คุณภรรยาอุ้มรักหนีท่านประธาน

รูปร่างผอมบางของอวิ๋นรั่วจิ่นขดอยู่ในผ้าห่ม กำลังลูบท้องของตัวเองเบา ๆ เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ลูกน้อยไม่เป็นอะไร

เมื่อคืนพอถิงซิวกลับมา ก็ต้องการมีอะไรกับเธอ พวกเขาสองสามีภรรยาไม่ได้พบกันมาสองเดือนแล้ว เธอจึงปฏิเสธเขาไม่ลง

เสิ่นถิงซิวอาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดสูทสีเทาที่ตัดเย็บด้วยมือ ห่อหุ้มร่างกายสูงสง่าของเขาเอาไว้ ชวนให้น่าหลงใหลอย่างยิ่ง

เขากำลังถือแท็บเล็ตนั่งทำงานอยู่บนเก้าอี้ ปัดนิ้วมือไปบนหน้าจออย่างช้า ๆ เผยให้เห็นร่องรอยของความเกียจคร้านและดูเซ็กซี่เล็กน้อย

เมื่อพบว่าผู้หญิงที่อยู่บนเตียง ใช้ผ้าห่มห่อหุ้มร่างกายตัวเองเอาไว้แน่น โผล่แค่ศีรษะเล็ก ๆ ออกมา ดวงตาสีดำขลับกำลังจ้องมองเขาอยู่ตลอด เขาก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า : “ตื่นแล้วเหรอ? ลุกขึ้นมากินมื้อเช้าสิ”

“อืม ๆ” อวิ๋นรั่วจิ่นสวมชุดนอน ปีนลงมาจากเตียงด้วยใบหน้าแดงก่ำ

ในร้านอาหาร ส้อมในมือของเธอจิ้มไปจิ้มมาบนไข่ที่อยู่ในจาน มือซ้ายลูบท้องของตัวเอง แล้วเอ่ยปากขึ้นด้วยความประหม่าและคาดหวัง : “ฉันมีอะไรจะคุยกับคุณ”

“ฉันมีอะไรจะคุยกับเธอ” เสิ่นถิงซิวเอ่ยปากขึ้นในเวลาเดียวกัน

“......”

ทั้งสองสบตากัน

หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เสิ่นถิงซิวก็เอ่ยปากขึ้นว่า : “ถ้างั้นเธอพูดก่อนสิ”

“คุณพูดก่อนดีกว่า”

น้อยนักที่เขาจะเป็นฝ่ายคุยธุระอะไรกับเธอก่อน

เขาบรรจงหั่นไข่ดาวที่อยู่ในจานช้า ๆ แล้วพูดว่า : “ฉันให้คนร่างข้อตกลงการหย่าเรียบร้อยแล้ว อีกเดี๋ยวจะเอามาส่งให้ ถ้าไม่พอใจตรงไหนก็บอกมา ฉันจะให้คนแก้ไขใหม่ เธอรีบเซ็นชื่อให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด”

“......”

อวิ๋นรั่วจิ่นผงะไป สมองว่างเปล่า แม้จะนั่งอยู่บนเก้าอี้ แต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองแทบจะล้มลงไป

ถึงขนาดลืมที่จะหายใจ

“คุณพูดว่า พวกเราจะหย่ากันเหรอ?” เธอถามขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ถึงขนาดแอบหยิกขาตัวเอง เพราะต้องการตื่นจากความฝัน

“ใช่” เขาสงบนิ่งดูไม่ทุกข์ร้อน

สมองของอวิ๋นรั่วจิ่นตื้อไปทันที

เมื่อคืนพวกเขายังทำเรื่องที่ใกล้ชิดที่สุดในโลกด้วยกันอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับขอหย่าอย่างไม่สะทกสะท้านเนี่ยนะ!

เธอกุมท้องของตัวเองเอาไว้ ดวงตาเปียกชื้นเล็กน้อย “แล้วถ้าหากพวกเรามี......”

“ฉุนหย่ากลับมาจากเมืองนอกแล้ว การแต่งงานตามสัญญาของเราควรสิ้นสุดลงได้แล้ว”

“......”

ชีวิตหวานแหววตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เกือบทำให้เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

พวกเขาแต่งงานกันตามสัญญา เธอรู้แต่แรกแล้วว่า ในใจของเขามีผู้หญิงคนอื่น ช้าเร็วพวกเขาก็ต้องหย่ากัน

“มีปัญหาเหรอ?” ท่าทีสงบนิ่งและดูเป็นมืออาชีพตั้งแต่ต้นจนจบของเขา ราวกับกำลังเจรจาความร่วมมือทางธุรกิจอยู่

“ไม่มีปัญหาค่ะ”

เธอย้ายมือจากท้องของตัวเองลงมาที่ขา จับชายกระโปรงไว้แน่น เล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือของเธอที่มีเพียงผ้าบาง ๆ คั่นอยู่

เขาจะหย่าอยู่แล้ว ย่อมไม่ต้องการลูกคนนี้แน่นอน ไม่อย่างนั้นผู้หญิงคนนั้นคงไม่ชอบใจแน่

“จริงสิ” ดูเหมือนเสิ่นถิงซิวจะนึกอะไรออกมาได้ จึงพูดเสริม : “เธอบอกคุณย่าไปนะว่า เธอเบื่อฉันแล้ว อยู่กับฉันแล้วไม่มีความสุข เพราะงั้นก็เลยหย่า”

อวิ๋นรั่วจิ่นแค่นยิ้มออกมา และพยักหน้า “ได้ค่ะ”

ถ้าเขาเป็นฝ่ายไปพูด ต้องทำให้หญิงชราโมโหแน่นอน

เมื่อเห็นฝ่ายหญิงรับปากอย่างสงบ เสิ่นถิงซิวก็ยกยิ้มริมฝีปาก รอยยิ้มนี้ไม่รู้ว่าผ่อนคลายหรือประชดกันแน่

“ที่จริงแล้วเรื่องนี้ก็เป็นความจริง เดิมทีเธอเองก็ไม่มีความสุข ตอนนี้ก็เป็นอิสระแล้ว”

“อืม” เธอพยายามเอ่ยตอบออกมา รู้สึกเจ็บคอเหมือนถูกกรอกตะกั่วเข้าไป ไม่ง่ายเลยที่จะแค่นเสียงออกมาได้

เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกมีภาระ

คิ้วของชายหนุ่มคลายออกเล็กน้อย ดูเหมือนจะเข้าใจแจ่มแจ้งหลังจากได้ฟังคำตอบ และขานรับ “อืม” เบา ๆ ออกมาหนึ่งคำ “งั้นก็ดี”