บทที่ 4

มอซิลล่า ผับ

แกร๊กกก!!!

“เฮียยย~~ สวัสดีครับ!” นั่งละเอียดวอดก้าพร้อมกับของเล่นใหม่ที่ออสตินนำเสนอได้ไม่นาน บานประตูสีดำทมิฬตรงหน้าก็ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท ก่อนเสียงทักทายของชายร่างใหญ่ที่มีชื่อว่าเดมเคร์..หรือรุ่นน้องที่อายุห่างจากเขาเพียงหนึ่งปีเท่านั้น มันจะเดินตัวปลิวเข้ามาพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ราวกับอิ่มหนำสำราญที่ได้ปลดปล่อยความเครียดของตัวเอง..ลงกับสองสาวพริตตี้ที่เดินเนียมอายขนาบข้างมากับมัน

“หึ..!”ฟาร์ริกเพียงหยักยิ้มมุมปากก่อนจะลากสายตาเย็นชาของตัวเอง..กลับมาจดจ่ออยู่ที่ของเหลวสีทองอำพันในแก้วใบสวยต่อ จนเดมเคร์ที่รอการทักทายกลับถึงกับตีหน้าบูดบึ้ง..ก่อนพาสองสาวหรือเครื่องบำบัดความใคร่ของตนตรงเข้าไปนั่งบนโซฟาที่ว่างอยู่

ฟุบบบ!!!

“ทำไมถึงต้องเย็นชากับน้องเพียงนี้ด้วยละครับเฮีย”เดมเคร์ทนไม่ไหวที่จะเอ่ยหยอกเย้าคนเย็นชาเล่น เพราะตั้งแต่จำความได้เขาก็แทบจะไม่เห็นพี่ชายคนนี้ยิ้มหรือส่งเสียงหัวเราะออกมาเลยสักครั้งเดียว ทำเป็นแต่ตาแก่ขี้งกที่หวงแต่กระทั้งรอยยิ้มของตัวเอง เดมเคร์ถึงกับส่ายศีรษะไม่วายที่จะแอบคิดไปเองว่าถ้าหากฟาร์ริกมีคู่ชีวิตขึ้นมา..ผู้หญิงคนนั้นจะต้องเป็นคนแบบไหน แต่ที่แน่ๆเธอคนนั้นคงจะทำกรรมหนัก!..ถึงต้องมาใช้ชีวิตกับคนไร้สีสันแบบฟาร์ริกในชาตินี้

“มีเรื่องอะไรถึงบอกให้กูว่าเหยียบที่นี่”ฟาร์ริกมองข้ามสายตากวนเบื้องล่างของเดมเคร์อย่างไม่สนใจ ก่อนจะรีบเข้าเรื่องที่มันชวนเขามาที่นี่ตั้งแต่หัววัน!..และเขาเองก็ดันมาตามความคำชวนของมันเสียด้วยสิ! ชักเริ่มไม่สบอารมณ์กับการที่ตัวเองเลือกมาที่นี่!..ทั้งที่ความจริงแล้วเขาควรจะเลือกกลับไปพักผ่อนที่เพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูใจกลางกรุง หรือไม่..ก็กลับไปคฤหาสน์ตระกูล เรนย์ ที่ตั้งอยู่ชานเมืองตะวันตกตามชีวิตปกติของเขา

“โธ่เฮียยย~~ ทำไมถึงทำเหมือนที่นี่เป็นแหล่งมั่วสุมอย่างนั้นละครับ~”เจ้าของผับหรูถึงกับสำลักวอดก้าหน้าดำหน้าแดง..เมื่อตระหนักได้ว่าคำพูดราบเรียบแต่แฝงเร้นด้วยความร้ายกาจของฟาร์ริก กำลังกล่าวหาว่าผับหรูของเขาไม่สมควรที่ฤาษีแห่งพงไพรจะลงมาทอดกายเล่น นั้นจึงทำให้ออสตินถึงกับกรีดร้องโหยหวน..ตัดพ้อพี่ชายของกลุ่มทั้งคำพูดและสีหน้าที่เศร้าโศกทันที

“หรือมันไม่จริง?”แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่สามารถทำให้ฟาร์ริกเห็นใจได้เลย ริมฝีปากสีไวน์ก่ำแสยะยิ้มเย็นยะเยือก..ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สามารถกรีดหัวใจคนฟังจนช้ำเลือดช้ำหนองได้อย่างง่ายดาย

“ก็จริง!..แต่ทุกคนเข้ามาหาความสุขที่นี่ด้วยความสมัครใจทั้งนั้น..ตินก็แค่เป็นเจ้าบ้านที่ดี”ออสตินตีหน้ายุ่งเมื่อไม่สามารถทำให้พี่ชายสุดเย็นชาเกิดความสงสารได้ เขาถึงได้กลับมาเป็นตัวเองอย่างรวดเร็ว!..พร้อมทั้งยังสาธยายความขาวสะอาดของมอซิลล่าผับที่บิดาได้สร้างขึ้นมา เพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองให้แก่ฟาร์ริกได้ฟังอย่างภาคภูมิใจ

