รวมเรื่องสั้นฟิน (3) แซ่บจีนโบราณ 25+

รวมเรื่องสั้นฟิน (3) แซ่บจีนโบราณ 25+

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-26
โดย:  พริมรินจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
98บท
5.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

รวมเรื่องสั้นรสเข้ม แซ่บระดับ 25+ พีเรียดจีนโบราณ ความใคร่ ความลับ และเกมอำนาจที่ไม่มีคำว่าไร้เดียงสา จบในตอน… แต่ความร้อนยังติดผิว ไม่มีความรัก มีแต่ความหลง ใคร่ และดิบเถื่อน 3P/ชู้/อ๋อง/คุณหนู/ และอีกหลากหลาย รวมไว้ให้อ่านยาว ๆ 11 เรื่อง 11 รสชาติ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทนำ

"آسفة يا آنسة ياسمين، لقد فاتك أفضل وقت لإجراء العملية..."

ظلت ياسمين واقفة متجمدة وهي تمسك بورقة التحليل التي تؤكد إصابتها بسرطان الرحم. بعد صمت طويل، اتصلت بسكرتير عمر، كريم الزهري.

رنّ الهاتف طويلًا قبل أن يُجيب أخيرًا، بنبرة لا مبالية كعادته:

"سيدتي، هل لديكِ أمر ما؟"

قبضت ياسمين أصابعها المرتجفة وقالت:

"أين عمر؟ أريد التحدث معه."

أجاب كريم:

"السيد عمر مشغول الآن ولا يستطيع الرد."

قالت بصوت متوسل:

"هل يمكنك أن تجعله يرد عليّ للحظة فقط...؟"

لكن قبل أن يكمل كريم كلامه، سمعت ياسمين من الطرف الآخر صوتًا ناعمًا:

"عمر، ما المفاجأة التي تخبئها لي حتى تتصرف بهذه السرية؟"

ثم جاءها صوت عميق مألوف حتى النخاع، لكنه كان يحمل حنانًا لم تنله هي أبدًا:

"ارفعي رأسك."

وفي اللحظة التالية، أنهى كريم المكالمة بلا تردد.

وفي الوقت ذاته...

بوم——

دوّى انفجار من جهة الميناء، فرفعت ياسمين رأسها بوجه شاحب.

ارتفعت في السماء المقابلة ألعاب نارية متلألئة، تتشابك ألوانها الزاهية في ليلٍ أزرق قاتم، فتبدو بجمالها كما في الأساطير.

أمام باب المستشفى، كان الناس يتحدثون بصخب:

"سمعتم؟ هذه الألعاب النارية التي أطلقها السيد عمر الراسني من شركة الأفق الأزرق لعيد ميلاد حبيبته، كلفته أكثر من مليوني دولار في ليلة واحدة!"

"إنها ليلى السويدي! حاصلة على دكتوراه من معهد كاليفورنيا للتكنولوجيا، نخبة تتنافس عليها أكبر الشركات المحلية، ذكية وجميلة ومن عائلة مرموقة، وحبيبها وسيم وقوي النفوذ!"

"ليس غريبًا أن يحبها السيد عمر الراسني إلى هذا الحد، حبيبة كهذه تُعتبر فخرًا له!"

ظلت ياسمين تحدق طويلاً في تلك الألعاب النارية الباذخة، ثم ارتخت قبضتها ليسقط ورق التحليل من يدها إلى الأرض.

استدارت ورحلت.

في ساعات الفجر الأولى، عاد عمر إلى المنزل، فوجد ياسمين جالسة في غرفة المعيشة دون أن تشعل أي ضوء.

رفع الرجل يده وأشعل المصباح، قطّب حاجبيه وقال:

"لماذا لم تنامي بعد؟"

رفعت ياسمين عينيها إليه، كان يحمل سترته على ذراعه، وعيناه السوداوان العميقتان تحدقان بها ببرود معتاد.

كانت تظن يومًا أن طبعه بارد بالفطرة، لكنها أدركت اليوم أن ذلك الجليد الذي ينام إلى جوارها ما هو إلا جمرة متقدة في قلب شخص آخر.

قالت بصوت خافت:

"لم أستطع النوم... ذهبت اليوم إلى المستشفى."

ألقى عمر سترته على الأريكة بلا مبالاة وسأل:

"وماذا قال الطبيب؟"

كانت ياسمين قد اشتكت منذ فترة من ألم في أسفل بطنها، وقد وعدها أن يرافقها للفحص، لكنه كان يؤجل دائمًا.

مرة بحجة عقد بملايين، ومرة بمشكلة معقدة في مشروع.

حتى البارحة وعدها أن يذهب معها إلى المستشفى، لكنه علم أن ليلى أخفت عنه عيد ميلادها، فسارع للحاق بها ولم يسعفه الوقت إلا لإطلاق الألعاب النارية.

أما ياسمين، فلم يجد وقتًا لها.

خفضت رأسها وقالت بهدوء:

" لا شيء يُذكر، مجرد أن أنتظر قليلًا وكل شيء سيكون بخير... لكن لماذا عدت إلى البيت اليوم؟"

توقف عمر لثوان، ثم اقترب منها.

ضمها إلى صدره، أنفاسه الحارة تتردد على عنقها، وصوته مبحوح:

"هذه الأيام هي فترة إباضتك."

وأضاف ببرود:

"لقد طلبتِ مني واتفقنا أن نكون معًا في هذه الأيام من كل شهر، حتى ننجب وريثًا لعائلة الراسني. أم أنك نسيتِ؟"

كانت رائحة عطر نسائي تفوح منه بوضوح، كرصاصة مزقت ما تبقى من كرامة ياسمين التي كانت تتشبث بها.

لم يكن مخطئًا؛ ثلاث سنوات من الزواج وهو بارد معها، لا يقترب منها إلا استجابة لإلحاح الحاجة الراسني بضرورة إنجاب وريث لعائلة الراسني.

تاهت ياسمين في أفكارها: طفل؟ لم يعد ممكناً.

كان طبعها دائمًا هادئًا وخاضعًا، لكنها هذه الليلة لم تعد قادرة على الاحتمال.

قالت بحدة:

"عمر، ألا تخشى أن تغار حبيبتك إذا جئت لتنام معي؟"

كانت عيناها تلمعان في الظلام، كحيوان صغير أظهر أنيابه أخيرًا.

تأملها عمر، ورأى جديتها، فبردت نظراته شيئًا فشيئًا.

ثم ابتسم ابتسامة باهتة لا تصل إلى عينيه وقال:

"ولماذا أخاف؟ نحن متزوجان سرًا، وأنتِ من تعيشين في الظل."

وتابع ببرود:

"بما أنكِ اخترتِ أن تكوني الدور الثانوي، فلا يحق لكِ المطالبة بالكثير."‬
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

