Masukเพราะรักมากจนยอมแต่งงานด้วยและมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้แก่เธอ ก่อนจะมารับรู้ภายหลังว่าเธอแค่ต้องการเงินเท่านั้น หนำซ้ำยังโดนพ่อของเธอทำร้ายจนปางตาย หลังจากหายไปถึงสามปี จึงกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของตนเองพร้อมเอาคืนผู้หญิงร้ายกาจเช่นเธอ
Lihat lebih banyakบรรยากาศริมทะเลในยามเย็น ตะวันใกล้ลับขอบฟ้ากอปรกับแสงสีส้มพร้อมเสียงคลื่นกระทบชายฝั่งและสายลมเย็น ๆ ทำให้บรรดาแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมแสดงความยินดีแก่คู่บ่าวสาวป้ายแดง ต่างรู้สึกผ่อนคลายกับบรรยากาศรอบกาย
ร่างเล็กของลลิน หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปี ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์เปิดหัวไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวอมชมพูดุจดั่งไข่มุก กำลังเดินควงแขนบิดาไปยังลานประกอบพิธี ก่อนจะถูกส่งตัวให้แก่เจ้าบ่าวที่มองเธออย่างไม่กะพริบ
“ฝากลลินด้วยนะ” พูดจบ ชายวัยกลางคนก็ถอยออกจากบริเวณนั้น
อาทิตย์ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี ประธานหนุ่มสุดหล่อ เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง จ้องมองเจ้าสาวแสนสวยเบื้องหน้าดั่งต้องมนต์สะกด ก่อนจะค่อย ๆ เข้าใกล้เธอและเปิดผ้าคลุมหน้าออกอย่างเชื่องช้า
“พี่อาทิตย์” เสียงหวานเอ่ยเรียกคนตัวโตที่เปิดผ้าคลุมหน้าออก
“สวย”
คำพูดของชายหนุ่มกระทบโดนใบหูขาวสะอาด ทำเอาลลินถึงกับหน้าแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุกด้วยความเขินอาย
พิธีกล่าวคำสาบานเริ่มทันทีที่คนทั้งสองยืนอยู่ต่อหน้าแท่นพิธี โดยบาทหลวงกล่าวเริ่มต้อนรับคู่บ่าวสาว และกล่าวนำ
ขั้นตอนการแต่งงานแบบตะวันตกถูกดำเนินตามลำดับ จนกระทั่งถึงเวลาจุมพิต ทั้งสองคนต่างสบตากันด้วยความรู้สึกมากมาย ขณะเดียวกันลลินแอบสั่นเล็กน้อย เพราะนี่คือจูบแรกของเธอ
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาเกิดขึ้นแบบสายฟ้าแลบ รู้จักกันไม่ถึงสองเดือนก็ตัดสินใจแต่งงานกันง่าย ๆ เธอจึงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเวลาต้องใกล้ชิดกับเขาตามลำพัง
“ลลินครับ”
“คะ” ชำเลืองมองคนตัวโตด้วยแววตาเชิงสงสัย
“หลับตาสิครับ”
คนตัวเล็กไม่รอช้า ค่อย ๆ หย่อนเปลือกตาบางลง ก่อนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกคน ที่อยู่ในระยะประชิด เธอเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อถูกริมฝีปากหยักทาบลงบนกลีบปากอมชมพู ก่อนปิดตาลงอีกครั้งและปลดปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายกับการกระทำของเขา
“อื้อ” เสียงหวานครางต่ำในลำคอ สัมผัสของเขาทำเธอเคลิ้มยิ่งนักราวกับกำลังล่องลอยกลางอากาศ
ขณะนี้แข้งขาของหญิงสาวกำลังไร้เรี่ยวแรงแทบจะทรุดคาพื้นประเดี๋ยวนี้ โชคดีที่มีแขนแกร่งโอบเอวคอดกิ่วไว้ ทำให้เธอมีที่ยึดเกาะ
อาทิตย์ผละออกห่างคนตัวเล็กอย่างเชื่องช้า เขาส่งยิ้มอ่อนให้แก่เจ้าสาวคนสวยอย่างเอ็นดู ซึ่งทำราวกับกำลังเสียดายที่เขาถอนจูบออกโดยเธอไม่ทันตั้งตัว
“เสียดายขนาดนั้นเลยเหรอ ไว้คืนนี้พี่ไม่ปล่อยแน่”
“พี่อาทิตย์” หันขวับมองคนตัวโต ก่อนพบว่าอีกคนกำลังจ้องเธออย่างมีเลศนัย
เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง งานวิวาห์ระหว่างคนทั้งสองผ่านพ้นไปด้วยดี ก่อนเธอกับเขาจะถูกส่งตัวเข้าห้องหอ
ภายในห้องหอตกอยู่ในความเงียบสงัด นับจากบรรดาญาติ ๆ ทยอยออกไป เหลือเพียงคู่บ่าวสาวเท่านั้น โดยลลินนั่งอยู่ปลายเตียงก้มหน้าคอตกมองพื้นพลางประสานนิ้วเข้าหากันด้วยอาการประหม่า
อาทิตย์เหลือบมองภรรยาคนสวยแวบหนึ่ง แล้วเดินเข้าใกล้เธอก่อนคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาว
“ลลินครับ” ฝ่ามือใหญ่เอื้อมไปกุมมือเล็กพร้อมช้อนตามองคนตัวเล็กด้วยความรักเปี่ยมล้น
“…” ไร้เสียงตอบกลับจากเธอ ลลินมองคนตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“เปล่าค่ะ” ฝืนส่งยิ้มให้แก่สามีหนุ่ม
เธอมีความลับบางอย่าง ที่บอกให้เขาล่วงรู้ไม่ได้ จึงรู้สึกผิดทุกครั้งที่มองชายหนุ่ม แต่จะให้ถอยกลับตอนนี้คงไม่ทันแล้ว ทุกอย่างต้องดำเนินต่อไป
“ถ้าไม่สบายตรงไหนให้บอกพี่นะครับ รู้ไหมว่าลลินสำคัญกับพี่มาก” นับจากสูญเสียบุพการีเมื่อหลายปีก่อน เขาก็โดดเดี่ยวมาตลอด ทว่าตั้งแต่เจอเธออะไรหลายอย่างก็เปลี่ยนไป ทำให้ชีวิตอันมืดหม่นของเขากลับมาสดใสอีกครั้ง ฉะนั้นไม่ว่าเธอปรารถนาสิ่งใด เขาพร้อมทำทุกอย่างเพื่อเธอ
“หนูอยากอาบน้ำแล้วค่ะ” ยิ่งเห็นหน้าเขามากเท่าไร ความรู้สึกผิดที่มีต่อเขายิ่งมากมายเหลือล้น เธอเลยแสร้งเปลี่ยนเรื่อง เพื่อเบี่ยงความสนใจของอาทิตย์
“อาบด้วยกันนะครับ”
“เอ่อ คือ…”
“ไม่ได้เหรอ” กะพริบตาปริบ ๆ หวังให้คนตัวเล็กใจอ่อน
“หนูอาย” พูดเสียงเบาแต่ดังพอให้เขาได้ยิน
“คืนนี้เราต้องเข้าหอนะครับ ลืมแล้วเหรอ”
“หนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ขณะนี้เธออายเหลือเกินจนอยากแทรกหน้ามุดดินหนี
ลลินผลักกายแกร่งออกห่าง แล้วอาศัยจังหวะชายหนุ่มเผลอรีบลุกขึ้นทันใด หญิงสาวไม่ทันได้วิ่งเข้าไปในห้องน้ำก็ถูกคนตัวโตโอบกอดจากด้านหลัง
“จะหนีไปไหนครับ”
“พี่อาทิตย์ อย่าแกล้งหนูสิคะ”
“ก็ใครใช้ให้ลลินทำร้ายร่างกายพี่ก่อนล่ะ แบบนี้ต้องโดนลงโทษรู้ไหม” ว่าแล้วก็กดจูบแก้มนุ่มหนัก ๆ ก่อนจะหัวเราะอย่างชอบใจ ที่สามารถแกล้งภรรยาคนสวยให้หน้าหงิกหน้างอสำเร็จ
