Share

บทที่ 4

Author: ผีซิว
วันสุดท้ายก่อนออกเดินทาง หิมะแรกของฤดูก็ตกลงมาในเมืองหลวง

ข้าไปสวนด้านหลังเพื่อส่งมอบสมุดบัญชีทรัพย์สินในคลังเล่มสุดท้ายให้พ่อบ้าน

ขณะเดินผ่านเรือนอุ่น จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังออกมาจากข้างใน

เตาถ่านใบหนึ่งที่ล้มคว่ำทำให้ม่านผ้าติดไฟ ทั้งยังขวางทางออกของระเบียงทางเดิน

ซ่งหว่านฉิงก็อยู่ข้างในนั้นด้วย

เมื่อเห็นข้า นางก็ซวนเซเข้ามาหา แล้วคว้าข้อมือข้าไว้

“พี่หญิง ช่วยข้าด้วย”

ข้ายกเท้าถีบโครงไม้ที่ขวางทางให้พ้น แล้วผลักนางไปตรงทางออก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง คานหลังคาก็ส่งเสียงแตกหัก

คานไม้ที่กำลังลุกไหม้ตกกระแทกลงมาตรงๆ

ข้าเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ชิงพุ่งเข้าสู่ระเบียงทางเดินไปก่อน

เซียวฉือมาแล้ว

เขายังไม่ทันมองให้ชัดด้วยซ้ำว่าข้ายืนอยู่ตรงไหน ก็โอบซ่งหว่านฉิงเข้ามาปกป้องไว้ในอ้อมแขน

ขณะที่เขาซัดคานไม้ให้กระเด็นออกไป แรงนั้นก็เหวี่ยงข้าซึ่งอยู่ใกล้เขาที่สุดกระเด็นออกไปด้วย

แผ่นหลังข้ากระแทกขั้นบันไดหิน เศษหินบาดฝ่ามือจนเกิดบาดแผลรอยหนึ่ง

เซียวฉืออุ้มซ่งหว่านฉิงลงสู่พื้นนอกระเบียงทางเดิน

ซ่งหว่านฉิงซุกใบหน้าเข้ากับอกเขา

เขาเอ่ยปลอบนางเสียงเบาอยู่ไม่กี่ประโยค ก่อนจะหันกลับมามองข้า

เมื่อสายตาเขาหยุดอยู่ที่มือข้าซึ่งกำลังมีเลือดไหล เขาก็ก้าวมาข้างหน้าครึ่งก้าว

ทว่าซ่งหว่านฉิงกลับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดครั้งหนึ่งขณะอยู่ในอ้อมแขนเขา

ฝีเท้าของเขาหยุดชะงัก

“ท่านอ๋อง ข้าเจ็บเท้าเหลือเกินเพคะ”

เซียวฉือกระชับอ้อมแขนกอดนางแน่นขึ้น ความลังเลในแววตาของเขาถูกแทนที่ด้วยความสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว

“ชิงถัง เจ้าเข้มแข็งอดทนมาแต่ไหนแต่ไร กลับไปใส่ยาเองเถิด”

“ข้าจะพาฉิงเอ๋อร์ไปหาหมอประจำจวนก่อน”

ข้ามองเขา

เจ็ดปีก่อน แม่น้ำเย็นเยียบจนหนาวลึกถึงกระดูก ข้าลากเขาที่ต้องพิษจนหมดสติ ตะเกียกตะกายขึ้นฝั่ง

หลังฟื้นขึ้นมา เขากุมมือที่หนาวจนแข็งทื่อของข้าไว้ ดวงตาแดงเรื่อขณะให้คำมั่นว่าต่อจากนี้จะไม่มีวันทิ้งข้าไว้ข้างหลังเด็ดขาด

เจ็ดปีต่อมา เขายังคงรู้ว่าข้าเข้มแข็งอดทน

เช่นนั้นแล้ว ทุกครั้งที่ต้องมีใครสักคนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง คนผู้นั้นจะเป็นข้าก็ได้เสมอ

“ได้”

