กลภูริช (ซีรีส์บ้านไร่ / ภูริช VS ปลายพรรษา)

“ผู้หญิงคนนั้นกลับไปหรือยัง” เสียงทุ้มห้าวดังขึ้น ทว่าเจ้าของคำถามยังทอดสายตาคมมองออกไปเบื้องหน้า คล้ายไม่มีจุดโฟกัส แต่ผู้ที่เป็นเสมือนมือขวา เพราะทำงานด้วยกันมานานหลายปี รู้ดีว่าคนเป็นเจ้านายมองไปที่จุดใด

เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่กว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ยังยืนนิ่งกอดอกกว้างรอฟังคำตอบที่ถามออกไป คือภูริช นายใหญ่แห่งไร่ภูวนา ไร่ชาใหญ่อันดับต้นของจังหวัด ครอบคลุมพื้นที่นับพันไร่ นอกจากไร่ชา ก็ยังมีฟาร์มแกะ ไร่ส้ม ไร่ผลไม้ ดอกไม้ และพืชผักเมืองหนาว ส่งขายทั้งในประเทศและส่งออกไปยังต่างประเทศ นอกจากนี้ยังมีธุรกิจอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร รีสอร์ต ที่อยู่ในความดูแลของครอบครัวอีกด้วย

เจ้าของไร่ภูวนาที่มีอำนาจสูงสุดคือคุณย่าเพ็ญแข เป็นผู้ที่บุกเบิกสร้างมากับคุณปู่สมิง ตั้งแต่เมื่อห้าสิบปีกว่าปีก่อน จนถึงปัจจุบันได้ส่งต่อให้กับหลานชายทั้งสองคนคือ ภูริช พี่ชายคนโตและหัสดิน น้องชายคนเล็กช่วยกันบริหารจัดการ

ภูริช มีหน้าที่ดูแลงานไร่เป็นหลัก ส่วนหัสดินหรือนายน้อยช่วยงานในไร่บางส่วน เพราะหน้าที่หลักของหัสดินจะรับผิดชอบงานของร้านอาหารและรีสอร์ตที่ตั้งอยู่ในตัวเมืองมากกว่า จึงไม่ค่อยอยู่ประจำที่ไร่เหมือนคนเป็นพี่ชาย

“ยังครับพ่อเลี้ยง เหมือนว่าวันนี้เธอจะอยู่ทานมื้อเที่ยงกับคุณย่านะครับ” คำตอบที่รอคอยมีผลให้ดวงตาคู่คมดุคล้ายเจิดจ้าขึ้น ชายหนุ่มละสายตาจากทิวเขาสลับซับซ้อน ใบหน้าคมคายหล่อเหลาที่สาวน้อยสาวใหญ่ทั้งจังหวัดเก็บเอาไปฝัน หันกลับมามองหน้าผู้จัดการไร่ที่ทำงานอยู่ด้วยกันมานาน

“คุณย่าชวน?”

“พ่อเลี้ยงจะรู้จักคุณย่ามากกว่าผมนะครับ” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจแรง ๆ เมื่อคิดตามนั้น คิ้วเข้มที่พาดยาวอยู่เหนือดวงตาสีสนิมยังคงชนกันอย่างไม่สบอารมณ์

เขารู้ดีเลยแหละ และรู้ด้วยว่าตอนนี้ย่าเขากำลังจะทำอะไร?

“แล้วนั่นจะไปไหนครับ” นิรุตเรียกถามคนเป็นนาย เมื่ออยู่ ๆ ร่างสูงก็ก้าวพรวดเฉียดตัวเขาออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าตัวอยู่ในอารมณ์ไหน

เสียงสตาร์ทรถและกระชากออกไปในเวลาเพียงเสี้ยวนาทีนั้น ทำให้ชายหนุ่มผู้เป็นมือขวาได้แต่ภาวนากับเจ้าที่เจ้าทางแห่งไร่ภูวนาช่วยดลจิตดลใจ ผู้หญิงคนนั้นที่นายถามถึงให้รีบกลับไร่ตัวเองไป ก่อนพายุลูกใหญ่จะถล่มลงที่เรือนใหญ่ของคุณย่าเพ็ญแข

“อ้าว ตาภู ไหนว่าเข้าไร่ไปดูงานด่วน” ร่างสูงที่ก้าวพลาดเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ขัดกับความหล่อเหลาที่เจ้าตัวมี ทำให้มือบางที่กำลังจะตักอาหารตรงหน้าให้ผู้สูงวัยเจ้าของบ้านชะงักไป

“เสร็จแล้วครับ” น้ำเสียงที่ตอบผู้มีพระคุณอ่อนลง ถึงไม่พอใจใคร หรือโมโหขนาดไหน แต่กับคนเป็นย่า ชายหนุ่มมักอ่อนโยนเสมอ

