Romans de Time To Love

“ฉันพูดไม่เก่ง”ดวงตากลมโตของหญิงสาวได้บอกเล่าความคิดความอ่านทุกสิ่งอย่างให้โคดี้ได้รับรู้โดยไม่ต้องเอ่ยปากพูด ดวงตาคมที่ทอดมองไปที่แม่ค้าคนสวยทอประกายระยิบระยับ..ก่อนริมฝีปากหนาสุขภาพดีของบอดี้การ์ดมากฝีมือจะพึมพำพูดออกไปเพียงสั้นๆแต่ล้วนได้ใจความ “ค่ะ..มินก็พอจะรู้..เพราะหนึ่งอาทิตย์นี้คุณโคดี้พูด

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ติ้งต่องงง~~ ติ้งต่องงง~~ ตั้งต่องงง~~ แกร๊กกก!!! “ทำไมต้องหมายเหตุให้มินมาส่งอาหารด้วยคะคุณโคดี้?”ทันทีที่บานประตูบ้านพักหรูริมหาดที่สวยที่สุดปรากฏตัวขึ้น..เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มแสนน่ารักก็แผดเสียงเปิดฉากบ่นเจ้าของใบหน้ามึนตรงหน้าออกไปอย่างอ่อนอกอ่อนใจในทันทีทันใด นั่นเพราะนับตั

“_\\\_เออ..ดิฉันคิดว่าหน้าที่ของดิฉันหมดลงแล้วนะคะ”แต่แล้วสองแก้วป่องก็ต้องเปลี่ยนฉับพลันเมื่อสายตาไม่รักดี..ดันเอาแต่ลอบมองความเพอร์เฟสที่โผล่พ้นสาบเสื้อคลุมของลูกค้าอย่างหน้าไม่อาย มินตราพยายามดึงสายตากลับ..แต่มันก็ช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะตั้งใจ..‘อ่อย’..เธอเต็มอัตรา! “=^=ไม่มี

บ้านพักตากอากาศของ โคดี้ ติ้งงงง!!! [ลุงโคดี้ของแพกซ์ตัน~~/ของพาริชด้วยยยคร้าาา~~] “หึๆ..” เพียงปลายนิ้วกดเล่นวีดีโอประจำวัน..เสียงเจื้อยแจ้วแสนน่ารักน่าเอ็นดูของสองทายาทแห่งตระกูลเรนย์ก็ดังขึ้น มุมปากหนาสีไวน์ก่ำที่ปกติเรียบเฉยบัดนี้กลับมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นอยู่บ่อยครั้ง..หลังมีสองแสบคอยส่งวีดีโอมา

สิบห้านาทีต่อมา ตึกๆๆๆ “ลูกเมียไม่มีจริงหรอ..?”หลังกวาดสายตามองหาความผิดปกติของจอมเผด็จการที่จู่ๆก็พรวดพลาดให้มาในชีวิตโดยที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรือไม่ยอมรับ เสียงหวานก็พึมพำปรึกษากับตัวเองไปพลางๆ..หลังเจ้าของบ้านหรูริมหาดแห่งนี้ได้ระเห็จตัวเองไปเก็บกล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้น “รอเธอไง..” พรึบบบบ!!

กึกกกก!!! และในขณะที่ความคิดมากมายกำลังสู้รบปรบมือกันอยู่ภายในหัวของหญิงสาวอยู่นั้นเอง..พลันความเคลื่อนไหวที่อยู่ๆก็หยุดชะงักลงนั้น ก็ดึงความสนใจทั้งหมดของหญิงสาวให้กลับมาอยู่ยังปัจจุบัน..ที่สภาพแววล้อมข้างนอกตัวรถได้เปลี่ยนไปแล้ว “0.0!..คุณ!..คิดจะทำอะไรฉันคะ!!”และในช่วงเวลาที่เธอกำลังตื่นตาตื่น

