บทที่ 6

ฝ่ามือร้อนๆ หยาบกระด้างคลึงเคล้นที่บริเวณบั้นเอวเนียนนุ่ม ผิวเนื้อของเด็กสาวให้ความรู้สึกดีเหลือเกิน เหมือนกับเนื้อครีมชั้นดีที่ถูกตีจนขึ้นฟู ได้สัมผัสก็อยากจะยิ่งบีบเคล้นให้แหลกเหลวคาอุ้งมือ ติณสอดมือไล้ขึ้นตามชายโครงขึ้นไปเรื่อย ๆ …

“ดาวต้องไปเรียนเช้านะคะ” น้ำเสียงลนลานของหญิงสาว ปลุกติณให้รู้ว่าเขากำลังอยู่บนรถ แต่ดาวนิลในวันนี้ไม่ได้ดูแตกต่างจากคืนแรกที่เขาเจอ อ่อนแอ ขี้ตื่นเหมือนกระต่ายน้อยสีขาว กระปุกกระปุย…

“อ้อ” หลังจากนั้นก็กลายเป็นเสียงหัวเราะในลำคอ ฝ่ามือสากชะงักไปเพียงครู่ก่อนจะดึงออกจากเสื้อนักศึกษาแล้วย้อนไปรวบตัวแม่กระต่ายน้อยมากอดไว้

 “ตั้งใจเรียน อย่าคิดมากเกินเด็ก”

ชายหนุ่มปล่อย ‘เด็ก’ ออกจากวงแขนด้วยความเสียดายนิด ๆ พร้อมกับเอี้ยวตัวไปประจำที่คนขับ ตบไฟเลี้ยวออกสู่เส้นทางเพื่อมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยของดาวนิล แล้วค่อยพารถยุโรปคันหรูไปยังตึกสำนักงานของตนเอง

“อารมณ์ดีนะครับนายวันนี้” เอกสิทธิ์ทักเจ้านายยิ้มยากที่วันนี้อมยิ้มกริ่มเข้ามาทีเดียว

“เออ” คราวนี้หุบยิ้ม เปลี่ยนเป็นหน้าน้ำแข็งอีกครั้ง “คนที่นัดไว้มาหรือยัง”

“มาแล้วครับ รออยู่ในห้องรับรอง” เอกสิทธิ์ยื่นแฟ้มเอกสารให้กับเจ้านายเปิดดูคร่าว ๆ เขาเป็นเลขาให้ติณมาสี่ปี แต่เป็นบอดี้การ์ดเกินสิบปีแล้ว ในสายตาของเอกสิทธิ์ติณเป็นทั้งเจ้านายที่เขาผูกพันยิ่งกว่าญาติสนิท เด็กกำพร้าแบบเขาถ้าไม่ได้รับโอกาสและการศึกษาจากคุณต้องตาผู้เป็นย่าของเจ้านาย ชาตินี้ชีวิตเขาคงล่องลอย เกกมะเหรกเกเรอยู่ในมุมมืดของสังคมมากกว่าจะมายืนใส่สูทผูกไทในบริษัทชั้นนำแห่งนี้

และเพราะเห็นกันมานาน เอกสิทธิ์จึงมีทั้งความชื่นชมและเห็นใจในชีวิตที่ควรจะสมบูรณ์แบบ แต่กลับเต็มไปด้วยบาดแผล คนรวยก็มีปัญหา…บางทีอาจจะซับซ้อนและไร้เหตุผลเสียยิ่งกว่าคนจนอย่างเขา ที่ยื้อแย่งเพียงเพื่อกินอิ่มนอนหลับ

“มาก่อนเวลาเสียด้วย คงหวังเอาไว้มากจริง ๆ”

“แล้วนายจะทำให้ผิดหวังหรือสมหวังล่ะครับ” เลขาหนุ่มอดถามไม่ได้ แม้จะพอรู้คำตอบอยู่ราง ๆ

“มึงคิดว่าไงล่ะ” ไม่รอคำตอบ ชายหนุ่มร่างสูงก็ผลักประตูเข้าไปข้างในทันที

ในห้องรับรองแขกมีชายหนุ่มอายุราวยี่สิบหกยี่สิบเจ็ด หน้าตาสะอาดสะอ้าน เฟอร์นิเจอร์บนร่างกายราคาแพงแบบคนมีเงินและมีรสนิยม ถึงแม้ผ่านไปนานถึงสี่ปีแต่ติณก็ยังจำหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ได้ดี

ศรัณย์…

“ไม่เจอกันนานพี่ติณ ยังหล่อเข้มเหมือนเดิมเลย สบายดีนะครับ” ศรัณย์ลุกขึ้นยืน และเป็นฝ่ายก้าวเข้ามาหาเพื่อแสดงความเป็นมิตร เขามาวันนี้เพราะมีจุดประสงค์ ไม่ว่าในอดีตเคยบาดหมางจนอยากจะฆ่ากันให้ตาย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์มหาศาล ศรัณย์ต้องกลบความเกลียดชังไว้ด้วยท่าทีสุภาพ หวังว่าอีกฝ่ายจะมีมารยาทพอที่จะแสดงออกแบบเดียวกัน

“เรื่อย ๆ ตามประสา” ติณตอบยิ้ม ๆ แต่มันไปไม่ถึงดวงตาของเขาสักนิด ชั่วขณะนั้นศรัณย์เริ่มตระหนักว่าสิ่งที่เขาได้รับมอบหมายอาจไม่ง่าย เพราะถ้ามันง่าย โปรเจคนี้ควรจะจบได้หลายปีแล้ว ไม่ต้องรอให้ถึงมือเขาที่เพิ่งกลับเมืองไทยได้ไม่ถึงครึ่งปี

