MasukShare
บทที่ 52 บทจะซึ้ง แต่ก็ไม่
Tanggal publikasi:
2026-10-20 13:33:09
Bab terbaru
คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ? บทที่ 53 ตอนจบ
สี่เดือนต่อมา... สายฝนยามบ่ายกระหน่ำสายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทว่าอาภากลับยังไม่อยากปิดร้าน หล่อนขนเสื่อขนหมอน ปูนอนรับลมเย็นๆ อยู่ตรงระเบียงบ้านพี่ต่าย ข้างกายมีกองหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นเล่มโตที่ขนมาจากในบ้าน โดยมี เจ้าเจื๋อ นอนขดตัวอยู่ใกล้ๆ อย่างคุ้นเคย หลังจากที่มันเคยซึมๆไปพักใหญ่ ในช่วงแรกๆ ที่เขตต์นทีหายตัวไป แม้ทุกวันนี้มันยังคงแวะเวียนไปเดินวนเวียนที่บ้านหลังนั้นอยู่ทุกวัน แต่ดูเหมือนระเบียงบ้านของหล่อนจะกลายเป็น ‘รังหลัก’ แห่งใหม่ของมันไปเสียแล้ว อาภาเริ่มคุ้นชินและตกหลุมรักชีวิตอันแสนเรียบง่ายเช่นนี้... ในแต่ละวัน หากไม่นับช่วงเวลาที่ต้องกดรับออเดอร์กาแฟ หล่อนแทบไม่ได้แตะต้องโทรศัพท์มือถือ ไม่ได้ไถฟีดอ่านข่าวเครียดๆรอบโลกหรือ ดราม่าไร้สาระ ข่าวปลอม ข่าวแชร์มาตั้งแต่ชาติปางไหนจากบรรดาครีเอเตอร์มือสมัครเล่นที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองอีกเลย หล่อนพบความสุขกับการพาตัวจมตัวเองลงไปในกองนิยาย การ์ตูนเล่มเก่า หรือแม้กระทั่งหนังสือเรื่องย่อละครฉบับเล่มละ 25 บาทในยุค 90 ถึงต้นยุค 2000 ละครหลายเรื่องเป็นชื่อที่ไม่เคยผ่านตาและหล่อนไม่เคยดูมาก่อน บางครั้งพี่ต่ายทิ้งบ
คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ? บทที่ 52 บทจะซึ้ง แต่ก็ไม่
เขตต์นทีเดินตรงมาหาอาภาพร้อมกับหอบกล่องลังใบโตอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยกระป๋องอาหารแมวแบบเปียก ขนมแมวเลีย ถุงมือเช็ดตัว ตลอดจนยาหยอดและยาพ่นสารพัดชนิด ชายหนุ่มวางกล่องลงตรงหน้าหล่อน นัยน์ตาคู่คมแฝงความห่วงใยและอาลัยอาวรณ์ไว้อย่างปิดไม่มิด “หลังๆ มานี้เจ้าเจื๋อมันติดผมมาก จนไม่ยอมกลับไปหาพี่ต่ายเลย... หรือต่อให้กลับไป ก็แค่ไปเดินวนไม่กี่รอบ มันก็ชอบเดินข้ามถนนกลับมาหาผมอีก” เขาระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะสบตาหล่อน “ถ้าช่วงที่ผมไม่อยู่ แล้วมันแวะมาป่วนแถวนี้... ผมฝากคุณช่วยให้ข้าว ให้ขนมมันด้วยนะ” “คุณจะไปนานแค่ไหนคะ” อาภาเอ่ยถาม น้ำเสียงและหัวใจเริ่มวูบโหวง สัญชาตญาณร้องบอกว่าการเดินทางครั้งนี้ของเขาจะไม่เหมือนทุกครั้ง “ไม่รู้สิ... อาจจะหลายสัปดาห์ หรืออาจเป็นเดือน” “ค่ะ...” “เจื๋อมันกินวันละสามมื้อนะ แต่มื้อละแค่นิดเดียว สองช้อนกินข้าวนิดๆ ก็น่าจะอิ่มแล้ว” เขาพยายามกำชับรายละเอียดกลบความเงียบที่เริ่มเข้าปกคลุม “แล้ว...ระหว่างนี้ คุณจะกลับมาเยี่ยมมันที่นี่บ้างไหม” หญิงสาวเค้นเสียงถาม นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่กักเก็บไว
คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ? บทที่ 51 เขตต์นทีผู้ไม่เคยกลัวตาย
‘อุ๊ย... เริ่มตื่นเต้นขึ้นแล้วสิ’ อาภาที่แนบหูฟังอยู่ข้างนอกขมวดคิ้ว ความสับสนในความสัมพันธ์ซับซ้อนนี้ทำให้หล่อนงงงวย แต่ยิ่งฟังกลับยิ่งลุ้นจนลืมความเศร้าไปเสียสนิท “ฉันไม่เคยบอกว่าจะไม่รับสิ่งที่ควรเป็นของฉัน...” เขตต์นทีเอื้อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงดุดันและเยือกเย็น “ฉันจะรับไว้แน่ แต่ต้องไม่มีเธอเข้ามาเสวยสุขร่วมกับฉันแม้แต่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ถ้าเขาเห็นว่าฉันมีสายเลือดของเขาจริง เขาก็ต้องยกให้ฉันทั้งหมด ไม่ใช่แบ่งมาให้คนนอกอย่างเธอ!” “ไอ้เก็ท! ไอ้สารเลว!” ลิต้าสติหลุด “ธาตุแท้ของแกมันก็โลภ คิดการใหญ่จะเอาทุกอย่างเหมือนแม่แกไม่มีผิด! แล้วเป็นไง... สุดท้ายก็โดนเขี่ยทิ้งให้ตกอับเป็นอีนังบ้านนอก...” เขตต์นทีสาวเท้าเข้าหาหล่อนทันทีด้วยสายตาคุกคาม ทว่าหนนี้ลิต้ากลับชักอาวุธปืนสั้นในกระเป๋าออกมา เล็งตรงมายังอกของเขาอย่างรวดเร็ว! ทว่าชายหนุ่มกลับไม่แม้แต่จะชะงักเท้า หรือมีแววตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงก้าวเข้าไปหาลำกล้องปืนนั้นด้วยรอยยิ้มหยัน “นึกว่าฉันกลัวเหรอ... ยิงสิ ยิงเลย เอาเลย! แล้วเธอจะได้นอนเน่าอยู่ในคุกพร้อมกันหลายคดี” “แก...
คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ? บทที่ 50 หญิงผู้ปรากฏชื่อบนทะเบียนสมรส
แดดยามบ่ายแผดแสงจัดจ้าเมื่ออาภาขับรถกลับมาถึงบ้าน หลังจากออกไปจัดการธุระที่ธนาคารและแวะจับจ่ายข้าวของเครื่องใช้ในเมืองมาตลอดทั้งช่วงเช้า หล่อนเดินยกของขึ้นบ้านอย่างไม่เร่งรีบนนัก ทว่ายังไม่ทันจะได้พักผ่อนให้หายเหนื่อย สายตากลับพลันสะดุดเข้ากับเงาร่างของยานพาหนะคันหนึ่งที่เคลื่อนเข้ามาจอดตรงบริเวณทางเข้าบ้านของเขตต์นที หญิงสาวร่างเพรียวระหงก้าวลงมาจากรถอย่างมีท่วงท่า หล่อนดูสง่างามและมีภูมิฐาน... แต่ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยปรากฏตัวเมื่อวันที่หล่อนปรึกษาเขาเรื่องที่ถูกโกง ความสงสัยฉายวูบขึ้นมาในหัวใจของอาภา หรือว่าหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้คือ ‘รวินปรียา’... ผู้หญิงที่มีชื่อปรากฏหราอยู่บนใบสำคัญการแต่งงานฉบับนั้น? สัญชาตญาณความอยากรู้แปรเปลี่ยนให้หล่อนนึกสวมบทบาทเป็น ‘มนุษย์ป้า(จอมจุ้น)ข้างบ้าน’ ขึ้นมาในทันที อาภาค่อยๆ ย่องดอดเข้าไปใกล้บริเวณเขตบ้านของชายหนุ่มอย่างเงียบเชียบ หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักตุ่มๆ ต่อมๆ ด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่น ลึกๆ แล้ว หล่อนแอบสบถบอกตัวเองในใจว่า... หากเดินไปเห็นเขาสองคนกำลังออดอ้อนพลอดรักกันอยู่จริงก็คงจะดีไม่น้อย เพราะอย่างน้อยที
คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ? บทที่ 49 ไม่ได้รักแล้ว หรือรักไม่ได้อีกต่อไป?
