บทที่ 1

ฉันกลับมาอยู่ในร่างของตัวเอง ฉันแน่นิ่งไปราวสามนาที

ไม่มีทาง คนดีที่ไหนเอาหัวคนมาแช่ไว้ในตู้เย็น?

ฉันเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ ของการมีหัวคนมาอยู่ในตู้เย็น ทันใดนั้นก็ฉุกคิดปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้

ฉันดันตั้งภาพพื้นหลังเป็นภาพของตัวเอง

และก็ยังเป็นภาพที่รีทัชจนสวยด้วย

หากไม่ได้ไปเปิดตู้เย็นดู ฉันก็อยากค่อย ๆ ตะล่อมให้เขามาชอบฉัน เขียนบทและกำกับให้มาเจอกันในฉากสุดโรแมนติก

ทว่าทุกอย่างมันจบสิ้นแล้ว!

ถ้าหากเขาเป็นฆาตกรในคราบของหนุ่มหล่อ แล้วฉันบังเอิญไปเจอความลับของเขาเข้า จนเขาตามล้างแค้นฉันขึ้นมา แล้วฉันจะทำยังไง?

ฉันเกาหัวด้วยความหงุดหงิด ก่อนกลับมาอยู่ในร่างตัวเอง ฉันเหมือนจะลืมปิดตู้เย็นด้วย

ฉันเอาภาพนั้นไปถามเพื่อนรูมเมท "มองออกไหมว่าเป็นใคร?"

รูมเมทร้องว้าวอย่างโอเวอร์และจงใจพูด "คนสวยคนนี้ใครหรอ?"

ฉันเลยถามอย่างดีใจ "มองไม่ออกว่าเป็นฉันใช่ไหม?"

ปฏิกิริยาของฉันดูเหมือนจะเกินความคาดหมายของเธอ เธอเลยหันมามองอย่างละเอียดอีกครั้ง "เอาจริง ๆ ก็เหมือนอยู่"

"เหมือนแค่ไหน?"

"ก็ถ้าอยู่ในฝูงชนก็หาเจอ"

หัวใจฉันถึงกับแตกสลาย

หลังจากลังเลอยู่สักพักก็รู้สึกว่าช่างหัวมันละ ถ้ามันกล้ามาหาฉันจริง ๆ เป็นตายยังไงฉันก็จะไม่ยอมรับ

ถ้าเขาถาม ฉันก็จะตอบไปว่ามีคนอิจฉาความสวยของฉันจนใช้ภาพของฉันไปยั่วโมโหฆาตกร

เพื่อเป็นการกันไว้ดีกว่าแก้ ฉันเลยหยิบกระจกในกระเป๋าออกมาส่องและฝึกทำหน้าทำตาไม่รู้เรื่องรู้ราว

ขณะกำลังฝึกปั้นหน้าอยู่ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวฉันนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมาได้

ฉันเปิด google และค้นหาว่าอุปกรณ์หัวคนปลอมในภาพยนต์

ก็พบภาพหัวคนเหมือนกับที่เห็นในตู้เย็น แม้แต่รอยเลือดก็ยังเหมือนกัน

ฉันค่อย ๆ รู้สึกโล่งใจ พร้อมกัยปลอบใจตัวเองว่าจะไปมีฆาตกรได้ยังไง หนุ่มหล่อคนนั้นจะต้องเป็นช่างฝีมือทำหัวคนปลอมโดยใช้ซิลิโคนแน่นอน

ฉันคิดฟุ้งซ่านตลอดทั้งวัน ก่อนจะหลับฉันแอบอธิษฐานกับตัวเองขอให้เรื่องเข้าใจผิดคลี่คลายตอนเข้าไปอยู่ในร่างเขาพรุ่งนี้ ฉันจะได้จีบเขาอย่างหมดห่วง

วันต่อมา ฉันเข้าไปอยู่ในร่างของเขาอีกครั้ง

คราวนี้อุกอาจกว่าครั้งก่อน ตอนฉันเข้าไปอยู่ในร่างของเขา เขากำลังฆ่าคนอยู่

ฉันกำลังถือมีดอาบไปด้วยเลือด ตรงหน้าคือศพที่หมดลมหายใจไปได้ไม่นาน ตัวยังอุ่นอยู่เลย ศพถูกผ่าควักท้อง อวัยวะภายในถูดมีดแทงจนเละไปหมด ท้องถูกผ่าเปิดออกจนเหมือนกับหม้อที่มีเส้นก๋วยเตี๋ยวสีแดงสดอยู่ข้างใน

ฉันเกือบจะอวกออกมา แต่อุดปากของตัวเองไว้ได้ทัน

มือของเขาซึ่งโชกไปด้วยเลือดก็ยกขึ้นกุมจนเลอะหน้าของตัวเอง

กลิ่นคาวเลือดคลุ้งขึ้นจมูก ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว เลยตะโกนร้องไห้วิ่งออกไป

โซซัดโซเซเปิดประตูออกมา และเผอิญเจอกับเพื่อนบ้านห้องตรงข้ามกำลังพาสุนัขออกมาเดินเล่นพอดี เธอเห็นสภาพของฉัน เลยตะโกนร้องสุดเสียง รีบลากสายจูงสุนัขกลับเข้าบ้านพร้อมกับปิดประตูดัง "ปัง"

เสียงร้อนลนดังขึ้นมาห่างเพียงประตูกั้น "ฮัลโหล! 191 ใช่ไหม? ฉันอยู่ที่xxxxxx มีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้น!"

ขณะเดียวกัน ฉันก็กลับมาที่ร่างของตัวเอง

เหงื่อไหลท่วมตัว หมดแรงล้มนั่งกับพื้น

มีคนโทรแจ้งตำรวจแล้ว ด้วยความรวดเร็วและความสามารถในการสืบสวนของตำรวจ คนร้ายคงยากจะหลบหนี

รวมกับศีรษะของศพเมื่อวาน เขาสังหารไปแล้วสองคน ต้องโดนโทษประหารแน่นอน

สิ่งที่ฉันกังวลตอนนี้ก็คือ หากตอนเขาถูกยิงประหารแล้วฉันเข้าไปอยู่ในร่างของเขา งั้นคนที่โดนประหารจะถือว่าเป็นเขาหรือว่าเป็นฉัน? หากคนที่โดนประหารเป็นฉันล่ะ? แบบนี้มันไม่ยุติธรรม

เดิมคิดว่าพอคนร้ายถูกจับได้ตัวเองจะหมดห่วง ไม่คิดว่าความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก

ฉันมีนผู้หญิงโชคร้ายจริง ๆ