تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 3
أحدث فصل
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 18
หลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่ได้ติดต่อซือซวี่เป็นเวลานาน บล็อคทั้งเบอร์มือถือและ Lineซือซวี่ใช้แผนทรมานตัวเอง โดยการยืนอยู่หน้าหอชั้นล่างปล่อยให้ตัวเองถูกฝนจนป่วยมีไข้สูง สภาพซูบผอมเหมือนถูกทรมานด้วยความรัก โงนเงนเหมือนไม้เสียบผีอยู่ต่อหน้าฉันฉันยังโมโหเขามาก แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับเล่ห์เหลี่ยมของเขาฉันกับซือซวี่เริ่มคบกัน เดิมคิดว่าพอผ่านพ้นช่วงข้าวใหม่ปลามันไปก็คงจะแยกทางใครทางมัน ไม่คิดว่าเราสองคนจะเข้ากันได้ดีมาก ความรักหวานชื่นยิ่งอยู่ด้วยกันก็ยิ่งคลั่งรักกันมากขึ้น ซือซวี่ยอมออกมาจากหอและเริ่มมาใช้ชีวิตอยู่กับฉันเราเข้ากันได้ดีมาโดยตลอด ตอนซือซวี่ขึ้นปีสี่ เราก็ไปจดทะเบียนสมรสกัน ลงหลักปักฐานในเมืองจิง เขาเรียนต่อปริญญาโท ส่วนการงานของฉันก็เติบโต ผัวหามเมียคอน ชีวิตสุขสมบูรณ์มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขที่สุด ได้ทำงานที่ตนเองรัก เลิกงานก็มีคนที่ตัวเองรักอยู่เคียงข้างจนกระทั่งคืนนั้น ฉันโมโหวิ่งออกจากบ้านและถูกเฉิงเหวยเหวินและเฉิงเหวยอู่ลากเข้าไปในพุ่มไม้ในเขตคอนโดมันเกิดขึ้นกับฉันอย่างไม่ทันคาดคิด ฉันพยายามดิ้นรน อยากจะตะโกนให้คนมาช่วย แต่เฉิงเหวยเหวินปิดปากและจมูกข
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 17
ฉันกระอักเลือดออกมา ทุรนทุรายดิ้นอยู่บนพื้นในหัวมีเสียงของอู๋รั่วกวังกำลังเยาะเย้ยซือซวี่ "เห็นรึยัง ซือซวี่ เย่ว์เหิงก็ยังตายเหมือนเดิม นายดวงซวยยิ่งกว่าฉัน"ฉันร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ด่าถออู๋รั่วกวังด้วยคำสบถหยาบคายต่าง ๆ คุณเกลียดซือซวี่ก็ไปทรมานเขาสิ มาฆ่าฉันทำไม?ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตายจริง ๆ ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะดิ้นรน ในช่วงที่กำลังสับสน ฉันเห็นรอยแยกตรงอากาศ รอยแยกนั้นถูกเปิดออก สองคนในชุดแปลกประหลาดกำลังเดินออกมาจากรอยแยกพวกเขาเดินมาหยุดตรงข้าง ๆ ฉันที่กำลังดิ้นทุรนทุรายไม่หยุดพร้อมกับหยิบอุปกรณ์ออกมาด้วยใบหน้านิ่งเฉย จิตสำนึกของอู๋รั่วกวังถูกดูดออกไปก่อนพร้อมกับพูด"ซือซวี่ คุณฆ่าสองฝาแฝดพี่น้องกระกูลเฉิงในสองเส้นเวลาอย่างโหดร้าย ช่างไร้สามัญสำนึกจริง ๆ""คุณยอมสารภาพผิดแล้ว ยังจะกล้าแหกคุกจากสถานกักกันแล้วกลับมายังปี 2024 โดยพลการอีก คุณต้องมีจุดจบเช่นนี้ก็เป็นโทษที่คุณสมควรได้รับ"พอพูดจบ เจ้าหน้าที่หน่วยงานผู้พิทักษ์เส้นเวลาทั้งสองคนก็ตรวจสอบร่างกายของฉันฉันอยากจะตะโกนเรียกพวกเขา แต่หลอดลมถูกตัดจนไม่สามารถพูดได้ เลยได้แต่คร่ำครวญอยู่ในใจ "ฉันไม่ใช
