บทที่ 603

เพราะที่นี่ไม่มีคน เฟิงจิ่งซินจึงรู้สึกเล่นได้ไม่ค่อยเต็มที่ เลยตั้งใจเก็บบางกิจกรรมไว้ แล้วมาเล่นอีกครั้งตอนที่เกาะเปิดให้เข้าอย่างเป็นทางการ

ดังนั้น ประมาณบ่ายสี่โมงเย็นของวันนั้น พวกเขาก็ออกจากเกาะกันก่อนแล้ว

พอขึ้นฝั่ง ท้องฟ้าก็มืดแล้ว เฟิงถิงเซินหันหน้ามาแล้วถามว่า “อีกเดี๋ยวอยากทานอะไร?”

เฟิงจิ่งซินรีบยกมือขึ้นแล้วตอบกลับว่า “หนูได้หมดค่ะ”

พูดจบ ก็ถามหรงฉือทันทีว่า “คุณแม่ล่ะ? อยากทานอะไรคะ?”

หรงฉืออยากจะบอกว่าเธอไม่ไปทานอาหารเย็นกับพวกเขาแล้ว แต่พอเห็นท่าทีดีใจจนกระโดดโลดเต้นของเฟิงจิ่งซิน สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดออกไป แล้วพูดว่า “แม่ก็ได้หมดจ้ะ”

เฟิงถิงเซินได้ยินก็พูดขึ้นว่า “งั้นให้ผมเลือกสถานที่?”

เฟิงจิ่งซิน “ดีค่ะ!”

หลังจากนั้นกว่าหนึ่งชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงร้านอาหารตำรับเฉพาะแห่งหนึ่ง

ร้านอาหารตกแต่งอย่างหรูหรางดงาม และด้านหน้ามีรถหรูจอดเรียงรายอยู่มากมาย

เมื่อเข้ามาในห้องส่วนตัว ขณะที่นั่งลงหรงฉือเพิ่งรู้ว่า ที่นี่เป็นร้านอาหารเหยียนเฉิงดั้งเดิมร้านหนึ่ง

หรงฉือเกิดที่เมืองเหยียนเฉิง แม้จะคุ้นเคยและทานอาหารได้ทุกแนว แต่ที่บ้านเอนเอียงไปทางรสชาติอาหารเหยียนเฉิงมากกว่