Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)

Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-05-06
Oleh:  L.sunantaOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
229Bab
1.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"JUST SAY NOTING" ว่าด้วยเรื่องของตัวเอกที่ชื่อ "เจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์" เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการลับ Parallel (พาลาเรล) ที่ต้องเข้ามาใช้ชีวิตในโลกคู่ขนาน การมีตัวตนของเขาถูกอำพรางไว้ด้วยอาชีพที่ไม่มีใครสนใจ อย่างพนักงานส่งดอกไม้ ทำให้เขาสามารถเข้าถึงได้ทุกพื้นที่ตามแต่ใจต้องการ แม้แต่ในห้องนอนผู้หญิง! ด้วยเครื่องไม้เครื่องมือจากโลกอนาคต การประกบปากจูบใครสักคนจึงง่ายยิ่งกว่าสิ่งใด เสื้อผ้าหน้าผม อกนูนสูงนูนต่ำ พร้อมที่จะขย้ำมันให้สะใจไหม ถ้าพร้อมแล้วก็ตามเจฟเฟอร์มาเลย!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ : ดำน้ำ (18+)

Istriku mendalami ajaran agama. Hal paling pantang baginya adalah menuruti nafsu.

Urusan suami istri hanya boleh dilakukan setiap tanggal 16 setiap bulan. Waktu berhubungan, baik itu posisi, ritme, bahkan ekspresiku, semuanya harus dia kendalikan dengan ketat. Begitu aku sedikit terlena, dia akan tanpa ragu menghentikan dan pergi dengan dingin.

Lima tahun menikah, meskipun aku tidak puas, aku tetap menuruti semuanya karena mencintainya. Aku selalu mengira bahwa meskipun dia adalah seorang dewi tanpa emosi, setidaknya dia juga mencintaiku.

Sampai pada hari aku ikut tim untuk melakukan penyelamatan di sebuah hotel yang terbakar, barulah aku sadar betapa salahnya aku.

Saat menemukannya, istriku sedang bersandar di pelukan pria lain dengan pakaian yang berantakan. Di antara mereka, ada seorang anak kecil.

Belum pernah aku melihat ekspresi Nindy begitu lembut. Walaupun dia juga ketakutan sampai merinding, dia tetap bersandar erat di pelukan pria itu, menenangkan anak itu dengan suara pelan.

Saat itu, aku terpaku di tempat, tidak tahu harus berbuat apa. Jelas suhu di sekitar sangat panas, tetapi seluruh tubuhku justru gemetar kedinginan. Hatiku seperti ditikam dengan kejam oleh seseorang.

"Ray, jangan bengong! Serahkan keluarga ini kepadaku, kamu cepat ke kamar berikutnya!" Teriakan kapten menyadarkanku. Kemudian, aku melihat kapten langsung berlari masuk.

Nindy Karya menatapku, Ray Ghafari, suami sahnya, dengan ekspresi tak percaya. Meskipun terhalang masker pelindung, aku tahu dia mengenaliku.

Tatapan kami bertemu, hatiku seperti disobek. Kalau mereka bertiga adalah keluarga, lalu aku ini apa?

Kondisi sedang darurat, jadi aku tidak sempat memikirkannya lebih jauh. Aku buru-buru pergi menyelamatkan orang lain yang terjebak di kamar berikutnya. Api baru padam setelah tiga jam penuh. Untungnya, tak ada korban jiwa.

Namun, saat aku keluar dari lokasi dengan hati campur aduk, Nindy, pria itu, dan anak itu semua sudah menghilang. Dia bahkan malas memberikan penjelasan padaku.

Aku tertawa pahit. Seketika, aku merasa bahwa pernikahan lima tahun ini hanyalah lelucon besar.

Saat pulang, Nindy yang biasanya selalu lembur sampai larut malam ternyata ada di rumah, seolah-olah sedang menungguku. Aku mengira dia akan menjelaskannya. Jika dia bisa menjelaskan kenapa dia ada di hotel itu, kenapa dia bersama pria lain, mungkin aku akan memaafkannya.

Rasa sakit yang menusuk hati, mungkin benar-benar tak berarti jika dibanding lima tahun perasaan kami.

