LOGIN"JUST SAY NOTING" ว่าด้วยเรื่องของตัวเอกที่ชื่อ "เจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์" เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการลับ Parallel (พาลาเรล) ที่ต้องเข้ามาใช้ชีวิตในโลกคู่ขนาน การมีตัวตนของเขาถูกอำพรางไว้ด้วยอาชีพที่ไม่มีใครสนใจ อย่างพนักงานส่งดอกไม้ ทำให้เขาสามารถเข้าถึงได้ทุกพื้นที่ตามแต่ใจต้องการ แม้แต่ในห้องนอนผู้หญิง! ด้วยเครื่องไม้เครื่องมือจากโลกอนาคต การประกบปากจูบใครสักคนจึงง่ายยิ่งกว่าสิ่งใด เสื้อผ้าหน้าผม อกนูนสูงนูนต่ำ พร้อมที่จะขย้ำมันให้สะใจไหม ถ้าพร้อมแล้วก็ตามเจฟเฟอร์มาเลย!
View Moreร่างเปล่าเปลือยพู่ระหงส์นอนเหยียดกายอยู่ในอ่างอาบน้ำเซรามิค เสียงน้ำร้อนจากหัวก๊อกดังกระทบแพรน้ำวูบไหวเจื้อยแจ้วอบอุ่น สาวสะพรั่งวัย 16 หลับตาพริ้มปล่อยตัวปล่อยใจให้ความฟินชอนไชไปทั่วทั่งร่าง เธอไม่สนหรอกว่าจะเสียเวลาไปมากแค่ไหนเพราะในดินแดนส่วนตัวนามสุขาวดีแห่งนี้ มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ มันคือความสุขที่สาสมแล้วที่สาวแรกแย้มอย่างเธอจะได้รับ หลังจากการนั่งหลังขดหลังแข็งกรำตำราเรียนมาตลอดทั้งวัน
.
ปาดสายตาผ่านม่านฟองสบู่ที่ลอยฟุ้ง เล็บเท้าที่เพ้นท์มายังคงเปล่งประกายสวยสด เหมาะสมกับราคาค่างวด
.
"อืม.. ใช้ได้เหมือนกันนะร้านนี้ ดูท่าน่าจะสวยติดทนแบบนี้ไปอีกหลายวััน ถ้าไม่ใช่เพราะพีี่บอกว่าชอบเอมจะไม่ทำบอกตรง ๆ ไหนขอดูอีกข้างสิว่ายังติดทนดีอยู่รึเปล่า.. ฮึบ!"
สาวเจ้าพรั่นพรึงกับตัวเองคนเดียวตามประสาคนวัยฝัน เธอยกขาอีกข้างขึ้นพาดกับขอบอ่างระหว่างนั้นเอง แพรน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ก็ได้สยายตัวออก เผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจขนาดพอดีมือที่เปล่งปลั่งกระทบแสงไฟพร้อมกับไออุ่น ๆ น้ำร้อนกว่านี้เธอคงสุก ตรงกันข้ามเพราะกลุ่มควันบาง ๆ ที่ฟุ้งขึ้นมาเมื่อครู่ จึงทำให้เด็กสาวจินตนาการไปถึงดวงหน้าของใครบางคนซึ่งเป็นคนที่เธอรัก
.
"พี่แฟรงค์.."
หล่อนกระแอมในลำคอขบริมฝีปาก
.
"อืม.. อ่ะ.. อาาา~! พี่เห็นนมหนูไหม อยากจับไหมคะจะบีบก็ได้นะ อื้อออ! หนูยอมทุกอย่างเลยถ้าพี่ต้องการ~! พี่คนเดียว"
.
"หมับ!"
.
"อื้อ.. แบบนั้นละค่ะพี่ บีบเลยถ้าพี่ชอบเขี่ยหัวนมด้วยยิ่งดี"
"อ่ะ.. อ่ะ.. อร๊ายยยย!"
.
ต้นขาเสียดสีไปมาลำตัวบิดออกทางขวาตะแคงโค้งในอ่าง ปล่อยให้ความอุ่นร้อนเล้าโลมลำตัวตามมาด้วยการใช้นิ้วเรียวเสียวสะท้าน เธอใช้มันตวัดวนไปบนยอดถัน ส่วนอีกข้างเอื้อมลงมาสะกิดตลิ่งย่ำยีถ้ำรัก
.
"เจ๊าะแจ๊ะ ๆ , เจ๊าะแจ๊ะ ๆ"
.
