บททั้งหมดของ ชาตินี้อย่ารอข้า: บทที่ 1 - บทที่ 10

10

บทที่ 1

…รถม้าไม่ได้แล่นกลับจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการข้าสั่งให้สารถีเปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปยังห้างการค้ากว่างเซิ่งทางใต้ของเมืองนั่นเป็นกิจการที่ท่านน้าชายของข้าคงไว้ในเมืองหลวง ทำการค้าระหว่างเหนือกับใต้ ทุกเดือนมีเรือสินค้าล่องลงไปเจียงหนานเมื่อหลงจู๊เห็นข้ามาในยามดึก ก็ตกใจจนรีบออกจากหลังโต๊ะบัญชีมาต้อนรับข้ากดตั๋วเงินใบหนึ่งลงบนโต๊ะ“อีกสิบห้าวัน ข้าต้องการตั๋วเรือไปเจียงหนานหนึ่งใบ”หลงจู๊เหลือบมองชุดพิธีการของพระชายาที่ข้าสวมอยู่ แต่ไม่ได้รับตั๋วเงิน“หากนายท่านรู้ว่าท่านเดินทางลงใต้เพียงลำพัง เกรงว่าจะตำหนิข้าน้อยขอรับ”“ใช้ชื่อเสิ่นถังออกตั๋วเรือ ไม่ต้องแจ้งให้ผู้ใดทราบ”เสิ่นถังคือชื่อเล่นที่ท่านแม่ตั้งให้ข้าในเมืองหลวงมีคนรู้ชื่อนี้ไม่มากนัก เซียวฉือยิ่งไม่มีทางรู้หลงจู๊ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็หยิบบัญชีรายชื่อขบวนพ่อค้าออกมา แล้วเพิ่มชื่อข้าลงท้ายบัญชีเขาส่งป้ายทองแดงแผ่นหนึ่งที่สลักอักษรสองตัวว่ากว่างเซิ่งให้ข้า“อีกสิบห้าวัน เรือจะออกยามจื่อ หากเลยเวลาแล้วจะไม่รอขอรับ”ตอนออกจากห้างการค้า อาหลัวยังคงเช็ดน้ำตาอยู่นางติดตามข้าตั้งแต่ข้าออกเรือนจากสกุลเสิ่นเข้าส
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 2

สิบวันก่อนออกเดินทาง ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกลงมาในเมืองหลวงยามค่ำคืน โรคจากความเย็นของข้ากำเริบ เจ็บปวดจนแม้แต่นิ้วมือก็งอไม่ได้เจ็ดปีก่อน เซียวฉือถูกดักซุ่มลอบสังหาร ต้องพิษและพลัดตกลงไปในแม่น้ำเย็นเยียบข้ากระโดดลงไปลากเขาขึ้นฝั่ง แล้วช่วยสะกดฤทธิ์พิษในร่างเขาไว้เขารอดชีวิตมาได้ แต่ข้ากลับเป็นโรคจากความเย็นติดตัวนับแต่นั้นอาหลัวยกเตาต้มยามา ดวงตาแดงเรื่อ ขณะนางกำลังจะไปตามหมอประจำจวน ข้าก็รั้งตัวนางไว้“ไปลานเรือนด้านหน้าก่อน นำเอกสารสิทธิร้านค้าสามแห่งที่คัดแยกออกมาวันนี้ไปส่งให้หลงจู๊ของห้างการค้า”แผนออกจากเมืองหลวงจะหยุดชะงักมิได้หลังอาหลัวออกไปได้ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกใครบางคนผลักเปิดเซียวฉือเดินเข้ามาพร้อมถ้วยยาต้มในมือเห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งกลับจากวัง กระบี่ที่เอวยังไม่ได้ปลดออก ปลายแขนเสื้อยังมีความเย็นจากน้ำฝนติดอยู่“หมอประจำจวนบอกว่าโรคเก่าของเจ้ากำเริบ คืนนี้ข้าผู้เป็นอ๋องจะอยู่ที่เรือนหลัก”เขาวางถ้วยยาไว้ข้างเตียง ก่อนโน้มตัวลงแตะหน้าผากข้าดูมือนั้นยังคงแห้งและอบอุ่นเหมือนเดิมเมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่ข้าป่วยจนสติเลือนราง เขาก็เคยเฝ้าดูแลข้าเช่นนี้ข้าเคยถามเข
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 3