นวนิยายที่เกี่ยวข้อง

ไม่มีความคิดเห็น
98
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทนำ
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทนำยุคสมัยหยวนเฉิงในเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ ความสงบสุขบังเกิดทั่วผืนแผ่นดินในรัชสมัยนี้แสงยามเช้าสีทอง การเริ่มต้นวันใหม่ส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้สำนักงานตรวจเงินแผ่นดินอาคารไม้โบราณแห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นหมึกและกระดาษเก่า ใบไม้จากสวนด้านนอกไหววูบวาบยามลมพัด เกิดเป็นเงาราวคนร่ายระบำบนพื้นไม้ขัดเงาภายในห้องเอกสารอันเงียบสงบ มุมหนึ่งของสำนักงานมีชายหนุ่มร่างบางนั่งอยู่เงียบ ๆ มือเรียวเล็กกำลังจัดเรียงสมุดบัญชีด้วยความพิถีพิถันหลินชิง หรือที่แท้จริงคือหลินชิงหวาง สตรีวัยสิบเก้าปี ผู้ปลอมตัวเป็นชายเพื่อหาเลี้ยงชีพในโลกที่โหดร้ายนางสวมชุดข้าราชการสีเทาหลวมเล็กน้อยเพื่อปกปิดส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกาย ผมยาวสีดำมัดรวบแน่นด้วยผ้าเรียบง่าย ใบหน้าสะสวยราวหยกขาวถูกบังด้วยสีหน้าแข็งกร้าวที่ฝึกฝนมาอย่างดีกันใครสงสัยคิ้วโก่งดั่งผีเสื้อขมวดเล็กน้อยเมื่อนางพบข้อผิดพลาดในสมุดบัญชี มือเรียวจับพู่กันจุ่มหมึกดำ จดบันทึกตัวเลขด้วยลายมือคมชัด แสดงถึงความชำนาญที่สั่งสมมาถึงงสามปีในสำนักงานแห่งนี้กลิ่นดอกไม้จาง ๆ จากสวนด้านนอกลอยเข้ามา ผสมกับกลิ่นหมึกที่หลินชิงคุ้นเคย นาง
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 1
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 1 แสงแดดวันใหม่สีทองสาดผ่านสวนกลางของสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน กลิ่นน้ำหมึกอวลในอากาศ กลิ่นที่หลินชิงคุ้นเคย ทว่า...วันนี้กลับทำให้นางตื่นกลัวหลินชิงหวาง หรือ “หลินชิง” ในร่างชายหนุ่มน้อย ยืนอยู่หน้าประตูห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกลองศึกวันนี้เป็นวันแรกที่นางต้องเริ่มงานในฐานะคนเขียนหนังสือของชินอ๋อง ขุนนางหนุ่มผู้มีสายตาคมกริบและอำนาจที่ทำให้ทุกคนในสำนักงานหวาดเกรงนางสูดลมหายใจลึก ฝืนยิ้มเล็กน้อยเพื่อกลบความตื่นตระหนก ชุดข้าราชการชายสีเทาหลวมโพกที่นางสำรวจมาอย่างดีเมื่อเช้าว่าจะไม่ทำให้ชินอ๋องจับได้ ผ้ารัดอกวันนี้นางพันแน่นกว่าทุกวันจนแทบหายใจไม่ออก ผมยาวมัดรวบเรียบร้อย ทำสีหน้าเรียบเฉยขณะเคาะประตูเบา ๆ“เข้ามา”เสียงทุ้มของเจียหลงเย็นเยียบแต่เปี่ยมอำนาจ นางสะท้านเล็กน้อยแล้ววางมือสั่นนิด ๆ ผลักประตูเข้าไปภาพชินอ๋องนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ กองสมุดบัญชีและม้วนกระดาษวางระเกะระกะ“ข้าน้อย หลินชิง มารายงานตัว ขอรับ”หลินชิงก้มหน้าคารวะ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ต่ำและมั่นคง นางรู้สึกถึงสายตาของเจียหลงที่พินิจพิเคราะห์ทุกอากัปกิริยา หัวใจของนางเต้นแรงจนเ
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 2
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 2นิ้วเขาแตะกับมือของนางโดยไม่ได้ตั้งใจ หลินชิงวูบวาบไปทั้งตัว กลิ่นกายของเขาทำให้หัวใจของนางเต้นรัว นางพยักหน้ารับคำสั่ง ก้มหน้าลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงระเรื่อเจียหลงมองตามหลินชิงที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน สายตาของเขาหยุดที่ผิวเนียนราวหยก มือเรียวเล็ก และท่าทางที่ดูอ่อนช้อยเกินชายทั่วไปเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยในใจยิ่งเพิ่มขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นเมื่อมอง “หนุ่มน้อย” คนนี้ความรู้สึกที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนหลินชิงหวางนั่งทำงานต่อไป ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า นางรู้ว่าความรู้สึกที่กำลังก่อตัวในใจนี้ไม่อาจห้ามได้ และชินอ๋อง เจียหลง กำลังกลายเป็นทั้งความฝันและฝันร้ายของนางฝนตกหนักราวม่านน้ำนอกหน้าต่างสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน เสียงสายฝนกระทบหลังคาและลมพัดโหมดังก้อง กลบความโกลาหลของเมืองหลวงในยามค่ำคืน ห้องเอกสารอันเงียบสงบถูกส่องสว่างด้วยแสงเทียนเพียงเล่มเดียวหลินชิงหวาง หรือ “หลินชิง” ในร่างชายหนุ่ม นั่งทำงานเพียงลำพัง มือเรียวเล็กจรดพู่กันคัดลอกเอกสารตามคำสั่งของชินอ๋อง เจ
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 3
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 3เจียหลงพึมพำด้วยความลุ่มหลง ดวงตาขุ่นมัวจ้องมองร่างสาวที่สั่นระริก เขาสอดนิ้วเข้าออกเคลื่อนช้า ไกวลิ้นที่ติ่งเนื้อครางในลำคอ ท่อนลึงค์แข็งอยู่ใต้กางเกงขุนนางมือเล็กหลินชิงกำผมเขาอีกมือจับขอบโต๊ะไว้แน่น หลับตาแอ่นตัวให้โหนกสวาทพุ่งใส่ใบหน้าชินอ๋อง นางหมดแรงจะต่อต้านแล้ว ต้องการเป็นของเขา และข้างในกายร้อนรุ่มอยากได้ของแข็งเสียบลงเรือนร่างอย่างหญิงสาวเขายืนขึ้น ดึงเชือกคาดเอว ปล่อยให้กางเกงร่วงหล่น จ้องนางนิ่งหลินชิงตื่นตระหนกเมื่อเห็นกายแกร่งของเขา แต่ความรัญจวนในใจทำให้นางไม่อาจต้านทาน มือคล้ำชักลำเนื้อขณะที่ดันขานางอ้าออก ขยับตัวเองไปอยู่ตรงกลางหว่างขา โต๊ะเอกสารเริ่มสั่นคลอนนางทิ้งศีรษะลงหลับตาแน่น แว่วเสียงฝนยังตกหนักภายนอกหน้าต่าง เสียงลมพัดโหมและกลิ่นหอมของดินอบอวลเข้ามาในห้องเอกสาร ผสมกับกลิ่นกามารมย์ในห้อง“อ๊ เจ็บ”นางร้องขึ้นเมื่อเจียหลงฝังเอ็นร้อนเข้าในถ้ำรักของหลินชิง ช้า ๆ มือกร้านจับปีกเล็กสองข้างถ่างออกด้วยสองนิ้ว จ้องลึงค์ที่กำลังผลุบหายเข้าไปด้วยการดัน“ซี้ด...เจ้าเล็กเกินไป”เขาขยับเอาตัวเองออกมาแล้วสาวลำอีกครั้ง ก่อนจะจับยัดในรูเล็
