแทนบุตรสาว “กระหม่อมหลินเจิ้งหาน น้อมรับราชโองการ”โหวกงกงยื่นม้วนพระราชโองการให้หลินเจิ้งหานรับไว้ แล้วเขาก็กล่าวต่อ“ข้าได้รับคำสั่งให้มาส่งมอบพระราชโองการนี้ด้วยตนเอง เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะดำเน

องค์รัชทายาทในฐานะของฮ่องเต้องค์ต่อไป ย่อมต้องมีขุมกำลังที่แข็งแกร่งและเก่งกาจเพียงพอในการรับมือกับสถานการณ์ที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยอันตราย ความเข้มแข็งและความสามารถในด้านการปกครองนั้นเป็นสิ่งสำคัญ แต่สิ่งที่ไม่สามารถมองข้ามได้ก็คือการมีผู้สนับสนุนที่เชื่อถือได้และมั่นคงเพียงพอสตรีที่อยู่เบื้องหลังองค์รัชทายาทนั้นก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน เพราะนางจะเป็นฮองเฮาในภายหน้า ซึ่งจะต้องทำหน้าที่ในการสนับสนุนและเสริมสร้างความมั่นคงให้กับว่าที่ฮ่องเต้องค์ต่อไปการมีฮองเฮาที่มีความฉลาดเฉลียวและมีคุณธรรมสูงส่ง จะช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับราชสำนัก และเป็นปัจจัยสำคัญในการรักษาความสงบเรียบร้อยภายในวังหลังด้วยด้วยเหตุนี้ฝ่าบาทจึงพิจารณาอย่างรอบคอบในการเลือกพระชายาเอกขององค์รัชทายาทอย่างมาก การมองหาสตรีที่มีคุณสมบัติเหมาะสมและมีความสามารถในการสนับสนุนองค์รัชทายาทได้อย่างดีเยี่ยมเป็นสิ่งที่สำคัญมากเนื่องจากหลินซูหนานซึ่งเป็นบุตรสาวของราชครูหลิน นางมีคุณสมบัติที่โดดเด่นและเป็นที่พึงพอใจของฝ่าบาท นางมีความฉลาดเฉลียวและมีคุณธรรมสูงส่ง ทำให้ฝ่าบาทมองว่านางเป็นผู้ที่เหมาะสมที่สุดในการเข้ามาเป็นพระชา

ทว่าหลินซูหนานกลับไม่ได้รู้สึกมั่นใจอย่างคำกล่าวของบิดาเลยแม้แต่น้อย เรื่องบางเรื่องที่บิดาไม่รู้นั้นน่ากลัวเสียยิ่งกว่าอะไร บางครั้งบิดาของนางอาจจะมององค์รัชทายาทในแง่ดีเกินไปก็ได้นางแทบอยากจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่พบเจอมาให้บิดาฟัง แต่ก็กลัวว่าหากเล่าไปแล้วอาจจะทำให้เกิดความขัดแย้งครั้งใหญ่ หรือไม่ก็อาจจะไม่มีผู้ใดเชื่อนางเลยก็ได้ จึงได้เพียงแต่เงียบไว้ และหาวิธีที่จะไม่ต้องแต่งงานกับเขาเท่านั้น“ท่านพ่อ ข้าสามารถขอเลื่อนการแต่งงานครั้งนี้ออกไปได้หรือไม่เจ้าคะ” แม้จะรู้ว่าแทบจะไม่มีความหวัง แต่หลินซูหนานก็ยังเลือกที่จะขอร้องอีกครั้งหลินเจิ้งหานฟังคำขอของบุตรสาวด้วยความเงียบงัน เขารู้สึกถึงความทุกข์ใจและเข้าใจถึงความต้องการของนาง แต่ก็รู้ดีว่าการขอเลื่อนการแต่งงานนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย หรือเรียกว่าแทบจะไม่มีทางเป็นไปได้เลยหลินเจิ้งหานส่ายศีรษะอย่างจนใจ ขณะตอบกลับบุตรสาว“นี่คือพระราชโองการจากฝ่าบาท ยากที่ใครจะฝ่าฝืนได้ เจ้ามีปัญหาอะไรหรือลูกพ่อ ที่ผ่านมาเจ้าก็ดูเข้ากับองค์รัชทายาทได้ดีนี่ และเจ้าเองก็เคยบอกว่ายินดีที่จะแต่งกับพระองค์ ด้วยเหตุนี้พ่อจึงยอมให้เจ้าทำสัญญาหมั้นหมายจนนำมา

