คุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ? のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

18 チャプター

บทที่ 1 ฝนพร่างพรายในยามเย็น

      ‘โดนแฟนกับเพื่อนสนิทสวมเขาให้ แล้วก็รวมหัวกันโกงจนธุรกิจเจ๊งยับ ต้องรับสภาพหนี้มหาศาลอยู่คนเดียว แถมเร็วๆนี้อาจต้องกลายเป็นบุคคลล้มละลายอีก ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาแทบจะพร้อมกัน มีใครให้มากกว่านี้ไหม?’         อาภาถามตัวเองซ้ำๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา คำถามเรียบง่ายทว่าหนักอึ้งวนลูปอยู่ในหัว ก่อนที่เธอจะตัดสินใจยัดเสื้อผ้าลงกระเป๋า ทั้งที่ยังตอบตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจะหนีหายไปให้พ้นจากโลกใบเดิมอย่างสิ้นเชิง หรือแค่ถอยกลับมาตั้งหลักเพื่อรวบรวมเศษเสี้ยวของตัวเองขึ้นมาใหม่กันแน่          ท้องฟ้าช่วงยามเย็นมืดครึ้ม ลมพัดพาละอองฝนตกพรำลงมาไม่ขาดสาย รถยนต์คันเก่งค่อยๆ เคลื่อนตัวอย่างช้าๆไปตามถนนสายเล็กๆ ในอำเภอหนึ่งของนครปฐม—เขตรอยต่อที่อีกเพียงไม่กี่กิโลเมตรก็จะเข้าสู่สุพรรณบุรี สองข้างทางคือทุ่งนาเขียวขจีที่กว้างไกลสุดสายตา กลิ่นดินเปียกชื้นลอยอบอวลปกคลุมกว้างไกล ดอกไม้สีสดร่วงพรูกระจัดกระจายเต็มพื้นถ
last update最終更新日 : 2026-10-08
続きを読む

บทที่ 2 ชายหนุ่มในม่านฝน

        ‘ลูกชายป้ามาลีเหรอ? ท่าทางไม่ใช่เล่นๆ’        อาภาพึมพำกับตัวเองในรถ ก่อนจะถอยรถเข้ามาจอดในรั้วบ้านของตัวเอง ทว่าความอยากรู้อยากเห็นตามสัญชาตญาณกลับไม่ยินยอมให้เธอเดินเข้าบ้านไปนอนพักผ่อนเฉยๆ ทั้งเรื่องผู้เช่าตามสัญญาที่ไม่ตรงปก ทั้งท่าทางเงียบขรึมจนดูไม่น่าไว้วางใจของชายหนุ่ม... หล่อนไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องความปลอดภัยไปได้        ร่างบางตัดสินใจก้าวลงจากรถ เดินฝ่าสายฝนพรำๆ ไปยังบ้านเช่าที่อยู่ห่างออกไปราว 40 เมตร ตรงไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าระเบียง       ชายหนุ่มผิวสีแทนเดินออกมาหาเธอที่ระเบียงตามคาด ใบหน้าเรียบตึงนั้นยังคงนิ่งเฉย ไร้ความรู้สึก และไม่คิดจะเปิดปากทักทายก่อนสักคำ       “คุณ... อยู่คนเดียวเหรอคะ” อาภาลองเปิดฉากถามอย่างสุภาพ       “ใช่” เขาตอบสั้นห้วน ราวกับไม่อยากเสียเวลายืดคำพูดให้ยาวกว่าหนึ่งพยางค์        “
last update最終更新日 : 2026-10-08
続きを読む