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 16
ซือซวี่พาพวกเรามาถึงโรงงานร้างแห่งนั้นใครจะรู้ว่าพอเดินผ่านประตูเข้ามา ประตูเหล็กบานใหญ่อยู่ดี ๆ ก็ปิดเอง ฉันรีบผลักเปิดมัน แต่ว่าประตูถูกล็อคไปแล้ว ผลักยังไงก็ไม่เปิดจากนั้นก็มีปืนยิงออกมาจากไหนก็ไม่รู้ หญิงวัยกลางคนคนนั้นสะดุ้งขึ้นมา เลือดไหลออกมาทั่วร่าง เธอถลึงตาอย่างไม่เชื่อและค่อย ๆ ล้มลงและตายตาค้างนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันเห็นคนเป็น ๆ ตายต่อหน้า ฉันตัวสั่นงันงกค่อย ๆ เอานิ้วไปอังตรงจมูกของเธอ เธอตายแล้ว"ทำไมถึงเป็นแบบนี้..." ฉันหันไปมองซือซวี่ เขากลับทำสีหน้าแน่นิ่งพร้อมกับตะโกนเสียงดัง "ออกมาสิ!"ในที่สุดฆาตกรก็ยอมเปิดเผยใบหน้า ฉันทั้งกลัวทั้งกังวลและอยากรู้จนสั่นไปทั้งตัวซือซวี่กุมมือของฉัน "ผมอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัว"แต่ใครจะรู้ว่าคนที่เดินออกมาจากหลังถังน้ำมันขนาดใหญ่กลับเป็นอาจารย์ของซือซวี่ อู๋รั่วกวังอู๋รั่วกวังหัวเราะขณะเดินมาอยู่ตรงหน้าซือซวี่ เขากระดกแว่นขึ้นราวกับกำลังพูดคุยเรื่องทั่วไป "ซือซวี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"ซือซวี่ในเส้นเวลานี้ยังไม่ได้เข้ามหาลัย ดังนั้นอู๋รั่วกวังไม่ควรจะรู้จักเขาพอลองคิดดูก็เข้าใจได้ไม่ยาก ในเมื่อฆาตกรสามารถเข้ามาในร่างข
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 15
เหลือเวลาไม่ถึง 48 ชั่วโมงก่อนที่ซือซวี่จะเสียชีวิต ส่วนฆาตกรที่รอดไปได้ พวกเรายังไม่ทราบข้อมูลอะไรเลยหลังกลับมาจากโรงพยาบาล ซือซวี่กลับไปยังเส้นเวลาเดิมเป็นเวลาหนึ่งวันและรีบกลับมาฉันเองก็รู้สึกหมดคำพูด "ซือซวี่ นายลองคิดดูอีกที นอกจากสองฝาแฝดคู่นั้นแล้ว นายเคยมีเรื่องกับใครอีก"ซือซวี่กุมขมับ รู้สึกจนปัญญาอย่างมาก "นึกไม่ออกจริง ๆ มีแค่เรื่องทะเลาะเล็กน้อย ต้องแค้นฉันขนาดนั้นเลยหรอ?"