Mag-log inเธอ คะนิ้ง นกน้อยที่หลงเข้าไปพัวพันกับเหล่านักแข่งใต้ดิน เธอแค่อยากตามหาน้องสาวที่หายตัวไป โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าโหดร้ายยิ่งกว่าขุมนรก เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น... ปัง!! ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
view more“เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่
“เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี
“อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า
“ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา
คุณยายใช้เวลาพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลเกือบเดือน ฉันมาดูท่านทุกวันบางครั้งริกกี้ก็มาด้วย คุณยายแขวะริกกี้ตลอดและเอาแต่คิดว่าที่ริกกี้ทำดีกับฉันเพราะหวังจะได้ที่ดินและสมบัติของท่านฉันไม่เคยคิดเรื่องมรดกอะไรเลยจนบางครั้งก็ท้อใจและแอบคิดว่าอยากอยู่ให้ห่างจากคุณยาย“อารมณ์คนแก่ขี้เหงาก็อย่างนี้ล่ะ นิ้งไม่
“น้ำมั้ย” “ขอบใจเหมย” ฉันหันไปยิ้มรับน้ำดื่มจากเหมย ยัยนั่นทิ้งตัวลงข้างๆ อย่างเป็นห่วง ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังสนใจอยู่กับการแข่งบนถนน “แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร” “ไม่เป็นไรจริงๆ เหมยไม่ต้องห่วงหรอกนะ แล้วนี่จะกลับกันตอนไหนเหรอ” “อือไม่รู้ดิ คลื่นไปไหนแล้วก็ไม
“ผมโทรไม่ติดน่ะสิ เดาจากท่าทางไม่ทุกข์ร้อนของพวกคุณแล้วผมคิดว่าคะนิ้งคงสบายดี ผมพูดถูกหรือเปล่า”“เอ่อเดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมารับแขกนะคะ”แม่บ้านเอ่ยขึ้นอย่างกระอักกระอ่วนเพราะบรรยากาศที่ตึงเครียด“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็กลับแล้ว”ยายนวลภาสวนขึ้น ไม่มีอารมณ์จะรับรองแขกตรงหน้านานๆ จ้องสีหน้าไม่หวั่นไหวของราเ
อยากรู้ก็อยาก... กลัวก็กลัว ฉันเป็นคนปล่อยให้สองคนนั้นไปด้วยกันแท้ๆ แต่ก็ยังอดหวงไม่ได้คะนิ้ง : อืม ว่างสิ ไปไหนก็ไป (20:00) / อ่าน เหมย : แต่งตัวสวยๆ นะ เดี๋ยวไปรับถึงหน้ารั้วบ้านเลย (20:02) / อ่าน คะนิ้ง : จ้า (20:02) / อ่าน เหมยมารับฉันถึงหน้าบ้านจริงๆ แต่มากั
Rebyu