EP11...หมาป่าจะจับลูกแมว

“แด๊ดดี้งั้นเหรอ”

ภวัตยืนเปลือยกายล่อนจ้อนสูบซิกการ์อยู่ที่ริมระเบียงห้องนอนชั้นสามของคฤหาสน์ จุดสูงสุดของเกาะกาสิโนที่เขาปกครองอยู่

“ยัยกะล่อนเอ๊ย!” เขาก้มมองป่าสุสานเก่าเบื้องล่างด้วยสายตาดุดันปนรำคาญ

รำคาญดวงตาแป๋วแหววที่มองมาอย่างไร้ความหวาดหวั่น รำคาญความกล้าหาญที่แสนปัญญาอ่อนนั่น

“กล้าดียังไงวะ!” กล้าทำผิดกฏที่ทุกคนเคารพยำเกรงอย่างหน้าซื่อตาใส กล้าเข้ามาในเขตต้องห้ามที่เจ้าของเกาะหวงแหนแสนรัก แถมยังตีหัวเขาจนเลือดอาบ ต้องเย็บถึงสี่เข็ม

“เด็กนี่เป็นใครวะ?” ผู้หญิงอวดดีที่กล้าข่วนหมาป่าผู้เหี้ยมโหดอย่างไร้ความเกรงกลัว

“ตัวเท่าลูกแมว แต่ดุชะมัด กัดเอาๆ มีเชื้อโรครึเปล่าก็ไม่รู้” พูดพลางยื่นมือแตะรอยฟันบนปลายจมูกที่โดนเธอกัดแล้วเผลอยิ้มนิดๆ ไม่รู้ตัว แต่พอนึกถึงตอนที่โดนเธอเตะผ่าหมาก...

“ฮึ่ม!!! ฉันจะฆ่าเธออออ!!!”

เจ้าของเท้าที่ทำให้เขาเจ็บจุกและปั่นป่วนในอารมณ์จนอยากจะจับเจ้าหล่อนมามัดกับเสาเตียงแล้วฟาดด้วยแส้ให้ก้นแตก

ตอนนี้เขาอยากจะล่าเธอมาลงทันฑ์ให้สาสมกับความผิดที่ก่อไว้ใจจะขาด แต่ถ้าคนอื่นๆ รู้ว่าเขาโดนผู้หญิงตัวเล็กๆ เล่นงานจนระบม เขาจะเอาหน้าไปไว้ไหน ตำแหน่งเขาไม่สั่นคลอนเหรอ

เพราะงั้น ..เขาต้องจับลูกแมวมอมแมมตัวนี้ด้วยมือของเขาเองเท่านั้น!!

“ลูกนอกสมรสงั้นเหรอ?? ยัยแสบเอ๊ย! แอบอ้างว่าเป็นลูกเรา แต่ดันไม่รู้ว่าหน้าตาเราเป็นไงเนี่ยนะ”

เขายิ้มมุมปาก สายตาเจ้าเล่ห์ร้าย เมื่อนึกถึงดวงตากลมโตแฝงความดื้อรั้นอวดดีคู่นั้น

“ระวังตัวไว้แล้วกัน ถ้าเจอกันอีกครั้ง ฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่!!”

“ทำไงดี??”

นิดนารีถามตัวเองซ้ำๆ ขณะซุกกายใต้ผ้าห่ม นอนบนเตียงนุ่มอุ่นสบาย

“แต่มันเป็นเหตุการณ์ร้ายแรงมากเลยนะ เราควรแจ้งตำรวจใช่มั้ย ..แต่ที่นี่ไม่มีกฏหมายนี่นา มีแต่กฏมาเฟีย ถ้าขืนเราบอกใคร คนก็จะรู้ว่าเราทำผิดกฏ เราอาจจะโดนไล่ออกจากเกาะตั้งแต่วันแรกที่มาที่นี่!!”

นิดนารีถอนหายใจหนักหน่วง คิดไม่ตกว่าจะทำยังไงดี ระหว่างผดุงความยุติธรรม หรือเอาตัวรอดจากเกาะนี้ให้ได้

“บอกคุณศตายุดีมั้ย ..ไม่สิ คุณศตายุอาจจะเป็นเงาของไอ้มาเฟียบ้านั่นก็ได้ ..หรือบอกคุณแม่บ้านดี แต่ใครจะรู้ล่ะ คุณแม่บ้านก็น่าสงสัยเหมือนกัน”

เธอคิดวนเวียนเรื่องนี้จนผล็อยหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว...

“โอว ฝันร้ายทั้งคืนเลย” ฝันถึงเหตุการณ์ในสวนสุสานเก่าวนไปเวียนมา ฝันเห็นผู้ชายคนนั้นไล่ล่าเธออย่างบ้าคลั่ง ฝันเห็นเขาฆ่าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“อย่าได้เจอะเจอกันอีกเลย ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน!!”

แต่ถ้าเจอกันอีก ก็จะถือว่าเป็นเวรกรรมของเธอนะนิดนารี...เธอกระโดดเข้าไปในกับดักปิศาจด้วยตัวเอง เธอพาตัวเข้าไปพัวพันกับหายนะด้วยความเต็มใจ หากชีวิตต้องเจอกับอันตรายรูปใดรูปแบบหนึ่ง มันก็คือการเลือกของเธอเอง

“เราคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอก ..แต่ทำไมรู้สึกใจคอไม่ดีเลย ..รู้สึกสังหรณ์แปลกๆ”

นิดนารีพยายามตั้งสติ บอกตัวเองว่าไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น แล้วกลับมาโฟกัสที่จุดมุ่งหมายของตัวเอง เป้าหมายที่พาเธอเดินทางมาถึงเกาะแห่งนี้

“อย่าลืมสินิดนารี ว่าเธอต้องทำอะไร อย่าให้การมาที่นี่ต้องเสียเปล่า นี่แค่วันแรกเองนะเว๊ย!”

บอกตัวเองให้ฮึกเหิมแล้วกระโดดลงจากเตียงนอน วิ่งเข้าห้องน้ำ อาบน้ำอุ่นกระตุ้นจิตวิญญาณ แต่งหน้าบางๆ ทาลิปสติกสีชมพูอ่อน ปล่อยผมยาวสลวย ดูน่ารักสดใส

“แต่งชุดไหนดีนะ วันนี้ต้องไปรายงานตัวต่อหน้านายภวัตด้วยสิ ..คุณศตายุบอกว่าให้ใส่เสื้อผ้าที่เรามั่นใจที่สุด ไม่มีกฏอะไร ..งั้น”

เธอหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาจากตู้ ตามด้วยกางเกงยีนสีเขียวใบตองตัวโปรด

“แต่งชุดเน้นวิ่งหนีสะดวกดีกว่า” เพราะงั้น รองเท้าที่เธอเลือกใส่วันนี้ก็คือ “รองเท้าสตั๊ดนี่แหละ เผื่อมีเหตุฉุกเฉิน”