Namun, dia malah membuka laptop dan memulai rapat video. Setelah lebih dari satu jam berlalu, dia bahkan tak melirikku sekali pun, seakan-akan di antara kami tidak pernah terjadi apa-apa.

Baru setelah rapat selesai, dia menatapku dengan dingin dan melemparkan sebuah dokumen.

"Surat adopsi?" Dua huruf besar itu menusuk sarafku.

"Ya, itu anak yang kamu lihat di hotel tadi. Mulai sekarang, kita mengadopsinya."

"Kenapa? Apa hubunganmu dengan anak itu dan apa hubunganmu dengan pria itu?"

"Namanya Chicco Kadir, ayahnya Andrew. Kami rekan kerja. Selebihnya bukan urusanmu, jangan tanya."

Ini dianggap penjelasan? Aku sangat kecewa, hanya bisa tersenyum miris. Ini lebih seperti pemberitahuan sepihak. Nada bicaranya bahkan sama sekali tidak memberiku hak untuk menolak.

"Kalau hubungan kerja, kenapa kalian ada di hotel? Kenapa waktu aku melihatmu, pakaianmu berantakan? Nindy, jawab aku! Anak itu punya hubungan darah denganmu atau nggak?"

Aku melontarkan pertanyaan itu dengan nada yang hampir histeris, tetapi Nindy hanya menatapku dalam diam, keningnya sedikit berkerut. "Kamu berpikir terlalu jauh. Orang yang mempelajari agama pantang melanggar. Aku nggak akan mengkhianati pernikahan kita."

Tidak akan mengkhianati? Tawaku terdengar makin memilukan. "Saking pantangnya kamu untuk melakukan kontak fisik sampai aku cuma boleh menyentuhmu sebulan sekali. Tapi kenapa kamu bisa begitu mudah bersandar di pelukan pria itu?"

Selama 1.800 hari lebih aku tidak pernah meragukannya, bahkan sepenuhnya mendukung keyakinannya. Sekarang, aku mulai merasa bahwa agama hanya alasan baginya.

Kerutan di kening Nindy semakin dalam. Suaranya mendingin. "Orang bersih tak butuh pembelaan. Terserah kamu mau berpikir apa."

"Kalau kamu merasa aku selingkuh dengan pria lain, mulai tanggal 16 setiap bulan, kamu nggak perlu datang lagi ke kamarku. Toh anak juga sudah ada."

"Kalau bukan untuk meneruskan keturunan, aku nggak akan mau melakukan hal yang membosankan itu denganmu."

Ucapannya seperti pisau yang mengiris jantungku. Aku sampai nyaris tidak bisa bernapas saking sakitnya. Ternyata kebersamaan kami sebulan sekali itu begitu menyiksa baginya?

Dewi tanpa emosi, bersih dari keinginan duniawi, tidak pernah mau melanggar aturan demi diriku yang hanya manusia biasa ini …. Pengecualian itu tidak pernah ada untukku.

"Sudah, istirahatlah."

Saat Nindy menutup laptop dan hendak pergi, aku menahan rasa sakit di dada dan memanggilnya. "Aku bisa terima soal adopsi Andrew. Tapi jangan sampai aku melihatmu berhubungan dengan orang yang tak berkepentingan. Setidaknya hormatilah suamimu ini sedikit!"

Langkah Nindy terhenti. "Anak itu belum bisa jauh dari ayah kandungnya. Kamu sendiri yang berpikiran kotor, malah menyalahkanku nggak menghargaimu."

Dia pergi begitu saja.

Malam itu, rasa sakit di dadaku terasa begitu menyiksa sampai aku tidak bisa tidur. Aku berguling-guling di tempat tidur, bahkan merasa berhalusinasi, seperti mendengar suara tawa Nindy dan Chicco dari kamarnya.

Pagi berikutnya, Andrew sudah diantarkan ke rumah. Barang-barang kecilnya memenuhi ruang tamu. Nindy dengan riang membantu membereskannya.

Aku melihat semua itu dengan perasaan campur aduk. Ternyata seorang "dewi" juga bisa tersenyum. Tidak seperti ekpresi datar yang dia tunjukkan saat kami menikah dan pindah ke rumah baru. Katanya orang yang belajar agama tidak boleh terlalu berlebihan dalam emosi, jadi dia selalu memasang wajah kaku. Sekarang aku baru mengerti, hanya aku yang tidak pantas.

