ความลับในห้องน้ำ

ทันทีที่เห็นรถตำรวจ ฉันก็หวาดกลัวมากจนตัวสั่นไปหมด

อาจารย์สังเกตเห็นความผิดปกติและถามฉัน

[เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?]

ฉันกำลังจะตอบ ขณะนั้นอาจารย์ประจำชั้นก็ปรากฏตัวที่ประตู

[หวางเสี่ยวเสวี่ย ออกมาข้างนอกหน่อย]

เมื่อได้ยินอาจารย์ประจำชั้นเรียกชื่อ ฉันก็เดินออกจากห้องเรียนไปอย่างสั่นเทา

ข้างๆอาจารย์ประจำชั้นยังมีสองคนที่ใส่ชุดตํารวจยืนอยู่ด้วย

ทันทีที่เห็นตำรวจ หัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้น ร่างกายตัวสั่น และเหงื่อออกเต็มฝ่ามือ

[เธอคือหวางเสี่ยวเสวี่ยใช่ไหม? มีความสัมพันธ์อะไรกับจ้าวอิงจึ?] ตำรวจคนหนึ่งถาม

[เพื่อน… เพื่อนสนิทค่ะ] ฉันก้มหน้ามองพื้นและตอบเบาๆ

ตำรวจไม่ได้พูดอะไร แต่ฉันรู้สึกว่าเขากำลังจับตามองฉัน

สุดท้าย พวกเขาไม่ได้ถามอะไร แต่ให้ฉันกลับไปที่ห้องเรียนก่อน

ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ฝ่ามือของฉันเปียกชุ่มไปหมด ฉันพยายามเช็ดมือกับกางเกงอย่างต่อเนื่อง

ฉันเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ตำรวจกำลังคุยกับอาจารย์ประจำชั้น ไม่รู้ตำรวจบอกอะไรกับอาจารย์ประจำชั้นแล้วอาจารย์ประจำชั้นหันกลับมามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ

ในใจของฉันเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย พวกเขากำลังพูดถึงอะไรอยู่?

ความกังวลเริ่มจู่โจมฉันอีกครั้ง

ทั้งคาบเรียนฉันแทบไม่มีสมาธิฟังอาจารย์เลย ในหัวมีแต่ภาพสายตาของอาจารย์ที่ไม่อาจคาดเดาได้

พวกเขากำลังพูดถึงอะไร? เกี่ยวอะไรกับอิงจึ?

หลังเลิกเรียน ฉันถูกพาออกจากห้องอีกครั้ง

แสงแดดที่เจิดจ้าทำให้ฉันรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

ในห้องทำงาน อาจารย์ประจำชั้นและตำรวจนั่งอยู่ตรงข้ามกับฉัน

อาจารย์ประจำชั้นครูกั้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมากขึ้นและกระแอมสองสามครั้งก่อนพูดขึ้น

[หวางเสี่ยวเสวี่ย ไม่ต้องกังวลนะ แค่จะถามเกี่ยวเรื่องเธอกับจ้าวอิงจึ]

[ค่ะ... ค่ะ] ฉันตอบกลับอย่างสั่นเครือ

[คืนวันที่ 15 กรกฎาคม พวกเธอทำอะไรกัน?]

[เล่น... ผีถ้วยแก้วค่ะ]

[ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง?]

ฉันคิดว่าเรื่องนั้นถูกเปิดโปงแล้ว แต่ปรากฏว่าพวกเขาเพียงแค่ถามฉันเกี่ยวกับข่าวลือเรื่องผีหลอก ฉันโล่งใจแล้วเล่าเหตุการณ์ในคืนนั้นทั้งหมดให้ตำรวจฟัง

ฉันชื่อหวางเสี่ยวเสวี่ย ส่วนจ้าวอิงจึคือเพื่อนสนิทของฉัน เธอมีแฟนหนุ่มชื่อจ้าวซือเฉิน

จ้าวซือเฉินเป็นเด็กหนุ่มที่ตัวสูงใหญ่และเล่นบาสเกตบอลเก่ง

ภาพลักษณ์ของเขาที่ดูเท่บนสนามบาสเกตบอลมักจะดึงดูดเสียงเชียร์จากกลุ่มสาวๆ เสมอ

ถ้าว่างฉันก็ไปดูเขาเล่นบาสเกตบอลแต่เป็นเพื่อนไปกับอิงจึดูด้วย และบางครั้งเหลือบมองไปอิงจึที่ข้างๆ เธอเต็มไปด้วยสายตาชื่นชอบและชื่นชม

วันที่ 15 กรกฎาคม วันนั้นเพื่อฉลองที่จ้าวซือเฉินได้อันดับหนึ่งในการแข่งขันบาสเกตบอลอีกครั้ง สาวๆ ที่สนิทกับอิงจึจึงไปกินอาหารที่ร้านกับทีมบาสเกตบอลด้วยกัน

เมื่อทุกคนกินดื่มกันอย่างสำราญใจ ก็มีคนไม่รู้ว่าใครเสนอความคิดว่าจะไปเล่นผีถ้วยแก้วที่โรงเรียน

หวังเผิงและซุนไห่จวินจากทีมบาสเกตบอลดูตื่นเต้นและอยากลองเล่น ส่วนเฉินเสี่ยวเสี่ยวพอฟังแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นและอยากลองดูเช่นกัน เธอยังเล่าเรื่องตำนานที่มีผีสาวมาเอาชีวิตในแผนกมัธยมปลายของโรงเรียน ซึ่งว่ากันว่าทุกๆ กลางเดือนสิงหาคม จะมีผู้หญิงกระโดดจากดาดฟ้าหอพักไปตาย

แน่นอนว่าฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนี้

แต่อิงจึดูกลัวเล็กน้อย ฉันสังเกตเห็นว่าเธอกลัวจึงเสนอว่าเราไม่ไป

แต่เฉินเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังตื่นเต้นก็คะยั้นคะยอให้เราไปด้วย เพราะบอกว่าคนเยอะๆ จะสนุกกว่า

สุดท้ายทนเสียงขอร้องของเพื่อนไม่ไหว อิงจึและฉันจึงตกลงไปด้วย

แต่ฉันไม่คาดคิดเลยว่าคำตัดสินใจนี้จะนำไปสู่การตายของอิงจึในที่สุด