บทที่ 3 พี่สาวแสนดีที่ทำหล่นหายไประหว่างทาง

         ล้อพลาสติกเคลื่อนไปบนพื้นไม้เนื้อแน่นขัดเงาวับอย่างไร้เสียงต้าน ความราบเรียบสมบูรณ์แบบตรงหน้ายิ่งขับให้ความบอบช้ำล้มเหลวในชีวิตของอาภาเด่นชัดและแปลกแยก กระเป๋าเดินทางใบโตที่เคยพาหล่อนท่องไปเกือบครึ่งค่อนโลก จากความวุ่นวายในจอห์น เอฟ. เคนเนดี นิวยอร์ก สู่รันเวย์สายลมแล้งของหมู่เกาะแปซิฟิกใต้ บัดนี้กลับตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกับผู้เป็นเจ้าของ—มืดมน ไร้แสงสว่าง และรอวันดับสูญไปพร้อมกับสถานะบุคคลล้มละลาย        ทว่าเมื่อก้าวข้ามพ้นธรณีประตู ความโปร่งโล่ง และไร้กลิ่นอับชื้นก็ทำให้อาภาพักสายตา บ้านมรดกที่หล่อนทิ้งขว้างไม่เคยมาเหลียวแลกลับถูกดูแลไว้อย่างดี สายตาพลันสะดุดเข้ากับกล่องเร้าเตอร์ไว-ไฟสภาพใหม่เอี่ยมอ่องที่ติดตั้งไว้ตรงมุมห้อง หล่อนรู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของพี่ต่ายที่จัดการเป็นธุระให้ หากแต่นาทีนี้ อาภากลับตั้งคำถามกับตัวเองในใจ... หล่อนยังต้องการการเชื่อมต่อกับโลกภายนอกอยู่อีกหรือ ในเมื่อกำลังพาชีวิตที่พังทลายหนีซมซานมาจากเมืองหลวงถึงขนาดนี้แล้ว      แรงสั่นครื
last update最終更新日 : 2026-10-08
続きを読む

บทที่ 4 ปะทะคารมนัดที่สอง

       "นี่คุณให้แมวกินอาหารคนเหรอ! โพรเซสฟู้ดแบบนี้ขนาดคนกินยังไม่โอเคเลย"      อาภาปราดเข้าไปทันทีที่เห็นเขตต์นทีหักไส้กรอกลงจานให้แมวส้มขาว—เจ้าแมวรูปร่างกำยำระยะสุดท้ายที่น่าจะกลายเป็นแมวอวบในเร็วๆนี้ ที่กำลังเคี้ยวอีกชิ้นอย่างอร่อยอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน      เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เสยเรือนผมยาวปรกตาที่เริ่มยาวเกะกะออกเบาๆ      "ก็มันชอบ" เขาตอบสั้นกวนๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวแมวอย่างอ่อนโยน      "แล้วคุณต้องตามใจน้องขนาดนี้เลยเหรอ"      "เอ๊า เลี้ยงแมวไม่ให้ตามใจแมว จะให้ไปตามใจหมา..."     เขาเว้นจังหวะไปนิด สายตาคมกวาดมองคนตรงหน้า     "...บ้านอื่นเหรอ"  ตอนที่เขาเว้นช่วง อาภาสาบานกับตัวเองเลยว่า ถ้าแกงส้มในมือถูกใส่มาในชามแทนที่จะเป็นกล่องพลาสติกที่มีฝาปิดมิดชิด หล่อนจะคว่ำมันลงบนพื้นระเบียงไม้ตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด!  &nb
last update最終更新日 : 2026-10-08
続きを読む