สามวันก่อนออกเดินทาง เป็นวันครบรอบเจ็ดปีที่ข้าแต่งงานกับเซียวฉือเช้าตรู่ หัวหน้าขุนนางประจำจวนอ๋องนำกล่องหุ้มผ้าแพรมาส่งใบหนึ่งภายในกล่องมีปิ่นหยกมันแพะอยู่เล่มหนึ่ง หัวปิ่นแกะสลักเป็นรูปดอกไห่ถังแย้มบานหัวหน้าขุนนางยิ้มอย่างนอบน้อม“ท่านอ๋องจำได้ว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ จึงตั้งใจสั่งให้คนเลือกปิ่นเล่มนี้จากห้องคลังโดยเฉพาะเลยพ่ะย่ะค่ะ”ข้าลูบผ่านดอกไห่ถังนั้น ปลายนิ้วหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเซียวฉือมิได้ไร้เยื่อใยเสียทีเดียวเขาจำได้ว่าข้ากลัวรสขม จำได้ว่าข้าทนความหนาวไม่ค่อยได้ในฤดูหนาว และยังจำได้ว่าข้าชอบดอกไห่ถังที่สุดเพราะเหตุนี้เอง ข้าจึงเคยหาเหตุผลมาแก้ต่างแทนเขาครั้งแล้วครั้งเล่าที่ถูกหมางเมินข้าวางปิ่นหยกกลับลงในกล่องหุ้มผ้าแพร มิได้หยิบมาสวมใส่ครึ่งชั่วยามต่อมา ซ่งหว่านฉิงมาที่เรือนหลักเพื่อคารวะข้าบนเรือนผมของนางก็มีปิ่นหยกมันแพะปักอยู่หนึ่งเล่มเช่นกันแม้จะเป็นลวดลายดอกไห่ถังเหมือนกัน แต่ปิ่นของนางกลับใช้หยกอุ่นทั้งก้อน ฝีมือแกะสลักก็ประณีตกว่าของข้ามากขณะนั่งลง ซ่งหว่านฉิงจงใจยกมือขึ้นขยับปิ่นปักผมให้เข้าที่“ท่านอ๋องบอกว่าพี่หญิงชอบดอกไห่ถัง ข้าเองก็ควรข
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 4

วันสุดท้ายก่อนออกเดินทาง หิมะแรกของฤดูก็ตกลงมาในเมืองหลวงข้าไปสวนด้านหลังเพื่อส่งมอบสมุดบัญชีทรัพย์สินในคลังเล่มสุดท้ายให้พ่อบ้านขณะเดินผ่านเรือนอุ่น จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังออกมาจากข้างในเตาถ่านใบหนึ่งที่ล้มคว่ำทำให้ม่านผ้าติดไฟ ทั้งยังขวางทางออกของระเบียงทางเดินซ่งหว่านฉิงก็อยู่ข้างในนั้นด้วยเมื่อเห็นข้า นางก็ซวนเซเข้ามาหา แล้วคว้าข้อมือข้าไว้“พี่หญิง ช่วยข้าด้วย”ข้ายกเท้าถีบโครงไม้ที่ขวางทางให้พ้น แล้วผลักนางไปตรงทางออกทว่าในจังหวะนั้นเอง คานหลังคาก็ส่งเสียงแตกหักคานไม้ที่กำลังลุกไหม้ตกกระแทกลงมาตรงๆข้าเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ชิงพุ่งเข้าสู่ระเบียงทางเดินไปก่อนเซียวฉือมาแล้วเขายังไม่ทันมองให้ชัดด้วยซ้ำว่าข้ายืนอยู่ตรงไหน ก็โอบซ่งหว่านฉิงเข้ามาปกป้องไว้ในอ้อมแขนขณะที่เขาซัดคานไม้ให้กระเด็นออกไป แรงนั้นก็เหวี่ยงข้าซึ่งอยู่ใกล้เขาที่สุดกระเด็นออกไปด้วยแผ่นหลังข้ากระแทกขั้นบันไดหิน เศษหินบาดฝ่ามือจนเกิดบาดแผลรอยหนึ่งเซียวฉืออุ้มซ่งหว่านฉิงลงสู่พื้นนอกระเบียงทางเดินซ่งหว่านฉิงซุกใบหน้าเข้ากับอกเขาเขาเอ่ยปลอบนาง
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 5

