บทที่ 5

“อายุเท่าไร”

คำพูดแรกที่ติณพูดกับเด็กสาวที่ถูกพามาให้เขาถึงที่ พอเดือนพราวเชิดเงินหนีไปออสเตรเลีย ทิ้งงานแต่งงานเรียบ ๆ ที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ให้เธออย่างไม่ไยดี เดิมที ‘รักร้อย’ มารดาของเดือนพราวและดาวนิลก็ตั้งใจจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่พอเจอกับความโกรธและอิทธิพลของติณ รักร้อยก็แก้ปัญหาง่าย ๆ ด้วยการโยนลูกสาวคนเล็กที่เขาไม่เคยเจอมาก่อนให้ถึงเตียง

“สิบแปดค่ะ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว นึกขัดใจท่าทางตื่น ๆ และน้ำเสียงที่เบาจนจับใจความไม่ได้ เขาต้องถามซ้ำอีกครั้งจึงจะได้ยินว่าเด็กสาวตรงหน้าอายุสิบแปดปีแล้ว โตพอที่เขาจะไม่ต้องไปนอนคุกหากจับเด็กนุ่มนิ่มนี่กดกับเตียงเสียคืนนี้

ติณวางแก้ววิสกี้แล้วพิจารณาเด็กสาวตรงหน้า สวย…แต่เป็นความสวยกันคนละแบบกับเดือนพราวอย่างสิ้นเชิง เดือนพราวเหมือนดอกกุหลาบสีแดงสด สวยฉูดฉาดด้วยหน้าตาและรูปร่างของสาวลูกครึ่ง ในขณะที่อีกคนกลับเหมือนดอกแก้วละมุนละไมราวจะหลุดออกมาจากภาพวาดของนางในวรรณคดี อรชรอ้อนแอ้น อ่อนหวานเหมือนน้ำตาลที่เคี่ยวปานจะหยด ที่สำคัญไม่มีลักษณะลูกครึ่งลูกผสมแบบพี่สาวของเธอเลย

ชายหนุ่มหรี่ตาลง ประเมินบางอย่างอยู่ในใจ ลูกสาวที่ดูอ่อนต่อโลก อ่อนแอจนราวกับจะพ่ายแพ้ให้กับทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนกับว่าดอกไม้ ใบหญ้า ก้อนกรวดเล็ก ๆ ตามรายทางก็สามารถรังแกเด็กสาวคนนี้ให้สะดุดล้มลงไปได้ทุกเมื่อ เด็กแบบนี้พ่อแม่ที่ไหนจะตัดใจผลักไสออกห่างอ้อมอกได้ลงคอ

“ลูกแท้ ๆ ของคุณรักร้อยหรือเปล่า หรือว่าลูกเลี้ยง”

คิดถึงความเจ้าเล่ห์ของสองแม่ลูกคู่นั้น ติณจำเป็นต้องถามให้แน่ชัด แต่เด็กสาวตรงหน้ากลับตัวสั่นสะท้านขึ้นทันทีคล้ายกับโดนจี้ในจุดอ่อนไหวที่สุด ดวงตาแวววาวเหมือนลูกแก้วเล่นไฟในยามนี้ฉาบทับไปด้วยน้ำ ยิ่งเพิ่มความ

น่าสงสารและกระตุ้นให้ผู้ชายทุกคนโดดเข้าไปกางแขนป้องไว้ใต้ปีก…เพียงแต่ไม่ใช่ผู้ชายที่เต็มไปด้วยความโกรธแบบติณในค่ำคืนนี้ แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ไม่ได้พาลจนถึงขนาดจะเอาคืนกับเด็กคนหนึ่งโดยไม่รู้ที่มาที่ไป

“ลูกแท้ ๆ ค่ะ”

“หือ?” เหมือนจะไม่เชื่อ แต่เด็กคนนี้มีเค้าหน้าของรักร้อยผู้เป็นมารดาอยู่ อาจจะมากกว่าพี่สาวของเธอที่เป็นลูกครึ่งด้วยซ้ำ