คิ้วของเซียวฉือขยับเล็กน้อย

เขาดูเหมือนจะอยากพูดอะไรอีก แต่ซ่งหว่านฉิงกลับโอบรอบลำคอเขาแน่นขึ้น

สุดท้ายเขาก็หันหลังจากไป ไม่นานก็ลับหายไปที่ปลายระเบียงทางเดิน

ข้ายันขั้นบันไดหินพยุงตัวลุกขึ้น ก่อนปัดเศษหิมะที่ติดอยู่ตามตัวออก

บาดแผลบนฝ่ามือยังคงมีเลือดไหล

ที่แปลกก็คือ ข้าไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว

หลังกลับถึงเรือนหลัก ข้าไม่ได้ตามหมอประจำจวนมา

อาหลัวช่วยพันแผลให้ข้า ส่วนข้านั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ ส่งมอบงานครั้งสุดท้ายจนเสร็จสิ้น

ข้านำป้ายคู่สำหรับจัดการงานในจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ กุญแจห้องคลัง บัญชีที่ดินและไร่นา ตลอดจนสัญญาขายตัวของบ่าวไพร่ ออกมาวางบนโต๊ะทีละอย่าง

ส่วนที่วางอยู่บนสุดคือหนังสือหย่าฉบับนั้น

ข้านำสมุดบัญชีที่ห้างการค้าเตรียมไว้มาวางทับลงข้างๆ

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ข้านำเงินหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นหกพันตำลึงมาสมทบค่าใช้จ่ายของจวนอ๋อง

เงินจำนวนนี้ ข้าไม่คิดจะทวงคืนอีกแล้ว

หาใช่เพราะข้าใจกว้าง เพียงแต่ไม่อยากมีความเกี่ยวพันใดๆ กับเขาอีกต่อไป

ข้าถอดชุดพิธีการของพระชายา ปลดปิ่นหงส์ออก แล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อกับกระโปรงผ้าเนื้อหยาบชุดหนึ่ง

หญิงสาวในกระจกทองแดงมีใบหน้าซีดขาว บนเรือนผมปักไว้เพียงปิ่นไม้เล่มหนึ่ง

นางมิใช่สตรีผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป แต่กลับได้เป็นตัวของตัวเองยิ่งกว่าช่วงเวลาใดๆ ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา

ก่อนจากไป ข้ามองเรือนหลักเป็นครั้งสุดท้าย

บนโต๊ะไม่มีน้ำชาที่อุ่นเตรียมไว้ บนราวแขวนเสื้อก็ไม่มีเสื้อคลุมตัวนอกที่ข้าเตรียมไว้ให้เซียวฉือ

ในที่สุด เรือนแห่งนี้ก็ไม่เฝ้ารอคนคนหนึ่งกลับมาอีกแล้ว

ยามจื่อ ข้าออกจากจวนอ๋องทางประตูข้าง

องครักษ์เฝ้าประตูจำข้าได้ ก็ลนลานคุกเข่าลงทันที

“พระชายาจะเสด็จออกจากจวนยามดึก มีหนังสือคำสั่งจากท่านอ๋องหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ข้ากำป้ายทองแดงที่สลักอักษรสองตัวว่ากว่างเซิ่งไว้ในฝ่ามือ

“นับจากนี้ไป ไม่ต้องเรียกข้าว่าพระชายาอีกแล้ว”

หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนาแน่น กลบทั้งรอยล้อรถม้าและร่องรอยสุดท้ายที่ข้าทิ้งไว้ในเมืองหลวงจนมิดสิ้น

เรือสินค้าจอดอยู่ที่ท่าน้ำแล้ว

ขณะข้าก้าวขึ้นสู่ดาดฟ้าเรือ อาหลัวก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง

ไกลออกไป ประตูเมืองตั้งตระหง่าน ส่วนทางด้านจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการมีแสงไฟสว่างไสว

บางทีเซียวฉืออาจยังอยู่เฝ้าข้างเตียงซ่งหว่านฉิง รอให้ข้าอุ่นน้ำแกงสร่างเมาเตรียมไว้ให้เขาเหมือนเช่นที่ผ่านมา

แต่คืนนี้ จะไม่มีผู้ใดรอเขาอีกแล้ว

คนเรือตัดเชือกผูกเรือจนขาด ตัวเรือค่อยๆ เคลื่อนออกจากฝั่ง

เซียวฉือ

ความรักที่ท่านเลือกมอบให้เป็นพิเศษ จวนอ๋องของท่าน และชีวิตทั้งชีวิตที่ท่านจัดวางไว้ให้ข้า