“ปัญญาอ่อน!..แล้วคนอื่นๆ?”ฟาริกถึงกับกระแทกลมหายใจออกอย่างหงุดหงิด พร้อมกับสาดส่งคำด่าให้กับออสตินหนึ่งชุด..ก่อนท้ายประโยคจะเอ่ยถามถึงคนอื่นๆ ที่ไม่เห็นมารวมตัวสังสรรค์อยู่ที่นี่เหมือนเช่นทุกครั้ง

“ไม่ว่างเลยครับเฮีย..ติดงานวุ่นวายไปหมด! โดยเฉพาะไม่แฝดสาม!..สนุกกับของเล่นชิ้นใหม่ ไม่สนใจพวกเราเลย”เดมเคร์ได้โอกาสรีบฟ้องพี่ใหญ่ประจำกลุ่ม พร้อมกับร่ายยาววีรกรรมของแต่ละคนที่บังอาจเมินเฉยต่อคำเชิญของเขา แต่ก็ยังดีที่เฮียใหญ่ของกลุ่มดันมีอารมณ์มาตามคำชวน..นั้นจึงทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจที่สามารถลากฤาษีออกจากถ้ำตระกูลเรนย์ได้!

พรึบบบบ!!!!

“อ้าวว!!..จะไปไหนครับเฮีย!!”ออสตินรีบเอ่ยรั้งเฮียของตัวเองที่อยู่ๆก็พุดพลาดลุกขึ้นจากโซฟาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า และใบหน้าที่ติดจะหงุดหงิดนั้นก็บอกได้คำเดียวว่าประมุขใหม่แห่งตระกูล เรนย์ เบื่อแล้ว..!

“กลับ”เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆแต่ได้ใจความ ก่อนจะนาทีต่อมาจะลากสายตาคมกริบ..กลับมายังบุหรี่นอกที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกใสตรงหน้า ไม่รอช้าเอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมาเคาะกับปลายนิ้วเบาๆ..เพื่อเลือกบุหรี่หนึ่งในนั้นขึ้นมาคาบไว้บริเวณมุมปากของตัวเอง

“หืมมม…เฮียพึ่งมาถึงเองนะครับ..จะรีบกลับไปไหนเนี่ย”เดมเคร์รีบผละออกจากสาวงาม..แล้วขยับตัวเข้าไปคว้าไฟแช็กขึ้นมาบริการจุดปลายบุหรี่ให้เฮียของตัวเองอย่างเอาอกเอาใจ พร้อมกันนั้นก็เลียบเคียงถามถึงเหตุผลด้วยความอยากรู้…เพราะชีวิตของฟาร์ริกนั้นแทบจะเป็นความลับที่ทุกคนไม่สามารถล่วงรู้ได้เลย

“เสียเวลาชีวิต”คำพูดเจ็บปวดราวกับเข็มนับพันเล่ม!..ทิ่มแทงคนอยากเผือกชีวิตของเฮียใหญ่จนแทบสำลักเป็นลิ่มเลือด แต่มีหรือที่เดมเคร์จะยอมสลดไปกับคำพูดเหน็บแนมของฟาร์ริกได้นาน..เมื่อนาทีต่อมาเจ้าตัวระบายยิ้มร่าพร้อมกับตีหน้ามึนประหนึ่งหินพันปีสู้กลับ

พรึบบบ!!!

“โอ้ยยย~~ เจ็บอีกแล้วนะเฮียฟาร์!”และการละครอย่างออสตินก็ไม่มีทางที่จะยอมแพ้เพื่อน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวก่อนจะแกล้งล้มตัวลงพิงอกอวบของแพ็ตตี้สาวร้องโหยหวนใกล้ตาย จนหมดมาดมาเฟียที่ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตา! ‘ช่างปัญญาอ่อนกันดีซะเหลือเกิน!’ ฟาร์ริกได้แต่สวดส่งทั้งคู่อยู่ภายในใจ..ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปแต่เสียงผีร้องขอส่วนบุญก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เฮียย~ งั้นอยู่ดื่มกับพวกผมสักขวดก่อนเถอะนะครับ เพื่อเป็นเกียรติสำหรับพวกผม”!

“พวกไร้สาระ..!”

“เฮียยยย~~~”

“…!”