วันที่เจ็ดนับจากออกจากเมืองหลวง เรือสินค้าแวะจอดที่สถานีพักหลินเจียงเพื่อเติมเสบียงหลงจู๊ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ข้าจดหมายฉบับนั้นลุงโจวผู้เป็นพ่อบ้านเก่าแก่ฝากส่งมาผ่านห้างการค้า บนหน้าซองเขียนไว้เพียงว่าคุณหนูเสิ่นเปิดอ่านด้วยตนเองลุงโจวดูแลข้ามาตั้งแต่ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนของจวนอ๋องที่ยังยอมเรียกข้าว่าคุณหนูกระดาษจดหมายเนื้อหนา เขียนข้อความไว้ถึงหกหน้าเมื่อข้าแกะจดหมายออก จึงได้รู้ว่าในคืนที่ข้าจากมา เซียวฉือกลับไปที่เรือนหลักเวลานั้นเลยยามจื่อไปแล้วเขาผลักประตูห้องเปิดออก ก่อนสั่งให้คนเติมถ่านในเตา แล้วให้ทางครัวนำชาร้อนมาหนึ่งกาไม่มีผู้ใดขานรับเขาเดินเข้าไปในห้องชั้นใน เมื่อเห็นโต๊ะเครื่องแป้งที่ว่างลง จึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติลุงโจวเขียนไว้ว่า ท่านอ๋องยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเป็นเวลานานเขาหยิบป้ายคู่ขึ้นมา แล้วหยิบกุญแจคลังขึ้นมาอีก ก่อนจะเห็นหนังสือหย่าฉบับนั้นเป็นลำดับสุดท้ายคราวนี้ ในที่สุดเขาก็แกะเปิดมันในหนังสือฉบับนั้นไม่มีถ้อยคำกล่าวโทษ และไม่มีคำวิงวอนให้เหนี่ยวรั้งกันไว้มีเพียงถ้อยคำหนึ่งประโยคว่า เมื่อแยกทาง ต่างฝ่าย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 6

ในเดือนแรกที่มาถึงเจียงหนาน ข้ายังไม่ได้เปิดโรงน้ำชาในทันทีแม้ห้างการค้าของท่านน้าชายจะให้ข้าพักพิงได้ชั่วคราว แต่ข้าก็ไม่อยากพึ่งพาญาติพี่น้องไปตลอดชีวิตข้านำเงินที่ได้จากการขายของมีค่าชิ้นเล็กๆ มาเช่าร้านเก่าแห่งหนึ่ง แล้วลงมือคัดเลือกใบชา คิดบัญชี และซ่อมแซมประตูหน้าต่างด้วยตนเองเมื่อก่อนเรื่องเหล่านี้ ข้าเพียงสั่งไปประโยคเดียว ก็ย่อมมีบ่าวไพร่ในจวนอ๋องจัดการให้เรียบร้อยแต่บัดนี้ แม้แต่ราคาป้ายร้านเพียงแผ่นเดียว ข้าก็ยังต้องคิดคำนวณและตกลงกับช่างไม้อยู่นานถึงครึ่งวันยามค่ำคืน เมื่อปวดเมื่อยนิ้วมือจนจับพู่กันไม่ไหว ข้าก็เคยเผลอมองออกไปนอกประตูโดยไม่รู้ตัวหากเซียวฉืออยู่ที่นี่ เพียงมีหนังสือคำสั่งจากเขาฉบับเดียว ปัญหาทุกอย่างก็คงได้รับการแก้ไขแต่เมื่อพึ่งพาใครคนหนึ่งมานานเกินไป แม้จะจากมาแล้ว ก็ยังต้องเลิกความเคยชินที่ฝังลึกจนกลายเป็นสัญชาตญาณเสียก่อนข้าไม่ได้เขียนจดหมายถึงเขาเมื่อถึงสิ้นเดือน จดหมายฉบับที่สองของลุงโจวก็ยังถูกส่งมาถึงมือท่านน้าชายท่านน้าชายไม่ได้ปิดบังข้าในจดหมายเขียนว่า เซียวฉือค้นหาจนทั่วเมืองหลวง แม้แต่ขบวนพ่อค้าที่ออกจากเมืองไปได้ครึ่งเดือนแล
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 7

