ขุนเขาอีกยาวไกล ไม่รอผู้ใดหวนคืน

"นางตกใจนัก จึงขอยืมชุดวิวาห์ของเจ้าไปแก้เคล็ดปัดเป่าเคราะห์"

"อาเหิง แค่สามวันเอง เหตุใดแม้แต่เรื่องลำบากเล็กน้อยเช่นนี้เจ้าก็ทนไม่ได้"

เสียงกลองรบเร่งประหารจากลานประหารดังขึ้นอีกครั้ง

ข้าผลักชุดแต่งงานของเขาออกไป

"เผยเยี่ยนฉือ เจ้าอยากให้ข้าไปตายแทนนางไม่ใช่หรอกหรือ

เช่นนั้นก็ไปเถิด อย่าให้เสียเวลาเลย"

......

เพิ่งสิ้นเสียงของข้า ผู้คุมสองคนที่วิ่งไล่ตามมาก็พุ่งเข้ามาจับไหล่ข้าไว้สองข้าง

โซ่ตรวนครึ่งเส้นที่พันอยู่บนข้อมือลากผ่านพรมแดง ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวไว้บนเหรียญมงคลที่โรย

อยู่เต็มพื้น

เผยเยี่ยนฉือรีบก้าวเข้ามาตรงหน้าข้า แล้วคว้าข้อมือข้าไว้แน่น

"พูดเหลวไหลอะไร

ข้าไปบอกเมื่อใดว่าต้องการให้เจ้าตายแทนนาง"

ข้าเงยหน้าขึ้นมองเขา

ยาใบ้ถ้วยนั้นยังไม่ออกฤทธิ์เต็มที่

แต่ทุกคำที่ข้าเอ่ยปากพูด คอของข้ากลับเจ็บปวดเหมือนถูกคมมีดเฉือน

"เวลาประหารถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นแล้ว

เจ้าไม่ได้ยินเสียงกลองหรืออย่างไร"

เสียงกลองรบเร่งประหารลอยข้ามกำแพงจวนเข้ามา

ถี่รัวขึ้นเป็นระยะ

เผยเยี่ยนฉือขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว

"จวนอ๋องอันก็แค่ต้องการบีบให้ข้ายอมส่งตัวคน

ข้าเป็นถึงรองเจ้ากรมศาลต้าหลี่ หากไม่มีคำสั่งข้า ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องเจ้า"

เขาใช้นิ้วเช็ดรอยเลือดตรงขมับให้ข้า ถึงกับใช้น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น

"หมิงเหิง แค่สามวันเท่านั้นเอง

จือยวนกลัวความมืดมาตั้งแต่เด็ก ทนลำบากในคุกไม่ไหวหรอก เจ้าไปอยู่แทนนางสักสองสามวันนะ แล้วข้าจะไปรับเจ้ากลับมาแน่นอน"

เจ็ดปีก่อน ยามที่ตระกูลเผยถูกคดี

ข้ายอมขายบ้านบรรพบุรุษตระกูลหลิ่ว คุกเข่าอยู่หน้าประตูวังเพื่อส่งหลักฐานแทนเขา

ตอนที่ไม้โบยสามสิบทีตกลงมาใส่ร่างข้า เขาเคยกอดข้าที่โชกไปด้วยเลือดไว้ ร้องไห้พลางบอกว่าชาตินี้จะไม่ทรยศข้าเด็ดขาด

มาวันนี้ เขากลับยังคงคิดว่าข้าทนได้

ทนโดนโบยได้ ทนติดคุกได้ เช่นนั้นก็คงทนรับโทษขึ้นลานประหารแทนคนอื่นได้อีกสักครา

ซ่งจือยวนเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกด้วยตัวเอง

นางประคองมงกุฎหงส์บนศีรษะ เดินตรงเข้ามาพร้อมขอบตาแดงระเรื่อ

"พี่หมิงเหิง ไม่อย่างนั้นก็ส่งข้ากลับไปเถิด

ความผิดที่ข้าก่อ ไม่ควรให้พี่มาแบกรับแทน"

ปากนางพูดเช่นนั้น แต่กลับใช้มือกำแขนเสื้อของเผยเยี่ยนฉือไว้แน่น

เผยเยี่ยนฉือรีบปกป้องนางไว้ด้านหลังทันที

"ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก

นางแค่แอบน้อยใจ จึงจงใจพูดสิ่งเหล่านี้เพื่อให้เจ้าตกใจ"

ข้าจ้องมองมงกุฎหงส์นั่น

"คืนข้ามา"

ซ่งจือยวนเอามือปกป้องบนศีรษะตัวเองไว้ตามสัญชาตญาณ

"พี่หญิง ข้าพึ่งออกมาจากคุกประหารนะ

ถอดมงกุฎออกตอนนี้ มันไม่เป็นมงคล"