ทั้งหมดนั้น ข้าไม่ต้องการอีกแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 10

    ในปีที่สอง ร้านถังจี้เปิดสาขาแห่งที่สองขึ้นอีกแห่งข้าพาสตรีไร้ที่พึ่งพิงสามคนกลับมาจากสำนักนายหน้าคนหนึ่งถูกสามีหย่าร้างและทอดทิ้ง อีกคนเกือบถูกขายเพราะบิดาติดหนี้สิน ส่วนอีกคนหลังจากสามีเสียชีวิต ก็ถูกญาติร่วมตระกูลยึดที่ดินไปแรกเริ่ม แม้แต่ดีดลูกคิดพวกนางก็ยังทำไม่เป็นข้าจึงเริ่มสอนจากการทำบัญชีอย่างง่ายที่สุด ให้พวกนางเรียนรู้การจำแนกชนิดชา คิดคำนวณเงิน และเจรจาต่อรองราคากับผู้มาติดต่อค้าขายมีคนเตือนข้าว่าอย่าให้เงินทองแก่สตรีมากเกินไป เกรงว่าพวกนางจะเกิดความคิดที่ไม่สมควรมีส่วนข้ากลับแบ่งเอกสารสิทธิในร้านค้าให้พวกนาง“เมื่อคนเรามีทางถอยให้ตนเองแล้ว จึงจะรู้ว่าตนอยากเลือกเดินไปบนเส้นทางสายใด”พอถึงปีที่ห้า เรือสินค้าของร้านถังจี้ก็สามารถแล่นจากเจียงหนานไปถึงชายแดนเหนือได้แล้วหลงจู๊คนใหม่นำรายการบัญชีจากเมืองหลวงมาให้ข้าตรวจดู พลางเอ่ยถึงจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการขึ้นมาลอยๆตลอดหลายปีมานี้ เซียวฉือแทบไม่จัดงานเลี้ยง ทั้งยังเลิกฉลองวันเกิดไปแล้วจวนอ๋องที่แต่ก่อนเคยมีเหล่าขุนนางและผู้สูงศักดิ์มาเยือนกันเนืองแน่น ค่อยๆ เงียบสงบลงลุงโจวยังคงส่งจดหมายมาปีละฉบับบางครั้งก

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 9

    สามวันต่อมา เจ้าหน้าที่จากที่ว่าการก็มาปิดผนึกประตูร้านถังจี้บนป้ายประกาศเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า พระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการออกจากเมืองหลวงโดยพลการ เอกสารรับรองสถานะบุคคลยังไม่กระจ่าง จึงให้โรงน้ำชาหยุดดำเนินกิจการเป็นการชั่วคราวข้าปลดประกาศนั้นลง แล้วนำหนังสือหย่าไปยังที่ว่าการหนังสือฉบับนั้นมีตราประทับของทางการเมืองหลวง แต่กลับไม่มีลายมือชื่อของเซียวฉือกำกับไว้เจ้าเมืองไม่กล้าล่วงเกินอ๋องผู้สำเร็จราชการ จึงได้แต่บอกให้ข้ากลับไปรอยามเย็น เซียวฉือยืนอยู่ภายในโรงน้ำชาที่ว่างเปล่าเขากลับมาสวมชุดพิธีการเข้าราชสำนักตามฐานะอ๋องอีกครั้ง ที่เอวห้อยป้ายคำสั่ง สีหน้าและแววตาก็กลับมาเย็นชาเคร่งขรึมอย่างในวันวานบนโต๊ะมีหนังสือผ่านทางสำหรับเดินทางกลับเมืองหลวงวางอยู่หนึ่งชุด“กลับไปกับข้า แล้วพรุ่งนี้โรงน้ำชาก็จะเปิดได้”ข้ามองหนังสือผ่านทางชุดนั้น“นี่เป็นการชดเชยจากท่านอ๋อง หรือเป็นเงื่อนไขแลกเปลี่ยนกันแน่?”เซียวฉือหลบสายตาข้า“เจียงหนานไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรพำนักอยู่นานๆ”“บัญชีและกำลังคนของจวนอ๋องล้วนส่งมอบคืนให้เจ้าแล้ว ซ่งหว่านฉิงจะไม่มีวันปรากฏตัวอีก”เขายังคงจัดวางทุกอย

