เหลี่ยมร้ายหวนคืนรัก

หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็อุ้มเธอมาวางลงบนที่นอนแล้วคร่อมร่างเล็ก กวาดสายตามองคนตัวเล็กบนเตียงในสภาพเปลือยเปล่าอย่างหลงใหลในเรือนร่างงดงามของลลิน“ไม่ต้องกลัวนะครับ” ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าหวานพร้อมก้มหน้าจุมพิตเปลือกตาบางอย่างนุ่มนวล“ช่วยอ่อนโยนกับหนูหน่อยนะคะ”“ครับ” ส่งยิ้มอ่อนแก่สาวคนรัก แล้วพรมจูบทั่วกรอบหน้างดงามราวกับต้องการปลอบประโลมคนตัวเล็กให้คลายความกังวล ใบหน้าคมคายซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นพร้อมฝังจูบลงอย่างหนัก ๆ และขบเม้มใบหูขาวสะอาดแผ่วเบา สร้างความเสียวซ่านแก่เธอยิ่งนัก“อื้อ” ดวงตากลมโตหลับพริ้มด้วยความรู้สึกเคลิบเคลิ้มกับการปรนเปรอของคนเหนือร่างชายหนุ่มเลื่อนตัวมายังยอดปทุมถันที่ตั้งตระหง่านเด่นเบื้องหน้า กำลังยั่วยวนสายตาคม ทำเอาเขายากควบคุมจนอยากกระทำรุนแรง แต่ต้องยับยั้งชั่งใจเพราะไม่อยากทำให้เธอหวาดกลัว“อ๊ะ พี่อาทิตย์” ปากหยักที่กำลังเล้าโลมยอดถันสีหวาน ทำลลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอเอื้อมมือเรียวขยุ้มเส้นผมนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่าน“อื้อ หวานเหลือเกิน” เอ่ยพูดขณะยอดถันคาปากหยัก นัยน์ตาดำขลับเหลือบมองหน้าหวานเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของสาวคนรัก ก่อนดูดดื่มทรวงอกอวบอั๋นต่ออย

นับจากพ้นงานวิวาห์กระทั่งถึงตอนนี้ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน ความสัมพันธ์ระหว่างลลินกับอาทิตย์ยังคงหวานชื่นเหมือนเดิม ชายหนุ่มดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่องไม่ว่าเธอปรารถนาสิ่งใด อีกคนก็จัดหามาให้ตลอด ไม่เคยบ่นสักนิด หนำซ้ำวันไหนที่เธอมีเรียน เขาก็จะไปรับไปส่งเป็นประจำ“ลลินครับ”“คะ” คนกำลังจะเปิดประตูรถเป็นอันหยุดชะงักกับเสียงเรียกของคนตัวโตข้างกาย เธอมองเขาอย่างรอคอยว่าอีกคนจะพูดอะไรทันใดนั้นอาทิตย์รวบร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง เขาโอบกอดหญิงสาวอย่างแน่น จากนั้นฉกชิมริมฝีปากอมชมพูด้วยความรวดเร็ว“อื้อ” มือเรียวขยุ้มเสื้อของเขาพลางหลับตาพริ้มรับจูบจากคนเป็นสามี ก่อนเขาจะถอนจูบออกช้า ๆ หลังจากลลินถูกปล่อยเป็นอิสระก็หอบระรัวทีเดียว“อยากจะทำมากกว่านี้จัง” กระซิบข้างใบหูขาวสะอาด คนได้ฟังถึงกับหน้าแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุก“พี่อาทิตย์…ไอ้คนทะลึ่ง” มือเล็กทุบอกแกร่งทีหนึ่งอย่างเขินอาย“พี่พูดจริงนะครับ” ว่าพลางอมยิ้ม“พี่อาทิตย์!!” หันขวับมองคนตัวโตอย่างคาดโทษ“ปากเลอะหมดแล้ว เดี๋ยวพี่เช็ดให้นะครับ” ไม่พูดเปล่า มือใหญ่ช่วยเช็ดรอยเปื้อนลิปสติกออกเบา ๆ จนเกลี้ยง“คราวหลังไม่เอาแ