“มาทานข้าวเที่ยงด้วยกันสิลูก หนูปลายทำแกงแคไก่บ้านมาให้ อร่อยมาก” ชายหนุ่มยังยืนเป็นยักษ์ปักหลั่นข้างคุณย่า ดวงตาสีนิลเข้มคมจ้องมาที่เธอด้วยประกายกร้าว ยิ่งได้ยินชื่อเมนูอาหารที่ผู้สูงวัยพูดบอก ทั้งดวงตาและสีหน้าของเขายิ่งทวีความกรุ่นโกรธ

“ย่าฉันมีโรคประจำตัวอยู่ ไก่ที่เธอใส่ลงไปในแกงนี่ มันเป็นหนึ่งในอาหารที่คุณหมอสั่งงด คราวหน้าไม่ต้องหิ้วอะไรมา ที่นี่มีคนเตรียมอาหารไว้ให้คุณย่าอยู่แล้ว” ชายหนุ่มต่อว่าแขกของคุณย่าอย่างไม่ไว้หน้า

“ปลายขอโทษค่ะ ปลายไม่รู้จริง ๆ” หญิงสาวหน้าจ๋อยลง ดูน่าสงสาร แต่สำหรับภูริชนั้น เขาคิดว่าเธอเสแสร้ง ผู้หญิงคนนี้แสดงเก่ง มารยาไม่ต่างจาก ...

ชายหนุ่มสะบัดหัว ไม่อยากคิดต่อ แต่ขอจัดการให้แขกคนโปรดของคุณย่ารู้สึกรู้สากับการกระทำของตนก่อน

“ต่อไปก็รู้ไว้ซะ” ภูริชกำลังจะเอ่ยปากไล่ให้อีกฝ่ายกลับไร่ตัวเองไป เสียงของคุณย่ากลับขัดขึ้นมาก่อน

“ภู อย่าเสียมารยาทกับน้อง หนูปลายอุตส่าห์มีน้ำใจทำมาให้ย่า ย่าทานแค่นิด ๆ หน่อย ๆ โรคมันคงไม่กำเริบหรอกลูก”

“คุณหมอกำชับมา ผมก็ต้องทำตามอย่างเคร่งครัด เพื่อตัวคุณย่าเองนะครับ ถ้าการที่ต้องรักษาน้ำใจใคร แล้วทำให้ตัวคุณย่าต้องลำบาก ผมไม่เห็นด้วย”

“คิดอย่างนั้นมันก็ไม่ถูกนัก สำหรับย่าแล้ว ร่างกายคนเรามันก็แค่ภายนอก เสื่อมไปตามสภาพตามวัย สุดท้ายรักษาไว้ให้ดียังไงมันก็ตายอยู่ดี แต่ความสุขทางใจที่ย่ามีในตอนนี้ มันจะอยู่กับย่าตลอดไป ถึงแม้ว่าย่าจะตายไปแล้วก็ตาม”

“คุณย่าครับ”

“โมโหหิวใช่ไหมเรา มากินข้าวกับย่าเร็ว แม่น้อมตักข้าวให้ตาภูด้วย แล้วนี่ธารกลับมาจากบ้านตาดินหรือยังแม่น้อม”

“ยังเลยค่ะคุณท่าน เดี๋ยวตักข้าวเสร็จ น้อมไปตามมาให้นะคะ”

“ดี กินด้วยกันหลาย ๆ คน อร่อยดี”

“ไม่ต้องตักของผมนะแม่น้อม ผมจะไปกินที่โรงอาหาร” ภูริชถอนใจทั้งที่ยังโมโหโกรธกรุ่น แต่เพราะย่ายังให้ท้ายผู้หญิงคนนั้นอยู่อย่างนี้ ไม่มีประโยชน์ที่เขาจะอยู่ต่อ จึงบอกปัดคำชวนแล้วหันหลังเดินดุ่มออกจากบ้านไปรวดเร็วเหมือนตอนเข้ามา ความตั้งใจที่จะมาขัดขวางผู้หญิงคนนั้นเป็นอันต้องพับลง เพราะไม่อยากเถียงกับคนเป็นย่า ชายหนุ่มทิ้งสายตาแข็งกร้าวก่อนก้าวออกไป ปลายพรรษาถอนหายใจ ดวงหน้างามหม่นลงจนประมุขของไร่สงสาร

“อย่าไปถือสาพี่ภูเลยนะหนูปลาย ถึงพี่เขาจะปากร้ายไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร”

“ปลายเข้าใจค่ะคุณย่า”

“เรามาทานข้าวกันต่อดีกว่า”