Selesai beres-beres, Nindy menggandeng Andrew ke kamar untuk mandi. Entah kenapa, dari kamarnya terdengar suara tangisan anak itu dan suara gemericik shower berhenti.

Aku mulai khawatir. Nindy tidak pernah menjadi ibu, bahkan belum pernah mengurus anak. Andrew masih kecil. Kalau terjadi apa-apa saat mandi, itu akan merepotkan.

Lima tahun menikah, aku sudah terbiasa mengkhawatirkannya. Meskipun kami baru saja bertengkar hebat, aku tidak punya alasan untuk memarahi anak kecil. Sekarang Andrew sudah tinggal di sini, jadi aku tidak mungkin membiarkannya begitu saja.

Aku mendorong pintu dan masuk. Yang pertama kulihat adalah jaket pria tergantung di dekat pintu. Aku terpaku.

Pintu kamar mandi setengah terbuka, jadi aku bisa melihat apa yang terjadi di dalam. Andrew menggosok gigi sampai berdarah, lalu menangis ketakutan.

Nindy baru selesai mandi, hanya memakai handuk. Dia menenangkan anak itu dengan suara lembut. Di belakangnya, Chicco sedang membantu mengeringkan rambut Nindy. Sambil tersenyum, dia mengatakan Andrew penakut.

Betapa harmonis keluarga yang beranggotakan tiga orang itu. Padahal ini rumahku dan Nindy adalah istriku. Namun, saat ini aku justru terlihat seperti orang luar.

Wajahku seketika pucat, hatiku seperti disobek-sobek. Pemandangan itu bagaikan petir yang menghantam diriku. Kakiku lemas. Aku mundur beberapa langkah sampai menabrak dinding.

Suara itu membuat Chicco menoleh. Dia pun terlihat panik. "Pak Ray, jangan salah paham. Semalam aku mengantar Andrew. Dia masih kecil, nggak membiarkanku pergi, jadi aku menginap semalam. Aku hanya menemani anak, nggak ada hal lain ...."

Ucapannya membuat dadaku sakit tak tertahankan, lalu menyadarkanku pada sesuatu. Ternyata dia sudah datang sejak semalam. Suara yang kudengar saat setengah tertidur itu bukan halusinasi.