"พี่แฟรงค์ขา.. พี่แฟรงค์.. โอ๊ยยยย!.. พี่แฟรงค์.. พี่แฟรงงงงค์!!! "
.
มวลน้ำที่กระฉอกล้นขอบอ่างบ่งบอกซึ่งทุกสิ่ง เด็กสาวซ่านเสียวจนคิ้วย่นยับยู่ยี่กระทั่งแรงแขนเริ่มอ่อนแรง เธอถึงได้ลดระดับด้วยการจอมจมลงสู่ก้นบึ้งทิ้งไว้แต่เพียงฟองบุ๋ง ๆ กับแพรผมดกดำที่สยายเป็นวงกว้าง แก้มป่องอมอากาศ ชะเอมเริ่มทบทวนกับตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่ ส่ิงที่ทำลงไปเมื่อครู่นั้นแสนจะน่าอับอายและน่ารังเกียจ พี่แฟรงค์ที่เธอรักคงไม่ชอบอะไรแบบนี้แน่ถ้าเขารู้ความจริง ประธานนักเรียนหน้าตาดีอย่างเขาจะรู้สึกอย่างไงถ้ามาจับได้ทีหลังว่าโดนสาวรุ่นน้อง ใช้เป็นแบบในการสนองราคะ
.
"บ้า ๆ ๆ เราทำบ้าอะไรลงไป บ้าที่สุด!"
.
"เฮือกกก!"
.
พอเริ่มคิดได้ร่างเปลือยก็ดีดตัวเองขึ้นมาเหนือน้ำ อกกลมสวยเด้งดึ๋งดั๋งพร้อมกันกับปอยผมที่สะบัดอ้อมหลังมาปกปิด เธอยังคงหลับตาด้วยฤทธาของฟองสบู่ที่กระเซ็นมาโดนเข้า มันรู้สึกเจ็บแสบและคัน ๆ แต่ทำไมนะทำไมกันพื้นที่สงวนตรงนั้นถึงได้รู้สึกเสียวมากกว่าเยอะ เปลือกตาเริ่มค่อย ๆ ปริเผยอ ถึงจะยังเบลอ ๆ แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้เธอสังเกตเห็นเงาตะคุ่มบนหว่างขาของตัวเอง
.
"ไม่นะ!"
"ใครน่ะ! ใคร! ออกไป! อร๊ายยยยย! ช่วยด้วย!!!"
.
ใช้เท้าถีบกระแทกร่างเปลือยต่อสู้อย่างสุดแรงด้วยความตกใจ และสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ก่อนหน้านี้เจ้าหล่อนไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนนอนแช่อยู่ในอ่างด้วย เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้! มันเหมือนกับว่าชายคนนี้วาร์ปเข้ามาข้างในตอนที่เธอเผลอ เหมือนผีที่ลอยทะลุผ่านประตู หนำซ้ำยังรุกล้ำเธอโดยใช้เพียงแค่คำพูด
.
"ชู่ววววว! ชะเอม! พี่เอง พี่แฟรงค์เอง! เงียบก่อนสิ"
ร่างหนาเอ็ดเสียงดัง พลันถลันตัวขึ้นมาเอามือปิดปาก ตาประสานตาทำให้สาวเจ้าชะงักงันไปชั่วขณะ
.
"ช่ายแบบนี้แหละเด็กดี อยากเอากับพี่ก็ต้องทำตัวดี ๆ สิครับ"
ชะเอมงงมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแต่โดยดี ก่อนจะยกปลายเล็บที่จิกอยู่บนท่อนแขนอันกำยำนั้นออก ส่ายหน้าไปมาดวงตาเบิกโพลง
.
"อืม.. อืม.. อั๊ก.. อืม"
เธอพยายามจะสืื่อสาร
.
"ไม่ครับ พี่ไม่ปล่อยมือหรอก เพราะพี่รู้หมดแล้วว่าอะไรคือสิ่งที่เอมต้องการ ที่ครางออกมาเมื่อกี้คือชื่อพี่่ทั้งนั้นเลย จริงไหม?"
.
"แล้วอีกอย่างที่ข้างนอกนั่น ตรงลานจอดรถพี่เช็คดูแล้วว่าคุณน้าแอนนากับน้าจัสตินไม่อยู่ ฉะนั้นในบ้านหลังนี้ ไม่สิ! ในอ่างอาบน้ำใบนี้จึงมีแค่เราสองคน เราจะทำอะไรกันก็ได้แล้วพี่ก็ได้เริ่มมันไปแล้ว มันอาจจะเจ็บ ๆ หน่อยแต่ถ้าเสียวมากก็บอกได้นะ"
.