ถ้าหาตัวฆาตกรไม่ได้จริง ๆ โอกาสที่ฆาตกรจะปล่อยฉันไปน้อยมากมีช่องโหว่ที่สามารถเข้าไปอยู่ในร่างของคนอื่นและสร้างผลกระทบต่อจิตใจสติปัญญาของคนนั้น มันก็ง่ายเหมือนกับการบดขยี้หมดปลวกตัวหนึ่งสำหรับคนที่อ่อนแอเหมือนลูกเจี๊ยบอย่างฉันฉันมองซือซวี่อย่างทุกข์ใจ "นายดูสิ่งที่นายทำไปสิ เดิมทีฉันกว่าจะถูกฆ่าก็อีกตั้ง 10 ปี ตอนนี้เป็นไง นายดั้นด้นมาช่วยฉัน แต่ฉันตอนนี้ใกล้ได้ไปเยี่ยมยมบาลแล้ว"ซือซวี่หัวเราะ พร้อมกับขอบตาบวมแดง "ไม่ต้องกลัว ยังเหลือเวลาอีกตั้ง 1 วันไม่ใช่หรอ?""นายมีวิธีจัดการ?"เขาพยักหน้า "อันที่จริงตอนพวกคุณสองคนเข้ามาในร่างผม ผมสัมผัสรับรู้ได้ ฆาตกรเองก็รู้ตรงจุดนี้""เขาสามารถรอให้ผม
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 14
แล้วก็มีบางภาพที่เขาแอบถ่ายฉัน มีทั้งภาพฉันกำลังกินผัดหมี่ซินเจียงรสแซ่บจนปากมันแผล็บ มีทั้งภาพที่ฉันนอนซบอกเขาจนน้ำลายยืด...ใต้โพสต์มีคอมเมนต์ของฉัน 'ซือซวี่ นายอยากตายหรือยังไง ( ≧Д≦)'โพสต์นี้มีคนคอมเมนต์จำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นคอมเมนต์ด่าเขาที่ชอบอวดแฟน ฆ่าคนโสดตายเรียบซือซวี่ตอบกลับด้วยอีโมจิใบหน้าอวดดีนิ้วยังคงเลื่อนไถต่อเนื่อง ฉันเห็นภาพตัวเองกับซือซวี่ไปจดทะเบียนสมรสด้วยกัน ฉันสวมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวพร้อมกับถือดอกไม้ช่อใหญ่กับซือซวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาโอบไหล่ฉัน ทำหน้ายิ้มเหมือนหมาหน้าโง่ฉันเหลือบมองวันเวลาของโพสต์จดทะเบียนสมรส และคำนวนอายุของเขาอย่างรวดเร็ว พบว่าพอเขาอายุครบกฎหมายกำหนดก็แต่งงานกับฉันแล้วหลังจดทะเบียนสมรสก็จัดงานแต่งอย่างยิ่งใหญ่ เพื่อนสนิทต่างก็มาร่วมอวยพรซือซวี่กับเย่ว์เหิงหลังแต่งงานแล้ว ซือซวี่ยังคงบันทึกเรื่องราวประจำวันไว้ แม้เขากับภรรยาจะทะเลาะกันบ้างเป็นครั้งคราว แต่โดยรวมแล้วก็ถือเป็นครอบครัวเล็ก ๆ ที่มีความสุขมากซือซวี่หยุดบันทึกเรื่องราวในวันหนึ่งอย่างกะทันหันหลังจากแต่งงานไปได้ปีกว่าผ่านไปไม่นาน ซือซวี่ก็โพสต์เพิ่มอีก 2 โพสต์ซึ่งเข
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 13
วันต่อมาฉันตื่นแต่เช้า เตรียมตัวไปหาซือซวี่ตามที่นัดกันไว้ตอนกลางวัน เพื่อเริ่มฝึกขั้นตอนที่สามพอเดินออกจากประตูหอก็พบซือซวี่กำลังนั่งรอฉันอยู่ฉันกำลังจะทักเขา ถามเขาเรื่องผู้หญิงเมื่อวานนี้ ทว่าจู่ ๆ ฉันก็หมดสติ พริบตาก็เข้าไปอยู่ใร่างซือซวี่วัยผู้ใหญ่ตรงหน้าฉันจากนั้น ฉันก็ลืมตาเห็นตัวเองกำลังยืนตาเหลือกและกำลังล้มหมดสติฉันรีบเข้าไปพยุงร่างของตัวเองและช้อนอุ้มตัวเองขึ้นมาในตอนนั้น นาฬิกาข้อมือของซือซวี่ก็ดังขึ้นมา เป็นเสียง AI สาว "จิตสำนึกของหญิงสาวเข้ามาในร่าง ระบุได้ว่าเป็นเย่ว์เหิง ปลอดภัย"เป็นสถานการณ์บ้าบอสิ้นดี ฉันแบกตัวเองมาที่ม้านั่งสาธารณะ พยุงร่างตัวเองให้นั่งตรง สังเกตใบหน้าของตัวเองอย่างละเอียด ฉันรู้สึกแปลกมากหลังกุมใต้คางและสัมผัสใบหน้าตัวเองเดี๋ยวก่อน...