Chicco menghabiskan malam di kamar Nindy. Itu adalah sesuatu yang bahkan aku, suaminya, tidak pernah dapatkan.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
229 Bab
บทนำ : ดำน้ำ (18+)
ร่างเปล่าเปลือยพู่ระหงส์นอนเหยียดกายอยู่ในอ่างอาบน้ำเซรามิค เสียงน้ำร้อนจากหัวก๊อกดังกระทบแพรน้ำวูบไหวเจื้อยแจ้วอบอุ่น สาวสะพรั่งวัย 16 หลับตาพริ้มปล่อยตัวปล่อยใจให้ความฟินชอนไชไปทั่วทั่งร่าง เธอไม่สนหรอกว่าจะเสียเวลาไปมากแค่ไหนเพราะในดินแดนส่วนตัวนามสุขาวดีแห่งนี้ มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ มันคือความสุขที่สาสมแล้วที่สาวแรกแย้มอย่างเธอจะได้รับ หลังจากการนั่งหลังขดหลังแข็งกรำตำราเรียนมาตลอดทั้งวัน.ปาดสายตาผ่านม่านฟองสบู่ที่ลอยฟุ้ง เล็บเท้าที่เพ้นท์มายังคงเปล่งประกายสวยสด เหมาะสมกับราคาค่างวด."อืม.. ใช้ได้เหมือนกันนะร้านนี้ ดูท่าน่าจะสวยติดทนแบบนี้ไปอีกหลายวััน ถ้าไม่ใช่เพราะพีี่บอกว่าชอบเอมจะไม่ทำบอกตรง ๆ ไหนขอดูอีกข้างสิว่ายังติดทนดีอยู่รึเปล่า.. ฮึบ!"สาวเจ้าพรั่นพรึงกับตัวเองคนเดียวตามประสาคนวัยฝัน เธอยกขาอีกข้างขึ้นพาดกับขอบอ่างระหว่างนั้นเอง แพรน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ก็ได้สยายตัวออก เผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจขนาดพอดีมือที่เปล่งปลั่งกระทบแสงไฟพร้อมกับไออุ่น ๆ น้ำร้อนกว่านี้เธอคงสุก ตรงกันข้ามเพราะกลุ่มควันบาง ๆ ที่ฟุ้งขึ้นมาเมื่อครู่ จึงทำให้เด็กสาวจินตนาการไปถึงดวงหน้า
Baca selengkapnya
บทที่ 1 : Parallel หมายเลขหนึ่ง
ริมท่าน้ำเต็มไปด้วยความโกลาหล ไฟไซเรนจากเจ้าหน้าที่หมุนเวียนเปลี่ยนสลับ แดงบ้างฟ้าบ้างย้อมบรรยากาศให้ตรึงเครียดมากขึ้นคูณสอง ยังไม่นับไทยมุงอีกเป็นร้อย ๆ ที่รายล้อมอยู่โดยรอบ ประโยชน์ไม่มีความดีไม่ปรากฎ ขอแค่ได้สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านเป็นพอ พาดหัวที่ว่าลูกสาวคนเดียวของท่าน ผอ. กระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ก็เลยกลายเป็นประเด็นประจำวัน."ต๊าย! แกดูสิน้ำไหลแรงขนาดนี้ไม่รอดแน่ ๆ ท่าน ผอ.แอนนาแกเลี้ยงลูกยังไงนะ ถึงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"."ผู้ชายน่ะสิ! แกไม่ได้ยินข่าวลือรึไงว่าหนูชะเอมน่ะคบผู้ชายซ้ำซ้อน! ลูกฉันกลับมาเล่าให้ฟังที่บ้านว่าเคยถูกเจ้าหล่อนยั่วเอาด้วย ดีที่ตาหนูไม่เล่นด้วย อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะฉันเนี่ยะเห็นกับตาตัวเอง วันก่อนไปเดินช็อปปิ้งที่ห้างยังแอบเห็นหนูเอมนะประกบปากจูบกับผู้ชายในตู้คาราโอเกะอ่ะแก!"."ว๊ายยย! อกอีแป้นจะแตก! มีแม่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงเรียน พ่อก็เป็นถึงนายกสภาเมือง แล้วทำไมแกไม่เข้าไปห้าม ปล่อยไว้แบบนั้นไม่ได้เชียว".หญิงใหญ่วัยกลางคนมุ่ยหน้าไม่สบอารมณ์ เธอเบ้ปากมองบนแสยะยิ้มใส่คู่สนทนา."แหม ๆ ๆ ก็จะให้ฉันห้ามได้ไงล่ะจ๊ะ ก็ผู้ชายที่นัวเนียกับเด็ก
