บทที่ 10

แคทเธอรีนฝืนยิ้มออกไปอย่างประชดประชัน

นับตั้งแต่เข้ามาทำงานในบริษัท เธอไม่เคยได้รับตำแหน่งอะไรเลย เธอทำงานด้วยความรอบคอบและซื่อสัตย์มาโดยตลอด

ทุกวันเธอจะเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากที่ทำงาน ทำงานล่วงเวลาและปฏิบัติกับผู้อื่นด้วยความเคารพเสมอมา คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะลงเอยเช่นนี้

หลังจากที่ออกมาจากบริษัทแล้ว เธอเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง

ในช่วงเวลานั้นเอง อีธานโทรมาหาเธอหลายครั้ง แต่เธอไม่รับสายของเขา

เธอมุ่งหน้ากลับไปยัง เจไดต์ เบย์ หลังจากที่ซื้อขนมและวัตถุดิบจากซูเปอร์มาร์เก็ต

ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน เจ้าฟัดจ์ก็เดินตรงมาทักทายเธอ ขณะที่กวัดแกว่งหางของมันไปมาบนอากาศ

เธอลูบหัวเจ้าแมวเบา ๆ พลางบ่นพึมพำ “ฟัดจ์ ตอนนี้ก็เหลือแกคนเดียวที่ชอบฉันแล้วนะ”

“เมี๊ยว” เจ้าฟัดจ์ตอบ มันหลับตาของมันลงอย่างพึงพอใจ และอนุญาตให้หญิงสาวลูบมันได้อย่างเต็มที่

มุมปากของเธอยกขึ้นยิ้ม “ฉันพนันได้เลยว่าแกอยากได้ขนมปลาแห้งใช่ไหมล่ะ? เดี๋ยวฉันเอามาให้นะ”

ฌอนไม่ได้กลับมาที่บ้านแม้จะเป็นเวลาช่วงบ่าย ทั้งหญิงสาวและแมวมีความสุขกับการรับประทานอาหารกลางวันง่าย ๆ จากนั้นเธอก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา และเริ่มหางานจากบนแล็ปท็อปของเธอ”

22:00 น. ในตอนกลางคืน ฌอนกลับมาที่ห้องนั่งเล่นที่มีแสงสว่าง

ที่บนโซฟา แคทเธอรีนกำลังให้อาหารชิ้นเล็ก ๆ กับฟัดจ์

“นี่คุณให้อาหารขยะแบบนี้กับแมวของผมตอนผมไม่อยู่บ้านได้อย่างไร?”

ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาของเขามองดูบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยขนม ไม่ว่าจะเป็นถุงมันฝรั่ง มันฝรั่งทอดรสเผ็ด ชีส บิสกิตช็อกโกแลต...

พบรอยเปื้อนของช็อกโกแลตบนหนวดของเจ้าฟัดจ์

“ฉันแค่ให้อาหารฟัดจ์นิดเดียวเท่านั้น นิดเดียวจริง ๆ ค่ะ” เธอทำท่าใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้ประกบเข้าหากันเพื่อแสดงให้เห็นว่ามันน้อยมากแค่ไหน “ฟัดจ์ตอแยให้ฉันแบ่งให้มันบ้าง ฉันเลยไม่มีทางเลือกนอกจาก—”

“แมวมันรู้อะไรบ้าง? คนที่โตเป็นผู้ใหญ่แบบคุณควรจะรู้ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?” ด้วยความรำคาญ เขากวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงในถังขยะ “อย่ากินอาหารขยะแบบนี้ในบ้านอีก ผมไม่ชอบกลิ่น”

แคทเธอรีนมองดูขนมในถังขยะด้วยใบหน้าบูดบึ้ง โอ้ พระเจ้า เธอไม่เข้าใจเลยว่าจะมีคนไม่ชอบกลิ่นขนมอยู่จริง ๆ ได้อย่างไร

ช่างเป็นคนที่แปลกประหลาดอะไรอย่างนี้!

อย่างไรก็ตาม ความเป็นจริงบังคับให้เธอยกมุมปากขึ้นแสดงรอยยิ้มที่เสแสร้งออกไป “คุณพูดถูกค่ะฌอนนี่ มันเป็นอาหารขยะ ฉันจะเชื่อฟังคุณและจะไม่กินอีกค่ะ”

“ลองส่องกระจกดูตัวเองว่าคุณดูเสแสร้งแค่ไหน”

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจ เขาอุ้มแมวขึ้นมา และกลับเข้าไปในห้องนอนของเขา

“ฌอนนี่ คุณทำงานมาตั้งหลายชั่วโมง คุณหิวไหมคะ? ให้ฉันทำอาหารให้คุณทานไหม? ฉันทำพาสต้าอร่อยจริง ๆ นะคะ”