ในคอข้าคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

"เจ้าก็รู้เช่นกันหรือว่าคุกประหารไม่เป็นมงคล"

นางหน้าถอดสี

เสียงของเผยเยี่ยนฉือเริ่มเข้มขรึมลง

"ก็แค่มงกุฎหงส์เรือนเดียว เหตุใดต้องมาบีบคั้นหาเรื่องนางวันนี้ด้วย

รอให้เรื่องนี้ผ่านไปก่อน ข้าจะชดใช้คืนมงกุฎเรือนใหม่ที่ดีกว่าเดิมให้เจ้าแน่"

ตอนที่แม่ข้ากำลังจะจากโลกนี้ไป มือของท่านสั่นจนถือหวีไว้แทบไม่ไหว

แต่ท่านก็ยังแข็งใจประคองสังขาร เพื่อนับไข่มุกบูรพาบนมงกุฎหงส์ทีละเม็ดด้วยตัวเอง

ท่านบอกว่า วันที่อาเหิงของท่านแต่งงานออกเรือน จะต้องไม่ให้ใครดูถูกดูแคลนเอาได้

แต่ยามนี้เผยเยี่ยนฉือกลับบอกว่า จะชดใช้คืนให้ได้

ข้าก้มลงดึงสายผ้าไหมที่ผูกเอวจนขาดสะบั้น

หยกมงคลครึ่งชิ้นตกลงกระแทกพื้นอิฐสีเทา แตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย

เศษหยกชิ้นหนึ่งกลิ้งไปหยุดอยู่ข้างรองเท้ายาวของเผยเยี่ยนฉือ

ในที่สุดที่หน้าเขาก็เปลี่ยนไปแล้ว

"หลิ่วหมิงเหิง!"

"ก็แค่แตกเอง"

ข้าจ้องมองเขา

"เจ้าชดใช้เก่งนักมิใช่หรือ"

ไว้คราวหน้าค่อยหาอันที่ดีกว่าเดิมมาชดใช้ให้ข้าแล้วกัน"

เขาก้มลงไปเก็บ

ข้าหันหลังกลับไปแล้ว ปล่อยให้ผู้คุมจับข้อมือทั้งสองข้างอีกครั้ง

เสียงของเขาดังไล่หลังมา

"ในคุกข้าให้คนเอาเตาอุ่นกับผ้านวมไปเพิ่มไว้ให้แล้วนะ

อย่าดื้อสิ คำนับฟ้าดินเสร็จแล้วข้าจะรีบไปหาเจ้า"

พวกรถขนนักโทษพึ่งขับออกพ้นเขตเรือนคุมขัง บนถนนเส้นใหญ่ก็พลันมีเสียงกีบเท้าม้าดังถี่กระชั้น

องครักษ์จากจวนอ๋องอันเข้ามาปิดล้อมทางไว้หมด

จากนั้น รถม้าจากหวังหลวงคันหนึ่งก็จอดลงตรงหน้าประตูลานประหาร

ขันทีเดินลงจากรถพร้อมพระราชโองการสีเหลืองทอง

เจ้าหน้าที่เวรของศาลต้าหลี่ตรวจสอบตราประทับเสร็จ ก็รีบคุกเข่าลงทันที

"มีพระบรมราชโองการ"

"นักโทษประหารซ่งจือยวน ให้ตรวจสอบยืนยันตัวตนภายในยามเหม่าสามเค่อแล้วประหารทันที

คดีนี้เปลี่ยนให้ผู้แทนพระองค์จากวังหลวงมาเป็นผู้ควบคุมการประหาร ไม่อนุญาตให้ผู้ใดผ่อนผันหรือเลื่อนเด็ดขาด"

ผู้คุมมือสั่นเทาขณะเปิดดูสมุดทะเบียนรายชื่อนักโทษประหาร

บนหน้ากระดาษแผ่นนั้นแปะข้อมูลทะเบียนราษฎร์ของข้าไว้ พร้อมรอยพิมพ์นิ้วมือของข้า

แต่ป้ายนักโทษที่ผูกอยู่ตรงข้อมือ กลับสลักคำว่าซ่งจือยวน

ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว

การที่เผยเยี่ยนฉือกรอกยาใบ้ใส่ข้า ไม่ใช่แค่กลัวว่าข้าจะร้องขอความช่วยเหลือ

แต่เขาต้องการให้ข้าไปถึงลานประหารแล้ว ไม่สามารถเอ่ยปากบอกได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใคร

ขันทีเหลือบตาขึ้นมองข้า

"นำตัวไปขังไว้ในคุกประหารก่อน

พอถึงยามเหม่าสองเค่อ ค่อยตรวจยืนยันตัวตนอีกครั้ง"