บทที่ 5

พรึบบ!! หมับบบ!!

“อย่าส่งเสียง..” เพียงน้ำเสียงราบเรียบสุดแสนจะเย็นชาที่เปล่งออกมานั้น ก็สามารถทำให้ดอกรักรู้สึกเสมือนคนที่ถูกพรากลมหายใจออกไปต่อหน้าต่อตา หนังศีรษะของเธอในเวลานี้พลันชาวาบราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นๆจากขั้วโลกเหนือ ร่างกายทุกส่วนแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้ไปชั่วขณะ..ราวกับถูกตรึงด้วยน้ำเสียงและสัมผัสจากร่างสูงสง่าในความมืดสลัว เธอไม่กล้าพอแม้แต่จะเปล่งวาจาทักทายเขาออกไปตามมารยาทที่ดี..นั้นเพราะเธอในตอนนี้ยังไม่ทันได้ตั้งตัวหรือเตรียมใจ..ว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากับเขาตั้งแต่วันแรกที่เดินทางมาถึง..!

กึกกก!!!

“…!!!” มือเล็กทั้งสองข้างที่ทิ้งข้างลำตัวค่อยๆกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงเหงื่อเม็ดเล็กๆที่ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดบริเวณฝ่ามือ..บ่งบอกว่าเธอนั้นรู้สึกประหม่าและหวาดกลัวต่อร่างสูงในเงามืดมากแค่ไหน

“หาไอ้นี่?”น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ!..บวกกับลมหายใจอุ่นร้อนที่ตกกระทบบริเวณหน้าผากมนของเธอ ทำเอาหัวใจดวงน้อยที่อยู่ภายใต้หน้าอกข้างซ้ายแทบจะหยุดเต้นไปเสียนาทีนั้น ดอกรักรู้สึกเหมือนตัวเองยืนอยู่ปากเหวลึก..โดยที่มีปีศาจร้ายอย่างเขาคอยไล่ต้อนให้เธอกระโดดลงไปตายอยู่เบื้องล่าง

พรึบพรับๆ

นาทีนี้ดอกรักทำได้เพียงแต่ขยับศีรษะทุยเล็กขึ้นและลงอย่างงึกงัก พร้อมกับภาวนาขอให้เขาไม่สนใจและเดินผ่านเธอไปเหมือนกับอากาศธาตุที่ไร้ตัวตนไม่ต่างจากในอดีต ที่เขามักจะทำเสมือนเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่ในสายตาของเขา..เธอเอาแต่วอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสถานที่แห่งนี้ ให้ช่วยปกป้องและคุ้มครองเธอให้ปลอดภัยจากเงื้อมมือซาตานไร้หัวใจตนนี้!

“รับไปสิ.”เสียงเข้มดุดันทรงอำนาจเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง เตะโด่งความคิดมากมายภายในหัวของเธอให้กระเจิดกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาในความมืดสลัวสั่นระริก ดอกรักรีบฝืนกลืนความหวาดหวั่นทั้งหมดลงท้อง..ก่อนจะบังคับสายตาของตัวเองเลื่อนไปมองโทรศัพท์ของเธอที่บัดนี้ตกอยู่ในมือของเขา

หมับบบ!! ตึกๆๆๆ!!

และด้วยความกลัวที่มีต่อเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วนั้น จึงทำให้ดอกรักไม่รอช้าที่จะรีบเอื้อมมือไปคว้าเอาโทรศัพท์ในมือเขากลับคืนมา แล้วจากนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรให้มากความ รีบรวบรวมความกล้าทั้งหมดของตัวเอง..ใส่เกียร์หมาก้มหน้าก้มตาวิ่งหนีหางจุกตูดออกไปในทันที

“เด็กไร้มารยาท..!”แต่ยังไม่ทันที่ปลายเท้าเล็กจะได้สัมผัสกับบันไดวนกลางโถงคฤหาสน์ คำพูดต่อว่าในการกระทำไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่ของเธอก็ดังขึ้น..ทำเอาดอกรักรู้สึกราวกับถูกหอกพุ่งทะลุร่าง! ขาทั้งสองข้างของเธอพลันก้าวไม่ออกฉับพลัน..จนต้องยืนขาสั่นเกาะราวบันไดเพื่อพยุงร่างกายเอาไว้

กึกกก!!!บรรยากาศที่กดดันมหาศาลนี้ทำศีรษะทุยเล็กพลันเย็นวาบ ใบหน้าของเธอในตอนนี้คล้ายกับถูกสาดด้วยน้ำกรด เธอเจ็บปวดจนต้องกำหมัดแน่นและเก็บความไม่พอใจนั้นไว้..จากนั้นก็กัดฟันเอ่ยขอบคุณเขาออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“..ขอบคุณค่ะ..คุณฟาร์..”

“….”ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆกลับมานอกจากความเงียบและความอึดอัดที่แผ่กระจายไปรอบๆตัวของเธอในเวลานี้ สองมือเล็กกระชับชายเสื้อคลุมสีหวานแน่น..เพื่อสกัดกลั้นความประหม่าที่เข้ามาเกาะกุมหัวใจและจิตวิญญาณของเธอ ดอกรักพยายามเรียกสติของตัวเองกลับมาให้ได้มากที่สุด และได้ข้อสรุปว่า..ไม่ควรที่จะอยู่เกะกะในสายตาของเขา! เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็ไม่รอช้าที่จะรีบพากายหยาบไร้วิญญาณของตัวเอง..ระเห็จออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!

ตึกๆๆๆๆ!! แกร๊กกก!!

“หึ…!” เสียงแค่นหัวเราะเยาะในลำคอหนาดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว สายตาคมกริบสุดจะเย็นยะเยือกเหลือบมองไปยังชั้นสองของคฤหาสน์หลังใหญ่..ที่ก่อนหน้านี้มีร่างเล็กวิ่งหนีหางจุกตูดขึ้นไปหลบซ่อนตัวอยู่ภายในห้องของเธอ ไม่ต่างจากในอดีตที่เธอมักจะหดหัวหนีเขาหัวซุกหัวซุนไม่ต่างจากเต่าในกระดองสักนิด! ริมฝีปากสีไวน์ก่ำแสยะยิ้มเย้ยหยัน..ก่อนจะดึงสายตากลับมา แล้วพาตัวเองตรงไปยังบาร์เครื่องดื่มประจำคฤหาสน์หลังใหญ่ แล้วหยุดใช้ความคิดเพียงชั่วครู่..ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบขวดแชมเปญรสเลิศ ที่ประดับอยู่บนชั้นบนสุดมานานหลายปี..เพื่อมาเปิดลิ้มลองรสชาติของมันในค่ำคืนนี้!

กึกก!!

“หอมใช้ได้…แต่ไม่รู้ว่ารสชาติแท้จริงจะหอมหวานสมกับที่รอคอยมานานรึเปล่า..หึ..!”

ห้องนอนของดอกรัก

ปังงงง!!! แกร๊กกก!!!

บานประตูห้องนอนถูกเปิดและปิดลงอย่างรวดเร็วหลังดอกรักรีบวิ่งหนีตายจากโถงคฤหาสน์..จนกระทั่งมาถึงห้องนอนของเธอที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้องนอนของเขาอย่างปลอดภัย ราวกับพ่อบุญธรรมและแม่บุญธรรมท่านจะรู้ว่าบุตรชายของพวกท่านไม่คอยจะถูกชะตากับส่วนเกินของครอบครัวอย่างเธอสักเท่าไหร่ ถึงได้เลือกจัดห้องของเธอให้แยกจากพื้นที่ของเขาอย่างชัดเจนแบบนี้ ซึ่งก็เป็นความคิดที่ดีเพราะเธอก็ไม่อยากเอาตัวเองเฉียดเข้าไปอยู่ในสายตาของเขาสักเท่าไหร่..ยกเว้นเหตุการณ์คับขันในคืนนี้!

อึกกก!! ดอกรักฝืนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬมากมายผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด สองมือเล็กรีบยกขึ้นกอบกุมหัวใจของตัวเองราวกับต้องการตรวจเช็คว่ามันยังคงทำงานปกติดีอยู่ไหม และเมื่อทุกอย่างของร่างกายยังคงปกติไม่ได้บุบสลายไป..ดอกรักก็ทิ้งตัวทรุดลงไปนั่งหมดสภาพอยู่บนพื้นพรมหน้าประตูห้องทันที

พรึบบบบ!!!!

“ไหนบอกว่าเขาไม่กลับมานับเดือนแล้วไง..ไหงถึงโผล่มาในเวลานี้ได้..โชคไม่ดีเอาเสียเลยดอกรักเอ้ย~~”ปลายเล็บถูกกัดจะเลือดซิบพร้อมพึมพำเบาๆออกมาอย่างคิดไม่ตก ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตากระเบื้องวูบไหวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นั้นเพราะตั้งแต่ที่เธอมีวาสนาได้เข้ามาอาศัยอยู่ใต้ร่มบารมีของตระกูล เรนย์ เธอก็ไม่เคยได้รับสายตาและคำพูดที่เป็นมิตรจากเขากลับมาเลยด้วยซ้ำ และนั้นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอเก็บสะสมความรู้สึกเสียใจเอาไว้..จนกระทั่งมันได้กลายเป็นความกลัวที่มีต่อเขาอย่างทุกวันนี้

ติ้งงง!!