ทำไมหน้าซีกซ้ายกับซีกขวาของฉันมันดูไม่สมมาตรล่ะ?ลิปสติกสีแดงเบอร์นี้ไม่เหมาะกับฉันเลย คราวหน้าไม่ทาแล้วผมทรงใหม่ดูดีมากเลยฉันลูบใบหน้าของตัวเองไปมา เคลิบเคลิ้มกับการชื่นชมตัวเอง ทันใดนั้นก็มีมือข้างตีมือฉันให้ออกห่างตีเจ็บมาก ฉันเงยหน้ามองอย่างไม่พอใจ ฉันตกใจกลัวจนหัวใจแทบหยุดเต้นโลกมันแคบเสียจร
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 10
ซือซวี่กำลังจะตายทั้งที่อายุยังน้อย ฉันเองก็รู้เสียใจอย่างอดไม่ได้พร้อมกับถอนหายใจหากเขาตายก็หมายความว่าฉันก็ไม่ต้องเข้าไปอยู่ในร่างของเขาอีก ชีวิตก็จะกลับมาสงบสุขเหมือนเดิมทว่าวันนั้น จู่ ๆ ซือซวี่ในวัยผู้ใหญ่ก็มาหาฉันพร้อมกับข่าวที่ฉันแทบจะลมจับหลังจากได้รู้เขาบอกฉันว่า คนที่ฆ่าหลัวอีอีอันที
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 9
ตอนนี้ฉันไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนแปลงซือซวี่สมัยวัยหนุ่มอีกแล้ว เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก และไม่ได้หนักใจเรื่องสอนพิเศษเขาอีกใช่แล้วล่ะ ฉันยังคงสอนพิเศษให้ซือซวี่ ประเด็นคือเงินค่าสอนพิเศษเขาเยอะมาก พอเงินถึง เลวแค่ไหนฉันก็ไม่รังเกียจช่วงนี้ฉันมักจะเข้าไปอยู่ในร่างของซือซวี่ในวัยผู้ใหญ่ทุกวัน ทว่
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 2
ฉันติดตามกระแสข่าวตลอดทั้งวัน ทว่ากลับไม่มีข่าวดังอย่างพวก'ฆาตรกรโรคจิตฆ่าชำแหละคนภายในบ้าน'เลย แม้แต่เทรนด์ค้นหาก็ไม่ขึ้นไม่มีข่าวอะไรเลย ฉันได้แต่รอการเข้าไปอยู่ในร่างของเขาครั้งต่อไปอย่างกระวนกระวายใจฉันจะไปโผล่ที่ไหนอีก? ห้องขังหรือว่าห้องสอบปากคำ?ทว่ามันกลับไม่เป็นไปตามคาด วันนี้ฉันไม่ได้
ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของฆาตกร 10 นาทีทุกวัน บทที่ 1
ฉันกลับมาอยู่ในร่างของตัวเอง ฉันแน่นิ่งไปราวสามนาทีไม่มีทาง คนดีที่ไหนเอาหัวคนมาแช่ไว้ในตู้เย็น?ฉันเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ ของการมีหัวคนมาอยู่ในตู้เย็น ทันใดนั้นก็ฉุกคิดปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ฉันดันตั้งภาพพื้นหลังเป็นภาพของตัวเองและก็ยังเป็นภาพที่รีทัชจนสวยด้วยหากไม่ได้ไปเปิดตู้เย็นดู ฉ
قد تعجبك أيضًا