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 4
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 4“เจ้า… ช่างรัญจวนใจยิ่งนัก”เจียหลงพูดด้วยเสียงแหบพร่า เขายืนขึ้นอีกครั้ง จับขาของหลินชิงหวางแยกออกกว้างยิ่งขึ้นหลินชิงหวางมองแท่งสวรรค์ที่แข็งเกร็งขึ้นอีกครั้งด้วยความตื่นตระหนกคราวนี้เจียหลงดันเอ็นร้อนเข้าในถ้ำรักของนางอีกครั้ง ง่ายขึ้นและเร็วกว่าเดิม จังหวะกระเด้าทำให้ขาโต๊ะกระแทกพื้นดังสนั่น กลบไปด้วยเสียงฝนที่ยังตกหนักนอกหน้าต่าง“อือ ... อ่า”หลินชิงหวางครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายของนางตอบสนองต่อทุกการเคลื่อนไหวของเจียหลง น้ำหวานไหลเยิ้มเจียหลงลูบไล้กลีบสวรรค์และร่องสีสด นิ้วดึงหัวนมขึ้น ซอยท่อนลึงค์ถี่รัว ในคราวนี้เขาไม่ต้องกลัวว่านางจะเจ็บ การกระแทกจึงได้แรงขึ้นกว่าเดิมจนโต๊ะกระเทือนกลีบเนื้อนางสั่นระริกไปหมด ร้าวหน้าท้องและไฟร้อนที่อยู่กายเริ่มก่อตัวสูงขึ้นจนเกือบขีดสุด“อ่า อื้อ”นางส่งเสียงครางไม่หยุด เหมือนที่ชินอ๋องไม่หยุดพัก กระเด้าต่อเนื่องอย่างตั้งมั่น เขาดึงเอวนางจับไว้เอาตัวเองใส่เข้าไปถี่รัว“อ่า อ๊า ซี้ด เสียวแล้ว อ่า”ครั้งนี้เขาถึงสวรรค์เร็วกว่าครั้งแรกเพราะไม่ต้องกลัวว่านางจะเจ็บ การตอกใส่จึงแรงและมิดจนพวงไข่กระแทกแก้ม
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 5
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 5ฝนเริ่มตกหนักขึ้น เสียงสายฝนกระทบหลังคาดังก้อง เจียหลงยื่นม้วนกระดาษให้หลินชิงหวาง“คัดลอกให้เสร็จภายในวันนี้”นิ้วของเขาแตะมือของนางโดยเจตนา หลินชิงหวางรู้สึกถึงความร้อนจากสัมผัสนั้น นางพยักหน้ารับคำสั่งฝนตกหนักราดราวม่านน้ำ เสียงสายฝนกระทบหลังคาดังสนั่น ผสมกับเสียงลมที่พัดโหมหลินชิงหวางยังคงนั่งที่โต๊ะเล็ก มือเรียวเล็กจรดพู่กันคัดลอกจดหมาย แต่ใจของนางเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวและความรู้สึกที่ไม่อาจควบคุมแสงเทียนสองสามเล่มส่องสว่างในห้อง เงาของเจียหลงและหลินชิงหวางทอดยาวบนพื้นไม้ขัดเงานางพยายามจดจ่อกับงาน แต่ความทรงจำจากคืนฝนตกหนัก การสัมผัสอันเร่าร้อนและกลิ่นกายของเจียหลง ยังคงวนเวียนในใจ“หลินชิง”เสียงทุ้มของเจียหลงดังขึ้น หลินชิงหวางสะดุ้ง มองขึ้นพบว่าเขากำลังยิ้มมุมปาก“งานหนักนัก เจ้าดูตึงเครียดเกินไป”เขาลุกขึ้น เดินไปที่ตู้ไม้ด้านข้าง หยิบขวดสุราและถ้วยสองใบออกมา“มาดื่มกับข้าสักหน่อย คลายความตึงเครียด”หลินชิงหวางใจหายวูบ นางรู้ว่าการดื่มกับเจียหลงอาจนำไปสู่อันตราย“ข้า… ข้าไม่ถนัดดื่มสุรา ขอรับ”นางพูดเสียงสั่น พยายามปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่เจี
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 6
