LOGIN“เครื่องต่อรองแบบไหนเหรอครับ พี่? เราไปขอหุ้นใหญ่ในท่าเรือใหม่นั้นโดยตรงได้เลยเหรอครับ?” ผมถามเพื่อขอคำชี้แนะเรื่องการลงมือจากผู้เชี่ยวชาญ“ไม่ใช่แค่หุ้นลอยๆ ที่ถูกปั่นหรือบิดเบือนได้ง่ายนะ บัญญัติ นายต้องเสนอความร่วมมือแบบสร้าง ใช้ประโยชน์แล้วโอนคืน บริษัทอรุณใหม่ จำกัดจะเป็นผู้สร้างเขตโลจิสติกส์ครบวงจรบนที่ดินของนายเอง แล้วค่อยให้รัฐบาลกลางเช่าสิ่งอำนวยความสะดวกนั้นจากบริษัทของเรา” พี่ยอดทองอธิบายแผนธุรกิจระดับสูงให้พวกเราฟัง“รูปแบบความร่วมมือระยะยาวแบบนั้นจะทำให้บริษัทอรุณใหม่ จำกัดสามารถผูกขาดกระแสสินค้าทั้งหมดในท่าเรือนานาชาติแห่งใหม่นั้นได้ บริษัทขนส่งสินค้าของเราจะกลายเป็นยักษ์ใหญ่ด้านโลจิสติกส์อย่างเป็นทางการที่ไม่มีใครเทียบได้ในทั่วทั้งทวีปเอเชีย” ลลิตาเสริม พลางบีบแขนผมแน่นเพื่อกลั้นความดีใจที่เอ่อล้นออกมาอย่างมหาศาลแผนขยายธุรกิจขนาดยักษ์นั้นปรากฏขึ้นในหัวของผมอย่างละเอียดทันที วิกฤตการยักยอกเงินหลายพันล้านที่เคยทำให้เราสองคนปวดหัวเมื่อช่วงบ่าย ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนก้อนกรวดเล็กๆ เท่านั้น“นี่มันคือปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ในช่วงเวลาวิกฤตที่สุดแบบนี้ บุญจากความดีของพ่
“ที่คุณสุริยะบอกว่าทำความดีครั้งใหญ่นี่หมายถึงอะไรเหรอครับ? พ่อผมถึงจะทำบุญให้ปอเนาะของคุณสุริยะเป็นประจำก็จริง แต่ผมว่าไม่น่าจะถึงขั้นกลายเป็นข่าวใหญ่ขนาดนี้นะครับ” ผมถามพลางโน้มตัวไปข้างหน้าเข้าหาโต๊ะคุณสุริยะค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อสูทสีขาวของเขา ชายชราหยิบแฟ้มสีน้ำตาลใบหนึ่งออกมา สภาพดูค่อนข้างเก่าไปตามกาลเวลา เขาวางแฟ้มหนานั้นลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าพวกเรา“สิบสามปีก่อน พ่อของเธอแอบซื้อที่ดินว่างเปล่าผืนหนึ่งในเขตตอนเหนือชานกรุงจาการ์ตา เขาซื้อโดยใช้ชื่อมูลนิธิปอเนาะของฉันเป็นเกราะคุ้มกันทางกฎหมาย” คุณสุริยะเล่า พลางตบแฟ้มเก่านั้นเบาๆ “ทำไมคุณนเรศถึงต้องซ่อนทรัพย์สินส่วนตัวของตัวเองอย่างซับซ้อน โดยใช้ชื่อปอเนาะของคุณสุริยะด้วยครับ?” คุณจักรีถามอย่างจับพิรุธ สายตาจ้องเอกสารสำคัญบนโต๊ะอย่างเฉียบคม“คุณนเรศผู้ล่วงลับรู้ดีว่า คุณนายอารยาและกลุ่มไพโรจน์เริ่มตามกลิ่นทรัพย์สินของเขาอย่างหนัก เขาปกป้องที่ดินผืนนี้ไว้ เพื่อให้วันหนึ่งมันกลายเป็นทุนให้ลูกแท้ๆ ของเขาลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง ซึ่งก็คือเธอ บัญญัติ”“บ้าไปแล้ว! งั้นหมายความว่าที่ดินผืนนั้นตอนนี้ยังว่างเปล่า และไ
