Beranda / ระบบ / ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง / ตอนที่41 พรสวรรค์หรือคำสาป (2)

Share

ตอนที่41 พรสวรรค์หรือคำสาป (2)

           ความรู้สึกอยากปกป้องเด็กคนนี้จึงพุ่งขึ้นมาในใจของเขาอย่างแรงกล้า "เรื่องนี้...จะต้องเป็นความลับนะซูอวี้" เขากล่าวเสียงเข้ม "พรสวรรค์ที่มากเกินไปอาจจะนำมาซึ่งอันตรายได้  ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจะมีคนมากมายที่อยากจะรู้ความลับของหนู และมันอาจจะไม่ปลอดภัยต่อตัวหนูเอง"

            เขาตัดสินใจในวินาทีนั้น "เรื่องในห้องผ่าตัดวันนี้ เดี๋ยวพ่อบุญธรรมจะกำชับทุกคนให้เก็บเป็นความลับแม้ว่าอาจจะช่วยไม่ได้มากนักก็ตาม แต่หากมีคนมาถามพ่อจะตอบเลี่ยงออกไป ซึ่งพ่อบุญธรรมจะปกป้องหนูเอง ไม่ต้องกลัว"

            ถ้อยคำที่แสดงความห่วงใยอย่างลึกซึ้งทำให้หานซูอวี้รู้สึกผิดในใจ ทว่าเธอไม่อาจบอกความจริงเรื่องของเทพซูออกไปได้ สาเหตุก็เพราะเธอกลัว....กลัวว่าหากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไปจะมีคนมาจับตัวเธอไปทำการทดลอง

            อีกใจก็กลัวว่าสิ่งที่ล้ำสมัยเกินไปนี้จะยิ่งทำให้ทุกคนที่ไ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   ตอนที่43 อวลไปด้วยความสุข

    หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว...ในที่สุดจดหมายตอบรับอย่างเป็นทางการจากหน่วยงานของกองทัพก็ถูกส่งมาถึงมือของร้อยเอกเกาเจี้ยนกั๋ว การขออนุญาตแต่งงานของเขาได้รับการอนุมัติอย่างไม่มีปัญหา เย็นวันนั้นเขานำข่าวดีนี้มาบอกกับหลิวซินและเด็ก ๆ ด้วยรอยยิ้มที่กว้างจนคนที่เห็นต้องแสดงความสงสัย "ทางการอนุมัติแล้วนะครับ...วันจันทร์พวกเราไปจดทะเบียนกันได้แล้ว" หลิวซินยิ้มรับอย่างเขินอายระคนเต็มไปด้วยความสุข "และเพื่อเป็นการฉลองเรื่องนี้" เกาเจี้ยนกั๋วกล่าวต่อ "พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของเด็ก ๆ พอดี ผมว่าเราสี่คนไปถ่ายรูปครอบครัวที่ร้านถ่ายรูปในเมืองกันเถอะครับ" ความคิดที่จะได้ถ่ายภาพครอบครัวเป็นครั้งแรกทำให้ทั้งหานซูอวี้และเกาเสี่ยวเฟยตื่นเต้นดีใจ แม้ว่าในยุคสมัยนี้การถ่ายรูปในสตูดิโอจะมีราคาไม่ถูกเลยก็ตาม&n

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   ตอนที่40 พรสวรรค์หรือคำสาป (1)

    ในขณะที่เวลาทุกวินาทีหลังจากที่ลู่เหยาได้เข้าไปในห้องผ่าตัดนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าและยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด หลิวซินกับเฉินลี่ฮวาในตอนนี้ต่างก็ยืนนิ่งด้วยความสับสน พวกเธอจ้องมองไปที่ประตูห้องผ่าตัดสลับกับใบหน้าของหานซูอวี้ที่ยังคงยืนกำหมัดแน่นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแต่ก็แฝงความมั่นใจบางอย่างที่พวกเธอสองคนไม่เข้าใจ แม้พวกเธอจะยังคงสงสัยในสิ่งที่เด็กหญิงเพิ่งบอกกับลู่เหยาไปก็ตาม แต่ทว่าคนทั้งคู่กลับไม่มีแก่ใจจะถามไถ่ แม้แต่หลิวซินเองก็ยังมองลูกสาวของตัวเองด้วยความไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เธอได้ยินนั้นลูกของตนไปเอามาจากไหน และแล้ว...ในที่สุดการรอคอยท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนก็สิ้นสุดลงเมื่อไฟสีแดงเหนือประตูห้องผ่าตัดดับวูบลง พร้อมกับบานประตูที่ค่อย ๆ เปิดออก ร่างข

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   ตอนที่37 อยู่ที่เราเลือกเอง (2)

    เช้าวันต่อมา... บรรยากาศในบ้านพักของครอบครัวสองแม่ลูกเต็มไปด้วยความสดใสและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลิวซินที่ได้ปลดเปลื้องความกังวลในใจออกไปแล้วดูมีชีวิตชีวาและยิ้มแย้มเป็นพิเศษ เธอกำลังยืนทำอาหารเช้าอย่างมีความสุขอยู่ในครัวเล็ก ๆ ของตนเองก่อนจะวางทุกอย่างลงบนโต๊ะกินข้าวขนาดครอบครัว วันนี้บนโต๊ะอาหารมีทั้งโจ๊กข้าวสวยร้อน ๆ และเครปจีนใส่ไข่กับต้นหอม (เจียนปิ่ง) ที่ส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วห้อง เกาเสี่ยวเฟยที่มาอยู่ด้วยตั้งแต่เมื่อคืนก็นั่งรออยู่ที่โต๊ะด้านข้างหานซูอวี้ด้วยท่าทีร่าเริง ภาพของคนสามคนที่นั่งกินข้าวเช้าพูดคุยหยอกล้อกันนั้น ดูไม่ต่างอะไรจากครอบครัวที่สมบูรณ์และมีความสุขครอบครัวหนึ่ง แต่แล้ว...ความสงบสุขนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   ตอนที่39 เธอจะเลือกทางไหน (2)

    แผ่นหลังของลู่เหยาหายเข้าไปในห้องผ่าตัด ทิ้งให้ทุกคนที่เหลือ...ทั้งหลิวซินและเฉินลี่ฮวา...ต่างยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ส่วนหานซูอวี้...เธอได้แต่ยืนกำหมัดแน่นจนมือของเธอสั่น...ตอนนี้เธอได้ทำในสิ่งที่เธอทำได้ไปหมดแล้ว ที่เหลือ...ก็คงต้องภาวนาให้พ่อบุญธรรมเชื่อในคำพูดที่ดูเหมือนจะเหลวไหลของเธอ...และภาวนาให้คุณลุงเกา...ปลอดภัย บรรยากาศภายในห้องผ่าตัดเย็นเยียบและตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ เสียงสัญญาณชีพจากจอมอนิเตอร์ดังเป็นจังหวะที่อ่อนและเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เป็นสัญญาณว่าเวลาของคนไข้บนเตียงกำลังเหลือน้อยลงทุกที "ความดันตกไปที่ 85/50 แล้วครับหัวหน้า!" วิสัญญีแพทย์รายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด หวงเจิ้งหรงไม่ได้ตอบรับ เขากัดฟันแน่น สมาธิทั้ง

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   ตอนที่36 อยู่ที่เราเลือกเอง (1)

    คืนนั้นเนื่องจากเกาเจี้ยนกั๋วต้องไปปฏิบัติภารกิจลับที่ค่ายทหารและจะไม่ได้กลับบ้าน ด้วยความเป็นห่วงและไม่วางใจที่จะให้เด็กชายวัยสิบขวบต้องอยู่คนเดียว หลิวซินจึงได้รับอาสาดูแลเกาเสี่ยวเฟยให้เอง เธอบรรจงจัดที่นอนให้เด็กชายอย่างดีในห้องของหานซูอวี้ ก่อนจะเล่านิทานให้เขาฟังจนกระทั่งเขาหลับไป ส่วนหานซูอวี้ในคืนนี้ก็ย้ายมานอนกับแม่ในห้องของท่าน หลังจากดับไฟแล้วเหลือเพียงแสงจันทร์สลัว ๆ ที่ลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกเข้ามา ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนเพียงเท่านั้น "แม่คะ..." หานซูอวี้เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "วันนี้ที่เสี่ยวเฟยเรียกแม่ว่าแม่...แม่รู้สึกยังไงคะ?" 

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   ตอนที่44 ภาพถ่ายครอบครัว

    ในระหว่างที่สามคนแม่ลูกกำลังง่วนอยู่กับการทำชุดเสียงเคาะประตูหน้าห้องของพวกเขาก็ดังขึ้น ก๊อก ๆ ๆ เสียงที่ดังขึ้นนี้ทำให้ทั้งสามคนชะงักการกระทำของตน ก่อนที่หานซูอวี้จะเป็นคนเดินไปเปิดประตู ภาพที่เธอเห็นคือเกาเจี้ยนกั๋ว พ่อบุญธรรม และแม่บุญธรรม กำลังยืนยิ้มอยู่หน้าประตู แต่สิ่งที่น่าตกใจมากกว่านั้นก็คือ ในมือของพวกเขาไม่ได้มีแค่ม้วนผ้าสวยงามเพียงเท่านั้น "พวกเรากลับมาแล้ว" เฉินลี่ฮวาเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง "และก็มีของมาฝากเยอะแยะเลย" ว่าแล้วทั้งสามคนก็ช่วยกันขนของเข้ามาในห้องพักขนาดเล็กของสองแม่ลูก เริ่มจากม้วนผ้าเนื้อดีสีสันสดใสที่เกาเจี้ยนกั๋วบรรจงวางลงบนโต๊ะ "พอดีผมไปปรึกษาพี่สะใภ้เรื่องเสื

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status