“คนละพ่อกับพี่เดือนค่ะ” เด็กสาวบอกเสียงแผ่ว ขยายความให้กับคนที่จับจ้อง ประเมินสินค้าถึงที่มาที่ไป

“เต็มใจหรือเปล่า” พอรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของรักร้อย ไม่ใช่ลูกเลี้ยงที่ถูกแม่เลี้ยงใจร้ายรังแกเพื่อช่วยลูกของตัวเอง ติณกลับบอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกอย่างไร เขาไม่ต้องรู้สึกผิดเพราะเด็กคนนี้มีส่วนเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับผู้หญิงเจ้าเล่ห์ ขี้โกงอย่างเดือนพราวกับรักร้อย อาจจะมีส่วนกินใช้ไปกับเงินที่พี่สาวเธอโกงเขาไป แต่อีกมุมหนึ่งเขากลับเวทนาเด็กคนนี้ขึ้นไปอีก

แม่แท้ ๆ กำลังขายเธอให้กับผู้ชายแปลกหน้า ทดแทนกับความผิดของลูกสาวอีกคน ต้องเป็นลูกที่ถูกชิงชังขนาดไหน ถึงได้ถูกทำเหมือนไร้ค่ากว่าสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง ติณคิดว่าตนเองเข้าใจความรู้สึกของเด็กสาวคนนี้ดีกว่าใคร ความรู้สึกของลูกที่ไม่เป็นที่รัก

“ถ้ากลัว เธอกลับไปได้ นี่เป็นเรื่องที่แม่กับพี่สาวเธอก่อขึ้น ไม่เกี่ยวกับเด็กอย่างเธอ” น้ำเสียงของชายหนุ่มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ดาวนิลจับได้ถึงความเบาลงของกระแสอารมณ์ ความกดดันและเย็นเยียบจากตอนต้นเริ่มเปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้นจนทำให้เด็กสาวรวบรวมความกล้าหาญกึ่งถามกึ่งวิงวอน

“คุณจะไม่เอาเรื่องและปล่อยพวกเราไปหรือคะ”

“ฉันไม่ใจดีขนาดนั้น” เด็กขี้ตื่นเบิกตาขึ้น เปลือกตาสั่นไหวจนขนตางอนหนากระพือเหมือนปีกนก น่ารักจนทำให้คนใจร้อนยอมอธิบายต่ออย่างใจเย็น “ปล่อยได้แค่เธอ แต่ไม่ใช่พี่สาวกับแม่ของเธอนะหนูน้อย เพราะฉะนั้นกลับไปซะตอนที่ยังมีโอกาส”

มุมปากที่ยกขึ้นน้อย ๆ คล้ายจะยิ้ม แต่ไปไม่ถึงดวงตาดำเข้มข้นคู่นั้น ดาวนิลคิดถึงเสือร้ายที่ซุ่มหมอบรอยคอยเหยื่ออันโอชะอย่างอดทน สงบนิ่งแต่ถ้ากระโจนออกมาเมื่อไร ไม่มีทางปล่อยให้สิ่งใดหลุดมือ ผู้ชายตรงหน้ายิ่งกว่าเสือร้ายเสียอีก เขาทำร้ายและเอาคืนครอบครัวเธอได้มากมาย แม่บอกว่านอกจากความร่ำรวย เขายังมีอิทธิพล

“ดาวอยู่กับคุณแทนพี่เดือนได้ไหมคะ”

“แทนกันไม่ได้หรอก กับพี่สาวเธอฉันจะแต่งงานด้วย แต่กับเธออย่างมากก็แค่นางบำเรอ นอนด้วยจนกว่าจะเบื่อแล้วก็ทิ้ง เรียกร้องสถานะไม่ได้ เธอเข้าใจไหม” ติณสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าจำเป็นต้องมานั่งอธิบายไป สอนสั่งไปกับเด็กสาวแปลกหน้าที่ถูกส่งขึ้นเตียงแบบนี้ไหม