Baca selengkapnya
บทที่ 2 : แรงดึงดูดด๊วบ ๆ
"โคตรแม่มเอ๊ย! กระหรี่เกินไปแล้ว! นี่แสดงว่าน้ำประปาไม่ได้ช่วยล้างความโสโครกออกไปจากสมองเลยใช่ไหมอีหนู!"เจฟเฟอร์พลั้งปากพูดไปโดยไม่ยั้งคิด เขาทั้งหงุดหงิดและรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น."แล้วฉันจะลงทุนเปียกเป็นลูกหมาไปเพื่ออะไร บัดซบเอ๊ย! อีหรอบนี้กลับไปถึงออฟฟิศ Parallel มีหวังโดนล้อแน่ อุตส่าห์คิดว่าจะปิดจ๊อบได้โดยไม่ต้องใช้สิ่งนี้แล้วแท้ ๆ"หันซ้ายแลขวาเช็คความแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ว่าแล้วบุรุษลึกลับนามเจฟเฟอร์ก็ได้เอื้อมมือมาแตะที่หัวเข็มขัดทรงกลมที่มีสัญลักษณ์เป็นเส้นขนานสองเส้น รูปร่างมันคล้ายกับเครื่องหมายเท่ากับ ซึ่งก็เหมาะกันดีกับการใช้เป็นโลโก้ขององค์กร Parallel ที่เจ้าตัวสังกัดอยู่.ออกแรงกดเพียงเล็กน้อยปุ่มบนหัวเข็มขัดก็จมบุ๋มลงไป สลับกับการดีดพุ่งออกมาของสสารเหลวใสซึ่งไม่ใช่เซลล์อสุจิ ลักษณะมันเหมือนกับม่านเจลล์บาง ๆ ขนาดเท่าผืนเสื่อลอยคว้างอยู่กลางอากาศ และก่อนที่มันจะร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงโลก เจฟเฟอร์ก็ได้รีบกระโจนเข้าใส่มันทั้ง ๆ อย่างงั้น!.ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่านี่ช่างเป็นวิทยาการอันล้ำสมัย เพราะเพียงแค่เสี้ยวอึดใจม่านเจลล์ดังกล่าวก็ได้ห่อหุ้มร่างของเจ้าตัวเอ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 : ในซอกตึก
คล้ายกับมอเตอร์ไซต์พ่วงข้างแต่ไม่ใช่! พวกเขาเรียกยานพาหนะชนิดนี้ว่า Gravitybike เพราะว่ามันไม่มีล้อ! เจ้ายวดยานคันนี้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้ด้วยการลอยตัว อันเป็นผลพวงมาจากการกลับข้างสมการแรงโน้มถ่วงของเซอร์ไอแซกนิวตัน พอทีมนักพัฒนาจาก Parallel ได้ค้นพบความลับข้อนี้เข้า แรงดึงดูดของโลกจึงกลายเป็นแรงผลักหนีศูนย์ (Vortex finder) ไปโดยปริยาย พวกเขานำมันมาติดตั้งเข้ากับส่วนล่างของตัวรถ ทำให้การบินสูงบินต่ำนั้นง่ายเพียงแค่กดปุ่ม ยังมีลูกเล่นซ่อนไว้ใน Gravitybike อีกเพียบ แต่น่าเสียดายที่มันต้องได้รับการอนุมัติซะก่อนด้วยเหตุผลในการปิดบังตัวตน.ขณะบิดคันเร่งอยู่ เจฟเฟอร์วิทยุติดต่อไปที่ออฟฟิศเพื่อรายงานว่าเขากำลังจะเอาของที่ได้มาไปส่งให้.“ซู่ซ่าาาา.. ซู่ซ่าาาา แคท!.. เฮ้! ได้ยินพี่ไหม.. สัญญาณไม่ดีเลย พี่ว่าพี่จะขอ.. แปลง.. ง.. ง”“ซู่ซ่า.. ซ่าาาา!”ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับ ดูท่าแอดมินประจำออฟฟิศอย่างสาวน้อยแคทเทอรีนคงยังไม่ได้รับข้อความอะไรทั้งสิ้น ลมพัดตีเข้าหน้าทำเอาผมเผ้าที่อุตส่าห์เซ็ตใหม่มาเป๋สะบัด.“เวรเอ๊ย! ให้ตายเถอะแคท! หัดปรับปรุงช่องสัญญาณบ้างสิ แบบนี้จะติดต่อกันได้ไง? สบายเกินไประ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 : กว่าจะได้แก้ผ้า
สังคมเมืองในปี ค.ศ. 2078 เป็นอะไรที่โคตรจะต่ำตมอมควยหมา! หลายคนคงคิดถึงความศิวิไลซ์กับอุปกรณ์ไฮเทคที่เข้ามาทำให้ชีวิตง่ายขึ้น คงจินตนาการไปถึงหุ่นยนต์รับใช้หน้าตาพลาสติกแบบในหนัง Sci-Fi ที่ "วิล สมิท" แสดง ซึ่งไม่ค่อยจะถูกต้องนัก! เพราะทุกอย่างกลับตาลปัตรหมดนับตั้งแต่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 4.ระเบิดนิวเคลียร์นับสิบ ๆ ลูกถล่มอารยธรรมน้อยใหญ่จนย่อยยับ บรรดาผู้นำชาติมหาอำนาจเรียกปฏิบัติการนี้ว่า “ไฟนรกในเพลิงแค้น” พวกเขาหลงไหลในอำนาจและเริ่มประหัตประหารผู้คนที่คิดต่างเหมือนเป็นผักปลา อุดมการณ์อันสูงลิ่วทำให้เกิดสภาวะการณ์ยอมหักไม่ยอมงอ นำมาสู่การใช้กำลังเข้าห้ำหั่นกันเพื่อช่วงชิงทุกสิ่งอย่างที่ตนอยากได้.สงครามดำเนินอยู่นานนับ 10 ปีกระทั่งเริ่มสงบลงในปี 2050 รายงานจากสภากาชาดโลกสรุปตัวเลขผู้เสียชีิวิตออกมาว่า มีประมาณ 100 ล้านคน (ไม่รวมผู้พิการและทุพพลภาพ) ส่วนใหญ่อยู่ในซีกโลกพัฒนาและกาฬทวีป ชนชาติที่อ่อนแอไม่สามารถใช้การเจรจาเพื่อสันติหรือเลือกข้างอย่างที่เคยเป็นได้ ยิ่งเป็นชนพื้นเมืองตามป่าเขายิ่งไม่ต้องพูดถึง.อานุภาพแห่งกัมมันตรังสีกวาดล้างทุกสรรพสิ่ง ชนิดที่ UN หรือองค์การสหประชาช
Baca selengkapnya
บทที่ 5 : กับน้องก็ไม่เว้น
"แน่ใจเหรอพี่.. เอางี้ดีกว่าเดี๋ยวแคทโทรตามคุณหมอให้ ให้แกมาห้ามเลือดหรือสมานแผลอะไรให้ก่อนก็ยังดี เหน็บแขนตัวเองเดินโทง ๆ แบบนี้มันดิบเกินไป"แคทเธอรีนรีบปรี่ตัดหน้าเจฟเฟอร์ไปยังเครื่องโทรศัพท์ที่อยู่หลังเคาท์เตอร์ คิ้วย่นยับยู่ ตัวสั่นหวาดกลัว แถมยังลนลานอย่างเห็นได้ชัด.ทว่าเจฟเฟอร์กลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน มันก็เจ็บอยู่หรอกแต่ไมถึงกับต้องร้องโอดโอยโดยไม่จำเป็น นั่นก็เพราะในตัวเขาไม่ได้มีแต่กระดูกกับเนื้อนุ่ม ๆ มันยังมีโลหะ ไทเทเนียม กระสุน เศษตะปู สายไฟ บั้งดูดกัญชา ฯลฯ แล้วก็อะไรต่อมิอะไรอีกเพียบที่ดัดแปลงซุกซ่อนไว้.เจฟเฟอร์เดินตามเข้ามาติด ๆ ก่อนจะวางแขนซ้ายข้างที่ขาดลงบนเคาท์เตอร์่ตรงหน้าเธอ ตามติดมาด้วยช่อดอกลาเวนเดอร์ที่เกรงว่าจะกำพร้าเจ้าของ."อย่าไปรบกวนคุณหมอยูมิโกะเขาเลยแคท ปกติงานแกก็ล้นมืออยู่แล้ว Parallel ภาคสนามก็งี้ทุกคนแหละ ยังไม่ชินอีกหรอ ขอแค่อะไรเย็น ๆ มาแช่เจ้าแขนนี้ไม่ให้เซลล์มันตายก็พอแล้ว^^ ".ด้วยความสัตย์จริงเจฟเฟอร์แทบไม่เหลือความกระหืดกระหายในรสชาติของกามอารมณ์อีกต่อไปแล้ว หลังได้เห็นสีหน้าท่าทางของแคทเธอรีน เธอช่างเป็นเด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ยิ่งดูย
Baca selengkapnya
บทที่ 6 : เซ็กส์หมู่สุกี้ออนเซ็น (18+)
"ตึก ๆ , ตึก ๆ , ตึก ๆ , ตึก ๆ"เสียงฝีเท้ากระทบพื้นบันไดถี่รัวพอ ๆ กับการสั่นไหวของคลื่นหัวใจข้างในทรวงอก Parallel ภาคสนามมีกันอยู่แค่ 4 คนเท่านี้ การถูกปาดหน้าชิงความดีความชอบไปก่อน มืออันดับหนึ่งตลอดกาลอย่างเจฟเฟอร์ก็เลยเดือดดานอย่างที่เห็น."ฮึบ! ได้การล่ะข้างหน้านี่เอง! มองเห็นแสงลอดออกมาจากห้องอาบน้ำด้วยแฮะ เหมือนประตูจะปิดไม่สนิท".หมอกไอน้ำโขมงโฉงเฉงสยายตัวปกคลุมทั่วพื้นกระเบื้อง ชั้น 2 ของออฟฟิศ Parallel ถูกออกแบบให้เป็นโรงอาบน้ำขนาดใหญ่ ด้วยความที่สมัยก่อนนั้น Parallel เคยมีจำนวนสมาชิกประจำหน่วยเยอะกว่านี้มาก ประกอบกับการที่ต้องออกปฏิบัติงานอย่างสมบุกสมบันในทุก ๆ ครั้ง บรรดาคราบสกปรกเหงื่อไคลต่าง ๆ ก็เลยจำเป็นต้องมีพื้นที่ให้ชำระล้าง.เจ้าห้องอาบน้ำแห่งนี้ถูกออกแบบให้เหมือนกับบ่อน้ำร้อนออนเซ็นในประเทศญี่ปุ่น แม้ว่าในปี ค.ศ. 2078 แผ่นดินจากโลกตะวันออกจะกลายเป็นทะเลทรายไปหมดแล้ว แต่ถึงกระนั้นในห้องออนเซ็นนี้ก็ยังอุตส่าห์มีหินภูเขาไฟร้อน ๆ จากฮอกไกโดมาประดับเอาไว้ มีการจัดสวนเซ็นให้เห็นกระบอกไม้ไผ่กระดกเคาะกับขอบบ่อน้ำ ขึ้น ๆ ลง ๆ ดังป๊อก ๆ ย้อมบรรยากาศให้ผ่อนคลายสบายชีวา มิ
Baca selengkapnya
บทที่ 7 : หมอยูมิโกะ.. โว่.. โว.. โว.. เย้ (18+)
แช่น้ำจนได้ที่เบอร์แบโต้ก็ลุกพรวดขึ้นจากอ่างเป็นคนแรก ผิวสีแทนอมน้ำตาลของเขาแดงระรื่อมัดกลามดีดเปรี๊ยะ ๆ เด้งดึ๋ง ๆ ควันขโมง."วู้วววว.. เรียบร้อย สบายตัวดีจังเลยโว๊ย!"เหลือบสายตาไปมามองหาผ้าเช็ดตัว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแล้วขมวดเข้าที่เอวแบบหลวม ๆ."ผมไปก่อนนะพี่ ๆ ไว้ค่อยว่ากันต่อวันหลัง"."เอ้อ..โชคดีไอ้น้องรัก ถ้ามีแบบนี้มาอีกก็อย่าลืมเรียกพวกฉันอีกล่ะ เดี๋ยวเลี้ยงเหล้าตอบแทนโว่ย"."ไม่ต้องหรอกพี่เฟอร์นันโด ลำพังแค่พวกพี่ ๆ สอนงานให้ผม ๆ ก็สำนึกบุญคุณจะแย่อยู่แล้วเรื่องแค่นี้สบายมากครับ นี่เดี๋ยวเสร็จจากตรงนี้ผมก็ต้องขึ้นไปรับเช็คจากคุณเอ็มม่าฝ่ายบัญชีอีก ถ้าไม่ได้ทำงานที่ Parallel ก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินมากมายขนาดนี้ได้รึเปล่า"เบอร์แบโต้ร่ายยาวพลางส่งยิ้มแหย ๆ กลับไปให้รุ่นพี่ทั้งสองที่ยังคงแช่น้ำอยู่ เขาตรงไปที่ห้องแต่งตัวที่อยู่อีกฟาก จัดแจงเช็ดตัวหวีผมหยิบเอาชุดลำลองที่แลดูเรียบร้อยมาสวมใส่ แล้วก็จวนจะเดินออกมาจากห้องอาบน้ำออนเซ็นบนชั้น 2 นี้อยู่แล้ว ถ้าไม่ติดอะไรบางอย่างเข้า!."เหี้ยไรวะน่ะ? เงาอะไรมาก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าห้องน้ำ".เด็กหนุ่มผิวสีสัญชาติอเมริกันค่อย ๆ ย่องเข้
Baca selengkapnya
บทที่ 8 : อย่าให้ยูมิโกะตกใจ!