ถนนในเมืองหลวงช่วงเย็นวันนี้ค่อนข้างโล่งตลอดเส้นทางที่พวกเรามาถึงย่านบ้านพักหรูในจาการ์ตาใต้ รถของพวกเราจอดตรงหน้าประตูรั้วเหล็กสูงสีดำพอดี เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบเปิดประตูให้ทันทีหลังจำหน้าผมได้จากกระจกหน้าต่างที่เปิดอยู่คุณจักรีดูเหมือนจะรออยู่ในห้องรับแขกหลักของคฤหาสน์หลังงามของเขาแล้ว ชายสวมแว่นคนนั้นนั่งสบายๆ พลางชงชาอุ่นอยู่บนโต๊ะกระจก"สวัสดีตอนเย็น บัญญัติ ลลิตา เชิญนั่งก่อนครับ ผมเตรียมชาอุ่นๆ ไว้ให้พวกคุณสองคนแล้ว" คุณจักรีทักทาย พร้อมเชิญให้พวกเรานั่งบนโซฟานุ่ม"ขอบคุณที่สละเวลาให้พวกเราเย็นนี้ครับ คุณจักรี พวกเรามาเพื่อคุยต่อเรื่องสำคัญจากโทรศัพท์ตอนเที่ยงครับ" ผมตอบ พร้อมเปิดประเด็นสำคัญทันที"คดียักยอกเงินผ่านธุรกรรมอะไหล่ปลอมเป็นเรื่องที่สร้างความเสียหายมากจริงๆ มณี ศุภกร และนภาคงอธิบายสมมติฐานเบื้องต้นให้ฟังที่ออฟฟิศคุณเมื่อกี้แล้วใช่ไหม?" ชายอาวุโสถาม พลางวางถ้วยชาลง"ใช่ค่ะ ศุภกรกับนภาพบว่ามีการแบ่งยอดธุรกรรมออกเป็นหลายรายการต่อเนื่องกันในช่วงพักกลางวัน มณีก็ตรวจเจอร่องรอยไอพีแอดเดรสจากนอกบริษัทที่แฮ็กบัญชีผู้จัดการฝ่ายโลจิสติกส์ค่ะ" ลลิตาอธิบายสิ่งที่พบเ
ผมกับลลิตามองหน้ากันเมื่อเห็นฉากโรแมนติกของหนุ่มสาวคู่นั้น พลันรอยยิ้มโล่งใจก็ปรากฏชัดบนใบหน้าของว่าที่เจ้าสาวของผมความรักของวัยรุ่นมักเต็มไปด้วยอารมณ์วูบวาบชั่วขณะเสมอ แต่การมาปรากฏตัวของอนันท์ที่นี่พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีความรับผิดชอบสูงมากในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง“เอาล่ะ งั้นปัญหาทั้งหมดนี้เราถือว่าจบลงวันนี้เลยก็แล้วกัน พวกเธอสองคนต้องเรียนรู้ที่จะซื่อสัตย์ต่อกันมากขึ้น จะได้ไม่เกิดเรื่องระแวงกันแบบนี้อีก” ผมเอ่ยเตือน พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ “รับทราบครับ พี่บัญญัติ ผมสัญญาว่าตั้งแต่พรุ่งนี้จะเปิดเผยเรื่องกิจกรรมในมหาวิทยาลัยประจำวันกับดาราให้มากขึ้นครับ” อนันท์ตอบ พลางพยักหน้าอย่างสุภาพขณะมองผม“เพื่อเป็นการลงโทษ เธอต้องเลี้ยงเครื่องดื่มทั้งหมดบนโต๊ะนี้นะ อนันท์” ลลิตาแซวเพื่อสลายความตึงเครียดทั้งหมด“ได้แน่นอนครับ พี่ลลิตา ถือซะว่านี่เป็นเงินสงบศึกจากผมให้ครอบครัวนบินดร์ครับ” ชายหนุ่มหัวเราะ พลางโบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟในที่สุดเครื่องดื่มที่เราสั่งก็มาถึง โดยพนักงานคาเฟ่นำมาเสิร์ฟบนถาดไม้ บรรยากาศตึงเครียดที่โต๊ะของเราหายไปอย่างเป็นทางการและถูกแทนที่ด้วยการพูดคุยสบา
“แบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้แล้วนะ การที่เขาใช้อารมณ์ใส่ตอนถูกถามดีๆ แบบนั้น แปลว่าต้องมีอะไรบางอย่างที่เขาซ่อนอยู่แน่” ผมพูดขึ้นมาทันที พลางกำหมัดบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว“อย่าเพิ่งรีบกล่าวหาแบบนั้นสิ บัญญัติ เป็นไปได้มากว่าผู้หญิงคนนั้นอาจเป็นแค่เพื่อนร่วมกลุ่มจริงๆ แล้วบังเอิญขอติดรถกลับทางเดียวกันก็ได้” ลลิตารีบห้าม พยายามมองอย่างเป็นกลางเพื่อทำให้บรรยากาศสงบลง“ติดรถกลับทางเดียวกันแล้วทำไมต้องเกาะแน่นขนาดนั้นเหมือนแสตมป์ติดซองล่ะ? เดี๋ยวนี้อนันท์ก็หวงมือถือมาก เวลาขอยืมดูแค่แกลเลอรีรูปยังไม่ค่อยให้เลย”เด็กสาวแสนน่ารักที่ปกติคุ้นเคยกับการใช้ตรรกะทางคณิตศาสตร์คิดทุกอย่าง ตอนนี้กลับต้องปวดหัวกับความซับซ้อนของความหึงหวง ความไม่มั่นใจปรากฏชัดในดวงตาที่เริ่มมีน้ำคลอ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ความรู้สึกหึงแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดามากสำหรับผู้หญิงวัยอย่างเธอ“เดี๋ยวพี่จะลองสืบประวัติรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นผ่านคนรู้จักในมหาวิทยาลัยให้ เธออย่าเพิ่งวู่วามไปบอกเลิกก่อน จนกว่าเราจะมีหลักฐานที่แน่ชัดพอนะ” ลลิตาแนะนำด้วยทางออกที่ดูเป็นผู้ใหญ่มาก“เดี๋ยวพี่จะไปหาเจ้าเด็กนั่นถึงที่รวมตัวในอู่ของเขาพรุ่งนี้เที่ยงเ
ผมกระแทกสวนขึ้นจากด้านล่างอย่างแรง ประจวบเหมาะพอดีกับจังหวะที่สะโพกของเธอกดลงมาจากด้านบน การปะทะกันเต็มแรงครั้งนี้ทำให้ผนังความเป็นหญิงของเธอกระตุกบีบรัดตัวตนของผมอย่างรุนแรงการปลดปล่อยระลอกแรกของผมระเบิดออกมาอย่างหนักหน่วง ของเหลวร้อนผ่าวของผมพุ่งทะลักออกมา ไหลอาบไปทั่วผนังด้านในของเธอ ลลิตากรีดร้องเสียงดัง โยนศีรษะไปด้านหลังเพื่อรับแรงปะทุถาโถมนั้นการกระตุกอย่างรุนแรงจากภายในของเธอกระตุ้นเส้นประสาทของผมให้ตอบสนองอย่างบ้าคลั่ง ของเหลวเข้มข้นที่เหลืออยู่ของผมพุ่งทะลักออกมาอีกครั้งเป็นรอบที่สอง โดยไม่ปล่อยให้มีช่องว่างให้หายใจแม้แต่น้อยการปลดปล่อยซ้ำสองครั้งนี้ทำให้ท้องน้อยของผมว่างเปล่าจนหมดสิ้น ร่างกายของผมเกร็งแข็ง ฝืนรับระลอกความสุขยาวนานที่กวาดผ่านกระดูกสันหลัง ผมขยับสะโพกกระแทกขึ้นอีกสองครั้งติดกัน เพียงเพื่อปลดปล่อยหยดสุดท้ายที่เหลืออยู่ให้หมดเราสองคนทรุดตัวกอดกันอย่างอ่อนแรงทันที หอบหายใจสะเปะสะปะจนแทบไม่เป็นจังหวะ หน้าอกของเราแนบชิดกันแน่น ซึมซับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้***รถปฏิบัติการสีดำแล่นตัดผ่านถนนในเมืองหลวง มุ่งหน้าไปยังคาเฟ่ประจำของดารา ระยะทาง
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี