Mag-log inShare
บทที่ 120
Pinakabagong kabanata
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 428
ผมเปิดหน้าจอแล็ปท็อปบนโต๊ะทำงานทันที มือของผมพิมพ์รหัสลับเป็นแถวยาวอย่างคล่องแคล่ว เพื่อเข้าไปยังฟอรัมมืดบนอินเทอร์เน็ต"คืนนี้ผมต้องการทีมที่ทำงานได้แบบไร้ร่องรอย" ผมพิมพ์ลงในช่องข้อความของฟอรัมรับจ้างนั้นคนกลางคนหนึ่งตอบข้อความของผมกลับมาภายในไม่กี่วินาที พร้อมตั้งราคาหลายร้อยล้าน ผมไม่สนใจตัวเลขนั้นเลย และโอนเงินมัดจำเข้าบัญชีนิรนามของพวกเขาทันทีผมเพิ่งจ้างทีมแฮกเกอร์มืออาชีพอิสระ เพื่อขุดข้อมูลลับเกี่ยวกับบริษัทนอมินีของไพโรจน์เสียงลูกบิดประตูที่ถูกดึงเบาๆ ทำให้สมาธิของผมหลุดจากหน้าจอแล็ปท็อป ลลิตาเดินเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมถือกาแฟดำร้อนหนึ่งแก้ว กลิ่นกาแฟชงเข้มจัดลอยอบอวลไปทั่วมุมห้องทันที"นายดื่มก่อนนะ บัญญัติ หน้านายดูเหนื่อยมากแล้ว" ลลิตาพูดพลางวางแก้วกาแฟไว้ทางขวาของแล็ปท็อปผมพอดี"ขอบใจนะ ลลิตา แล้วคุณเองทำไมป่านนี้ยังไม่นอนอีก?" ผมถามพลางจิบกาแฟขมๆ นั้นเล็กน้อย"ฉันจะนอนหลับสบายได้ยังไง ในเมื่อบริษัทของพ่อนายกำลังถูกพ่อแท้ๆ ของฉันทำลายอยู่แบบนี้?" ลลิตาดึงเก้าอี้รับแขกมานั่งตรงข้ามโต๊ะของผมพอดี แววตาสีน้ำตาลของเธอดูจริงจังมากและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น"ฉันอยากเส
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 427
ผมถอนหายใจแรงๆ เมื่อได้ยินความจริงอันขมขื่นนั้น อำนาจเงินทุนของไพโรจน์มันเกินเหตุเกินผลจริงๆ สำหรับเจ้าหน้าที่คนเดียว"เดี๋ยวผมจะไปหาเงินกู้ก้อนใหม่จากข้างนอกเองครับ คุณโฟกัสกับการพยุงราคาไว้ให้ได้นานที่สุดทางนี้ก็พอ" ผมพูดพร้อมเดินออกจากห้องประชุมผมเดินวนไปวนมาอยู่ในทางเดินสำนักงานที่ยังเงียบมาก มือของผมรีบโทรติดต่อเครือข่ายมหาเศรษฐีที่เป็นคนรู้จักของพ่อผู้ล่วงลับผ่านโทรศัพท์ทันที"ฮัลโหล คุณอาทิตย์ครับ ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้นะครับ" ผมทักเมื่อสายแรกถูกกดรับ"มีอะไรอีกล่ะ หลานบัญญัติ? ฉันกำลังดูข่าวเรื่องหุ้นบริษัทของเธอร่วงหนักในทีวีอยู่พอดี""ผมต้องการความช่วยเหลือเรื่องเงินกู้ก้อนใหม่ให้เร็วที่สุดครับ บริษัทของเรากำลังถูกฝ่ายนอกโจมตีอย่างหนัก"เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังมาจากปลายสายทันที"ขอโทษนะ หลาน ฉันช่วยปล่อยเงินกู้ให้เธอครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ" คุณอาทิตย์ปฏิเสธด้วยคำพูดรู้สึกผิด"อ้าว ทำไมล่ะครับ? เมื่อคืนคุณยังสัญญาอยู่เลยว่าจะช่วยครอบครัวผมแก้แค้นต่อไป""เรื่องนี้มันคนละเรื่องกันนะ หลานบัญญัติ คู่ต่อสู้ของเธอตอนนี้คือไพโรจน์ เขาเป็นผู้มีอำนาจทางก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 426