“ผมมาเรื่องที่ดินที่เกาะหยกคราม” ศรัณย์เข้าเรื่อง ติณกับเขาไม่ใช่เพื่อนกัน ภาพจำของศรัณย์ที่มีต่อติณคือวิศวกรรุ่นพี่ขาลุยตอนไปฝึกงาน เก่งแต่ก็ดูเข้าถึงง่าย ใครจะรู้ว่าที่แท้คนที่ใส่เสื้อช้อปกับกางเกงยีนเปื้อนฝุ่นจะกลายมาเป็นเจ้าของอาณาจักรใหญ่โต อยู่ในสังคมเดียวกันกับเขา และเพราะไม่มีใครรู้…ผู้หญิงคนนั้นถึงยอมทิ้งโอกาสที่จะเป็นเจ้าสาวผู้โชคดี มาตกระกำลำบากต่างบ้านต่างเมืองกับเขา

"ครับ ผมยังไม่มีแพลนจะพัฒนาหรือทำโครงการใหม่ ๆ ที่เกาะนั้น หมายถึงโครงการขนาดใหญ่แบบที่คุณจะอยากได้นะ"

"แต่ได้ข่าวว่าพี่ติณเพิ่งทำรีสอร์ตที่นั่น"

"แค่รีสอร์ตเล็ก ๆ ใกล้จะเสร็จแล้ว เอาไว้พักผ่อนในหมู่เพื่อนฝูง" ศรัณย์ยกมุมปากขึ้น เดาไม่ออกว่ายิ้มให้กับการถ่อมตัวหรือโอ้อวดของติณกันแน่

รีสอร์ตเล็ก ๆ น่ะใช่…แต่เกาะส่วนตัวกลางอ่าวไทยที่มีไว้พักผ่อนเล่น ๆ กับหมู่เพื่อน ต้องเศรษฐีมีเงินขนาดไหนถึงจะไม่สนใจต่อยอดพื้นที่ทำเลทอง ถ้าไม่ทำธุรกิจก็ขายต่อซะสิวะ จะเก็บไว้ฝังศพตอนตายหรือไง เพียงแต่สิ่งที่พูดออกไปกลับรอมชอมกว่านั้น

"ทางเราสนใจอยากจะร่วมทุนด้วย บอกตามตรงว่าเฮฟเว่น กรุปชอบทำเลของเกาะหยกครามมากจริง ๆ ฮะ ถึงขนาดที่ว่าถ้าพี่ติณไม่ถนัดธุรกิจโรงแรม แล้วอยากจะขายเกาะนั้นไปทำอย่างอื่น เราก็ยินดีให้ราคาเต็มที่"

เจ้าของเกาะเลิกคิ้วขึ้น นิ้วชี้เรียวยาวที่ถูกตัดเล็บจนสั้นเคาะเป็นจังหวะเหมือนกำลังใช้ความคิด แต่ดวงตาดำสนิทกลับฉายประกายรู้เท่าทัน

"ผมไม่คิดจะขาย"

" ครับ" ศรัณย์เองก็รู้ แต่อยากจะแยบเผื่อฟลุ๊ก

"แต่คุณศรัณย์พูดถูกอยู่อย่าง ผมไม่ถนัดธุรกิจจำพวกโรงแรม

รีสอร์ตเทือกนี้จริง ๆ บางทีถ้ามีพันธมิตรทางธุรกิจที่ดีมาช่วย น่าจะดีกว่า…

หรือเปล่า? "

ดวงตาของศรัณย์วาบขึ้น เป็นครั้งแรกที่ประตูทางธุรกิจกับติณไม่ได้ถูกปิดสนิท สงสัยว่าเขาจะก้าวขาออกจากบ้านตอนฤกษ์งามยามดี การเจรจาที่ดูไร้หนทางดันมีความหวังขึ้นเสียอย่างนั้น ถ้าเขาทำงานนี้สำเร็จ ผลงานครั้งนี้น่าจะเพียงพอให้ส่งขึ้นตำแหน่งผู้บริหารโดยไม่ถูกใครกังขาอีก

"แน่นอนฮะ ถ้าพี่ติณเปิดโอกาส เฮฟเว่น กรุปยินดีร่วมงานกับทางพี่เสมอ" ศรัณย์รีบตะครุบโอกาสที่อีกฝ่ายโยนให้

"เอาเป็นว่าคุณศรัณย์ลองกลับไปทำข้อเสนอที่น่าสนใจมาให้ผมก่อนดีกว่า เริ่มจากรีสอร์ตเล็ก ๆ ของผมก็ได้ ถือว่าดูใจกัน แล้วค่อยมาคุยงานใหญ่กันอีกที เราน่าจะได้เจอกันอีกแน่"

"ขอบคุณมากครับพี่ติณ" ศรัณย์รับคำอย่างเลื่อนลอยเพราะคาดไม่ถึงว่าเหตุใดเทพเจ้าแห่งโชคจะเข้าข้างกันขนาดนี้

ติณเองยกยิ้มมุมปาก มองศรัณย์ที่เดินกลับไปด้วยความหวังเต็มเปี่ยม นิ้วสากกระด้างเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าแต่สม่ำเสมอ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะวาดหวังไปขนาดไหน แต่เขาไม่ได้ให้สัญญาใด ๆ ทั้งสิ้น

เปิดโอกาสน่ะได้ แต่ "ให้" หรือ " ไม่ให้" มันอีกเรื่องหนึ่ง!