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 6นางน้ำตาไหลทันทีเมื่อเขากดแท่งเนื้อแช่ค้างไว้ก่อนจะดึงตัวเองออกไป“แค่ก ๆ ๆ”นางสำลักทันที แว่วเสียงชอบใจก่อนที่ปากหนาจะประกบดูดดุน เขาเลื่อนตัวลงขยับขาดันนางให้อ้าออกอีกครั้ง ดูดลิ้นนางจนเจ็บในขณะที่หัวลำหาทางเข้า“อือ..” นางประท้วงเบา ๆ วันนี้เขาไม่รอให้นางปรับสภาพ สอดคราวเดียวเต็มลำยาวมิดหมดด้าม“อ่า หวางชิง” เขาพึมพำบนริมฝีปาก แทะเล็มเมื่อเริ่มกระเด้าตัวเองลงมาแฉะ แฉะ“อือ อ่า ท่านอ๋อง”นางเริ่มครางเรียกชื่อเขา มือเกาะบ่าแน่นร่างเล็กนางกำลังกระดอนขึ้นจากพื้นเอ็นร้อนฝังแน่นในถ้ำรักนาง จังหวะกระเด้าช้า ๆ ในตอนแรกเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้น“เสียวไหม หวางชิง”กลีบสวรรค์นางแดงระเรื่อ เรือนร่างนางสั่นระริกจากฤทธิ์สุราและความเสียวซ่าน ร่างนางร้อนผ่าว ใจเต้นรัวจากความรัญจวนแทบขาดใจ"อือ..."เจียหลงคุกเข่าอยู่กลางหว่างขา ดันต้นขานางไว้ตรึงกับพื้นแน่น แบะออกด้านข้าง ดวงตาคมจ้องนางกลิ่นกายหวานนางและผิวเนียนราวหยกทำให้เขาลุ่มหลงยิ่งขึ้นเขาดึงลำลึงค์ออกแล้วก้มลงโลมเลียร่องสวาทนางด้วยการ วนลิ้นลึก รัวปลายลิ้นบนเม็ดกระสัน และกลีบหวาน ซูดเอาน้ำที่ไหลเยิ้มไม่ขาดสายเข้
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 7
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 7แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องลงบนศาลาไม้ริมบึงน้ำในสวนหลังสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน กลิ่นดอกบัวและสายน้ำเย็นฉ่ำลอยอบอวลในอากาศ ใบไม้สีเขียวไหวระริกตามสายลมอ่อน ๆ เสียงนกร้องขับขานเป็นระยะหลินชิงหวางนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ในศาลา มือเรียวเล็กกุมขอบชุดสีเขียวอ่อนที่นางสวมในวันหยุดงาน ผมยาวปล่อยสลวย เผยความเป็นสตรีที่นางเคยปกปิด ใบหน้าสะสวยแดงระเรื่อด้วยความเขินอายเมื่อรู้ว่าชินอ๋อง เจียหลง ชวนนางมาพบที่นี่เจียหลงยืนพิงเสาไม้ของศาลา จ้องหลินชิงหวางด้วยความหลงใหลและท้าทายเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของนางแล้ว และตั้งแต่คืนฝนตกในห้องเอกสาร ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปลี่ยนไป เต็มไปด้วยความรัญจวนและความลับที่ไม่อาจบอกผู้ใด“ชิงหวาง”เจียหลงเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เดินเข้ามานั่งข้างนาง ใกล้จนหลินชิงหวางสัมผัสได้ถึงไออุ่นนางก้มใบหน้าแดงก่ำเมื่อเขายื่นมือลูบไล้มือเรียวเล็กนางเบา ๆ“เจ้าเขินอายข้ายิ่งนัก วันนี้ไม่มีผู้ใดรบกวนเรา”“ท่าน… ข้าขอเพียงมาพูดคุยตามที่ท่านชวน”นางพยายามดึงมือกลับ แต่เจียหลงจับไว้แน่น สายตาของเขาลึกล้ำ ยิ้มมุมปาก โน้มตัวเข้าใกล้จนหลินชิงหวางรู้สึกถึงลมหายใ
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 8