คำกล่าวนี้ไม่ต่างจากคมดาบที่ฟันลงมาที่ใจของนางให้บาดเจ็บเจียนตาย หลินซูหนานไม่เคยเห็นโจวหยางหลงในท่าทีที่ป่าเถื่อนเช่นนี้มาก่อน ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว นางพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อตอบกลับ แม้ว่าตอนนี้แรงของนางแทบจะไม่มีเหลือแล้วก็ตาม“พระองค์คิดจะทำเรื่องผิดอย่างนั้นหรือ ถึงต้องให้สกุลหลินของหม่อมฉันเลือกข้างด้วย” นางถามด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงโจวหยางหลงมองนางด้วยสายตาที่เย็นชา มือข้างที่กำลังบีบคอนางกลับบีบแน่นขึ้นอีก“ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าเรื่องที่ออกจากปากข้า ล้วนเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะมาสงสัย และข้าต้องการแน่ใจว่าคนที่ข้าจะแต่งงานด้วยนั้นรักและภักดีต่อข้าโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ เท่านั้น!!”“พระองค์...กำลัง...ทำให้หม่อมฉันจะ...เจ็บ...”หญิงสาวพยายามเอ่ยด้วยเสียงที่แผ่วเบา สายตาของนางเริ่มพร่ามัวจากการขาดอากาศหายใจ ร่างกายเริ่มอ่อนแรง นางรู้สึกถึงความกลัวที่ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันท่ามกลางความเจ็บปวดในช่วงเวลานั้น หลินซูหนานเริ่มตระหนักว่าคนที่นางเคยรักและเชื่อมั่น ไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านางอีกต่อไป การก

ความรักและความเคารพที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์นั้นไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แต่หม่อมฉันรู้ดีว่าตนเองอาจไม่มีคุณสมบัติเพียงพอสำหรับการเป็นชายาของพระองค์ อย่างที่พระองค์คาดหวังไว้หม่อมฉันจึงขอให้พระองค์ใคร่ครวญ และพิจารณาหาสตรีอื่นที่เหมาะสมกว่าหม่อมฉัน เพื่อจะได้ช่วยเหลือและสนับสนุนพระองค์ได้อย่างที่พระองค์ต้องการหม่อมฉันหวังว่าพระองค์จะเข้าใจ และยอมรับการตัดสินใจของหม่อมฉันหลินซูหนานเมื่อลงนามจดหมายเสร็จสิ้นแล้ว หลินซูหนานเก็บจดหมายไว้ในลิ้นชักอย่างระมัดระวัง และพยายามคิดหาวิธีที่จะส่งไปให้โจวหยางหลงอย่างลับ ๆ ขณะเดียวกัน ใจของนางกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเกี่ยวกับอนาคตที่รออยู่ข้างหน้า จึงได้เอ่ยออกมาอย่างเหม่อลอย“เจ้าตัดสินใจถูกต้องแล้ว หนานเอ๋อร์”แต่ความวิตกกังวลของหลินซูหนานยังไม่ทันได้คลี่คลายอย่างที่หวังไว้ จดหมายที่ส่งไปถึงองค์รัชทายาทไม่รู้ว่าถึงมือหรือไม่ เนื่องจากไม่กี่วันต่อมา มีราชโองการจากฝ่าบาทกลับมาถึงจวนตระกูลหลิน นางได้รับข่าวจากขันทีที่มาพบบิดาของนางโดยตรง เพื่อแจ้งว่าฝ่าบาทได้ยืนยันการตัดสินพระทัยให้มีสมรสพระราชทานตามที่ได้ประกาศไปแล้ว ไม่มีทางเลือกใดที่จะเปลี่ยนแปลงได