บทที่ 5 ชีวิตที่แตกสลาย

      "แล้วทำไมพี่ไม่ยกให้เขาเซ้งร้านต่อไปเลยล่ะคะ?" อาภาถามด้วยความสงสัย       "เคยถามแล้ว แต่เขาก็คงเหมือนพี่นั่นแหละ... อยากอยู่เงียบๆ สงบๆ ไปวันๆ มั้ง"       "แล้วพี่รู้ได้ยังไงคะว่าเขาชงเป็น" อาภาขมวดคิ้วสงสัย       "ก็..สองเดือนก่อนพี่ต้องทิ้งร้าน พาเจ้าเจื๋อไปหาหมอที่โรง’บาลสัตว์แบบด่วนๆ ตั้งหลายชั่วโมง ทีแรกแค่ฝากให้ติมาช่วยเก็บของปิดร้านให้ แต่พอพี่กลับมา ปรากฏว่าเขายืนชงขายให้ทั้งวันเลยจ้ะ รู้มั้ยวันนั้นขายดีอย่างกับแจกฟรี ไม่รู้พวกสาวออฟฟิศราชการ หรือนักศึกษาแถวนี้รู้ข่าวจากไหน แห่กันมาแน่นร้านเชียว" พี่ต่ายเล่าพร้อมรอยยิ้ม       "ขนาดนั้นเลย..."       "แถมยังไม่ยอมรับเงินสักบาทด้วยนะ พี่จะแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้ก็ไม่ยอมท่าเดียว"       อาภาได้แต่นั่งครุ่นคิดเงียบๆ ความล้มเหลวและทรัพย์สินที่กำลังจะถูกยึดลอยกลับเข้ามาในหัว ในช่วงเวลาเคว้งคว
last update最終更新日 : 2026-10-08
続きを読む

บทที่ 6 เมื่อคิดจะชุบชีวิตร้านกาแฟ

ยามดึกสงัด อาภายังคงข่มตาหลับไม่ลง หล่อนยันกายลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความมืด ก่อนจะยื่นมือไปแหวกผ้าม่านข้างเตียงออกเบาๆ เพื่อเปิดช่องให้แสงสว่างจากภายนอกลอดเข้ามา... แสงสลัวพาให้มองเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขตต์นที ‘นายติ’ กำลังนั่งอยู่บนขอบระเบียง ชายหนุ่มอัดบุหรี่เข้าปอดแล้วปล่อยควันสีเทาฟุ้งกระจาย สายตาของเขาเหม่อมองขึ้นไปยังท้องฟ้าเบื้องบนที่มืดมิดไร้แสงดาว ‘นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอนาย...’ อาภาได้แต่เอ่ยถามเขาอยู่ในใจ ตลอดเกือบหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา อาภาหมดเวลาไปกับการจัดแจงข้าวของและเฟอร์นิเจอร์ ปลุกบ้านที่เคยปิดตายให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน สายตาของหล่อนก็มักจะคอยเฝ้ามอง ‘นายสันติ’ ผู้เช่าข้างบ้านอยู่กลายๆ หล่อนพบว่าในแต่ละวัน ชายหนุ่มแทบจะไม่ก้าวเท้าพ้นระเบียงบ้านเลยสักนิด แม้เขาจะมีมอเตอร์ไซค์จอดอยู่คันหนึ่ง แต่มันก็ถูกจอดสงบนิ่งอยู่ใต้เงาไม้ข้างบ้านตลอดเวลา ทุกๆวัน ก่อนเที่ยงจะมีไรเดอร์ส่งอาหารมาส่งอาหาร ทว่าเขาก็ไม่ได้เดินลงมารับเอง หากใช้วิธีชักรอกสลิงแฮนด์เมดติดตะกร้าที่ผูกไม้กับต้นไม้ใหญ่ทางเข้า ดึงข้าวของขึ้นไปสู
last update最終更新日 : 2026-10-08
続きを読む