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 8“อย่าปิดหน้า”เขาจับข้อมือของนางดึงลง มองใบหน้าสะสวยที่แดงก่ำด้วยความพึงพอใจ“ข้าอยากเห็นเจ้า ชิงหวาง”เขาเริ่มถอดชุดของตัวเองออก ทีละชิ้นด้วยความตั้งใจ เผยร่างกายกำยำและท่อนลึงค์ที่แข็งเกร็ง หลินชิงหวางมองด้วยดวงตาที่พร่าเลือน หัวใจเต้นรัวเมื่อเห็นกายแกร่งของเขาเจียหลงเลื่อนตัวขึ้น คร่อมนางกลับหัวกลับหางบนม้านั่งริมศาลา ใบหน้าเขาแนบลงที่ร่องสวาทนาง ลิ้นสากเขาลากช้า ๆ บนกลีบหวาน วนลึกเข้าในโพรงรัก ลิ้มรสน้ำหวานที่ไหลเยิ้มไม่ขาดสายหลินชิงหวางครางเสียว ร่างกายสั่นระริก มือจิกม้านั่งแน่น ในขณะเดียวกัน เจียหลงส่งท่อนลึงค์แข็งเกร็งไปที่ปากของนางหลินชิงหวางลังเลครู่หนึ่ง แต่ฤทธิ์ความรัญจวนทำให้นางดูดดุนลำเนื้อของเขา ลิ้นตวัดไกวสัมผัสปลายท่อนอย่างเชื่องช้าเสียงน้ำจากการโลมเลียและดูดดุนดังผสมกับเสียงครางของทั้งคู่เสียงนกร้องและสายลมรอบศาลากลายเป็นฉากหลังที่ห่างไกล หลินชิงหวางได้ยินเสียงข้ารับใช้และทหารที่เดินตรวจในสวนไม่ไกลนัก แต่ทุกอย่างเหมือนจางหายไปนางถูกเจียหลงปลุกแรงกระสันจนเตลิด ลิ้นของเขาระรัวที่ถ้ำสวรรค์ วนลึกจนนางถึงขอบสวรรค์ น้ำหวานไหลเยิ้มลงม้
อ่านเพิ่มเติม
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 9
ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 9 หลินชิงหวางนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของชินอ๋อง เจียหลง ร่างกายนางยังอบอุ่นจากความเร่าร้อนเมื่อวานในศาลาริมน้ำ ชุดบางที่เจียหลงห่มให้ปกปิดเรือนร่างนวลนางหลุดลุ่ย เผยผิวขาวเนียนที่เปื้อนรอยแดงจาง ๆ จากการสัมผัสของเขาเจียหลงมองหลินชิงหวางที่หลับสนิท ผมยาวสลวยของนางกระจายบนหมอน ริมฝีปากแดงระเรือราวกลีบดอกไม้เขายกมือลูบไล้แก้มของนางเบา ๆ รู้สึกถึงความรักที่พุ่งสูงในใจ ความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสกับผู้ใดมาก่อนหลินชิงหวางขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ เปิดขึ้น มองเจียหลงด้วยความเขินอายและความอบอุ่น“ตื่นแล้วหรือ ชิงหวางตัวน้อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงด้วยความรักเขาโน้มตัวลงจูบลงบนริมฝีปากนางอย่างนุ่มนวล หลินชิงหวางสะดุ้งเล็กน้อย ลิ้นของเขาตวัดไกว แลกลิ้นอย่างดูดดื่มเจียหลงกอดร่างของหลินชิงหวางแน่น มือลูบผมยาวของนาง“ข้ารักเจ้า ชิงหวาง” เขากล่าว น้ำเสียงหนักแน่นแต่เปี่ยมด้วยความจริงใจ “ตั้งแต่คืนแรกที่ข้าสัมผัสเจ้า ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่แค่หลินชิง ข้าราชการผู้น้อย เจ้าเป็นสตรีที่ข้าไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไป”หลินชิงหวางใจเต้นรัว ใบหน้าแดงก่ำตื้นตัน นางก้มหน้าลง ซุ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status