ครึ่งปีต่อมา ร้านถังจี้ก็เริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างในเจียงหนานโรงน้ำชาไม่ใหญ่โตนัก แต่โดดเด่นตรงที่ใช้ใบชาสดใหม่ ทั้งขนมก็ทำอย่างประณีตพิถีพิถันบรรดาพ่อค้าแม่ค้าในละแวกนั้นรู้ว่าข้าเป็นหญิงม่ายที่มาจากทางเหนือ ไม่มีผู้ใดซักไซ้เรื่องราวในอดีตของข้าข้าสวมเสื้อผ้าสีเรียบ จดบัญชีด้วยตนเอง บางครั้งก็นั่งต้มชาให้ลูกค้าอยู่ริมหน้าต่างวันที่ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยลงมา ข้ากำลังเตรียมจะปิดร้านมือข้างหนึ่งยื่นมายันบานประตูไว้มือข้างนั้นเรียวยาวทว่าแข็งแรง ตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้มีรอยแผลเป็นเก่าอยู่รอยหนึ่งข้าจำได้เซียวฉือยืนอยู่หน้าประตู ไม่มีขบวนเกียรติยศตามฐานะอ๋อง สวมเพียงอาภรณ์สีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยสายฝนเขาผอมลงมาก แนวกรามเด่นชัดกว่าแต่ก่อน ใต้ดวงตามีรอยคล้ำดำทว่าที่เอวของเขายังคงห้อยป้ายคำสั่งของอ๋องผู้สำเร็จราชการแผ่นนั้นอยู่ต่อให้คนผู้นี้อยู่ในสภาพกระเซอะกระเซิงเพียงใด ก็ยังทำให้ผู้คนไม่กล้ามองเขาตรงๆ เช่นเดิม“ชิงถัง”เมื่อชื่อสองอักษรที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้น มือข้าที่จับบานประตูอยู่ก็ชะงักไปชั่วขณะเซียวฉือสังเกตเห็นแล้วเขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว และได้ความกล้าก
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 8

เซียวฉือพักอาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามมาได้หนึ่งเดือนแล้วเขาไม่ฝืนบุกเข้าโรงน้ำชาอีก ทั้งไม่มาวิงวอนให้ข้ากลับไปทุกวันอีกแล้วยามหลังคารั่วจนฝนไหลเข้ามา เขาก็ส่งคนให้นำกระเบื้องมุงหลังคามาให้คราวที่เจ้าหน้าที่ทางการมาตรวจเอกสารทะเบียนของผู้ค้าจากต่างถิ่น เขาได้ให้คนจากเมืองหลวงส่งหนังสือหย่าที่ประทับตราราชการแล้วมาไว้ล่วงหน้า ทว่ากลับปล่อยเวลาให้ผ่านไปเนิ่นนาน โดยยังไม่ยอมลงชื่อของตนเองเขาทำสิ่งต่างๆ มากมายทว่ากลับไม่ยอมปล่อยมืออย่างแท้จริงทุกเช้าตรู่ เขาจะนั่งตรงที่นั่งใกล้ประตูโรงน้ำชาที่สุด แล้วสั่งชาปี้หลัวชุนหนึ่งกาเมื่อก่อนเซียวฉือดื่มแต่ชารสเข้มบัดนี้เขากลับดื่มชาที่ข้าชอบ ข้าก็ไม่รู้ว่าเขากำลังลงโทษตนเอง หรือกำลังเตือนให้ข้ารู้ว่าเขายังคงจดจำอดีตได้วันนั้นหลังปิดร้าน เขามายืนดักอยู่ตรงประตูหลังในมือเขาไม่มีทั้งของขวัญและป้ายคำสั่งของอ๋องผู้สำเร็จราชการ“ชิงถัง เมื่อก่อนข้าเคยคิดว่าฉิงเอ๋อร์ต้องการคนปกป้อง ส่วนเจ้าจะไม่มีวันล้มลง”“ข้าเข้าใจว่าความเข้มแข็งอดทนของเจ้าหมายถึงเจ้าไม่รู้สึกเจ็บปวด และยังเข้าใจว่าความรักของเจ้าหมายถึงเจ้าจะไม่มีวันจากไป”คราวนี้เขาไม่ไ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 9

