ตอนที่ 2 ที่โรงยิม

ห้องเก็บของหลังโรงเรียนเงียบสงัด กลิ่นยางบอลและอุปกรณ์กีฬาเก่า ๆ ลอยอับ ๆ ในอากาศ พลอยใสยืนจัดลูกบาสเกตบอลที่ครูพละมอบหมายให้ เธอสวมชุดพละของโรงเรียน กางเกงขายาวสีกรมท่ากับเสื้อโปโลสีขาวรัดรูปเล็กน้อย

ครูเอก ครูพละวัยสี่สิบ ปี มองเธอด้วยสายตาที่อดไม่ได้จะเลื่อนลงไปที่อก “น้องพลอย จัดการต่อเองได้มั้ย? ครูไปดูนักเรียนก่อน”

“ได้ค่ะครู” พลอยใสยิ้มสุภาพ เสียงใส

ครูเอกพยักหน้าแล้วเดินออกไป แต่สายตายังวนกลับมาอีกครั้งก่อนประตูจะปิด

ประตูด้านหลังเปิดออกเบา ๆ ด้วยเสียงล็อกดังกริ๊กพลอยใสเงยหน้าขึ้นทันที เห็นร่างอ้วนท้วมของลุงเดชยืนขวางแสงจากหน้าต่างบานเล็ก ใบหน้าคล้ำมันเยิ้มยิ้มกว้าง ฟันเหลืองวาววับในเงามืด

“อ้าว… น้องพลอย” เสียงแหบ ๆ ของเขาดังขึ้น “ลุงมาเช็คของในสต็อก เห็นน้องอยู่คนเดียวเลยแวะเข้ามา”

พลอยใสตั้งตัวทัน ยิ้มสุภาพตามมารยาท แต่ในใจรู้ดีตั้งแต่เห็นท่าทางของเขา ถ้าเป็นหนุ่มวัยใกล้เคียงกัน พวกเขามักจะเข้ามาจีบด้วยคำหวาน ๆ หรือขอถ่ายรูปคู่ แต่ถ้าเป็นผู้ชายวัยลุงแบบนี้… ส่วนใหญ่แล้วไม่ได้เข้ามาเพื่อคุยเรื่องงานและทำท่าหื่น ๆ กับเธอ“สวัสดีค่ะลุง” เธอตอบเสียงนุ่ม “หนูจัดของให้เสร็จก่อนนะคะ แล้วจะออกไป”

ลุงเดชยืนห่างจากเธอเพียงครึ่งก้าว ดวงตาเล็ก ๆ จ้องมองอย่างไม่อาย “น้องไม่ต้องรีบหรอก… ลุงติดตามละครของน้องมาตลอด ทั้งเรื่องที่ออกเมื่อปีที่แล้ว กับโฆษณาน้ำหอมตัวล่าสุดด้วย ดูแล้วลุงยังรู้สึกว่าน้องสวยกว่าในจออีก”

พลอยใสได้ยินคำชมแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้สัมผัสได้ถึงความหื่นที่ซ่อนอยู่ใต้คำพูดชัดเจน“ขอบคุณค่ะลุง” เธอตอบแล้วยกลูกบาสอีกลูกขึ้นวางชั้น “แต่หนูต้องรีบกลับไปช่วยครูพละต่อนะคะ”

ลุงเดชไม่ถอย เขาก้าวเข้ามาอีกนิดจนกลิ่นเหงื่อและยาสูบของเขาคลุ้งชัดเจน “น้ำหอมที่น้องโฆษณา… ลุงสงสัยมานานแล้วว่าหอมจริงอย่างที่เขาบอกไหม”ยังไม่ทันที่พลอยใสจะตอบ ร่างอ้วนท้วมของเขาก็ก้มลงมาใกล้คอเธออย่างช้า ๆ หายใจลึก ๆ ตรงบริเวณลำคอและไหปลาร้า ราวกับกำลังตรวจสอบสินค้า

“อืมม…” เขาพึมพำเสียงต่ำและแหบ “หอมจริงว่ะ… แต่ไม่ใช่แค่กลิ่นน้ำหอม”

ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาพ่นรดผิวหนังบาง ๆ ที่โผล่เหนือปกเสื้อโปโล พลอยใสตัวแข็งทื่อทันที มือที่กำลูกบาสถูกบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“กลิ่นน้อง…” ลุงเดชพูดต่อ เสียงดังพอให้เธอได้ยินชัด “ผสมกับน้ำหอมแล้วหอมกว่าในโฆษณาอีก กลิ่นตัวอ่อน ๆ ของผู้หญิง… ลุงดมแล้วรู้สึกเลยว่าอยากอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ทั้งวัน”

เขาไม่ได้เอาจมูกออกห่างทันที ยังคงโน้มตัวอยู่ใกล้คอเธออีกสองสามวินาที ราวกับกำลังสูดกลิ่นให้เต็มปอด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นพาดขอบชั้นวางของข้างศีรษะเธออย่างไม่ให้เธอถอยได้ง่าย

พลอยใสกลืนน้ำลาย “ลุง… อย่าเข้ามาใกล้ขนาดนี้สิคะ”

แต่ลุงเดชหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ลุงแค่ดมน้ำหอม… น้องเป็นพรีเซนเตอร์เองไม่ใช่เหรอ? ต้องให้คนได้ดมของจริงบ้างสิ”เขายังไม่ยอมถอย หายใจลึกอีกครั้งตรงไหปลาร้า ก่อนจะพูดเสียงต่ำและหื่นชัดเจนขึ้น“หอมจนลุงแข็งแล้วว่ะน้อง… กลิ่นแบบนี้ ถ้าได้ดมตอนที่น้องเหงื่อออกหลังเล่นกีฬา คงหอมยิ่งกว่านี้อีก”

พลอยใสรู้สึกขนลุกทั่วร่าง ไม่ใช่แค่ความรังเกียจอย่างเดียว แต่มีอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดผุดขึ้นมาในท้องน้อยเมื่อผู้ชายวัยลุงที่ขี้เหร่และเหม็นเหงื่อแบบนี้ก้มลงมาดมตัวเธออย่างโจ่งแจ้งเธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะยืนนิ่งให้ใครทำแบบนี้ได้นานขนาดนี้

ลุงเดชยังก้มหน้าลงดมคอเธออย่างไม่ยอมละ ลมหายใจอุ่นและกลิ่นเหงื่อของเขาพ่นรดผิวหนังบาง ๆ ของพลอยใสซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พลอยใสทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอพยายามบิดตัวหนีไปด้านข้าง พร้อมกับยกมือขึ้นผลักไหล่หนาของเขา “ลุง… เลิกได้แล้วนะคะ! หนูไม่ชอบ”