บอสขา... เจ้าขามาอ่อย

“จะให้ท่านรองโดยสารลิฟต์ขึ้นมาก่อนโดยสวัสดิภาพอ่ะสิคะ” ชุติมณณ์ตอบด้วยเสียงใสจนบรรยากาศดูมีชีวิตชีวาขึ้นปรเมศก์อดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อฟังบทสนทนานั้น เขาไม่คิดมาก่อนว่าพนักงานที่มีท่าทีอารมณ์ดีและฮัมเพลงอย่างร่าเริงในลิฟต์ จะกลายเป็นคนที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในแผนกบริหารคลายลงได้มากขนาดนี้ จากบทสนทนาที่ได้ฟัง เขาคิดว่าพนักงานสาวคนนี้คงไม่พ้นเป็นหนึ่งในแฟนคลับของเขาแน่ๆ ทั้งน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและความน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติปรเมศก์ยืนฟังอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจกลับเข้าห้องทำงานโดยไม่รบกวนบทสนทนาของคนอื่น ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มบางๆ ที่เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก ว่าครั้งหน้าหากได้พบเธออีก จะยังคงทำหน้าตาเคร่งขรึมได้อย่างเดิมหรือไม่เย็นวันนั้น หลังเลิกงาน ชุติมณณ์กับเพื่อนๆ ในแผนกมีนัดกันออกไปฉลองที่ร้านชาบู เพื่อยินดีให้กับ “เจ้ส้มโอ” หรือศรรัณย์ เพื่อนหนุ่มที่แม้ร่างกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิงหลังจากนั้นพวกเขาตั้งใจไปร้องคาราโอเกะกันต่อเพื่อสนุกให้เต็มที่ โดยทั้งสองร้านเป็นร้านในเครือบริษัท ซึ่งพนักงานจะได้รับส่วนลดพิเศษสิบเปอร์เซ็นต์ มากกว่าลูกค้าที่ทำสมาชิกเสียอีกชุติมณณ์จับไม

“ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อยปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพักที่ดูทรุดโทรม ไม่มีแม้แต่ รปภ. ดูแล หรือคีย์การ์ดขึ้นตึก มันต่างจากที่เขาคาดไว้มาก ปรเมศก์หันไปมองชุติมณณ์ที่ทำท่าจะเปิดประตูลงจากรถ“ทำไมถึงเลือกอยู่ที่นี่” เขาถามเสียงเรียบ“อพาร์ทเมนต์พนักงานของบริษัทก็มีให้เช่า”ถึงแม้เธอจะเป็นแค่พนักงานในตำแหน่งเล็กๆ แต่เขาก็มั่นใจว่า ฐานเงินเดือนของบริษัทเขาสูงมากพอให้เธอสามารถเลือกที่อยู่อาศัยได้ดีกว่านี้แน่ๆชุติมณณ์เม้มปากเล็กน้อย ก่อนตอบกลับอย่างร่าเริง“ภาระเยอะนิดนึงค่ะท่านรอง…” แล้วเธอก็ชี้นิ้วไปที่ฝูงเจ้าสี่ขาที่นอนกันเกะกะตรงหน้าทางเดินขึ้นหอ“แต่หอนี้ก็ดีนะคะ มีนั่นไง” เธอหัวเราะ“แค่เจ้าขาเปิดประตูลงไป ก็พร้อมกันประสานเสียงต้อนรับเลยค่ะ”ปรเมศก์ไม่ขำด้วย เขามองตามฝูงหมาจรจัดที่มีสภาพไม่ต่างจากเธอที่กำลังคอพับอยู่ในห้องน้ำของคาราโอเกะก่อนหน้า

ซวยแล้วไง ยัยเจ้าขา ทำไมขี้ลืมขนาดนี้…จึงตัดสินใจใส่แมสผ้าปิดบังใบหน้าที่เริ่มบวมลงมาจากชั้นบน ก่อนเดินเข้าครัวไปหาพี่อนงค์อีกครั้งเพื่อขอยาแก้แพ้“พี่อนงค์จ๋า ที่บ้านมียาแก้แพ้ไหมคะ”“ว๊าย คุณเจ้าขา ทำไมหน้าเป็นอย่างนี้คะ” เมื่ออนงค์เห็นดวงตากลมที่บวมจนใกล้จะปิดก็อุทานออกมาเสียงดังอย่างตกใจปรเมศก์ที่ได้ยินเสียงต้องรีบลุกขึ้นมาดู เมื่อเห็นสภาพใบหน้าของชุติมณณ์ เขารีบหยิบกุญแจรถที่ชั้นวางของ ลากแขนเล็กของเธอพาขึ้นรถไปโรงพยาบาลทันที ขณะขับรถเขาเอ่ยถามเสียงเข้ม“แพ้อะไร”ชุติมณณ์ก้มหน้าลงแล้วอ้อมแอ้มตอบเบาๆ “กุ้งค่ะ…”ปรเมศก์เผลอตวาดด้วยความหงุดหงิด“กินไม่ได้ แล้วทำไมไม่บอก ปากมีไว้ทำไม”ชุติมณณ์ที่ไม่เคยเห็นเจ้านายแสดงอารมณ์เช่นนี้ สะอึกไปทันที น้ำตาคลอเบ้า เธออธิบายเสียงสั่นๆ“เจ้าขาเห็นพี่อนงค์ซื้อของมาแล้ว เลยไม่อยากให้วุ่นวายค่ะ อีกอย่างก็คิดว่าตัวเองไม่น่าลืมยาแก้แพ้…”ปรเมศก์เหยียบคันเร่งรถหรูให้ทะยานตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง เพื่อให้ไปถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงชุติมณณ์ถูกพาเข้าห้องฉุกเ

“มีท่านรองอยู่ เจ้าขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ” ชุติมณณพูดอย่างทะเล้น ก่อนพยายามปรับท่าทีให้ดูสงบเสงี่ยม แต่ในใจก็อดตื่นเต้นไม่ได้เพียงก้าวแรกที่เข้ามาในตัวบ้าน ก็มีแม่บ้านวัยรุ่นในชุดเมดเหมือนในละครออกมาต้อนรับ“สวัสดีค่ะคุณเมฆ” ดวงตาของแม่ทอประกายวาววับยามจับจ้องมาที่เจ้านายของบ้านร่างเล็กเห็นเช่นนั้น จึงเปลี่ยนจากจับมือหนามาเป็นคล้องแขนปรเมศก์ในท่าทางที่ดูสนิทสนมกว่าเดิม แม่บ้านวัยสาวมองท่าทีนี้ด้วยความไม่พอใจ แต่เพราะเป็นเพียงแค่แม่บ้าน จึงต้องเอ่ยทักทายตามหน้าที่“คุณเมฆกับเอ่อ…คุณผู้หญิงท่านนี้จะรับประทานอาหารเย็นพร้อมคุณท่านด้วยเลยไหมคะ”“ไม่ล่ะ จัดที่นั่งให้ผมกับแฟนของผมก็พอ” เขาตอบ ก่อนพาเธอเดินเข้าไปในตัวบ้านเวลานี้คนในบ้าน สว่างวงศ์ตระกูล คงกำลังรับประทานมื้อเย็นกันอยู่ในห้องอาหาร เขาพาชุติมณณ์ที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับขนาดและการตกแต่งของตัวบ้าน มายังห้องอาหาร ที่มีบรรยากาศค่อนข้างเงียบ มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบาๆ เท่านั้นเมื่อเขาก้าวเข้ามา ก็ยกมือไหว้ชายชราที่นั่งอย