บทที่ 7 สุดท้ายก็ต้องบากหน้าไปง้อ

"เดี๋ยวนะคะ... ไม่ค่อยพูดกัน? แล้วแกงส้ม ไข่เจียว กับไส้กรอกที่แมวเจื๋อกินเมื่อวันนั้น นี่มันคืออะไรคะพี่ต่าย! เอ๊ะหรืออยู่ในช่วงทะเลาะกันแล้วนั่นคือการง้อของพี่เหรอคะ" "เปล่าจ้ะ ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันเลย" พี่ต่ายส่ายหน้ายิ้มๆ "เราแค่ 'คุย' กันแต่น้อยครั้งมาก... บางวันเดินสวนกัน หรือเจอกันที่ร้านขายของ เราไม่คุย ไม่ทักกันเลยนะแค่ยิ้มให้กันเฉยๆ มันแปลกเหมือนกัน... เราไม่เคยหมางใจอะไรกันหรอก แต่พี่รู้สึกว่าพี่กับเขาเหมือนมีพลังงานบางอย่าง มองตาก็สื่อสารกันเข้าใจได้ โดยไม่ต้องใช้คำพูดน่ะ" "เอ่อ..." อาภาถึงกับอึ้ง ยืนเกาหัวแกรกๆ ให้กับมิติความสัมพันธ์ประหลาดระดับกระแสจิตของคนคู่นี้ ในที่สุดอาภาก็มายืนอยู่หน้าบ้านเช่าหลังงามนั้น ดูดีๆ มันสวยกว่าหลังที่ล่อนอยู่เสียอีก อาภาสูดหายใจเข้าลึกๆ ยืนทำใจอยู่หน้าประตูบ้านเช่าข้างๆ อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยื่นมือไปเคาะประตูสองสามที ก๊อก ก๊อก ก๊อก ไม่นานนัก ประตูก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มบุคลิกเรียบเฉยในเสื้อยืดสีเข้มกางเกงสบายๆ ปรากฏตัวขึ้น เขามองหน้าเธอนิ่งๆ สายตาปราศจากความรู้สึกยินดียินร้าย "มีอะไ
last update最終更新日 : 2026-10-08
続きを読む

บทที่ 8 ก็คงต้องยอมให้เขาด่า

อาภาสะดุ้งตื่นขึ้นราวกับมีใครมาฉุดกระชากหัวให้ลุกจากที่นอนด้วยความตกใจ หล่อนรีบควานหามือถือมาเปิดดูเวลาด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก ‘05:14’ ตัวเลขบนหน้าจอทำเอาอาภาสบถออกมาอย่างลืมตัว ‘ตายห่า... นี่ฉันหลับลึกไม่ได้ยินเสียงปลุก จนเลยเวลานัดไปตั้งสิบสี่นาทีเลยเหรอเนี่ย โธ่เอ๊ย จบกัน!’ หล่อนอยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทุบหัวตัวเองนัก ตั้งเวลาไว้ตั้งแต่ตีสี่- ไล่มา ตีสี่’สิบห้า- ตีสี่’ยี่สิบ แต่ไม่ตื่นเลยสักปลุก! สติที่เหลืออยู่เตือนว่านี่คือโอกาสสุดท้าย หากอยากจะเปิดร้านกาแฟให้ได้ต่อให้ต้องก้มหัวไหว้วอน ‘นายสันติ’ หรือยอมทนโดนเขาพูดจาถากถางขนาดไหนก็ต้องยอม ดีกว่าต้องระเห็จเข้ากรุงเทพฯ ไปเสียเงินเรียนคอร์สชงกาแฟแพงลิบลิ่วที่ไม่รู้จะได้ผลไหม ร่างบางรีบกระโจนเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว—เรื่องอาบน้ำตัดทิ้งไปได้เลย! หล่อนรวบผมขึ้นเป็นมวยอย่างส่งเดช คว้าเสื้อฮู้ดดี้มาสวมทับง่ายๆ แล้วรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงไปยังซุ้มกาแฟทันที 05:22 น. ซุ้มกาแฟยังคงปิดเงียบสงบในแสงอรุณรุ่งยามเช้า ไร้ร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ ‘ก็แน่ล่ะสิ...
last update最終更新日 : 2026-10-08
続きを読む