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 8

    เซียวฉือพักอาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามมาได้หนึ่งเดือนแล้วเขาไม่ฝืนบุกเข้าโรงน้ำชาอีก ทั้งไม่มาวิงวอนให้ข้ากลับไปทุกวันอีกแล้วยามหลังคารั่วจนฝนไหลเข้ามา เขาก็ส่งคนให้นำกระเบื้องมุงหลังคามาให้คราวที่เจ้าหน้าที่ทางการมาตรวจเอกสารทะเบียนของผู้ค้าจากต่างถิ่น เขาได้ให้คนจากเมืองหลวงส่งหนังสือหย่าที่ประทับตราราชการแล้วมาไว้ล่วงหน้า ทว่ากลับปล่อยเวลาให้ผ่านไปเนิ่นนาน โดยยังไม่ยอมลงชื่อของตนเองเขาทำสิ่งต่างๆ มากมายทว่ากลับไม่ยอมปล่อยมืออย่างแท้จริงทุกเช้าตรู่ เขาจะนั่งตรงที่นั่งใกล้ประตูโรงน้ำชาที่สุด แล้วสั่งชาปี้หลัวชุนหนึ่งกาเมื่อก่อนเซียวฉือดื่มแต่ชารสเข้มบัดนี้เขากลับดื่มชาที่ข้าชอบ ข้าก็ไม่รู้ว่าเขากำลังลงโทษตนเอง หรือกำลังเตือนให้ข้ารู้ว่าเขายังคงจดจำอดีตได้วันนั้นหลังปิดร้าน เขามายืนดักอยู่ตรงประตูหลังในมือเขาไม่มีทั้งของขวัญและป้ายคำสั่งของอ๋องผู้สำเร็จราชการ“ชิงถัง เมื่อก่อนข้าเคยคิดว่าฉิงเอ๋อร์ต้องการคนปกป้อง ส่วนเจ้าจะไม่มีวันล้มลง”“ข้าเข้าใจว่าความเข้มแข็งอดทนของเจ้าหมายถึงเจ้าไม่รู้สึกเจ็บปวด และยังเข้าใจว่าความรักของเจ้าหมายถึงเจ้าจะไม่มีวันจากไป”คราวนี้เขาไม่ไ

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 7

    ครึ่งปีต่อมา ร้านถังจี้ก็เริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างในเจียงหนานโรงน้ำชาไม่ใหญ่โตนัก แต่โดดเด่นตรงที่ใช้ใบชาสดใหม่ ทั้งขนมก็ทำอย่างประณีตพิถีพิถันบรรดาพ่อค้าแม่ค้าในละแวกนั้นรู้ว่าข้าเป็นหญิงม่ายที่มาจากทางเหนือ ไม่มีผู้ใดซักไซ้เรื่องราวในอดีตของข้าข้าสวมเสื้อผ้าสีเรียบ จดบัญชีด้วยตนเอง บางครั้งก็นั่งต้มชาให้ลูกค้าอยู่ริมหน้าต่างวันที่ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยลงมา ข้ากำลังเตรียมจะปิดร้านมือข้างหนึ่งยื่นมายันบานประตูไว้มือข้างนั้นเรียวยาวทว่าแข็งแรง ตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้มีรอยแผลเป็นเก่าอยู่รอยหนึ่งข้าจำได้เซียวฉือยืนอยู่หน้าประตู ไม่มีขบวนเกียรติยศตามฐานะอ๋อง สวมเพียงอาภรณ์สีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยสายฝนเขาผอมลงมาก แนวกรามเด่นชัดกว่าแต่ก่อน ใต้ดวงตามีรอยคล้ำดำทว่าที่เอวของเขายังคงห้อยป้ายคำสั่งของอ๋องผู้สำเร็จราชการแผ่นนั้นอยู่ต่อให้คนผู้นี้อยู่ในสภาพกระเซอะกระเซิงเพียงใด ก็ยังทำให้ผู้คนไม่กล้ามองเขาตรงๆ เช่นเดิม“ชิงถัง”เมื่อชื่อสองอักษรที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้น มือข้าที่จับบานประตูอยู่ก็ชะงักไปชั่วขณะเซียวฉือสังเกตเห็นแล้วเขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว และได้ความกล้าก