สามวันต่อมา เจ้าหน้าที่จากที่ว่าการก็มาปิดผนึกประตูร้านถังจี้บนป้ายประกาศเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า พระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการออกจากเมืองหลวงโดยพลการ เอกสารรับรองสถานะบุคคลยังไม่กระจ่าง จึงให้โรงน้ำชาหยุดดำเนินกิจการเป็นการชั่วคราวข้าปลดประกาศนั้นลง แล้วนำหนังสือหย่าไปยังที่ว่าการหนังสือฉบับนั้นมีตราประทับของทางการเมืองหลวง แต่กลับไม่มีลายมือชื่อของเซียวฉือกำกับไว้เจ้าเมืองไม่กล้าล่วงเกินอ๋องผู้สำเร็จราชการ จึงได้แต่บอกให้ข้ากลับไปรอยามเย็น เซียวฉือยืนอยู่ภายในโรงน้ำชาที่ว่างเปล่าเขากลับมาสวมชุดพิธีการเข้าราชสำนักตามฐานะอ๋องอีกครั้ง ที่เอวห้อยป้ายคำสั่ง สีหน้าและแววตาก็กลับมาเย็นชาเคร่งขรึมอย่างในวันวานบนโต๊ะมีหนังสือผ่านทางสำหรับเดินทางกลับเมืองหลวงวางอยู่หนึ่งชุด“กลับไปกับข้า แล้วพรุ่งนี้โรงน้ำชาก็จะเปิดได้”ข้ามองหนังสือผ่านทางชุดนั้น“นี่เป็นการชดเชยจากท่านอ๋อง หรือเป็นเงื่อนไขแลกเปลี่ยนกันแน่?”เซียวฉือหลบสายตาข้า“เจียงหนานไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรพำนักอยู่นานๆ”“บัญชีและกำลังคนของจวนอ๋องล้วนส่งมอบคืนให้เจ้าแล้ว ซ่งหว่านฉิงจะไม่มีวันปรากฏตัวอีก”เขายังคงจัดวางทุกอย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 10

ในปีที่สอง ร้านถังจี้เปิดสาขาแห่งที่สองขึ้นอีกแห่งข้าพาสตรีไร้ที่พึ่งพิงสามคนกลับมาจากสำนักนายหน้าคนหนึ่งถูกสามีหย่าร้างและทอดทิ้ง อีกคนเกือบถูกขายเพราะบิดาติดหนี้สิน ส่วนอีกคนหลังจากสามีเสียชีวิต ก็ถูกญาติร่วมตระกูลยึดที่ดินไปแรกเริ่ม แม้แต่ดีดลูกคิดพวกนางก็ยังทำไม่เป็นข้าจึงเริ่มสอนจากการทำบัญชีอย่างง่ายที่สุด ให้พวกนางเรียนรู้การจำแนกชนิดชา คิดคำนวณเงิน และเจรจาต่อรองราคากับผู้มาติดต่อค้าขายมีคนเตือนข้าว่าอย่าให้เงินทองแก่สตรีมากเกินไป เกรงว่าพวกนางจะเกิดความคิดที่ไม่สมควรมีส่วนข้ากลับแบ่งเอกสารสิทธิในร้านค้าให้พวกนาง“เมื่อคนเรามีทางถอยให้ตนเองแล้ว จึงจะรู้ว่าตนอยากเลือกเดินไปบนเส้นทางสายใด”พอถึงปีที่ห้า เรือสินค้าของร้านถังจี้ก็สามารถแล่นจากเจียงหนานไปถึงชายแดนเหนือได้แล้วหลงจู๊คนใหม่นำรายการบัญชีจากเมืองหลวงมาให้ข้าตรวจดู พลางเอ่ยถึงจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการขึ้นมาลอยๆตลอดหลายปีมานี้ เซียวฉือแทบไม่จัดงานเลี้ยง ทั้งยังเลิกฉลองวันเกิดไปแล้วจวนอ๋องที่แต่ก่อนเคยมีเหล่าขุนนางและผู้สูงศักดิ์มาเยือนกันเนืองแน่น ค่อยๆ เงียบสงบลงลุงโจวยังคงส่งจดหมายมาปีละฉบับบางครั้งก
อ่านเพิ่มเติม
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status