ปากนุ่มดูดเลียเอ็นร้อนอุ่นพร้อมใช้มือบางขยับขึ้นลงตามจังหวะ ทำเอาอีกคนร้องครางลั่นห้องอย่างสุขใจกับการกระทำของภรรยาสาว“อื้อ ลลิน…พี่เสียวเหลือเกิน” อาทิตย์เอื้อมมือไปจับหัวเล็กพร้อมขยับมือขึ้นลงตามการกระทำของหญิงสาวด้วยความเสียวสยิวหญิงสาวยังคงสนุกกับการปรนเปรออาทิตย์ เธอเหลือบมองสีหน้าคนตัวโตแวบหนึ่ง จากนั้นเพิ่มความเร็วในการดูดเลียมากยิ่งขึ้น“อ๊ะ อ๊า พี่ใกล้จะเสร็จแล้ว” จบคำพูดไม่นาน น้ำขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาเต็มปากอมชมพู ลลินกลืนลงคออย่างไม่รังเกียจสักนิด“ลลิน รีบคายออกมาเดี๋ยวนี้เลย” ชายหนุ่มเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบทิชชูเพื่อนำไปรองน้ำรักจากปากเธอ “คายออกมาเลย”เธอไม่ได้พูดอะไรมากนัก ยอมทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย แล้วนั่งมองคนตัวโตตาแป๋ว“กินไม่ได้เหรอ”“ไม่เชิงหรอกครับ แต่อย่ากินดีกว่า”“ทีพี่อาทิตย์ยัง…”“ไปอาบน้ำดีกว่า” อาทิตย์รู้ว่าลลินจะเอ่ยประโยคใด เขารีบชิงตัดบท“ไม่เอา”“ดื้อจังเลยนะครับ” อาทิตย์บอกพลางอมยิ้มอย่างเอ็นดูในท่าทางของภรรยา“พี่อาทิตย์คะ”“โอ๊ย…” ไม่ทันอาทิตย์จะอ้าปากถามคนตัวเล็ก ทันใดนั้นเธอผลักอกล่ำสันอย่างแรงทำเอาเขาล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาด

นับจากวันนั้นที่ลลินเจอบิดาครั้งล่าสุดก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย หนำซ้ำคุณากรยังเงียบไปอย่างผิดปกติ ไม่สั่งให้เธอทำตามคำสั่งของเขาเหมือนเมื่อก่อน จนเธอเองอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น“คิดอะไรอยู่เหรอ” อาทิตย์สวมกอดลลินจากด้านหลังพร้อมกับซบหน้าหล่อเหลฟาลงบนบ่าเล็กอย่างออดอ้อน ขณะหญิงสาวกำลังยืนชมวิวภายในบริษัท วันนี้หญิงสาวไม่มีเรียน เขาเลยพาเธอมาทำงานด้วย“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ พี่อาทิตย์ทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ” ใบหน้าจิ้มลิ้มหันมองสามีหนุ่ม“ยังครับ ตอนนี้อยากอ้อนเมียก่อน” จมูกโด่งคมสันถูไถกับพวงแก้มขาวเนียน ก่อนอาทิตย์จะกดจูบหนัก ๆ อย่างมันเขี้ยวปัง! ทันใดนั้นประตูห้องถูกเปิดอย่างรุนแรง จนเกิดเสียงดังสนั่น ส่งผลให้เธอและเขาหันมองพร้อมกัน“คุณพ่อ” ลลินหน้าซีดเผือดเมื่อหันไปเจอกับแขกไม่ได้รับเชิญ ซึ่งไม่ได้มีเพียงแค่คุณากรเพียงคนเดียว แต่ยังมีนวินดาและชายฉกรรจ์ไม่คุ้นหน้าอีกสองคน“มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ” อาทิตย์เดินไปประชันหน้ากับชายวัยกลางคนพฤติกรรมของคุณากรสร้างความไม่พึงพอใจกับเขายิ่งนัก แม้อีกฝ่ายจะเป็นบิดาของหญิงสาวก็ตาม แต่การผลักประตูห้องเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต

นิ้วเรียวกดลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดถี่รัว ดวงตากลมโตจ้องมองข้อความบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนดดส่งอีเมล“เฮ้อ…” พ่นลมหายใจเฮือกหนึ่งพลางเอนกายพิงหลังกับเก้าอี้วันนี้เป็นอีกวันกับการทำงานที่ค่อนข้างเหนื่อย นับจากอาทิตย์หายสาบสูญ ลลินต้องขึ้นมาเป็นผู้บริหารของบริษัท ทว่าเธอไม่ได้มีความสามารถด้านนี้โดยเฉพาะ ทำให้บริษัทติดหนี้มหาศาล ก่อนเธอจะพยายามหานักลงทุนมาร่วมงานด้วย แต่กลับไม่มีใครสนใจเลย บ่อยครั้งรู้สึกท้อใจ แต่เธอยังคงพยายามจะรักษาบริษัทของเขาไว้ให้ได้ด้วยความเหนื่อยกอปรกับความเครียดสะสม เปลือกตาบางหย่อนลงอย่างเชื่องช้า ในที่สุดก็เข้าสู่ห้วงนิทราเหตุการณ์ในอดีตยังคงตามหลอกหลอนลลินไม่เลิก เพียงแค่หลับตาก็เห็นเขาโดนทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า“พี่อาทิตย์!!” เสียงหวานตะโกนเรียกลั่นพร้อมเบิกตาขึ้นอย่างตกใจ ก่อนพบความว่างเปล่าภายในห้อง “ฝันอีกแล้วเหรอ”คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก้าวเดินไปที่หน้าต่างกระจก เพื่อมองวิวข้างนอกด้วยใจล่องลอย ปลดปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายกับบรรยากาศรอบกายและหลับตาพริ้มก๊อก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นกะทันหัน ปลุกร่างเล็กสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ลลินตอบรับคนนอกห้องก่อนเดินไปย