…รถม้าไม่ได้แล่นกลับจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการข้าสั่งให้สารถีเปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปยังห้างการค้ากว่างเซิ่งทางใต้ของเมืองนั่นเป็นกิจการที่ท่านน้าชายของข้าคงไว้ในเมืองหลวง ทำการค้าระหว่างเหนือกับใต้ ทุกเดือนมีเรือสินค้าล่องลงไปเจียงหนานเมื่อหลงจู๊เห็นข้ามาในยามดึก ก็ตกใจจนรีบออกจากหลังโต๊ะบัญชีมาต้อนรับข้ากดตั๋วเงินใบหนึ่งลงบนโต๊ะ“อีกสิบห้าวัน ข้าต้องการตั๋วเรือไปเจียงหนานหนึ่งใบ”หลงจู๊เหลือบมองชุดพิธีการของพระชายาที่ข้าสวมอยู่ แต่ไม่ได้รับตั๋วเงิน“หากนายท่านรู้ว่าท่านเดินทางลงใต้เพียงลำพัง เกรงว่าจะตำหนิข้าน้อยขอรับ”“ใช้ชื่อเสิ่นถังออกตั๋วเรือ ไม่ต้องแจ้งให้ผู้ใดทราบ”เสิ่นถังคือชื่อเล่นที่ท่านแม่ตั้งให้ข้าในเมืองหลวงมีคนรู้ชื่อนี้ไม่มากนัก เซียวฉือยิ่งไม่มีทางรู้หลงจู๊ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็หยิบบัญชีรายชื่อขบวนพ่อค้าออกมา แล้วเพิ่มชื่อข้าลงท้ายบัญชีเขาส่งป้ายทองแดงแผ่นหนึ่งที่สลักอักษรสองตัวว่ากว่างเซิ่งให้ข้า“อีกสิบห้าวัน เรือจะออกยามจื่อ หากเลยเวลาแล้วจะไม่รอขอรับ”ตอนออกจากห้างการค้า อาหลัวยังคงเช็ดน้ำตาอยู่นางติดตามข้าตั้งแต่ข้าออกเรือนจากสกุลเสิ่นเข้าส
อ่านเพิ่มเติม