ดุจปั้นจั่นถล่มหินผา! แกนแข็งขนาดมหึมาจากตัวแทนนักศึกษากระหน่ำใส่ปากถ้ำแบบไม่เลี้ยง! สองกายรวมเป็นหนึ่ง กอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ในสมรภูมิรักที่แสนจะเปียกชื้น ชะเอมทั้งเขินและหน้าแดง ใจหนึ่งก็อายใจหนึ่งก็อดใจไว้ไม่อยู่ โปรดอย่าถามหาเหตุผลถึงการมีตัวตนของพี่แฟรงค์ เธอกลัวเหลือเกินว่าพอประติดประต่อเรื่องราวได้แล้ว พี่เขาจะหายไป
.
"พี่่แฟรงค์..!"
"พี่แฟรงค์ขา!.. พี่! "
สอดแขนอ้อมแผ่นหลังแกร่งเข้ามา กันฟันจิกปากซี๊ดลมหายใจ สลับกับการซุกใบหน้าลงที่ซอกคอ
.
แอ่นอกตั้งเต้าลำตัวสะบัดเป็นพัก ๆ ก่อนจะกระตุกดิีดขึ้นพ้นขอบอ่างเมื่อกิจกรรมดำเนินมาถึงกระบวนท่าสุดท้าย หญิงสาวกรีดร้องด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด หว่างขาเธอหลั่งน้ำใสออกมามากมายจนจำแนกไม่ได้ว่านั่นน้ำรักหรือน้ำร้อน อวัยวะทุกส่วนบีบเกร็งตอดตุ๊บ ๆ ซึ่งในที่สุดเธอก็ถึงจุดสุดยอด!
.
รสชาติแห่งกามอารมณ์ตอบแทนเธอด้วยการสำลัก การปล่อยตัวปล่อยใจให้ชายในฝันเพียงชั่วครู่ทำให้เธอเผลอดื่มน้ำเข้าไปหลายอึก จากความสุขสมเลยกลายเป็นความทรมาน สาวชะเอมดิ้นทุรนทุรายก่อนจะพบว่าพื้นที่รอบกายกลายเป็นความดำมืด! เวิ้งว้างสุดหยั่ง! ขาก็หยั่งไม่ถึง! มันคล้ายกับว่าร่างกายเธอโผล่พรวดออกมาอีกมิติ
.
สำลักน้ำกระอึกกระอัก! สูดลมหายใจทีไรดันไม่มีอากาศ เธอกำลังจะตายชะเอมคิดได้ในชั่วบัดดล เสี้ยววินาทีที่สาวเจ้าใช้มือคลำตัวแล้วเจอเสื้อผ้านั่นแหล่ะที่เฉลยซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง ว่า ณ ตอนนี้เธอกำลังคิดสั้นฆ่าตัวตายอยู่! แล้วก็กำลังจมลงเรื่อย ๆ ด้วยฝีมือของหินก้อนใหญ่ที่เธอเป็นคนบรรจงผูกถ่วงไว้ที่ข้อเท้าของตัวเอง
.
ผมสลวยลู่ขึ้นไปด้านบนเป็นพู่ ฟองอากาศฟดผุด ๆ ออกจากเบ้าตาและโพรงจมูก เด็กสาวรู้ซึ้งแล้วว่าที่ผ่านมานั้นแค่คิดไปเอง ความผิดหวังจากการโดนพี่แฟรงค์ปฏิเสธรักคือสาเหตุของเรื่องทั้งหมด ปล่อยมือทั้งสองข้างลอยปลิวเหนือหัว เลิกดิ้นเลิกต่อต้านปล่อยให้ความเป็นจริงทำงานว่าเธอไม่เคยมีอะไรกับเขา
.
"จิตสุดท้ายสินะ.. หนูคงเป็นของพี่ได้แค่ในฝันเท่านั้นพี่แฟรงค์.."
เด็กสาวยักไหล่แสยะยิ้ม กลืนความทุกข์ทรมานไว้ใต้ดวงหน้าอันซีดผืด
.
"หนูขอโทษที่หนูสวยไม่พอ ลาก่อนตลอดกาลค่ะ.. สุดที่รักของหนู"
.