“ปล่อยนะคะ”
“พี่ยอมปล่อยก็ได้ครับ” เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังแสดงสีหน้าไม่พอใจ อาทิตย์จำยอมต้องปล่อยเธอเป็นอิสระ
“เชอะ!!” ย่นจมูกใส่สามีหนุ่ม จากนั้นกระทุ้งข้อศอกใส่เขาทีหนึ่งและตรงไปห้องน้ำ อาทิตย์ปรายตามองเธออย่างเอ็นดูพร้อมส่ายหัวเล็กน้อย
หญิงสาวในสภาพเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ห่อหุ้มยืนใต้ฝักบัว ปล่อยให้น้ำไหลชโลมเรือนร่างงดงาม หลังจากมาอยู่ในห้องน้ำตามลำพัง เธอไม่รอช้าทำการชำระล้างร่างกาย เนื่องจากวันนี้เหนียวตัวทั้งวัน
ระหว่างกำลังผ่อนคลายกับการอาบน้ำ เธอไม่อาจล่วงรู้เลยว่าขณะนี้สามีหนุ่มในสภาพเปลือยเปล่าค่อย ๆ ย่องเข้าใกล้อย่างเชื่องช้า
“ว้าย!” ลลินกรีดร้องด้วยความตกใจ จู่ ๆ โดนสวมกอดจากด้านหลัง ซึ่งเธอไม่ทันตั้งตัว
“พี่เองครับ”
“พี่อาทิตย์” เอี้ยวหน้ามองเขา ก่อนโดนอีกฝ่ายทาบริมฝีปากหยักลงบนกลีบปากอวบอิ่มเบา ๆ แล้วถอนออก
“อาบน้ำด้วยสิ”
“ไม่เอา พี่อา…” หญิงสาวพูดไม่ทันจบประโยค ทันใดนั้นสายตาคู่หวานปะทะกับกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ กำลังสะท้อนภาพเธอกับเขาในสภาพเปลือยไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นห่อหุ้ม ทำเอาลลินเขินอายเหลือเกิน เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอแนบชิดกับเพศตรงข้ามมากขนาดนี้
“เขินเหรอ หน้าแดงเชียว” จับเชยปลายคางมนให้หันมาสบตากัน
“พี่อาทิตย์คะ หนูจะอาบน้ำ” ปากเอ่ยพูดกับเขา แต่สายตาหันไปทางอื่น
“อาบด้วยกันสิ”
“แต่…” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อสัมผัสถึงแท่งร้อนอุ่นกำลังทิ่มแทงต้นขาเรียว
“กลัวพี่เหรอ”
“ไม่ใช่ค่ะ แค่…”
“แค่อะไรครับ”
“หนูไม่เคย เลยไม่รู้ว่าต้องทำแบบไหน กลัวจะไม่ถูกใจพี่อาทิตย์”
“เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่นะครับ”
“อืม” พยักหน้าหงึก ๆ อย่างเข้าใจ ก่อนยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ให้เขาสัมผัสตามอำเภอใจ
ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ตามผิวกายเนียนนุ่มของลลิน สายตาคมกริบคอยสังเกตสีหน้าของอีกคน ก่อนนิ้วแกร่งจะแหวกกลีบกุหลาบงาม
“อ๊ะ พี่อาทิตย์คะ…” ทันทีนิ้วยาวแตะจุดสงวน ลลินถึงกับตัวสั่นเล็กน้อย
“ผ่อนคลายนะครับลลิน ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้ตอนเรามีอะไรกัน ลลินอาจจะเจ็บนะครับ”
“พี่อาทิตย์ ช่วยอ่อนโยนกับหนูด้วยนะคะ”
“ครับ อ้าขาออกกว้าง ๆ หน่อยสิ”