“ดาว…”

“คิดดี ๆ คนโง่ไม่น่าสงสารหรอกนะ” แต่คนสวยมันทำให้ใจอ่อนยวบได้เหมือนกัน เขาอยากโยนเด็กนี่ขึ้นเตียงแล้วจัดการทำในสิ่งที่ผู้ชายควรทำกับเธอเสียที แต่อีกใจหนึ่งกลับเอาใจช่วยอยู่ลึก ๆ หวังให้เธอรู้จักแข็งข้อกับที่บ้าน ติณหวังให้เธอปฏิเสธแม้กลิ่นหอมของหญิงสาวและแอลกอฮอล์ที่แทรกซึมแผดเผาในเลือด จะปลุกสัญชาตญาณดิบของสัตว์เพศผู้ขึ้นมาแล้วก็ตาม

“ขอเพียงคุณยอมปล่อยแม่กับพี่เดือนไป ดาวยอมได้ทุกอย่าง” ดาวนิลไม่มีทางเลือก ถ้าเธอเดินออกจากห้องนี้ไป ติณอาจจะปล่อยเธอแต่เขาไม่มีวันปล่อยแม่กับพี่สาว รักร้อยไม่มีเงินแล้ว ถ้าติณไม่รับข้อเสนอ มารดาต้องพาเธอไปเร่ขายให้กับผู้ชายคนอื่นเพื่อเอาเงินมาคืนเขาอยู่ดี แล้วมันจะต่างอะไรกัน…

เธอไม่มีสิทธิ์เลือกและปีกอ่อนเกินกว่าจะช่วยเหลือดิ้นรนด้วยหนทางอื่น มากกว่านั้นเธอรักมารดาที่ไม่ได้รักเธอเลย

ชีวิตที่ไม่มีใครรัก แต่ก็รักเป็น…

ดาวนิลคงทนไม่ได้หากมารดาต้องตกระกำลำบากต่อหน้าต่อหน้า บางทีการที่เธอยอมทำขนาดนี้ แม่อาจจะเห็นเธอมีประโยชน์และเห็นเธออยู่ในสายตาขึ้นมาบ้าง อีกอย่างผู้ชายตรงหน้าก็ไม่ได้ผิดอะไรเลย เขาเป็นคนที่อกหัก ถูกพี่สาวเธอทอดทิ้ง เขาน่าสงสาร…

“ให้ดาวอยู่กับคุณนะคะ” หน้าขาวซีดเผือด พยายามยิ้มออกมาจาง ๆ แต่ที่ทำให้หัวใจของติณกระตุกคือแววตาที่หวาดกลัวของเธอมันมองเขาด้วยความสงสาร เห็นใจ คล้ายมีความอบอุ่นที่อยากเจือจานให้กับหัวใจที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง

ก็ดี…แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกันนะเด็กน้อย อยากแบกรับความโกรธแค้นแทนคนอื่น ก็ขอให้รับให้ไหวก็แล้วกัน

ชายหนุ่มยื่นมือใหญ่ออกมาข้างหน้า ดวงตานิ่งสนิทยากจะคาดเดา ดาวนิลรู้โดยสัญชาตญาณว่าเขาตัดสินใจกระโจนออกมาตะครุบเหยื่อเรียบร้อยแล้วและเขาคงไม่ปรานีต่อไปอีก

“มานี่ซิดาวนิล”

ชายหนุ่มใช้ดาวดวงน้อยดามหัวใจที่เจ็บปวดแทนพระจันทร์ที่เขาเคยปรารถนา ในห้องที่เย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน…จวบจนสิ้นเสียงคำรามในคืนไร้แสงจันทร์ เขาเห็นดวงดาวสวยที่สุดเป็นประกายในดวงตาของเธอ…