Novels by Time To Love

พรึบบบบ!!!“อ่าาา…พะ..พี่เจขาได…!”ร่างกายไดอาน่ากระตุกวูบก่อนเสียงหวานจะครางลั่นห้อง เมื่อปลายนิ้วร้ายถูไถร่องฉ่ำจนมีบางจังหวะที่มันไถลตกร่องผลุบเข้าไปในถ้ำสวรรค์ ไดอาน่าหลับตาปี๋ตะกุกตะกักเรียกเจโรมแทบไม่เป็นภาษามนุษย์“แฉะจังเลยครับเมียจ๋า..”น้ำหวานที่ชโลมอาบปลายนิ้ว..เป็นสิ่งบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าร่างกายของไดอาน่าพรั่งพร้อมรับความหรรษาแล้ว เสียงทุ้มแหบพล่าที่เต็มไปด้วยความต้องการมหาศาลดังขึ้น..ก่อนเจโรมจะเพิ่มจังหวะถูกไถร่องฉ่ำจนร่างกายไดอาน่ากระตุกเบาๆ“อ่าาา…พี่เจ..ไดเสียว”แรงเสียดสีบริเวณจุดอ่อนไหวทำไดอาน่าสะท้านไปทั่วเรือนร่าง ท้องน้อยหดเกร็งหมุนเคร้งราวกับเกิดพายุหมุน..ก่อนไดอาน่าจะทนไหวเอ่ยปากร้องขอความเมตตาจากเจโรมอย่างไม่ลังเล“งั้นพี่ขอเข้าไปเลยนะครับ”คำพูดหวานหูดังขึ้นแทบจะทันที เพราะความเสียวที่โจมตีร่างกายแกร่งในตอนนี้ก็แทบจะทำเจโรมต้านทานมันไม่ไหว กรามแกร่งขบกัดจนขึ้นเป็นสันคมเข้ม..ก่อนจะจัดท่าทางให้ตัวเองและภรรยาคนสวยอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เข้ามานั่งคุกเข่าอยู่กลางหว่างขา..สาวแก่นกายลำใหญ่สองสามทีก่อนจะประคองจ่อบริเวณร่องรักแดงแจ๋ของไดอาน่าสวบบบบบ!!!“บะ..เบาๆนะคะ

พรึบพรับๆๆสิ้นคำพูดนั้นมือปลาหมึกก็เริ่มทำงาน..พยายามปลุกปล้ำเสื้อผ้าบนร่างกายของเธออย่างเอาแต่ใจ เรี่ยวแรงของเธอแทบไม่มีเหลือเมื่อถูกสัมผัสรัญจวนก่อกวนเนื้อตัว..จนเธอไม่สามารถหยุดยั้งความหื่นไม่เคยว่างเว้นของเขาได้อีกแล้ว“อืมมม..เมียจ๋า…”และไพ่ไม้ตายที่คนเจ้าเล่ห์มักจะนำมาใช้ก็สามารถทำให้เธอคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย แก้มซาลาเปาทั้งสองข้างพลันแดงก่ำลามไปถึงใบหูเล็ก..ขวยเขินจนประคับประคองสติสัมปชัญญะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก่อนจะอ่อนระทวยจนยอมให้เจโรมปอกเปลือกเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่ากลับไปเป็นเด็กทารกแรกเกิดพรึบพรับๆ“พะ..พี่เจ..”เสียงหวานที่ดังออกไปสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ผิวอ่อนไม่ต่างจากลูกไฟที่แผดเผาไปทั่วผิวหนัง ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่..เปลี่ยนให้ห้องเป็นดั่งขั้วโลกไม่ได้ช่วยให้ความเร่าร้อนนี้เบาบางลงแต่อย่างใด“พี่จะเบาที่สุดครับ”คำพูดหวานหูดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย..แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่ามันคือหลุมพรางร้ายแต่ก็ยอมพลีกายปล่อยให้คนหื่นชักจูงโดยง่าย ฟุบบบบ!!!แผ่นหลังบางสัมผัสลงกับฟูกที่นอนอย่างนุ่มนวล..ก่อนร่างใหญ่กำยังจะรีบปลดเปลืองปราการของตัวเอ