“แต่นิสัยคงได้จากคนแถวนี้”สิ้นคำพูดของไดอาน่าเจโรมก็พูดในความจริง ที่ว่าทริสตันนั้นได้รับนิสัยแสบสันมาจากมารดาที่ยืนกระพริบตาปริบๆอยู่เบื้องหน้าของเขา มุมปากหนากระตุกยิ้ม..พลางยื่นปลายนิ้วไปเกลี่ยปอยผมนุ่มทัดใบหูเล็กให้อย่างอ่อนโยน“กำลังจะบอกว่าได้ความแสบจากไดว่างั้น?”ใบหน้าหวานง้ำงอก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามสามี..หลังไต่ตรองดูแล้วคนเจ้าเล่ห์กำลังบอกว่าทริสตันได้รับนิสัยจากเธอทั้งหมด ไม่รู้ดีหรือไม่ดีเพราะใบหน้าที่เรียบเฉยของเจโรมไม่อาจทำให้เธอเดาความคิดเขาได้ร้อยเปอร์เซนต์เลย ‘ให้ตายสิ..เขามันจอมเจ้าเล่ห์ที่สุดในสามโลกเลย~~’“หึๆๆ..หรือไม่จริงละ”แกล้งภรรยาจนเป็นที่พอใจแล้วเจโรมก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเลิกคิ้วถามความเห็นภรรยาคนสวยบ้าง..เพราะถึงแม้ทริสตันจะเหมือนเขาอย่างกับแกะ แต่นิสัยที่แสบจนเขาตามไม่ทันนั้น..ล้วนได้รับการถ่ายทอดมาจากจอมแสบตรงหน้าเขานั่นเอง“ชิส์!..งั้นในท้องขอให้เหมือนไดทั้งหมดก็แล้วกันค่ะ”ความจริงที่ปรากฏชัดแก่สายตาไม่อาจทำไดอาน่าเห็นต่างได้ ฉะนั้นแล้วนาทีนี้เธอที่เป็นรองจึงทำได้เพียงแค่หวังให้ลูกที่อยู่ในท้องได้ดีเอ็นเอรูปลักษณ์ของเธอไปบ้าง ฝ่ามือเล็กลูบหน้าท้องที่แบนร

สองปีต่อมาเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก..แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็คือเรื่องจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เพราะนับจากวันที่รู้เพศลูกจนมาถึงวันนี้..เจ้าลูกชายของเธอก็ได้ขวบเศษๆและกำลังฝึกเดินและฝึกพูดเป็นบางคำได้บ้างแล้ว และอีกหนึ่งความลับที่เธอต้องบอกนักอ่าน..ว่าในท้องของเธอตอนนี้กำลังมีอีกหนึ่งชีวิตอาศัยอยู่ประมาณหนึ่งเดือน จึงทำให้เธอกลายเป็นคุณแม่ลูกสองไปโดยปริยาย..เพราะสามีจอมขยันได้เสพเด็กเข้าท้องเธออีกแล้วนะสิ ‘คงกะจะไม่ให้เธอพักอู่เลยมั้งเนี่ย~~’“แอ้!!!…แอ้!!!…แอ้!!!”และในขณะที่เธอกำลังทำการปั้มนมอยู่นั้นเอง พลันเสียงร้องงอแงของบุตรชายจอมแสบของเธอก็ดังขึ้น ทำให้เธอที่ไม่สามารถละมือจากสิ่งที่ทำ..จึงตัดสินใจหันไปส่งเสียงขอความช่วยเหลือจากคนหวงลูกจนไม่มีใครกล้าแตะ ฉะนั้นแล้วเขาจึงต้องรับหน้าที่ช่วยเธอเลี้ยงลูกไปโดยปริยาย“พี่เจขา~~ลูกร้องค่ะ”เสียงหวานที่ร้องตะโกนร้องขอความช่วยเหลือนั้น ทำเจโรมรีบวางเอกสารในมือลง..ก่อนจะลุกพรวดขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นจากเปล และเหมือนเจ้าลูกชายจะชอบอยู่กับบิดา..เพราะทันทีที่เจโรมอุ้มเสียงร้องงอแงก็หายไปทันที“สงสัย (ทริสตัน) คงอยากอ้อนคุณพ่อค่ะ

สี่เดือนต่อมาผ่านมาสี่เดือนดูเหมือนอาการแพ้ท้องที่เจโรมแบกรับหน้าที่จากเธอไปนั้น..จะเบาบางลงไปจนแทบไม่มีให้เห็น อีกแล้ว สงสัยคงเพราะลูกน้อยในท้องของเธอจะเริ่มรักบิดาของตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว..ถึงได้ไม่งอแงจนเจโรมเริ่มกลับมากินอาหารและใช้ชีวิตอย่างคนปกติทั่วไป นั่นเพราะหลายเดือนที่ผ่านมานี้เจโรมแทบจะกินอะไรไม่ได้..และมีเพียงอาหารที่เธอเป็นคนทำเท่านั้นเขาถึงจะยอมทานลงท้อง“คุณแม่กับคุณพ่อใกล้จะถึงแล้วใช่ไหมคะ”ท้องที่โตขึ้นเรื่อยๆ..ทำไดอาน่าเริ่มเดินเหินไม่สะดวกอย่างในอดีตอีกต่อไป เพราะการใช้ชีวิตของเธอในช่วงนี้ต้องให้แม่บ้านช่วยประคองเดินลงบันไดมายังโถงกว้างของคฤหาสน์ และทันทีที่เห็นสามีคุยกับบอดี้การ์ดของตัวเองเสร็จแล้ว..เสียงใสของคุณแม่ยังสาวก็เอ่ยปากถามเขาถึงคุณแม่โอลิเวียกับคุณพ่อเจเซนที่กำลังเดินทางมาหาในวันนี้“อืม..เดี๋ยวพวกมันจะไปรับพ่อกับแม่ที่สนามบิน”เสียงเข้มหันมาตอบภรรยาที่นับวันยิ่งสวยขึ้นจนเขาหวง พร้อมกับรีบสาวเท้าเดินเข้ามาประคองเอวของภรรยาเอาไว้อย่างอ่อนโยน เพราะตอนนี้ท้องที่เริ่มโตยิ่งต้องระมัดระวังความปลอดภัยของภรรยามากขึ้นบรืนนนนน~~~ บรืนนนนน~~~ บรืนนนนน~~~และในขณะเด

พรึบบบบ!!!“อ่าาา…พะ..พี่เจขาได…!”ร่างกายไดอาน่ากระตุกวูบก่อนเสียงหวานจะครางลั่นห้อง เมื่อปลายนิ้วร้ายถูไถร่องฉ่ำจนมีบางจังหวะที่มันไถลตกร่องผลุบเข้าไปในถ้ำสวรรค์ ไดอาน่าหลับตาปี๋ตะกุกตะกักเรียกเจโรมแทบไม่เป็นภาษามนุษย์“แฉะจังเลยครับเมียจ๋า..”น้ำหวานที่ชโลมอาบปลายนิ้ว..เป็นสิ่งบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าร่างกายของไดอาน่าพรั่งพร้อมรับความหรรษาแล้ว เสียงทุ้มแหบพล่าที่เต็มไปด้วยความต้องการมหาศาลดังขึ้น..ก่อนเจโรมจะเพิ่มจังหวะถูกไถร่องฉ่ำจนร่างกายไดอาน่ากระตุกเบาๆ“อ่าาา…พี่เจ..ไดเสียว”แรงเสียดสีบริเวณจุดอ่อนไหวทำไดอาน่าสะท้านไปทั่วเรือนร่าง ท้องน้อยหดเกร็งหมุนเคร้งราวกับเกิดพายุหมุน..ก่อนไดอาน่าจะทนไหวเอ่ยปากร้องขอความเมตตาจากเจโรมอย่างไม่ลังเล“งั้นพี่ขอเข้าไปเลยนะครับ”คำพูดหวานหูดังขึ้นแทบจะทันที เพราะความเสียวที่โจมตีร่างกายแกร่งในตอนนี้ก็แทบจะทำเจโรมต้านทานมันไม่ไหว กรามแกร่งขบกัดจนขึ้นเป็นสันคมเข้ม..ก่อนจะจัดท่าทางให้ตัวเองและภรรยาคนสวยอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เข้ามานั่งคุกเข่าอยู่กลางหว่างขา..สาวแก่นกายลำใหญ่สองสามทีก่อนจะประคองจ่อบริเวณร่องรักแดงแจ๋ของไดอาน่าสวบบบบบ!!!“บะ..เบาๆนะคะ

พรึบพรับๆๆสิ้นคำพูดนั้นมือปลาหมึกก็เริ่มทำงาน..พยายามปลุกปล้ำเสื้อผ้าบนร่างกายของเธออย่างเอาแต่ใจ เรี่ยวแรงของเธอแทบไม่มีเหลือเมื่อถูกสัมผัสรัญจวนก่อกวนเนื้อตัว..จนเธอไม่สามารถหยุดยั้งความหื่นไม่เคยว่างเว้นของเขาได้อีกแล้ว“อืมมม..เมียจ๋า…”และไพ่ไม้ตายที่คนเจ้าเล่ห์มักจะนำมาใช้ก็สามารถทำให้เธอคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย แก้มซาลาเปาทั้งสองข้างพลันแดงก่ำลามไปถึงใบหูเล็ก..ขวยเขินจนประคับประคองสติสัมปชัญญะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก่อนจะอ่อนระทวยจนยอมให้เจโรมปอกเปลือกเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่ากลับไปเป็นเด็กทารกแรกเกิดพรึบพรับๆ“พะ..พี่เจ..”เสียงหวานที่ดังออกไปสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ผิวอ่อนไม่ต่างจากลูกไฟที่แผดเผาไปทั่วผิวหนัง ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่..เปลี่ยนให้ห้องเป็นดั่งขั้วโลกไม่ได้ช่วยให้ความเร่าร้อนนี้เบาบางลงแต่อย่างใด“พี่จะเบาที่สุดครับ”คำพูดหวานหูดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย..แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่ามันคือหลุมพรางร้ายแต่ก็ยอมพลีกายปล่อยให้คนหื่นชักจูงโดยง่าย ฟุบบบบ!!!แผ่นหลังบางสัมผัสลงกับฟูกที่นอนอย่างนุ่มนวล..ก่อนร่างใหญ่กำยังจะรีบปลดเปลืองปราการของตัวเอ

หนึ่งเดือนต่อมาหลังแต่งงานมาได้หนึ่งเดือนความสุขก็ยิ่งเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น เพราะในทุกวันสามีสุดน่ารักของเธอมักจะเอ่ยบอกรักเธอและลูกในท้องทุกๆเช้าเป็นประจำ..ก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน ครอบครัวที่เธอเฝ้าฝันหามาโดยตลอดมันอบอุ่นและมีความสุขจนเธอยิ้มไม่หุบ เฉกเช่นในวันนี้ที่เธอตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อมาทำหน้าที่ภรรยา..นั่นคือการแต่งตัวและเตรียมอาหารเช้าแบบง่ายๆให้สามีของเธอได้กินก่อนออกไปทำงาน“อาหารเช้าสำหรับที่เจค่ะ”เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นเจโรมเดินผ่านประตูห้องอาหารเล็กเข้ามา ไดอาน่าผายมือไปยังขนมปังแบบง่ายๆและกาแฟบนโต๊ะอาหาร..ก่อนจะกรีดกรายเดินเข้าไปผูกเนคไทให้กับสามีอย่างเอาใจใส่ฟอดดดด~~~~ก่อนจะได้รับรางวัลเป็นการหอมแก้มฟอดใหญ่ ไดอาน่าหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุกเพราะภายในห้องอาหารยังมีสายตาของแม่บ้านอยู่ แต่เจโรมกลับไม่สนใจทำท่าจะก้มหน้าลงมาตอดเล็กตอดน้อยเธออีกครั้ง..จนไดอาน่าต้องห้ามปรามเจโรมถึงได้ยกธงขาวยอมแพ้ไปในที่สุด“ขอบคุณครับ แต่ทีหลังให้เรื่องพวกนี้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านจะดีกว่า เรากำลังท้องอยู่นะครับ”เจโรมทอดสายตามองภรรยาแก้มป่องอย่างรักใคร่ ก่อนจะพึมพำเอ่ยข