บทที่ 9 ทำไมต้องพรางตัว

“ถึงแล้ว... ลงไปซื้อของตามนี้ จะมีร้านอยู่ด้านในเดินตรงไปอย่างเดียว ไปไม่ถูกก็ถามคนในตลาดเอา” เขตต์นทีเอ่ยขึ้นเสียงเรียบพร้อมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่จดรายการวัตถุดิบยาวเหยียดให้หญิงสาว ทันทีที่รถยนต์จอดสนิท บริเวณลานจอดรถของตลาดเช้าที่ยังคงคึกคัก อาภารับกระดาษมาเปิดดู “แล้ว…เอ่อ…เราไม่ไปด้วยกันเหรอคะ” “ไม่อ่ะ ผมจะไปหาอะไรกิน” เขาตอบสั้นๆ ตามสไตล์ ชนิดที่ไม่คิดจะขยายความต่อเลยว่า ‘หาอะไรกิน’ ที่ว่านั้นคือที่ไหน ทว่าก่อนที่อาภาจะทันได้ก้าวขาลงจากรถ สายตาของหล่อนก็พลันสะดุดกับท่าทีแปลกๆ ของคนข้างๆ เขตต์นทีหยิบหน้ากากอนามัยสีเข้มขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็ยกหมวกฮู้ดของเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมาครอบศีรษะ รูดซิปขึ้นสูงจนเกือบปิดถึงคางอย่างมิดชิด วันนี้อากาศยามเช้าก็ไม่ได้หนาวเหน็บถึงขั้นต้องแต่งตัวมิดชิดราวกับอยู่ในฤดูหนาวแถบยุโรปเหนือขนาดนั้น! อาภาพกความสงสัยไว้เต็มอก นัยน์ตาคู่สวยหรี่มองพฤติกรรมแปลกๆนั้นอย่างจับผิด... ‘ใส่แมสก์ ดึงฮู้ดครอบหัว สวมแจ็กเก็ตมิดชิดขนาดนี้... นี่มันทรงคนกำลังพรางตัวชัดๆ!’ สัญชาตญาณความระแวดระวังของหล่อ
last update最終更新日 : 2026-10-09
続きを読む

บทที่ 10 เริ่มต้นได้ดี

เสียงเครื่องบดกาแฟทำงานสอดประสานกับบรรยากาศยามเช้าอันเงียบสงบ เขตต์นทีในชุดผ้ากันเปื้อนสีเข้มยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เขาเริ่มต้นวอร์มเครื่องชงกาแฟ ปล่อยน้ำร้อนล้างหัวกลั่นเพื่อปรับอุณหภูมิให้พร้อมใช้งาน ท่าทีผ่อนคลายแต่แฝงไว้ด้วยความเชี่ยวชาญ เขาเริ่มบทเรียนแรกด้วยการอธิบายพื้นฐานอย่างเป็นระบบและละเอียดถี่ถ้วน "เริ่มจากอุปกรณ์พื้นฐานก่อน" เขตต์นทีเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบแก้วทรงต่างๆ ขึ้นมาเรียง "ขนาดของแก้วกับปริมาณส่วนผสมจะเป็นตัวกำหนดประเภทเครื่องดื่ม แก้วช็อตสำหรับเอสเปรสโซ แก้วเซรามิกหนาสำหรับทำเมนูร้อน ส่วนแก้วทรงสูงสำหรับเมนูเย็น แต่ละไซส์มีผลกับอุณหภูมิแล้วก็สัมผัสของรสชาติ" เขาอธิบายต่อถึงอุปกรณ์ตวงวัด ตั้งแต่ตาชั่งดิจิทัล แก้วตวงออนซ์ ไปจนถึงแทมเปอร์สำหรับอัดกาแฟ ก่อนจะขยับไปที่เครื่องชงกาแฟหัวกลั่นขนาดใหญ่ อธิบายหน้าที่ของแรงดันน้ำ การตั้งค่าอุณหภูมิ และความแตกต่างของก้านสกัดแต่ละแบบ ตลอดจนรายชื่อเมนูเฉพาะของร้านที่พี่ต่ายเคยเซ็ตระบบไว้ ในระหว่างที่อธิบาย เขตต์นทีคอยสังเกตหญิงสาวตรงหน้าไปด้วย อาภาไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเคยปรามาสไว้ในใจ ไม่
last update最終更新日 : 2026-10-11
続きを読む
前へ
12
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status