“คุณย่าทานปลานี่ดีกว่าค่ะ อันนี้ปลายก็ทำสุดฝีมือเหมือนกัน” มือบางตักผัดปลาช่อนขึ้นฉ่าย แทนแกงแคที่ตนตั้งใจทำสุดฝีมือ แค่หวังว่าคนที่ชอบเมนูนี้จะมีความสุขกับมื้ออาหารที่เธอทำเผื่อมาให้ แต่เธอคงคิดผิด และคงตั้งความหวังสูงเกินไปจริง ๆ นอกจากจะไม่ยอมแตะอาหารแล้ว หน้าเธอเขายังไม่อยากมองเลย

ภูริชเดินย่ำโครมออกมาหน้าบ้าน ตั้งใจจะกลับเข้าไร่คืน ทว่าร่างเล็กที่วิ่งพรวดออกมาจากอีกมุมของบ้าน ทำให้เขาต้องเบรกตัวเองไว้ไม่ให้ชนอีกฝ่ายล้มกลิ้งลงไปวัดพื้น

“ธาร จะรีบไปไหนน่ะเรา” ชายหนุ่มมองดวงหน้าเรียวสวยที่แดงเรื่อผิดปกติของธารธารา น้องสาวต่างสายเลือดที่ประมุขของไร่รับอุปการะมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งตัวเขาเองก็รักและเอ็นดูเด็กสาวเสมือนน้องสาวแท้ ๆ

“เปล่าค่ะ แล้วพี่ภูล่ะคะจะรีบไปไหน?”

“เข้าไร่ แล้วเราล่ะ พี่ถามยังไม่ตอบเลย”

“ป้าน้อมบอกว่าพี่ปลายมา ธารอยากเจอพี่ปลายค่ะ กลัวพี่ปลายกลับก่อนเลยจะรีบไปหานี่แหละค่ะ” เพราะอาณาเขตของไร่ติดกัน ธารธารากับปลายพรรษาจึงรู้จักและสนิทกันตามประสาเพื่อนบ้านที่มีสัมพันธ์ที่ดีมายาวนาน คงมีภูริชคนเดียวที่เป็นข้อยกเว้น

“ไปหาทำไม” เสียงแข็ง ๆ ถามกลับมา อารมณ์กรุ่นโกรธที่ยังไม่จาง ถูกจุดขึ้นมาใหม่ แค่ได้ยินชื่อผู้หญิงคนนั้น

“ธารอยากไปดูกุหลาบที่ไร่พี่ปลายค่ะ วันก่อนธารเห็นพี่ปลายไลฟ์ขาย มีแต่ต้นสวย ๆ เลยว่าจะลองเอาไปปล่อยขายที่ ม.ดูบ้าง ใกล้วาเลนไทน์ น่าจะขายดี”

“ธารร้อนเงินเหรอ”

“คะ อ๋อ เปล่าค่ะ”

“ถ้าเงินไม่พอ ให้บอกพี่ ไม่ต้องลำบากทำอะไรทั้งนั้น เรื่องที่จะรับต้นกุหลาบจากผู้หญิงคนนั้นไปขายก็เลิกคิดได้เลย พี่ไม่อนุญาต งานในไร่เราเยอะแยะ ถ้าธารอยากได้เงิน ไปทำตรงไหนพี่ก็จ่ายให้”

“เมื่อไรพี่ภูจะเลิกอคติกับพี่ปลายสักทีคะ” เด็กสาวตัดสินใจถาม เมื่อสัมผัสถึงความโกรธขึ้งทุกครั้งที่เอ่ยถึงชื่อของปลายพรรษา

“เมื่อตายมั้ง จำที่พี่สั่งไว้ก็พอ เข้าใจมั้ย”

“แต่!”

“ธาร เดี๋ยวนี้คำบอกคำสอนพี่มันไม่มีความหมายเลยหรือไง?”

“เปล่าค่ะ ถ้าอย่างนั้นธารไม่ไปดูกุหลาบแล้วก็ได้ แต่ขอไปหาพี่ปลายหน่อยได้มั้ยคะ” เด็กสาวยังพยายามอ้อนวอนผู้เป็นพี่ชาย เมื่อเห็นสีหน้ายุ่งเหยิง เธอก็ได้แต่ถอนหายใจ

ทั้งภูริชและหัสดิน สองพี่น้องนี่เวลาโมโหเหมือนกันไม่มีผิด เธอเห็นชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ คิ้วเข้มยังเป็นปมไม่หาย แต่กระนั้นก็พยักหน้าอนุญาต ทำให้ธารธารายิ้มร่า

“งั้นธารขอตัวนะคะ” ธารธารารีบชิ่งออกมาทันที คนเป็นพี่ได้แต่มองตามร่างบางที่วิ่งหายไปทันทีด้วยความเริงร่า ทว่าเขากลับขัดใจ ดูเหมือนว่าเป็นเขาคนเดียวที่หงุดหงิด ไม่สบอารมณ์กับการมาที่ไร่ภูวนาของผู้หญิงคนนั้น