ได้ยินดังนั้น คนตัวเล็กแยกขาเรียวออกจากกันตามคำสั่งของสามีหนุ่ม อาทิตย์เลื่อนมือใหญ่ไปสะกิดติ่งเสียวเล่นเบา ๆ ส่งผลให้เธอร้องครางอย่างสุขใจ
“อื้อ พี่อาทิตย์คะ หนูรู้สึกแปลก ๆ”
“แล้วชอบไหมครับ”
“อื้อ ชอบค่ะ ชอบมากเลย” ขณะนี้สติของเธอใกล้เลือนรางเต็มที คาดไม่ถึงว่าการกระทำของเขาจะทำให้รู้สึกดีมากขนาดนี้
อาทิตย์ดันคนตัวเล็กชิดกับผนังห้องน้ำ แล้วย่อตัวลงต่ำพลางเงยหน้ามองเธอ
“พี่อาทิตย์จะทำอะไรคะ” คิ้วโก่งสวยขมวดเข้าหากัน
“พี่จะทำให้ลลินมีความสุขไงครับ”
“ยังไงคะ อ๊ะ” พูดไม่ทันจบ ก็ต้องส่งเสียงร้องครางออกมาแทน เพราะปลายลิ้นเร่าร้อนกำลังตวัดเลียปุ่มกระสันเบา ๆ สลับกับการดูด
“อื้อ พี่อาทิตย์…มันสกปรก”
ถ้อยคำของคนตัวเล็กไม่เป็นผลกับชายหนุ่ม เนื่องจากเขากำลังสนุกกับการทำให้ภรรยาคนสวยมีความสุข
“ฮึก คุณแคสเตอร์” เธอเงยหน้ามองเขาอย่างตกตะลึงรู้สึกปวดใจเหลือเกินกับถ้อยคำนั้น“เลิกแกล้งลลินสักทีเถอะ” ฮันนี่พูดแทรกบทสนทนาระหว่างเขากับลลิน ก่อนเดินมาหยุดข้างกายชายหนุ่ม “เช็ดหน้าก่อนสิคะ” ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้แก่ลลิน“นี่มันเรื่องอะไรกัน” ปรายตามองคนตรงหน้าสลับกันไปมาอย่างงุนงง คำพูดของฮันนี่เมื่อสักครู่ทำให้ลลินสับสนไม่น้อย“เรื่องลูกของคุณ ฉันไม่ต้องการหรอกค่ะ เพราะ…” ว่าแล้ว ก้มหน้ามองท้องแบนราบของตัวเองพร้อมกับเอื้อมมือลูบอย่างแผ่วเบาท่าทางกับคำพูดของฮันนี่ทำให้ลลินเดาได้ทันที เธอชำเลืองมองแคสเตอร์อย่างเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงหัวใจอย่างถี่รัว ก่อนก้มหน้างุดอย่างเสียใจพร้อมน้ำตาไหลรินต่อเนื่องไม่ขาดสาย“เด็กในท้องฉันไม่ใช่ลูกของแคสเตอร์หรอก”“หมายความว่าไง” ลลินชะงักกับคำพูดต่อมาของฮันนี่ ก่อนถามขึ้นอย่างต้องการคำอธิบายเพิ่มเติม“ฉันไม่ได้ท้องกับแคสเตอร์ ฉันแต่งงานแล้ว” ฮันนี่ยกแขนข้างซ้ายขึ้นเพื่อต้องการโชว์แหวนเพชรตรงนิ้วนางข้างซ้ายให้ลลินดู จากนั้นต่อสายหาใครคนหนึ่ง “ที่รักคะ มานี้หน่อยสิ”หลังจากฮันนี่วางสายเพียงไม่นาน ประตูห้องถูกเปิดออกเผยให้เห็นชายหนุ่มลูกคร
ช่วงเวลาที่ผู้คนต่างพากันหลับใหลยังคงมีแคสเตอร์กำลังวุ่นวายกับงานด่วนตรงหน้า เขาพยายามทำอย่างรวดเร็วเพื่อจะไปเจอลลิน กว่าจะสะสางงานเสร็จเรียบร้อยก็เกือบเที่ยงคืน“ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ” ชายหนุ่มบิดขี้เกียจไปมา ไม่รอช้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและตรงไปห้องนอนของลลินแคสเตอร์เอื้อมมือจับลูกบิดพร้อมผลักประตูเข้าข้างใน ก่อนสายตาคมกริบจะเหลือบเห็นหญิงสาวหลับปุ๋ยอย่างน่าเอ็นดู โดยแสงสลัวจากโคมไฟบนเตียงข้างเตียงส่องหน้าหวานเท้าใหญ่ก้าวเดินไปนั่งข้างเตียงพลางนั่งลงข้างกายคนหลับ นิ้วแกร่งลูบไล้พวงแก้มขาวใสแผ่วเบา เขาโน้มหน้าหล่อเหลาจุมพิตหน้าผากกลมกลึงและเลื่อนมายังริมฝีปากอวบอิ่ม“พี่อาทิตย์” คนตัวเล็กปรือตาขึ้นด้วยอาการงัวเงีย“นอนก่อนเถอะ ไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้” ไม่พูดเปล่า ทาบริมฝีปากหยักลงบนแก้มนุ่มนิ่ม วินาทีถัดมาลลินก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งอย่างง่ายดายด้วยอาการง่วงสุดฤทธิ์หลังจากแม่ของลูกหลับสนิทไปครู่หนึ่ง แคสเตอร์จึงไปล้มตัวลงนอนซ้อนแผ่นหลังเล็ก ยกแขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กพร้อมหย่อนเปลือกตาลง“อื้อ” ลลินสะดุ้งตื่นในช่วงเวลาของตีสามเพราะอยากเข้าห้องน้ำ ก่อนรู้สึกหนักช่วงเอว เมื่อหันหน้าไปมองก็ต
“อรุณสวัสดิ์ครับ”“คุณ” คนกำลังจะออกไปจากห้องนอนเพื่อไปรับประทานอาหารเช้าเป็นอันหยุดชะงัก เมื่อเปิดประตูออกมาเจอเขาพร้อมกับคำทักทายที่แปลกจากเดิม“หิวยังครับ พี่ให้คนเตรียมอาหารให้แล้ว”“พี่เหรอ” เสียงหวานพึมพำอย่างแผ่วเบากับสรรพนามแทนตนของอีกคน เธอรู้สึกสับสบเหลือเกินว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ทำไมแคสเตอร์ถึงดูเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เหมือนกับคนเดิมของเธอในอดีต“ลลินครับ”“คะ”“ไปกินข้าวกันเถอะ”“อืม”“เดี๋ยวก่อนครับ” แคสเตอร์เอื้อมมือหมายจะปัดเส้นผมปรกหน้าหวานไปทัดใบหูขาวสะอาด ทว่าลลินปัดแขนแกร่งออกห่าง“จะทำอะไรคะ” หญิงสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเว้นระยะห่างกับเขา“พี่เห็นว่าผมมันบังหน้า เลยจะช่วยเอาออกให้”“ไม่เป็นไรค่ะ ลลินจัดการเองได้” ไม่เข้าใจจริง ๆ เขาต้องการอะไรกันแน่ถึงได้ปฏิบัติตัวกับเธอเช่นนี้หญิงสาวชำเลืองมองหน้าหล่อเหลาอย่างจับสังเกต เขาไม่ได้แสดงพิรุธออกมาให้เห็น นอกจากส่งยิ้มหวานมายังเธอ รอยยิ้มนั้นของเขาเหมือนที่เธอเคยได้รับเมื่อสามปีก่อน แค่ได้เห็นก็ใจอ่อนยวบ“ไปกันเถอะ ลูกคงหิวแย่แล้ว” มือใหญ่ลูบหน้าท้องนูนด้วยความนุ่มนวล จากนั้นประคองลลินไปยังห้องอาหารเมื่อทั้งคู่
ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง หญิงสาวที่นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่กำลังชมวิวแม่น้ำเบื้องหน้าอย่างผ่อนคลาย โดยไม่อาจล่วงรู้สักนิดขณะนี้สายตาคมกริบของแคสเตอร์กำลังมองเธออยู่เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบชั่วโมง ลลินแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าที่ดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้าเต็มที“ใกล้ค่ำแล้วเหรอ” ว่าพลางพยุงกายลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนชะงักเมื่อเจอกับแคสเตอร์ซึ่งไม่รู้โผล่มาจากไหน“กลับกันเถอะ”“อืม” ลลินตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ เธอไม่อยากขัดขืนเขามากสักเท่าไรเพราะเห็นว่าใกล้ค่ำเต็มที หากกลับเองคนเดียวก็กลัวจะเกิดอันตราย“จะทำอะไรคะ” อยู่ ๆ อีกคนเดินมาประชิดตัวทำเอาลลินตกใจไม่น้อย“ช่วยประคองไง”“ไม่เป็นไรค่ะ ลลินเดินเองได้”“หรือจะให้อุ้ม” ถ้อยคำจากปากของเขา สร้างความงุนงงแก่เธอยิ่งนักเพราะคาดไม่ถึงแคสเตอร์จะตอบกลับมาเช่นนั้น หากเป็นช่วงปกติจะต้องตำหนิเธอแน่นอน“ไม่ต้องค่ะ ลลินเดินเองได้” เธอถอยหลังออกห่างคนตัวโตหนึ่งก้าวพลางมองดูเขาอย่างไม่เข้าใจ“งั้นก็ค่อย ๆ เดินนะ” ไม่พูดเปล่า แคสเตอร์เข้าไปใกล้คนตัวเล็กพร้อมกับยกแขนแกร่งโอบเอวหญิงสาว สัมผัสของชายหนุ่มทำเอาใจดวงน้อยเต้นตึกตักอย่างรู้สึกดีต่อการกระทำนั้น‘อย่าหวั่นไหวนะลลิน
นับจากพ้นงานวิวาห์กระทั่งถึงตอนนี้ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน ความสัมพันธ์ระหว่างลลินกับอาทิตย์ยังคงหวานชื่นเหมือนเดิม ชายหนุ่มดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่องไม่ว่าเธอปรารถนาสิ่งใด อีกคนก็จัดหามาให้ตลอด ไม่เคยบ่นสักนิด หนำซ้ำวันไหนที่เธอมีเรียน เขาก็จะไปรับไปส่งเป็นประจำ“ลลินครับ”“คะ” คนกำลั
แสงตะวันในยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน อาทิตย์กับลลินนอนกอดกันกลมที่โซฟาตัวหรู ซึ่งทั้งสองคนกำลังนอนชมบรรยากาศในยามเช้าของทะเล“ลลินครับ” เอ่ยเรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมกับเอื้อมมือหนาปัดปอยผมของเธอไปด้านข้าง“หื้ม”“เจ็บมากไหม”“ไม่ค่ะ”“พี่ขอโทษนะครับ พี่พยายามแล้วจะไม่รุนแรง แต่ก
หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็อุ้มเธอมาวางลงบนที่นอนแล้วคร่อมร่างเล็ก กวาดสายตามองคนตัวเล็กบนเตียงในสภาพเปลือยเปล่าอย่างหลงใหลในเรือนร่างงดงามของลลิน“ไม่ต้องกลัวนะครับ” ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าหวานพร้อมก้มหน้าจุมพิตเปลือกตาบางอย่างนุ่มนวล“ช่วยอ่อนโยนกับหนูหน่อยนะคะ”“ครับ” ส่งยิ้มอ่อนแก่สาวคนรัก แล้วพรมจูบ
บรรยากาศริมทะเลในยามเย็น ตะวันใกล้ลับขอบฟ้ากอปรกับแสงสีส้มพร้อมเสียงคลื่นกระทบชายฝั่งและสายลมเย็น ๆ ทำให้บรรดาแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมแสดงความยินดีแก่คู่บ่าวสาวป้ายแดง ต่างรู้สึกผ่อนคลายกับบรรยากาศรอบกายร่างเล็กของลลิน หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปี ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์เปิดหัวไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวอม