สัญญารักเมียชั่วคราว : Temporary Love

หน้าลิขสิทธิ์

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​หรือ​คัด​ลอก ดัดแปลง แก้ไข ลอกเลียน ​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ ด้วยวิธีใดๆเว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​ จาก​เจ้าของ​หนังสือเป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้น  หากฝ่าฝืนจะดำเนินคดีตามกฎหมายถึงที่สุด สงวน​ลิขสิทธิ์​ตาม​พระ​ราช​บัญญัติ พ.ศ.2537

นิยายเรื่องนี้ เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด หากชื่อบุคคลและสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่องบังเอิญพ้องกับบุคคล หรือสถานที่ใด ผู้เขียนไม่มีเจตนาอ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ จึงขออภัยมา ณ ที่นี่.

ตอนที่ 1 

กานดาวดี 1-1 

กรุงเทพมหานครฯ  

         วันอาทิตย์ต้นเดือน ผู้คนพากันมาจับจ่ายใช้สอยในโอกาสที่เงินเดือนออก ส่งผลให้ห้างสรรพสินค้าที่มักจะเงียบเหงากลับมาคึกคัก และ มีชีวิตชีวาอีกหน

          ในส่วนชั้น G ลานแสดงสินค้าที่เปิดโล่งนั้นมีงานแสดงสินค้าโปรโมทรถยนต์ไฟฟ้าแบรนด์ดังจากประเทศจีน รถยนต์สีสันสดใสถูกนำมาร่วมจัดรายการด้วยกันหลายคัน ผู้คนพากันมามุงดูรถยนต์รูปร่างโฉบเฉี่ยวทันสมัย โดยเฉพาะพวกหนุ่มๆที่ชอบถ่ายรูป ทั้งรถทั้งคนไปพร้อมๆกัน

          ก็เพราะเหตุที่บรรดาสาวๆพริตตี้ร่างอ้อนแอ้น พากันมายืนสาธิตสินค้าภายใต้เสื้อผ้าที่เน้นการโชว์ส่วนสัดรัดรูป เป็นการเน้นจุดขายที่มากกว่าแค่รถยนต์นั่นเอง..

          แต่จะว่าพวกเธอก็ไม่ได้ เพราะการตลาดในสมัยนี้ ใช่ว่าผลิตภัณฑ์ที่ดีเพียงอย่างเดียว จะสามารถเรียกความสนใจจากลูกค้าได้ กลุ่มลูกค้าวัยหนุ่มฉกรรจ์จึงอดที่จะจ้องกันตาเป็นมันกับเรือนร่างเซ็กซี่เหล่านั้นไม่ได้ 

          เสียงเพลงผสมกับเสียงใสๆของพริตตี้สาวที่คอยแนะนำรถรุ่นต่างๆ รอยยิ้มหวานๆ ผนวกกับแววตาเชื้อเชิญ ทำให้ลูกค้าหลายคน ‘โดนตก’ ไปเรียบร้อย บางทีกว่าจะรู้ตัว ก็ถูกลากเข้าไปนั่งทำสัญญาซื้อขายรถยนต์เสียแล้ว

          ‘กานดาวดี’ หรือ แคนดี้ หนึ่งในจำนวนพริตตี้หลายสิบคนที่คอยยืนประจำบูธ รถยนต์ไฟฟ้าแบรนด์ใหม่ มีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย  วันนี้แคนดี้ยืนโฟนเรียกอยู่เกือบชั่วโมง ก็ยังไม่มีลูกค้าคนใดมีทีท่าว่าจะเข้ามาจับจองรถ ผิดกับพริตตี้รุ่นน้องที่เพิ่งจะเข้ามาทำงาน เพียงชายตานิด พูดคะๆขาๆหน่อย ลูกค้าโดยเฉพาะหนุ่มๆก็เข้ามาสอบถามรายละเอียดการจองถึงสี่ห้าราย..

          ..เราพูดลูกค้าไม่สนใจจะจองสักราย มันต้องมีอะไรผิดปรกติสักอย่างแล้ว..

          กานดาวดีคิดพลางถอดสายไมค์ออก และขอเวลานอกไปเข้าห้องน้ำ ต้องปรับอารมณ์และสีหน้าสักหน่อย เพราะหล่อนเริ่มจะรู้สึกหงุดหงิดจากบรรยากาศรอบๆตัว

          เพราะคนที่พาลูกค้าไปถึงขั้นทำสัญญาซื้อขาย รู้กันอยู่ว่าจะได้เปอร์เซ็นต์จากการขายไปด้วย    

          หญิงสาววัยสามสิบเดินไปเข้าห้องน้ำภายในห้าง ระหว่างที่ทำธุระอยู่ ก็ได้ยินเสียงคนพูดอยู่ด้านนอก คาดว่าน่าจะเป็นลูกค้าของทางห้าง มันคงจะดีถ้าเป็นการพูดคุยกันตามปรกติ  ไม่ได้กล่าวพาดพิงถึงเธอแบบนี้..

          “ชั้นว่านะ ป้าพริตตี้คนนั้นแกดูไม่เข้ากับธีมงานเลย  แกน่าจะไปโฟนขายพวกผ้าอ้อม หรือ ของใช้เด็กอ่อนอะไรพวกนี้มากกว่าเนอะเธอ..”

          “อืมม์ นางดูแก่กว่าใครเพื่อนเลย บุคลิกไม่เหมาะกับสินค้าเทคโนโลยีอย่างรถไฟฟ้าเลยจริงๆ ไม่รู้เอเจนซี่เขาพิจารณาจากอะไรนะ เห็นแล้วขัดตาจริงๆ”

          “แต่จะว่าไป นางก็ยังดูสวยนะ ฉันเห็นผิวแบบนี้พวกฝรั่งชอบกัน”

          “สวยอะไรยะ ถ้ายัยนั่นสวย ฉันก็นางสาวไทยแล้วแก”

          พูดจบแล้วก็พากันหัวเราะชอบใจ 

          ได้ยินแล้ว..กานดาวดีแน่ใจว่า คนที่ถูกกล่าวถึงต้องเป็นตัวเองแน่ๆ หล่อนรู้สึกทั้งโกรธทั้งอาย หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว ถึงขั้นยังไม่กล้าออกไปเผชิญหน้าเจ้าของเสียงวิพากย์วิจารณ์เธอจนยับเยินแบบนั้น..หญิงสาวอดทนรอจนเสียงเงียบ เธอจึงค่อยๆแง้มประตูออกไปด้านนอก..

          มองพิจารณาตัวเองอยู่ที่หน้ากระจก กานดาวดี อดไม่ได้ที่จะคิดตามสิ่งที่ได้ยินเมื่อสักครู่นี้ 

          จริงหรือ..ที่เธอแก่เกินไปสำหรับอาชีพนี้..       กานดาวดีจำได้ว่า ตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลายเมื่อสิบสองปีที่แล้ว เธอก็เข้าสู่วงการพนักงานขายเรื่อยมา ด้วยความที่มีความเชี่ยวชาญในการสาธิตสินค้า ไม่ว่าจะเป็นผลิตภัณฑ์ใดก็ตาม กานดาวดีเคยทำได้ดีไม่มีข้อบกพร่อง

          ..จาก สาวน้อยจากที่ราบสูง มาเป็น พี.ซี.ตัวเล็กๆที่แฝงตัวอยู่ในห้างสรรพสินค้าแทบจะทั่วกรุงเทพฯ จากประสบการณ์การขายที่เพิ่มขึ้น หล่อนเริ่มเบนสายมาเป็นพริตตี้แม้จะต้องเปลืองตัวในบางครั้ง  ก็เพื่อค่าตอบแทนที่มากเดิม

          เพราะรายจ่ายของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวเพิ่มมากขึ้น นอกจากพ่อและแม่ที่ต่างจังหวัดที่ต้องส่งเสียค่าอุปการะทุกเดือน กานดาวดียังมีลูกสาวตัวน้อยวัยหกขวบเป็นยอดดวงใจอีกหนึ่งคน แกมีชื่อว่า ลูกตาล หรือ เด็กหญิง ลภัสสรณ์  ยิ่งลูกโตรายจ่ายก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว กานดาวดีทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ยิ่งรับงานมาก เธอยิ่งทำงานเก่งขึ้น เมื่อเชี่ยวชาญขึ้น รายได้ยิ่งทวีคูณ