บรรยากาศในบ้านเริ่มค่อยๆ สงบลง หลังจากความตึงเครียดที่พุ่งถึงขีดสุดเมื่อครู่บอดี้การ์ดของผมกระจายกำลังกันออกไป และยังคงลาดตระเวนอย่างเข้มงวดรอบบ้านกับบริเวณสนาม ลลิตาค่อยๆ คลายอ้อมกอด แล้วมายืนอยู่ข้างผมพวกเราเพิ่งจะได้ถอนหายใจโล่งอก โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่นแรงขึ้นมากะทันหัน แรงสั่นนั้นยาวนานและต่อเนื่องมาก"ใครโทรมาตอนดึกป่านนี้เหรอ บัญญัติ? ผู้จัดการการเงินโทรมารายงานอีกแล้วเหรอ?" ลลิตาถาม พลางมองกระเป๋ากางเกงของผมอย่างสงสัย"ไม่ใช่สายโทรเข้า ลลิตา เป็นแค่เสียงแจ้งเตือนจากแอปตลาดหุ้นในมือถือผม"ผมล้วงกระเป๋าแล้วหยิบของแบนๆ ชิ้นนั้นขึ้นมาตรงหน้า หน้าจอโทรศัพท์ของผมจู่ๆ ก็แสดงแจ้งเตือนว่ามูลค่าหุ้นของบริษัทลดลงอย่างรุนแรง"บ้าเอ๊ย ไพโรจน์เริ่มโจมตีพวกเราอีกจริงๆ แล้ว" ผมสบถอย่างหงุดหงิด"โจมตียังไงเหรอ? เมื่อเย็นราคาหุ้นของเราก็เคยนิ่งขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ?" ลลิตาขยับเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าตื่นตระหนก"เขาจงใจเริ่มโจมตีด้วยการปั่นเศรษฐกิจเต็มรูปแบบใส่โครงสร้างการเงินของบริษัทอรุณใหม่ จำกัด ลลิตา"ผมจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงกะพริบเป็นสีแดงไม่หยุด"บริษัทนอมินีหลาย
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 425
ผมกลิ้งตัวอย่างรวดเร็วไปทางขวาเพื่อหาที่กำบัง ร่างของผมแนบชิดอยู่หลังโต๊ะหินอ่อนในห้องรับแขกที่หนามากทันที กระสุนยางชุดนั้นพุ่งกระแทกพื้นผิวโต๊ะและกำแพงด้านหลังผมด้วยเสียงกระแทกดังติดๆ กัน"แยกขบวนเดี๋ยวนี้! ล้อมโต๊ะหินอ่อนนั่นจากปีกขวาและซ้าย!" หัวหน้าผู้บุกรุกสั่งการด้วยเสียงทุ้มหนัก"อย่าให้เป้าหมายหนีขึ้นไปชั้นบนได้! คืนนี้เราต้องพาไอ้เด็กนั่นไปส่งต่อหน้าท่านผู้ใหญ่แบบเป็นๆ!" ลูกน้องของเขาตอบรับพลางค่อยๆ ย่องก้าวเข้ามาข้างหน้า"พวกนายทุกคนจะตายโง่ๆ ถ้ากล้าก้าวเข้ามาทางโต๊ะนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว" ผมตะโกนตอบกลับจากหลังที่กำบัง"อย่าพูดมาก ไอ้เด็กเวร! บุกเข้าไปจับมันเดี๋ยวนี้!"ทันใดนั้น เสียงฝีเท้ารัวของรองเท้าหลายสิบคู่ก็ดังใกล้เข้ามาจากทางประตูหน้าบ้าน ในที่สุดทีมรักษาความปลอดภัยที่ผมจ้างไว้ก็มาถึงห้องโถงหลักพร้อมอุปกรณ์ยุทธวิธีครบชุด พวกเขาตอบโต้ผู้บุกรุกจากด้านหลังทันทีโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าแม้แต่น้อย"ปกป้องคุณบัญญัติเดี๋ยวนี้! จัดการไอ้พวกผู้บุกรุกเฮงซวยนี่ให้หมด อย่าให้เหลือ!" หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยบ้านของผมตะโกนสั่งลูกน้องอย่างเด็ดขาด"รับทราบครับ ผู้การ! พวกเรา
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 424
พวกเรากลับมาเดินต่อ ฝ่าทางเดินห้องครัวที่มืดสนิท มือของผมคลำไปตามผนังกำแพง กลายเป็นสิ่งเดียวที่นำทางไปยังประตูลับหลังจากผ่านไปหลายนาทีที่รู้สึกยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์ พวกเราก็มาถึงสุดทางเดินตันใกล้ห้องเก็บของ มือของผมคลำเจอช่องเล็กๆ หลังชั้นวางจานไม้ขนาดใหญ่ ผมดึงคันโยกที่ซ่อนอยู่ตรงนั้น แล้วประตูเหล็กหนาบานหนึ่งก็เลื่อนเปิดออกไปด้านข้าง"เร็ว เข้าไปในทางเดินใต้ดินนี้เร็ว" ผมสั่งพลางดันหลังพวกเธอทีละคน"นายไม่ลงไปข้างล่างกับพวกเราเหรอ บัญญัติ?!" ลลิตาถามอย่างตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าผมยังยืนอยู่ด้านนอกประตู"ผมต้องถ่วงการเคลื่อนไหวของพวกมันไว้ข้างบนนี้ ลลิตา ถ้าพวกเราทุกคนซ่อนตัว พวกมันจะระเบิดประตูเหล็กนี้จากข้างนอกได้ง่ายๆ""อย่าบ้าไปหน่อยเลย บัญญัติ! กองกำลังของพวกมันพกอาวุธครบมือ! นายอาจโดนรุมฆ่าตายอยู่ข้างนอกนี่นะ!" อัญชัญคัดค้านพลางกระชากเสื้อเชิ้ตของผมอย่างแรง"ครั้งนี้ทำตามที่ผมพูดเถอะ อัญชัญ! พวกเราไม่มีเวลาแล้ว!" ผมตวาดเสียงต่ำผมหันไปมองหน้าแม่ของผมที่กำลังยืนร้องไห้เงียบๆ อยู่ตรงธรณีประตูเหล็ก"แม่ช่วยพาพวกเธอเข้าไปตอนนี้เลยนะครับ ห้ามใครออกมาก่อนที่ผมจะส่งข่าวไปทางว
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 423
"เสียงอะไรน่ะจากห้องนายน่ะ บัญญัติ?" อัญชัญชี้ไปทางโถงทางเดินด้วยสีหน้าตกใจผมยังไม่ทันได้ตอบคำถามของเธอ หน้าจอโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นก็จู่ๆ เปิดขึ้นมาเอง เส้นสัญญาณรบกวนเต็มหน้าจอพร้อมเสียงซ่าที่ดังแสบแก้วหูพวกเรา"บัญญัติ คอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของนาย หน้าจอก็กะพริบเป็นสีแดงด้วย!" ลลิตาที่บังเอิญนั่งหันหน้าไปทางโถงทางเดินตะโกนขึ้นมาผมรีบวิ่งอย่างเร็วไปยังห้องทำงาน เพื่อเช็กสถานการณ์ด้วยตัวเอง หน้าจอมอนิเตอร์หลักของผมแสดงแถวโค้ดสีแดงที่ไหลขึ้นอย่างรวดเร็วมาก"บ้าเอ๊ย! มีการโจมตีไซเบอร์ขนาดใหญ่กำลังกระแทกเข้าระบบเครือข่ายของเราแบบกะทันหัน!" ผมตะโกนออกมาจากในห้อง"โจมตีไซเบอร์นี่นายหมายความว่ายังไง บัญญัติ?!" ลลิตาร้องเสียงหลง แล้วรีบตามผมมาที่หน้าประตูพร้อมแม่และน้องๆ ของเธอ"พวกมันกำลังแฮ็กระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์หลักทั้งหมดในบ้านนบดินทร์แบบบังคับ!"มือของผมขยับอย่างลนลาน พยายามดึงสายไฟคอมพิวเตอร์ออกจากปลั๊กบนผนัง แต่การเคลื่อนไหวของศัตรูในโลกไซเบอร์ดูเหมือนจะเร็วกว่าที่ผมคาดไว้มากไฟส่องสว่างในบ้านดับลงพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงความมืดสนิท หน้าจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ของผมที่ก่อนหน้า
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