หนึ่งเดือนต่อมาหลังแต่งงานมาได้หนึ่งเดือนความสุขก็ยิ่งเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น เพราะในทุกวันสามีสุดน่ารักของเธอมักจะเอ่ยบอกรักเธอและลูกในท้องทุกๆเช้าเป็นประจำ..ก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน ครอบครัวที่เธอเฝ้าฝันหามาโดยตลอดมันอบอุ่นและมีความสุขจนเธอยิ้มไม่หุบ เฉกเช่นในวันนี้ที่เธอตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อมาทำหน้าที่ภรรยา..นั่นคือการแต่งตัวและเตรียมอาหารเช้าแบบง่ายๆให้สามีของเธอได้กินก่อนออกไปทำงาน“อาหารเช้าสำหรับที่เจค่ะ”เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นเจโรมเดินผ่านประตูห้องอาหารเล็กเข้ามา ไดอาน่าผายมือไปยังขนมปังแบบง่ายๆและกาแฟบนโต๊ะอาหาร..ก่อนจะกรีดกรายเดินเข้าไปผูกเนคไทให้กับสามีอย่างเอาใจใส่ฟอดดดด~~~~ก่อนจะได้รับรางวัลเป็นการหอมแก้มฟอดใหญ่ ไดอาน่าหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุกเพราะภายในห้องอาหารยังมีสายตาของแม่บ้านอยู่ แต่เจโรมกลับไม่สนใจทำท่าจะก้มหน้าลงมาตอดเล็กตอดน้อยเธออีกครั้ง..จนไดอาน่าต้องห้ามปรามเจโรมถึงได้ยกธงขาวยอมแพ้ไปในที่สุด“ขอบคุณครับ แต่ทีหลังให้เรื่องพวกนี้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านจะดีกว่า เรากำลังท้องอยู่นะครับ”เจโรมทอดสายตามองภรรยาแก้มป่องอย่างรักใคร่ ก่อนจะพึมพำเอ่ยข

[การแต่งงานเป็นการรวมกันของสองชีวิตเป็นหนึ่งเดียว..เป็นการสัญญาที่จะรักและสนับสนุนกันในทุกช่วงเวลาของชีวิต..ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่ดีหรือเวลาที่ท้าทาย การแต่งงานต้องการความมุ่งมั่น ความเข้าใจ และความเสียสละจากทั้งสองฝ่าย เพื่อสร้างชีวิตร่วมกันที่เต็มไปด้วยความสุขและความสมบูรณ์] และก็เป็นช่วงเวลาที่บาทหลวงได้กล่าวถึงความหมายของการแต่งงานให้เธอและเขาได้ฟัง ไดอาน่าแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เพราะสายตาของเจโรมที่จ้องมองมาที่เธอนั้นเต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกมากมาย กลีบดอกไม้สีขาวที่โปรยปรายลงมานั้นช่างทำให้พิธีแต่งงานของเธอกับเขาดูศักดิ์สิทธิ์และมีมนต์ขลังมากยิ่งขึ้น[และตอนนี้ก็เป็นเวลาที่ดี..ขอเชิญ เจโรม อีแวนสัน และ ไดอาน่า บูเกต์ แลกเปลี่ยนคำมั่นสัญญาต่อกัน] “ข้าพเจ้า เจโรม อีแวนสัน ขอสัญญาต่อหน้าพระเจ้าและทุกคนที่นี่ว่าจะรัก เคารพ และดูแล ไดอาน่า บูเกต์ ในทุกๆช่วงเวลาของชีวิต ไม่ว่าจะยามสุขหรือยามทุกข์ ยามมั่งมีหรือยามยากจน ยามเจ็บป่วยหรือยามสุขภาพดี ข้าพเจ้า เจโรม อีแวนสัน จะยืนเคียงข้างและสนับสนุน ไดอาน่า บูเกต์ ตลอดชีวิตของข้าพเจ้า” ถ้อยคำและน้ำเสียงที่มั่นคงและจริงจังทำน้ำแห่งคว

ตึกตักๆๆๆๆเป็นครั้งแรกที่หัวใจแกร่งกระหน่ำเต้นแทบทะลุออกมานอกอก ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างชื้นแฉะเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ..เมื่อช่วงเวลาที่เขารอคอยได้เดินทางมาถึงแล้ว ดวงตาสีน้ำเทาเข้มเอาแต่เหม่อมองไปยังบริเวณชั้นสองของคฤหาสน์อย่างใจจดใจจ่อ เสียงเพลงคลาสสิกที่บรรเลงโดยนักเปียโนและนักไวโลลีนชื่อดังที่กำลังขับขานอยู่ในภายงาน..ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเจโรมแล้วแต่น้อย น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงลำคอลบล้างความประหม่าที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับเขา..เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงจะถูกไอ้เพื่อนฝูงตัวร้ายทุกตัวหัวเราะเยาะไปจนลูกบวช“เจ้าสาวมาแล้วววว~~~”พลันวินาทีนั้นเองเสียงใสของบุตรชายของฟาร์ริกก็เอ่ยขึ้น ดึงความสนใจทั้งหมดของเจโรมให้พุ่งไปยังบริเวณบันไดวนกลางโถงคฤหาสน์..ที่เจ้าสาวสุดสวยของเขากำลังเดินลงมา แม้จะมีผ้าสีขาวปิดอำพรางใบหน้าเอาไว้..แต่เขาก็สามารถมองเห็นเธอได้ทุกอรูรูขุมขนพรึบบบ!!! “ไม่รับเจ้าสาวมึงรึไง?..เดี๋ยวก็ถูกพ่อตามึงเชือดหรอกไอ้เจ”และดูเหมือนเจ้าบ่าวของงานจะลืมหน้าที่ของตัวเองฉับพลัน ทำอัชเชอร์ต้องเป็นตัวแทนของเพื่อนฝูง..ขยับตัวเข้าไปสะกิดและเรียกสติสัมปชัญญะของเจโรมให้กลับเข้าสู่ร่าง“หึ..”เสียงหัว

ในขณะเดียวกันห้องแต่งตัวของเจ้าสาวแปะ~~~ แปะ~~~ แปะ~~~“0.0..ว้าว~~~สวยงามที่สุด เห็นไดแต่งแล้วพี่ก็อยากแต่งบ้างจังเลย”ทันทีที่เจ้าสาวสุดสวยปรากฏตัวขึ้น..เสียงชื่นชมอย่างปลื้มใจก็ดังอย่างไม่ขาดสาย พร้อมกับที่เฟย์ย่าขยับตัวลุกขึ้นมาอวยเจ้าสาวด้วยความปลื้มปริ่ม โดยท้ายประโยคนั้นไม่ลืมที่จะตัดพ้อโชคซะตาแสนอาภัพของตัวเอง..ที่ยังไม่แฟนมาจนถึงป่านนี้!“^.^งั้นเลือกหนึ่งในกลุ่มพันธมิตรดีไหมคะ?”ไดอาน่าระบายยิ้มแก้มปริ ก่อนจะหยิบยื่นข้อเสนอให้พี่สาวคนสวย..ลองเลือกหนึ่งในกลุ่มพันธมิตรมาเป็นคู่ชีวิตเสียเลย เพราะที่เหลือๆอยู่ก็…ดี้ดีกันทั้งน้านนนน~~“เหอะ!…โนค่ะ! และถ้าหากบนโลกนี้เหลือแต่พวกนั้นพี่ขอแห้งเหี่ยวตายเสียดีกว่า”ยิ่งได้ฟังสิ่งที่ไดอาน่าเสนอเฟย์ย่าก็อยากกัดลิ้นตายเสียตรงนี้ เสียงใสปฏิเสธออกไปอย่างจริงจัง..และไม่ลืมที่จะยอมจำนนต่อฟ้าดินกอดพรหมจรรย์ของตัวเองลาโลกไปอย่างอนาถที่สุด“โธ่พี่เฟร์~~ ไดแค่ล้อเล่น..อย่าคิดมากสิคะ ความรักมันมักจะเล่นตลก..บางทีเนื้อคู่ของพี่เฟย์อาจจะเป็นหนึ่งในแขกวันนี้ก็ได้ค่ะ”ไม่รอช้าเจ้าแสนสวยรีบปลอบประโลมพี่สาวอย่างรีบเร่ง พร้อมกับผันตัวเป็นหมอดูชั่วคราวและชี

“ฉันพูดไม่เก่ง”ดวงตากลมโตของหญิงสาวได้บอกเล่าความคิดความอ่านทุกสิ่งอย่างให้โคดี้ได้รับรู้โดยไม่ต้องเอ่ยปากพูด ดวงตาคมที่ทอดมองไปที่แม่ค้าคนสวยทอประกายระยิบระยับ..ก่อนริมฝีปากหนาสุขภาพดีของบอดี้การ์ดมากฝีมือจะพึมพำพูดออกไปเพียงสั้นๆแต่ล้วนได้ใจความ “ค่ะ..มินก็พอจะรู้..เพราะหนึ่งอาทิตย์นี้คุณโคดี้พูด

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ติ้งต่องงง~~ ติ้งต่องงง~~ ตั้งต่องงง~~ แกร๊กกก!!! “ทำไมต้องหมายเหตุให้มินมาส่งอาหารด้วยคะคุณโคดี้?”ทันทีที่บานประตูบ้านพักหรูริมหาดที่สวยที่สุดปรากฏตัวขึ้น..เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มแสนน่ารักก็แผดเสียงเปิดฉากบ่นเจ้าของใบหน้ามึนตรงหน้าออกไปอย่างอ่อนอกอ่อนใจในทันทีทันใด นั่นเพราะนับตั

“_\\\_เออ..ดิฉันคิดว่าหน้าที่ของดิฉันหมดลงแล้วนะคะ”แต่แล้วสองแก้วป่องก็ต้องเปลี่ยนฉับพลันเมื่อสายตาไม่รักดี..ดันเอาแต่ลอบมองความเพอร์เฟสที่โผล่พ้นสาบเสื้อคลุมของลูกค้าอย่างหน้าไม่อาย มินตราพยายามดึงสายตากลับ..แต่มันก็ช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะตั้งใจ..‘อ่อย’..เธอเต็มอัตรา! “=^=ไม่มี

บ้านพักตากอากาศของ โคดี้ ติ้งงงง!!! [ลุงโคดี้ของแพกซ์ตัน~~/ของพาริชด้วยยยคร้าาา~~] “หึๆ..” เพียงปลายนิ้วกดเล่นวีดีโอประจำวัน..เสียงเจื้อยแจ้วแสนน่ารักน่าเอ็นดูของสองทายาทแห่งตระกูลเรนย์ก็ดังขึ้น มุมปากหนาสีไวน์ก่ำที่ปกติเรียบเฉยบัดนี้กลับมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นอยู่บ่อยครั้ง..หลังมีสองแสบคอยส่งวีดีโอมา

สิบห้านาทีต่อมา ตึกๆๆๆ “ลูกเมียไม่มีจริงหรอ..?”หลังกวาดสายตามองหาความผิดปกติของจอมเผด็จการที่จู่ๆก็พรวดพลาดให้มาในชีวิตโดยที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรือไม่ยอมรับ เสียงหวานก็พึมพำปรึกษากับตัวเองไปพลางๆ..หลังเจ้าของบ้านหรูริมหาดแห่งนี้ได้ระเห็จตัวเองไปเก็บกล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้น “รอเธอไง..” พรึบบบบ!!

กึกกกก!!! และในขณะที่ความคิดมากมายกำลังสู้รบปรบมือกันอยู่ภายในหัวของหญิงสาวอยู่นั้นเอง..พลันความเคลื่อนไหวที่อยู่ๆก็หยุดชะงักลงนั้น ก็ดึงความสนใจทั้งหมดของหญิงสาวให้กลับมาอยู่ยังปัจจุบัน..ที่สภาพแววล้อมข้างนอกตัวรถได้เปลี่ยนไปแล้ว “0.0!..คุณ!..คิดจะทำอะไรฉันคะ!!”และในช่วงเวลาที่เธอกำลังตื่นตาตื่น