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 6

    ในเดือนแรกที่มาถึงเจียงหนาน ข้ายังไม่ได้เปิดโรงน้ำชาในทันทีแม้ห้างการค้าของท่านน้าชายจะให้ข้าพักพิงได้ชั่วคราว แต่ข้าก็ไม่อยากพึ่งพาญาติพี่น้องไปตลอดชีวิตข้านำเงินที่ได้จากการขายของมีค่าชิ้นเล็กๆ มาเช่าร้านเก่าแห่งหนึ่ง แล้วลงมือคัดเลือกใบชา คิดบัญชี และซ่อมแซมประตูหน้าต่างด้วยตนเองเมื่อก่อนเรื่องเหล่านี้ ข้าเพียงสั่งไปประโยคเดียว ก็ย่อมมีบ่าวไพร่ในจวนอ๋องจัดการให้เรียบร้อยแต่บัดนี้ แม้แต่ราคาป้ายร้านเพียงแผ่นเดียว ข้าก็ยังต้องคิดคำนวณและตกลงกับช่างไม้อยู่นานถึงครึ่งวันยามค่ำคืน เมื่อปวดเมื่อยนิ้วมือจนจับพู่กันไม่ไหว ข้าก็เคยเผลอมองออกไปนอกประตูโดยไม่รู้ตัวหากเซียวฉืออยู่ที่นี่ เพียงมีหนังสือคำสั่งจากเขาฉบับเดียว ปัญหาทุกอย่างก็คงได้รับการแก้ไขแต่เมื่อพึ่งพาใครคนหนึ่งมานานเกินไป แม้จะจากมาแล้ว ก็ยังต้องเลิกความเคยชินที่ฝังลึกจนกลายเป็นสัญชาตญาณเสียก่อนข้าไม่ได้เขียนจดหมายถึงเขาเมื่อถึงสิ้นเดือน จดหมายฉบับที่สองของลุงโจวก็ยังถูกส่งมาถึงมือท่านน้าชายท่านน้าชายไม่ได้ปิดบังข้าในจดหมายเขียนว่า เซียวฉือค้นหาจนทั่วเมืองหลวง แม้แต่ขบวนพ่อค้าที่ออกจากเมืองไปได้ครึ่งเดือนแล

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 5

    วันที่เจ็ดนับจากออกจากเมืองหลวง เรือสินค้าแวะจอดที่สถานีพักหลินเจียงเพื่อเติมเสบียงหลงจู๊ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ข้าจดหมายฉบับนั้นลุงโจวผู้เป็นพ่อบ้านเก่าแก่ฝากส่งมาผ่านห้างการค้า บนหน้าซองเขียนไว้เพียงว่าคุณหนูเสิ่นเปิดอ่านด้วยตนเองลุงโจวดูแลข้ามาตั้งแต่ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนของจวนอ๋องที่ยังยอมเรียกข้าว่าคุณหนูกระดาษจดหมายเนื้อหนา เขียนข้อความไว้ถึงหกหน้าเมื่อข้าแกะจดหมายออก จึงได้รู้ว่าในคืนที่ข้าจากมา เซียวฉือกลับไปที่เรือนหลักเวลานั้นเลยยามจื่อไปแล้วเขาผลักประตูห้องเปิดออก ก่อนสั่งให้คนเติมถ่านในเตา แล้วให้ทางครัวนำชาร้อนมาหนึ่งกาไม่มีผู้ใดขานรับเขาเดินเข้าไปในห้องชั้นใน เมื่อเห็นโต๊ะเครื่องแป้งที่ว่างลง จึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติลุงโจวเขียนไว้ว่า ท่านอ๋องยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเป็นเวลานานเขาหยิบป้ายคู่ขึ้นมา แล้วหยิบกุญแจคลังขึ้นมาอีก ก่อนจะเห็นหนังสือหย่าฉบับนั้นเป็นลำดับสุดท้ายคราวนี้ ในที่สุดเขาก็แกะเปิดมันในหนังสือฉบับนั้นไม่มีถ้อยคำกล่าวโทษ และไม่มีคำวิงวอนให้เหนี่ยวรั้งกันไว้มีเพียงถ้อยคำหนึ่งประโยคว่า เมื่อแยกทาง ต่างฝ่าย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status