บนชั้น 4 ของอาคารสำนักงานใหญ่ Parallel นั้นแตกต่างไปจาก 3 ชั้นข้างล่างอยู่มากโข กล่าวคือ ไม่มีใครรู้ว่ารูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของมันเป็นยังไง มันเปรียบได้กับแดนสนธยาที่มีเพียงแพทย์หญิงเจ้าของชั้นอย่างยูมิโกะ กับบอสเท่านั้นที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร พื้นที่ทั้งชั้นถูกปกปิดไว้หมดด้วยม่านพลังงานที่เธอคิดค้นขึ้น แผ่นเจวบาง ๆ ขุ่นใสสีช้ำเลือดช้ำหนองฉาบไปทั่วทุกซอกทุกมุม ขึงพืดสร้างเป็นผนังกั้นห้องราวกับไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้ความลับในโลกส่วนตัวของเธอ.แต่ถึงกระนั้นก็ยังเปิดพื้นที่ส่วนหน้าเอาไว้ เพื่อคอยคัดกรองบรรดาเจ้าหน้าที่ที่ได้รับบาดเจ็บจากการปฏิบัติงาน คนที่อาการหนักจะถูกนำตัวฝ่าแผ่นเจลเหนือดเหนียวเข้าไปภายใน ส่วนคนที่อาการไม่เท่าไหร่หมอยูมิโกะจะทำการรักษาแบบฉับไวอยู่ด้านนอก ซึ่งก็ต้องมาลุ้นกันอีกทีว่าอาการของพ่อหนุ่ม เจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์ นั้น จะอยู่ระดับไหนในสายตาเธอ."ฮู้วววว.. เสร็จซะที เมื่อยจังเลยยูมิ ขอน้ำให้ฉันสักแก้วสิที่รัก"."ไฮ้!..ได้ค่ะหมอ เชิญคุณหมอออกไปรอด้านนอกนะคะ เดี๋ยวยูมิตามออกไป".ม่านเจลเหนียวหนืดจมบุ่มลึกลงไป หมอสาวพราวสเน่ห์สอดแขนเข้าไปก่อน ต่อด้วยการค่อย ๆ เอี้ย
Baca selengkapnya
บทที่ 9 : พิศวาสศาสตร์แห่งการรักษา (18+)
นัยน์ตาดำขลับหม่นมืด ยูมิโกะจ้วงเท้าโผทะยานเข้าใส่! พลางเหวี่ยงดาบขึ้นสูงจนสุดแขน! เป็นคนอื่นคงหมดสิ้นแล้วซึ่งความเป็นชาย แต่หาใช่กับคนที่เกิดมาพร้อมกับร่างกายที่ถูกดัดแปลงมาอย่างเจฟเฟอร์."เป้ง!!!"เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวาน แรงสะเทือนตีกลับจนด้ามจับหลุดออกจากมืออันเรียวสวย ดาบคะตะนะน้ำดีหมุนเคว้งกลางอากาศ.. ก่อนจะปักปลายลงกับพื้นเสียบตั้งตะหง่านอยู่กลางห้อง! , ฉึก!."อ๊ากกกก! เจ็บชิบเป๋งเลยแม่งเอ๊ย! ควยกู!".ขณะที่หมอยูมิโกะเลือกที่จะวิ่งย้อนกลับไปหยิบดาบขึ้นมาใหม่ เจฟเฟอร์กลับเพ่งความสนใจมาที่เอ็นอุ่นของตนเองแทน แม้ว่ามันจะแข็งแกร่งจากส่วนผสมของอะลูมิเนียมคาไบต์ในร่างกายของเขา แต่ความเสียหายเมื่อครู่ก็นับว่ามากอยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มจึงรีบเอาไหล่อิงกับกำแพงกระเสือกกระสนดันตัวเองขึ้นยืนอีกครั้ง จะได้กลั้นใจก้มลงเช็คสภาพของลับของตัวเองได้อย่างถนัดถนี่ ซึ่งผลที่ตามมาก็คือ การส่ายหน้า เบ้ปาก และน้ำตาหยดติ๋ง ๆ."นี่กูบ้าหรือปัญญาอ่อนกันแน่วะ ที่เอาควยไปรับคมดาบระยำแท้ ๆ !".ฝ่ามือที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวชุ่มโชกไปด้วยเลือด แค่ปล่อยมันออกท่อนเอ็นที่เคยค้ำได้แม้กระทั่งพื้นก็เกิดการ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status