บทที่ 6 เข้าป่าหาเสบียง [1]

ลี่อินมองดูเสบียงที่นางมีก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะว่ามันเหลือน้อยเต็มทน ของที่นางปลูกไว้ก็ยังไม่สามารถนำมาทำอะไรได้ จึงจำเป็นจะต้องเข้าป่าหาเสบียงเก็บไว้ทำอาหาร ในระหว่างที่รอพืชผลที่ปลูกไว้โตพอเก็บกินได้เสียก่อน

หญิงสาวได้พาเสี่ยวเหลียนน้อยไปฝากป้าเจียงไว้ก่อน เด็กน้อยรู้ว่ามารดาต้องทำงานก็ไม่ได้งอแงให้รำคาญใจ นางเพียงแค่เบะปากทำปากยื่นน้ำตาคลอหน่วย แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา ราวกับว่าเสี่ยวเหลียนพยายามจะไม่ทำให้ท่านแม่ไม่สบายใจ เสี่ยวเหลียนจะเป็นเด็กดีรอท่านแม่กลับมารับกลับบ้าน

“ท่านป้าเจียงข้าฝากเสี่ยวเหลียนก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะรีบไปรีบกลับไม่รบกวนท่านนาน” ลี่อินบอกกับท่านป้าเจียงด้วยความเกรงใจ แม้ไม่อยากจะเป็นภาระใครแต่เรื่องปากท้องก็สำคัญเช่นกัน

“เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก เสี่ยวเหลียนก็เหมือนหลานข้า นางเลี้ยงง่ายจะตายเจ้าไปเถอะ เข้าป่าคนเดียวดูแลตัวเองให้ดี” ป้าเจียงรับเจ้าเด็กน้อยมาอุ้มไว้ ก่อนที่แม่ของเจ้าเด็กอ้วนในอ้อมแขนจะเข้าป่า ป้าเจียงจึงได้เตือนให้ระมัดระวังตัว เป็นเพียงสตรีร่างเล็กเข้าป่าคนเดียวอันตรายมีรอบด้าน

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้า ข้าจะระวังตัวให้ดี” หญิงสาวกล่าวขอบคุณท่านป้าเจียงอย่างซาบซึ้งใจ ที่คอยเป็นห่วงตนเสมอมา

หลังจากที่นำบุตรสาวไปฝากท่านป้าเจียงไว้แล้ว ลี่อินได้มุ่งหน้าเข้าป่าทันที นางตั้งใจว่าจะไม่เข้าไปลึกเพราะไม่รู้ว่าจะมีสัตว์อันตรายหรือไม่ จะเข้าไปเพียงส่วนกลางของป่าก็พอ

ลี่อินสะพายกระบุงไว้ด้านหลังข้างในกระบุงมีมีด กระบอกน้ำ และกล้วยอีกห้าลูก เผื่อว่ายามเดินเหนื่อยแล้วหิวจะได้มีอะไรไว้กินรองท้อง นางกะไว้ว่าจะหาของกินให้ได้เต็มกระบุงที่เตรียมมา ตนกับเสี่ยวเหลียนก็จะมีเสบียงไว้กินได้ครึ่งเดือนพอดี

เดินเข้าป่ามาได้หนึ่งเค่อ (15 นาที) ลี่อินก็พบเข้ากับแหนงหน่อไม้ที่อ่อนกำลังดี หญิงสาวจึงได้หักเก็บไว้เป็นกำแล้วใช้เถาวัลย์ผูกไว้เป็นมัด จากนั้นจึงเก็บใส่กระบุง

ลี่อินเดินไปตามป่าไผ่ต่อไปเรื่อย ๆ เพื่อตามหาเห็ดเยื่อไผ่ที่มักจะขึ้นตามป่าไผ่ จะได้เก็บไว้มาตากแห้งเพื่อถนอมอาหาร หรือทำน้ำแกงเห็ดซดตอนร้อน ๆ ก็อร่อยดี และก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวผิดหวัง เพราะเพียงมองรอบป่าไผ่ เห็ดที่นางตามหาเกิดขึ้นเยอะมากจนลี่อินไม่ต้องเดินหาให้เมื่อย

เมื่อเก็บเห็ดจนพอใจแล้วหญิงสาวก็ได้เดินออกจากป่าไผ่ นางเดินลึกเข้าป่าไปเรื่อยจนไปเจอเข้ากับต้นพุทราจีนผลดก

“นั่น ๆ ต้นพุทรานี่ ลูกดกเสียด้วย ข้าจะเก็บเจ้าไปเยอะ ๆ เลย” ลี่อินยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ นางเบื่อกล้วยเต็มทนแล้ว คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่ยอมเดินลึกเข้ามาอีกหน่อย

หญิงสาวเก็บลูกพุทราเต็มห่อผ้า ก่อนจะสะพายกระบุงเดินทางต่ออีกนิด ในใจเผื่อว่าจะเจออะไรที่สามารถนำกลับไปได้อีก

และก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวังจริง ๆ เพราะนางบังเอิญเก็บไข่ไก่ป่าได้หลายฟอง ใจจริงอยากจะได้ไก่ป่าสักตัวไว้ทำอาหารให้บุตรสาว อยากจะให้เสี่ยวเหลียนได้กินเนื้อกับเขาบ้าง แต่ติดตรงที่ไก่วิ่งเร็วเกินไปนางตามไม่ทันสักตัว ไก่หนีไปจนหมดเหลือเพียงไข่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า

“ได้ไข่ก็ยังดี เจ้าลูกหมีข้าต้องได้กินไข่ คิกคิก” แม้จะผิดหวังไม่ได้กินเนื้อ แต่มีไข่ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ลี่อินเดินวนอยู่ในป่าสักพักนางก็ได้หัวมันหวาน เห็ดโคน เห็ดหูหนู และผักอีกนิดหน่อย จึงได้ตัดสินใจว่าจะกลับหมู่บ้าน เพราะยามนี้ก็น่าจะเลยยามเว่ย (13.00-14.59 น.) กว่าจะเดินกลับถึงหมู่บ้านก็คงจะเย็นพอดี

ก่อนจะเดินย้อนกลับมาถึงป่าไผ่ หญิงสาวเห็นต่อไม้ตรงหน้าเหมือนมีเห็ดบางอย่างขึ้นอยู่ มันเกิดตามต่อไม้แห้งประมาณห้าดอก ด้วยความสงสัยลี่อินจึงเดินเข้าไปดู ลักษณะของมันเป็นดอกใหญ่สีแดงก่ำแข็ง ๆ รูปร่างคล้ายเปลือกหอยเชลล์

“เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็นเห็ดหลินจือ โหยยย อุตส่าห์เจอของดีจะดอกใหญ่กว่านี้ก็ไม่ได้” เพราะที่เห็นเรียงรายกันอยู่มีแต่ดอกเท่าฝ่ามือ ลี่อินจัดการใช้มีดแซะจนหลุดออกมาจากตอไม้ทั้งห้าดอก แล้วเก็บทั้งหมดเข้าไว้ในกระบุงจากนั้นจึงนำใบไม้มาคลุมปิดไว้อีกชั้นเพื่อไม่ให้โดนแดด ผักและเห็ดที่เก็บมาได้จะได้ไม่เหี่ยวเฉาก่อนจะถึงบ้าน

ระหว่างที่ลี่อินกำลังจะเดินออกมาจากป่าไผ่ นางกลับได้ยินเสียงของใครบางคน เหมือนกำลังจะไล่ตัวอะไรอยู่

“ออกไปให้ห่างจากข้านะ ชิ่ว ชิ่ว”