เธอไม่อายที่จะเดินตามเขา

เขาหยุดนิ่งอย่างกะทันหัน อาหารที่เสิร์ฟในร้านอาหารที่เขาไปก่อนหน้านี้ เพื่อพบปะทางธุรกิจนั้นเผ็ดมากจนเขาแทบไม่ได้ทานอะไรเลย ท้องของเขาร้องขึ้นเบา ๆ เมื่อได้ยินข้อเสนอของเธอ

เธอจับความลังเลอยู่ชั่วขณะของชายคนนั้นได้และพูดเสนอออกไป “เดี๋ยวฉันจะไปทำพาสต้าให้นะคะ คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ”

เขาหันมองข้ามไหล่ของเขาไปที่เธออย่างรวดเร็ว แสงไฟสีส้มอ่อน ๆ ที่ส่องลงมาที่เธอจากด้านบน ทำให้เธอดูน่ารักและอบอุ่นกว่าปกติ

15 นาทีต่อมา แคทเธอรีนปรากฏตัวที่หน้าประตูของห้องนอนใหญ่ โดยถือชามที่ใส่พาสต้าเอาไว้

เธอเคาะประตู ทว่าก็ไม่มีการตอบกลับมา

ด้วยไม่มีทางเลือกเธอจึงเปิดประตูเล็กน้อย “ฌอนนี่คะ อาหารเสร็จแล้วนะคะ”

ไม่มีใครอยู่ในห้อง เงาจาง ๆ ของผู้ชายคนนั้นสามารถมองเห็นได้บนกระจกที่เป็นฝ้าด้วยการอาบน้ำ

ดวงตาของเธอพร่ามัว เธออดไม่ได้ที่จะจินตนาการว่าผู้ชายคนนั้นจะดูเป็นอย่างไรเมื่อไม่ได้สวมเสื้อผ้า

แก้มทั้งสองข้างของเธอเป็นสีแดงระเรื่อเพราะการจินตนาการของเธอ

อ่า เดี๋ยวก่อน เธอไม่ควรคิดเรื่องแบบนี้

เมื่อเธอกำลังจะหันหลังกลับออกมา ประตูกระจกที่เป็นผ้าก็ถูกเปิดออก

ฌอนเดินออกมาโดยไม่ได้ใส่เสื้อผ้า อย่างไรก็ตามยังมีผ้าขนหนูที่พันเอาไว้ที่รอบเอวของเขาอย่างลวก ๆ ผมของเขาชื้นจากการอาบน้ำทำให้หยดน้ำไหลลงมาตามแนวสันกรามลงไปยังแผ่นอกของเขา

สายตาของเธอค่อย ๆ เคลื่อนลงไปตามการเคลื่อนที่ของหยดน้ำ เธออ้าปากค้าง

พอจะเดาได้ว่าเขามีรูปร่างดี ทว่าเธอคิดไม่ถึงว่ารูปร่างของเขาจะดีมากขนาดนี้

เขามีผิวสีขาวเหลืองที่สมบูรณ์แบบ ไม่ต้องพูดถึงกล้ามเนื้อที่อยู่บนร่างกายของเขา ผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีกล้ามเนื้อที่เหมือนนักเพาะกาย ทว่ามีความชัดเจนอยู่บนทุกสัดส่วนบนร่างกายของเขา

ร่างกายที่ได้สัดส่วนพอดีนั้นมีเสน่ห์แบบที่ผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่แล้วมี เธอเลื่อนสายตาลงมองและสังเกตเห็นเอวของเขากระชับพอดี

“คุณมองพอหรือยัง?”

ทันใดนั้นเองเสียงแหบห้าวของผู้ชายคนนั้น ก็ดังขึ้นในหูของเธอ

แคทเธอรีนรวบรวมสติของเธอทันที เธอรู้สึกถึงความร้อนที่แผดเผาบนแก้มของเธอ

เธอโตขึ้นมากแล้วเมื่อเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของอีธาน เธอจะปล่อยตัวเองให้ตื่นเต้นไปกับการมองผู้ชายคนอื่นได้อย่างไร?

ไม่มีประโยชน์

“ฉัน...ฉันมาส่งอาหารให้คุณค่ะ รีบมาทานก่อนที่พาสต้าจะจับกันเป็นก้อน”

เธอวางชามลงในทันที เมื่อเธอกำลังจะออกจากห้อง เธอเดินไปยังจุดสิ้นสุดของพรมและสะดุด เธอสูญเสียการทรงตัวและล้มไปข้างหน้า

ภายในช่วงเวลาไม่กี่วินาทีนั้น เธอคิดได้ว่าเธอได้คว้าบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ แต่ยังคงก้มหน้าลงกับพื้น

โชคดีที่เธอล้มลงบนพรมจึงไม่เจ็บมากนัก

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เธอมองเห็นคือท่อนขาเรียวยาวของผู้ชายและ...