"บุ๊ง ๆ ๆ ๆ "
.
ก้อนอิฐตัวหนอนถ่วงเอาชุดนักเรียนขาวแวววับ จมลงสู่เบื้องล่างของก้นสระชลประทาน แต่แล้วในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นใกล้ตายเต็มทีจู่ ๆ ก็มีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งช้อนตัวเธอเอาไว้ มันแฝงไปด้วยความอบอุ่น มันเต็มไปด้วยความหวัง ชะเอมหลุบสายตาลงมองในขณะที่เงาดังกล่าวกำลังช่วยแกะเชือกที่ข้อเท้าให้ เสี้ยววาบหนึ่งในใจเธอก็ไพร่คิด
.
"พี่แฟรงค์!"
.
แต่ก็ไม่! เพราะฮีโร่คนดังกล่าวเลือกที่จะตอบสนองท่าทีอันวิงวอนนั้น ด้วยการกระชากคอเสื้อและเหวี่ยงเธอขึ้นพ้นขอบน้ำแบบพรวดเดียวจบ!
.
"นังเด็กร่าน! ดอกทองอย่างมึง! กูเสียเวลาโดดลงมาช่วยก็บุญแค่ไหนแล้ว"
บุรุษปริศนาคิด ระหว่างตีขาว่ายน้ำสวนตามขึ้นมาบนพื้นผิว
เศษชิ้นส่วนมือถึงกับสลายไปพร้อมกับเลเซอร์บีม มันไม่เหลือแม้แต่เศษผงขี้เถ้าด้วยอานุภาพแห่งลำแสง และพอโดนการสวนกลับช็อตนี้เข้าไปเบอร์แบโต้ก็ถึงกับต้องกระโจนถอยห่างออกมาเลย ส่วนฝั่งของไอ้เด็กนั่นก็เริ่มกระเถิบตัวลุกขึ้นยืนตามมา แล้วก็สะบัดหัวยิงเลเซอร์ออกจากเบ้าตาแบบโคตรสะเปะสะปะ! บางทีอาจจะเป็นเพราะน้ำหนักหมัดที่เบอร์แบโต้ซัดไว้ก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะเจ็บสะสมจนข้อต่อคอคงสภาพไม่อยู่ ไซบอร์กเด็กจึงออกอาการยิงมั่วดังกล่าว.เส้นลำแสงเป็นท่อน ๆ ส่องสลับไปมาฉวัดเฉวียนราวกับไฟสปอตไลท์ในงานคอนเสิร์ต มีทั้งเฉียง 45 องศา , เอียง 30 องศา , ทแยงมุม 25 องศา หรือบางลำก็แทงขึ้นไปตรง ๆ พุ่งขึ้นฟ้าตั้งฉาก 90 องศาเลยก็มี เรียกได้ว่าเลเซอร์สังหารเหล่านี้ยิงได้มั่วซั่วไปหมด ข้อดีคือเบอร์แบโต้สามารถกระโดดหลบได้ง่าย แต่ก็มีข้อเสียคืออานุภาพการทำลายล้างของมันที่ค่อนข้างจะรุนแรง โดนนิดเดียวมือยังขาดแล้วบรรดาเสาคานอิฐผนังจะไปเหลืออะไร ขนาดอยู่บนดาดฟ้าตึกโล่ง ๆ โครงสร้างตึกหลังนี้ยังสั่นครือเหมือนใกล้ถล่ม."จิ้ว! , จิ้ว! , จิ้ว! , จิ้ว!"."โครม! , โครม! , โครม! , โครม!".เบอร์แบโต้ทั้งพุ่งทั้งกระโจนทั้
"วี๊ดดด! , วี๊ดดด! , วี๊ดดด! , วี๊ดดด!"เสียงลมดูดดังหวีดหวิวโหยหวน อานุภาพความแรงนั้นถือว่าไม่ได้น้อยหน้ามาตรฐานระบบ Drain ของเฟอร์นันโดหรือเจฟเฟอร์แต่อย่างใด.ทว่าปัญหาในเคสนี้ดันเป็นเรื่องของจุดยืน เพราะโดยปกติแล้วการใช้ฝ่ามือ Drain ก้อนความคิดของเหยื่อนั้น จำเป็นจะต้องทิ้งน้ำหนักตัวไว้ที่ฝ่าเท้าเพื่อยึดฐานล่างให้แน่น แต่โปรดดูสภาพของเบอร์แบโต้ในตอนนี้สิ! เจ้าตัวยังลอยเคว้งอยู่กลางอากาศอยู่เลย! จากที่ศัตรูควรจะถูกดึงเข้ามาใกล้ ๆ ให้เข้าระยะหมัด.