          สิบปีผ่านไป..เวลาผ่านไปราวกับติดปีก กานดาวดี เริ่มเห็นความหย่อยคล้อยของใบหน้า ผิวกายกร้านขึ้นไม่นุ่มนวลเหมือนตอนยังอยู่ในวัยสะพรั่ง  ยอมรับว่าปีนี้ร่างกายของตนเองเปลี่ยนไปไม่น้อยเลย อาจเป็นเพราะความรีบเร่งของชีวิตประจำวัน เข้านอนดึก ตื่นสาย กินน้ำน้อย บางครั้งก็ออกสังสรรค์กับเพื่อนฝูงตามประสาคนเหงา ทำให้ความงามที่เคยมี ถูกลดทอนไปกว่าครึ่ง

          ไม่เป็นไรหรอกคนเราแก้ไขกันได้..เธอคิดและจะตั้งใจจะดูแลตัวเองนับจากนี้ ด้วยการเว้นแอลกอฮอล์สักพัก และทำตัวให้สดใสขึ้นภายในเร็ววัน

          หญิงสาวหยิบลิปสติกขึ้นมาเติม และ ทิ้งขยะอารมณ์ต่างๆลงโถชักโครกไป รับออกไปทำงานที่ค้างต่อให้เสร็จ เธอมีหน้าที่โฟนขายอีกสองรอบ จากนั้นก็จะได้รับค่าแรงจากเอเจนซี่เป็นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว เธอจะต้องตั้งใจทำงานนี้ให้จบ แม้จะถูกวิจารณ์จากลูกค้าว่าบุคลิกไม่เหมาะสมกับงานเลยก็ตาม..

          “หนอยแน่ะ ถ้าเจอฉันสวยอย่างเมื่อก่อน แล้วหล่อนจะตาค้างนะ นังชะนี!”

          เลิกงานแล้ว...

          ..เย็นวันนั้น หญิงสาวกลับบ้านไปท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาอย่างหนัก  จำนวนรถที่แน่นหนาหลังเวลาเลิกงาน ส่งผลให้การจราจรเกือบทั้งเมืองเข้าสู่สภาวะอัมพาต รถติดแหงกนานนับชั่วโมง กลิ่นน้ำเน่าในท่อที่เอ่อท้นออกมาบนพื้นถนนเล็ดลอดส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง เข้ามาตามช่องแอร์ในรถโดยสารปรับอากาศ

          สภาพแออัดของเมืองใหญ่เช่นนี้ เป็นสิ่งที่หญิงสาวต้องทนต่อสู้มาหลายปี เพราะเธอเป็นเสาหลักของครอบครัว ..ไม่มีสามีคอยช่วยเหลือเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ..พ่อของลูกได้ตายจากเธอไปหลายปีแล้ว นับตั้งแต่เธอรู้ว่าเขามีสัมพันธ์สวาทกับหญิงสาวในโรงงานเดียวกัน

          สายฝนที่กระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ภาพถนนตรงหน้าพร่าเลือน แคนดี้เริ่มหิว ง่วง เพราะความเหน็ดเหนื่อยเกือบตลอดวัน

          ‘ติ๊ง!’

          เสียงเตือนข้อความจากไลน์ ทำให้เธอต้องหยิบมือถือขึ้นมาสไลด์หน้าจอเพื่อเปิดอ่าน เป็นข้อความจาก บัวแก้ว หัวหน้างานของเธอนั่นเอง..

          “แคนดี้ พรุ่งนี้เข้ามาหาพี่ที่บริษัทก่อนเที่ยงนะคะ มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”

          กานดาวดีอดสงสัยไม่ได้ว่า พี่แก้วมีเรื่องอะไร ปกติจะส่งงานมาในไลน์แล้วนัดวันให้หล่อนไปทำตามหน้าที่เท่านั้น แต่หล่อนก็ได้แต่ส่งสติกเกอร์คำว่าโอเค ตอบกลับไป

          เอาไว้ค่อยถามพรุ่งนี้ดีกว่า..แคนดี้คิดในใจและนั่งเหม่อมองไปยังแสงไฟของรถที่ติดอยู่ด้วยกันคล้ายดังเพื่อนร่วมทาง..