คฤหาสน์ตระกูล เรนย์

พรึบพรับๆๆ

“บ้าจริง~ นี่อย่าบอกนะว่าลืมอยู่ข้างล่าง?” เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วสบถออกมาอย่างหงุดหงิดพร้อมกับตำหนิตัวเองชุดใหญ่ หลังออกมาจากห้องน้ำแล้วพยายามค้นกระเป๋าหาโทรศัพท์ของตัวเองอยู่นับครึ่งชั่วโมง..แต่ก็ยังไม่พบแม้แต่ร่องรอยการหายไปแต่อย่างใด จวบจนกระทั่งภาพที่พี่สาวสุดสวยยืมโทรศัพท์ของเธอไปถ่ายรูปพร้อมหน้าครอบครัวที่โถงคฤหาสน์ลอยเข้ามาในหัว นั้นจึงทำเธอต้องทอดถอนใจอย่างปลงตกให้กับความขี้ลืมของเธอ..ที่มักจะเป็นแบบนี้เสมอมา

“ยัยดอกรักเอ้ยย~ ลำบากอีกแล้วไหมละ!” ไม่แคล้วที่จะต่อว่าตัวเองชุดใหม่พร้อมกับเก็บแอกเซสซอรีต่างๆเข้าไปในกระเป๋าตามเดิม จากนั้นก็หมุนตัวกลับเข้าไปห้องแต่งตัว..เพื่อหยิบเอาเสื้อคลุมสีหวานขึ้นมาสวมทับชุดนอนบางเบาของตัวเองอย่างลวกๆพอเป็นพิธี

ตึกๆๆ

ปลายเท้าเล็กขยับเดินออกจากห้องนอนส่วนตัวที่ทุกคนช่วยกันจัดเตรียมเอาไว้ให้ ตั้งแต่ที่รู้ว่าเธอยอมตอบตกลงที่กลับมาอยู่กับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ความมืดสลัวและความเงียบทำให้เธอได้ยินแม้กระทั่งเสียงของฝีเท้าตัวเอง ที่กระทบลงกับพื้นกระเบื้องหินอ่อนดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ โคมไฟที่ประดับอยู่บริเวณทางเดินให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในหนังฆาตกรรมจนเธอเริ่มกลัว..รีบยกมือขึ้นลูบต้นแขนเรียวของตัวเองรัวๆ ก่อนจะตั้งสติดีดกระเด็นความคิดน่ากลัวพวกนั้นทิ้ง แล้วรีบสับขากึ่งเดินกึ่งวิ่งลงจากบันไดวนสีทองไปสู่โถงคฤหาสน์โอ่อ่าแห่งนี้ทันที

“จำได้ว่าลืมไว้ตรงโซฟาไม่ใช่หรอ?” เสียงหวานพึมพำเบาๆราวกับปรึกษากับตัวเอง ก่อนจะก้มๆเงยๆมองหาโทรศัพท์มือถือบริเวณโซฟารับแขกกลางโถงคฤหาสน์ แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานกระจกเข้ามาพอให้เธอมองเห็นในความมืดสลัวอยู่บ้าง และที่เธอไม่อยากเปิดไฟทั้งคฤหาสน์ก็เพราะไม่ต้องการรบกวนคนอื่นเขาในเวลาดึกดื่นแบบนี้

“อยู่ไหนเนี่ย!!” คราวนี้ดูเหมือนเสียงหวานจะเจือปนด้วยความโมโห หลังตามล่าหาโทรศัพท์จนแทบจะพังโซฟารับรองแขกของคฤหาสน์ตระกูล เรนย์ อยู่รอมร่อ!..แต่ก็ยังหามันไม่เจอเลยสักที! จวบจนล่าสุดเธอเริ่มที่จะถอดใจไม่ตามหาต่อ..พร้อมกับตกลงกับตัวเองว่า พรุ่งนี้เธอคงต้องขอความช่วยเหลือจากพี่ๆแม่บ้านให้ช่วยตามหามัน

เมื่อได้ข้อสรุปทุกอย่างแล้วดอกรักก็ดันตัวเองลุกขึ้นจากพื้นพรมนุ่ม..หมายจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นไปนอนพักผ่อนบนเตียงนุ่มๆภายในห้อง เพราะเวลานี้ก็เกือบจะตีหนึ่งเข้าไปทุกทีแล้ว..หากนอนช้ากว่านี้ไม่แคล้วพรุ่งนี้เธอคงจะกลายเป็นหมีแพนด้าเมืองจีนแผ่นดินใหญ่เป็นแน่!

พรึบบบ!!! ปึกกกก!!!

“0.0ว้ายยย!!!อื้อออ!!” ศีรษะทุยเล็กขยับส่ายไปมาราวกับไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คิดเป็นอย่างมาก และจังหวะที่หมุนตัวกลับไปนั้นเอง!..ร่างกายของเธอก็ดันกระแทกเข้ากับกำแพงหนาปริศนา! ที่อยู่ๆก็มาตั้งตระหง่านอยู่ทางด้านหลังของเธอในระยะประชิด! และด้วยความกลัวที่มีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงทำให้ดอกรักตกใจจนเผลอกรีดร้องออกมา และนาทีต่อมาเธอก็ถูกกำแพงหนาตรงหน้าใช้ฝ่ามือมือใหญ่ปิดริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว..!

หมับบบ!!!

“อย่าส่งเสียง..”

เฮือกกกกก!!!!

“0.0!!”

…………………………………………….

😱😱 งื้ออ~~ ใครกัน!!..ผีรึเปล่าน้อนน!! หนีทันไหมนาทีนี้🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