เบอร์แบโต้กลับเลือกทำในสิ่งที่ต่างไป ด้วยการยึดเอาไอ้เด็กไซบอร์กนั่นเป็นหลักแล้วดูดตัวเองให้พุ่งเข้าไปหามันแทน!."ฟ้าววววว!!!"."โครมมม! , โครมมม!".บนดาดฟ้าตึกร้างเศษฝุ่นเศษปูนนี่ฟุ้งตลบอบอวล! จะใช้คำว่าเปิดฉากอย่างเร้าใจก็คงไม่ผิด! แม้จะว่าต่อยกับเด็กก็ช่างแม่งประไร ในเมื่อไอ้เด็กเหี้ยนี่มันคิดจะย่างสดลูกศิษย์ของเบอร์แบโต้อยู่ก่อนแล้ว กำปั้นแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยก็เลยโถมซัดเข้าใส่แก้มของหมอนั่นแบบเต็ม ๆ.คุณครูผู้เหมือนจะสิ้นหวังขยับร่างโดยพลันเปลี่ยนเป็นการนั่งคร่อม หลังจากนั้นก็สาวหมัดต่อยไอ้ชาติชั่วนี่ราวกับเห็นมันเป็นกระสอบทราย เหล
กรอกเลนส์ตาดิจิตอลในออปติคอลซูมพยายามแสกนหาตัวผู้เป็นครูของฝ่ายนั้นอย่างสุดความสามารถ ช่วงเวลานั้นเบอร์แบโต้รู้ตัวแล้วว่าตนเองกำลังพาลูกศิษย์มาเผชิญกับความยากลำบาก หนักสุดคือตาย! เบาสุดก็อาจจะแค่เสียลูกแก้วแล้วก็ยอมออกจากเกม แต่นั่นหาใช่วิถีของผู้กล้าไม่! เกิดมาเป็นชายทั้งทีเด็กพวกนี้เพิ่งจะ 8 ขวบ พวกเขาจะมาตายก่อนทำควยแข็งเป็นไม่ได้ และเบอร์แบโต้จำเป็นจะต้องรับผิดชอบ.แต่จนแล้วจนรอดเขาก็มองหาครูของฝ่ายนั้นไม่เจออยู่ดี เขาเจอแต่เด็ก 3 คนที่สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นไซบอร์กทั้งหมด มิหนำซ้ำไอ้สองคนที่ซุ่มอยู่ในตึกสองฟากฝั่งก็กำลังทำในสิ่งที่คล้ายคลึงกันมาก นั่นก็คือการเสียบปลั๊ก! พ่องมึงตาย! ไม่รู้ว่ากี่แสนกี่ล้านโวลท์ที่แผ่ซ่านออกมาจากเครื่องไดนาโมที่ซุกไว้ในตึก เบอร์แบโต้ถึงกับหน้าถอดสีหลังเห็นกระแสไฟสีเหลืองสปาร์คยึกยือไต่มาตามสายเคเบิ้ลทั้งสองข้าง!.พวกมันพุ่งสะบัดแกว่งไกวราวกับฟาดแส้ และเพียงไม่กี่อึดใจต่อมาก็พุ่งเข้าไปถึงตาข่ายเหล็กถักที่พันธนาการร่างกายของ อิมานิ , มะยังภันเต แล้วก็วิสุงวิสุงเอาไว้!."เปรี๊ยะ! , เปรี๊ยะ! , เปรี๊ยะ!""แกร๊ก ๆ , แกร๊ก ๆ , แกร๊ก ๆ"."อ๊ากกกก! , โอ๊ยย