แสงแดดยามเช้าที่เริ่มสาดแสงแรงขึ้น ลอดผ่านม่านเข้ามาปะทะดวงตา ทำให้เขตต์นทีต้องค่อยๆ เคลื่อนเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความปวดจี๊ดบริเวณขมับพุ่งปราดเข้าเล่นงานทันทีที่พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ร่างกายหนักอึ้งชาไปทั้งแถบจากผลพวงของแอลกอฮอล์ที่โหมดื่มเข้าไปเมื่อคืน เขายกมือขึ้นคลึงขมับ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องพักที่เงียบสงบ ความทรงจำอันพร่ามัวค่อยๆ ฉายซ้ำขึ้นมาในหัว... เขาจำได้ลางๆ ถึงสัมผัสอันอ่อนโยน น้ำเสียงห่วงใย และใบหน้าของอาภาที่เข้ามาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ‘อาภามาที่นี่จริงๆ หรือเราแค่เมาจนฝันไปกันแน่วะ?’ ชายหนุ่มเค้นถามตัวเองในใจด้วยความสับสน ทว่าจานชามและคราบเครื่องดื่มที่ถูกจัดเก็บไปจนราบเรียบกลับยิ่งทำให้เขาแน่ใจว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่แค่ภาพหลอน เขตต์นทีสะบัดหัวไล่ความมึนงง พลางก้าวลงจากเตียงตรงเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันอย่างเร่งรีบ เขาพยายามตั้งสติ ก่อนจะเปิดประตูออกจากบ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังร้านกาแฟเพื่อไปเก็บหนี้ค่าสอนบาริสต้า เป็นกาแฟหนึ่งแก้วยามสาย ตามที่เคยทำมาตลอด เขาตั้งใจดำเนินชีวิตไปตามกิจวัตรเดิมๆ ราวกับไร้ซึ่งเรื่องรา
คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ? บทที่ 48 คำสารภาพของคนเมา
ในที่สุดความอุ่นงวดของน้ำเมาและความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานก็เอาชนะร่างกายของเขตต์นที ชายหนุ่มเอนกายล้มตัวลงนอนหมดแรงอยู่ข้างๆ อาภา หญิงสาวกุลีกุจอเอี้ยวตัวไปคว้าหมอนอิงใกล้มือมาหมายจะแทรกดันรองศีรษะให้เขานอนได้สบายขึ้น ทว่ามือใหญ่ที่ร้อนผ่าวด้วยฤทธิ์สุรากลับเอื้อมมาจับมือหล่อนไว้แผ่วเบา เขตต์นทีปรือตามองหล่อนด้วยสายตาเชื่อมเยิ้มและเว้าวอน ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ “ขอผม... หนุนตักคุณไม่ได้เหรอ” อาภานิ่งชะงักไปชั่วครู่ หัวใจกระตุกเกร็ง ก่อนจะแกล้งทำเสียงแข็งเลื่อนหมอนดันไปแทนที่ พลางเอ่ยดักคอ “คงไม่ได้หรอก... เพราะนายแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว จะมาทำออดอ้อนแบบนี้กับฉัน หรือกับผู้หญิงคนไหนอีกไม่ได้ทั้งนั้น” คำตอบนั้นทำให้เขตต์นทีขมวดคิ้วยุ่ง ใบหน้าฉายแววสับสนและงุนงงอย่างเห็นได้ชัด เขาเค้นเสียงถามกลับมาทันควัน “แต่งงาน?... ผมไปแต่งงานตอนไหนกัน? ในชีวิตผมไม่เคยมีความรักจริงๆ จังๆ กับใครเลยสักคน... จนกระทั่ง...” ประโยคขาดช่วงไปดื้อๆ ชายหนุ่มเงียบเสียงลง ดวงตาฉ่ำปรือจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของอาภา ก่อนจะค่อยๆ ชูนิ้วชี้ขึ้นมาตรงหน้า...
Anda juga akan menyukai
ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว281.5K Dibacaเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat214.3K Dibacaบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.2K Dibacaบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.5K Dibacaพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์154 Dibacaเมื่อฉันกลายมาเป็นนางร้ายที่คุณไม่รัก
NaBee-KP218 Dibacaหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว 9 Dibacaนายหัวคชา (NC 20+)
ผัดบวบ116 Dibaca