“0.0เฮือกกก!!!” และในขณะที่เธอกำลังจมปรักอยู่กับความคิดอันแสนวุ่นวายของตัวเองอยู่นั้นเอง พลันเสียงแจ้งเตือนข้อความโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ทำเอาดอกรักตกใจขวัญกระจัดกระเจิงไปทั่วสารทิศ!..ก่อนจะรีบยกมือลูบหน้าอกของตัวเองรัวๆเพื่อต้องการเรียกสติสัมปชัญญะของตัวเองกลับมา และจังหวะนั้นเองที่ทำให้เธอต้องหัวใจหลุดร่วงไปอยู่ตาตุ่มอีกรอบ! นั้นเพราะร่างกายของเธอที่ปราศจากปราการตัวเล็ก!..ดันเผลอแนบชิดกับเรือนร่างกำยำของเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว!

“0////0!”คราวนี้ใบหน้าหวานถึงกับต้องเปลี่ยนสีเป็นลูกตำลึงสุก ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อขบเม้นจนกลายเป็นเส้นตรง ภายในร่างกายร้อนวูบวาบราวกับต้องของร้อน..จนดอกรักต้องรีบเรียกสติสตังของตัวเองกลับมาโดยเร็ว พร้อมกับว่าส่ายศีรษะรัวๆจนผมยาวสยายละไปตามใบหน้าและตามลำตัวไม่ต่างจากคนบ้าไร้สติเลยสักนิด..!

-พี่เฟร์ย่าคนสวย

[พรุ่งนี้จัดปาร์ตี้ริมสระกัน..(คุณแม่กับปะป๋าอนุญาตแล้วจ๊ะคุณน้องสาว)..ห้ามปฏิเสธด้วยละ] ดวงตากลมโตกวาดมองข้อความของพี่สาวคนสวยที่ส่งมาหากลางดึก ดอกรักกัดริมฝีปากล่างอย่างคิดไม่ตกเพราะการที่เขากลับคฤหาสน์คืนนี้ เป็นไปได้ว่าพรุ่งนี้เขาก็ต้องอยู่ร่วมปาร์ตี้ครอบครัวด้วย และถ้าเป็นอย่างนั้นจริงแล้วเธอจะทนมองหน้าเขาได้ยังไง..ทำไมสวรรค์ไม่ให้เวลาเธอได้ตั้งตัวหรือเตรียมใจเลยนะ..!

-ดอกรัก

[รับทราบค่ะ..คุณพี่สาวสุดสวยของดอกรัก] ความคิดกับสิ่งที่พิมพ์ลงไปในช่องข้อความช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว! ดอกรักแทบจะสิ้นชีวีอยู่ตรงนี้เพราะเธอไม่สามารถปฏิเสธคำชวนของพี่สาวได้! และที่สำคัญไปกว่านั้นเธอไม่ต้องการทำให้พ่อกับแม่บุญธรรมต้องเป็นห่วงกับพฤติกรรมไม่เข้าร่วมสังคมในครอบครัวของเธอ นั้นจึงทำให้เธอต้องยอมจำนนต่อฟ้าดินก้มหน้ายอมรับชะตากรรมของตัวเอง..ที่จะต้องเจอะเจอในวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไป!

ฟู่~~ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แล้วดอกรักก็ทำได้เพียงแค่ทอดถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก พร้อมกับพยุงร่างกายที่คล้ายกับถูกดูดเรี่ยวแรงไปจนหมดให้ลุกขึ้นจากพื้น ขาเรียวสวยทั้งสองข้างเกิดอาการสั่นเทาราวกับวิ่งมาราธอนรอบโลกมาหมาดๆ นึกคิดกับตัวเองเล่นๆ..นี่ขนาดว่าเธอยังไม่เห็นเขาเต็มสองตาเธอยังกลัวขนาดนี้! แล้วถ้าหากวันต่อๆไปเธอต้องเจอเขาอย่างจังๆโดยที่ไม่อาจเลี่ยงมันได้ละ?..แบบนั้นเธอไม่ช็อคตายคาที่ไปเลยหรือ?

“T^T”

………………………………………….

😵‍💫😵‍💫 พูดแบบนี้หมายควาย!..เอ้ย!!..หมายความว่าไงคะพี่ ทำน้องกลัวตั้งแต่วันแรกเลยนะ มีแผนอะไรรึเปล่า🍀🍀