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพอพ้นแนวป่า พลังธรรมชาติจากลูกแก้วของพวกเด็ก ๆ ก็แทบจะหมดความหมาย จริงอยู่ว่าพวกเขาอาจจะแปลงร่างได้ สปีดความเร็ว ความเกรี้ยวกราดต่าง ๆ ยังอยูครบ ทว่ากับสิ่งแวดล้อมที่ไม่ถนัดเช่นนี้ จึงเป็นอะไรที่ค่อนข้างยากต่อการประเมินสถานการณ์ เห็นที "วิชาใช้ชีวิตในป่า" อาจจะถึงคราวเป็นหมันไปซะแล้ว.อิมานิกวักมือชวนเพื่อน ๆ ให้เดินตรงเข้าไปข้างหน้า หัวฟูฟ่องเป็นฝอยขัดหม้อของเขายังทำหน้าที่ได้อย่างกล้าหาญ มันถูกใช้ให้ตัดสินใจในเรื่องสำคัญ ๆ เพราะถ้ามัวแต่กล้า ๆ กลัว ๆ อยู่ ก็คงไม่ได้ไปไหนมาไหนกันพอดี."ป่ะพวกเรา! ตามฉันมาเดี๋ยวฉันนำหน้าเอง!"."เออก็ดีเหมือนกัน! ดินนี่สีแปลก ๆ ร่วนอย่างกับทรายแต่ดันมีสีดำ! รีบไปจากที่นี่ก็ไม่เลวเหมือนกันบรรยากาศโคตรไม่น่าไว้ใจ!"วิสุงวิสุงที่เดินตามหลังมาติด ๆ ทักขึ้น เขาหันมองซ้ายมองขวาอยู่ตลอดเวลา ซึ่งก็ถือว่าเป็นสิ่งดีเพราะเบอร์แบโต้ก็อยากให้ลูกศิษย์ทำแบบนี้อยู่ตั้งแต่แรก."ยวบ! , ยวบ! , ยวบ!"."ไม่ใช่แค่สีด้วยนะพวกเอ็ง! แต่กลิ่นก็เหม็นมากด้วย! ชั้นดินข้างล่างก็เป็นหยุ่น ๆ จะว่าเป็นโคลนดูดก็ไม่ใช่ ในบรรดาพวกเราไม่เคยมีใครพบเห็นสิ่งนี้ในป่ามาก่
"หืม..ม..ม.. ที่นี่ที่ไหนกัน..? มันเกิดอะไรขึ้น..?"นอกจากจะสร้างปัญหาแล้ว รุ่นพี่อย่างอันธการยังเสร่อลืมตาตื่นขึ้นเป็นคนสุดท้าย."อ๊ะ! ลูกแก้วเงา ล่ะ? ภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะตัดไป เหมือนมันพยายามจะพูดกับเรา?""โอ๊ย!.. ปวดหัวอ่ะ.. อื้อ..อ..อ.. เจ็บจี๊ดเลย!".ร่างวิญญาณกระพริบวูบไหวทันทีที่ก้ม
กระจกในห้องน้ำสะท้อนเงาของเราได้ฉันใด เงาด้านหลังอันธการก็เซ็ตตัวเองขึ้นใหม่ได้ฉันนั้น นั่นทำให้สกายด์โดนหลอกเข้าอย่างจัง ในวินาทีที่เขาสาวหมัดและมั่นใจจนเทหมดหน้าตักว่าใช่อันธการแน่ ๆ ใครจะไปรู้ว่านั่นคือการซัดกำปั้นเข้าใส่เงาตัวเอง พลังคลื่นเสียงจากครูเฟอร์อาจจะทำให้เขาเคลื่อนที่ได้เร็วก็จริง และค
เก็บยางลบกับพู่กันยัดใส่แก้มก้นหลังจัดแจงทุกอย่างแล้วเสร็จ ชั่วเสี้ยวอึดใจแม้แต่เศษขุยของมันก็ไม่หลงเหลือ สกายด์หายไปจากจอประสาทตาไปเป็นที่เรียบร้อย กายเนื้อของเขากลมกลืนซีดเผือดไปกับสภาพแวดล้อม ประหนึ่งกิ้งก่าสลาแมนเดอร์ที่พรางตัวอยู่กลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่."แจ๋วไปเลยครับครู ถ้าได้แบบนี้ผมเข้าถ
ก้อนเงาหัวสีดำในมือเต้นตุบ ๆ ตุบ ๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าสิ่งนี้มีการเชื่อมต่อกับหัวของครูเฟอร์นันโดตัวปลอมอยู่กลาย ๆ อันธการก็เลยเริ่มบีบมันจนแน่น!."กร๊อบบบ!!!"เสียงสะท้อนแน่นยิ่งกว่าขนมกรุบกรอบ."อ๊ากกกก! , อ๊ากกกก! , หัวกู! , เหี้ยยยเอ๊ยยย! , อ๊ากกกก!".สร้างความเจ็บปวดรวดร้าวทุรนทุรายในระด





