LOGINคุณป๋ายืนกอดอกทำหน้ายักษ์ไม่รับมุกที่ฉันส่งไปให้ ใจคอจะตีฉันด้วยไม้เรียวนี่จริงๆ หรือไง “เลือกได้หรือยัง” คุณป๋าถามเสียงเข้ม สมองของฉันคิดอะไรไม่ได้นอกจากเรื่องอย่างว่า ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงเดินมาหยุดตรงหน้าของคุณป๋า “เลือกได้แล้วค่ะ” “เลือกอันไหนก็หยิบขึ้นมา” ฉันวางมือลงบนแผงอกแกร่ง แล้วค
ผมค่อยๆ หันมองทางเมียตัวดีของตัวเองที่ในตอนนี้แทบจะยืนไม่อยู่ “ออกไปให้หมด” สิ้นสุดคำสั่งของผม พวกลูกน้องก็รีบพากันออกไปในทันที เหลือเพียงไอ้กล้าที่เป็นลูกน้องคนสนิท “นายอย่าดุคุณหนูเลยนะครับ คุณหนูคงอยากจะออกไปดื่มกับเพื่อนบ้าง” “มึงเลิกให้ท้ายเมียกูสักที” ผมขบกรามแน่นระงับอารมณ์โกรธของตัวเอง
3 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก ฉันแต่งงานกับคุณป๋าแล้ว แต่งแบบงงๆ ในตอนนั้นที่คุณป๋าคุกเข่าขอฉันแต่งงาน หลังจากนั้นสองอาทิตย์เราทั้งคู่ก็จูงมือกันเข้าหอ จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ที่ผ่านมสฉันไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าคุณป๋าดูแลฉันดีมาก และซื่อสัตย์กับฉันอย่างที่เคยสัญญาเอาไว้ว่าจะไม่ทำให้ฉ
“อาเหนือสวัสดีค่ะ ^_^” ฉันกับเพื่อนยกมือไหวอาเหนือ “มึงน่าอิจฉาจริงๆ ว่ะไอ้หิรัญที่มีเมียสวยขนาดนี้” อาเหนือรับไว้แล้วหันหน้าพูดกับคุณป๋า “แล้วผู้หญิงของมึงล่ะ ทำไมไม่พามางานด้วย ?” “ก็แค่ของเล่น กูจะพามาออกงานทำไม” อาเหนือตอบแบบไม่ใส่ใจ นี่ถ้าฉันเป็นผู้หญิงคนนั้นคงจะเสียความรู้สึกมากที่ถูกจำกัดแ
ในตอนนี้ฉันกำลังนั่งทำแผลให้กับคุณป๋าอยู่ คิดแล้วก็ขำ ใครจะไปคิดว่าคุณป๋าจะมีมุมที่อ่อนแอแบบนี้ ความรักมักทำให้คนอ่อนแอเสมอ “ห้ามโดนน้ำนะคะเดี๋ยวแผลจะอักเสบ” “เป็นหมอหรือไง” คุณป๋าทำหน้ามุ่ยใส่ฉัน “เป็นเมียคุณหิรัญค่ะ ^_^” พอฉันพูดแบบนั้นคุณป๋าก็หน้าแดงขึ้นมาเฉียบพลัน ก่อนที่จะคว้ามือมาดึงตั
ถึงจะคิดว่าคุณป๋าไม่ได้อยู่หน้าประตูแล้วแต่ฉันก็ยังโวยวาย เอาแต่ทุบประตูห้องอยู่แบบนั้นเผื่อคุณป๋าจะเห็นใจกลับมาเปิดให้ “อื้อ หนูทุบประตูจนมือแดงหมดแล้วนะคะ” ฉันแสร้งทำเป็นพูด ถ้าคุณป๋าแอบฟังอยู่คงจะเห็นใจ นี่ฉันเป็นเมียเชียวนะ จะใจดำขนาดนั้นหรือไง แต่!!! ไร้สัญญาณใดๆ จากด้านนอก เงียบกริบไม่ได้ย
“เอาแควนไว้ทำไมคะ ฝุ่นจะกลับไทย!!” ฉันเดินไปแย่งเสื้อของตัวเองในมือคุณป๋ามา แค่คุณป๋าไม่ยอมปล่อย “ไม่ให้กลับแล้ว” คุณป๋าตอบในโทนน้ำเสียงที่อ่อนลง “เดี๋ยวฉันเอาเสื้อผ้าเก็บในตู้ให้ เธอไปนั่งรอบนเตียงสิ มายืนแบบนี้เดี๋ยวก็ปวดขา” “เป็นบ้าหรอคะ !!” “บ้ารักเธอ” คุณป๋าตอบแถมยังยิ้มกริ่ม ฉันนี่เชื่อเ
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...สภาวะเสียงที่จะแท้งของฉันในตอนนี้ ได้รับข่าวดีแล้ว หลังจากที่นอนติดเตียงมาเป็นเวลาอาทิตย์กว่าๆ ในตอนนี้ลูกแข็งแรงปลอดภัยดี และหมออนุญาตให้กลับได้แล้ว ทั้งฉันและคุณป๋าต่างดีใจจนพูดไม่ออก แต่คุณป๋าท่าจะอาการหนักกว่าเพราะแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำด้วย ที่ฉันรู้ก็เพราะว่าเห็นคุณป๋าเดิน
บรรยากาศภายในห้องทำงานของคุณป๋าเงียบสนิท แถมคุณป๋าก็ยัวเอาแต่มองหน้าฉันแบบไม่ละสายตาอีกต่างหาก “ใจร้าย” เงียบไปนาน เป็นคุณป๋าที่เริ่มพูดขึ้นมาก่อน “ค่ะ ฝุ่นใจร้าย” ฉันยอมรับในคำตัดสินที่คุณป๋าพูดโดยไม่มีข้อกังขาใดๆ “แต่อย่าลืมว่าที่ผ่านมาคุณป๋าก็ใจร้ายกับฝุ่นเหมือนกัน” “เมื่อไหร่เธอจะเลิกพูดถึ
คุณป๋าลุกขึ้นมาจากเก้าอี้เดินตรงดิ่งมาหาฉันที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าทีวี ก่อนจะฉกชิงรีโมทไปหน้าตาเฉย แถมยังกดเปลี่ยนช่องละครที่ฉันดูเป็นฟุตบอลอีกด้วย “คุณป๋า !!” “ขอดูจบก่อน อีก10แค่นาทีเอง” ฉันถอนหายใจให้กับคุณป๋ายาวๆ ก่อนจะลุกขึ้นสะบัดก้นเดินเข้าไปในห้องอย่างน้อยอกน้อยใจ ถ้าไม่มาง้อนะฉันจะง







