ログイン"JUST SAY NOTING" ว่าด้วยเรื่องของตัวเอกที่ชื่อ "เจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์" เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการลับ Parallel (พาลาเรล) ที่ต้องเข้ามาใช้ชีวิตในโลกคู่ขนาน การมีตัวตนของเขาถูกอำพรางไว้ด้วยอาชีพที่ไม่มีใครสนใจ อย่างพนักงานส่งดอกไม้ ทำให้เขาสามารถเข้าถึงได้ทุกพื้นที่ตามแต่ใจต้องการ แม้แต่ในห้องนอนผู้หญิง! ด้วยเครื่องไม้เครื่องมือจากโลกอนาคต การประกบปากจูบใครสักคนจึงง่ายยิ่งกว่าสิ่งใด เสื้อผ้าหน้าผม อกนูนสูงนูนต่ำ พร้อมที่จะขย้ำมันให้สะใจไหม ถ้าพร้อมแล้วก็ตามเจฟเฟอร์มาเลย!
もっと見るร่างเปล่าเปลือยพู่ระหงส์นอนเหยียดกายอยู่ในอ่างอาบน้ำเซรามิค เสียงน้ำร้อนจากหัวก๊อกดังกระทบแพรน้ำวูบไหวเจื้อยแจ้วอบอุ่น สาวสะพรั่งวัย 16 หลับตาพริ้มปล่อยตัวปล่อยใจให้ความฟินชอนไชไปทั่วทั่งร่าง เธอไม่สนหรอกว่าจะเสียเวลาไปมากแค่ไหนเพราะในดินแดนส่วนตัวนามสุขาวดีแห่งนี้ มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ มันคือความสุขที่สาสมแล้วที่สาวแรกแย้มอย่างเธอจะได้รับ หลังจากการนั่งหลังขดหลังแข็งกรำตำราเรียนมาตลอดทั้งวัน
.
ปาดสายตาผ่านม่านฟองสบู่ที่ลอยฟุ้ง เล็บเท้าที่เพ้นท์มายังคงเปล่งประกายสวยสด เหมาะสมกับราคาค่างวด
.
"อืม.. ใช้ได้เหมือนกันนะร้านนี้ ดูท่าน่าจะสวยติดทนแบบนี้ไปอีกหลายวััน ถ้าไม่ใช่เพราะพีี่บอกว่าชอบเอมจะไม่ทำบอกตรง ๆ ไหนขอดูอีกข้างสิว่ายังติดทนดีอยู่รึเปล่า.. ฮึบ!"
สาวเจ้าพรั่นพรึงกับตัวเองคนเดียวตามประสาคนวัยฝัน เธอยกขาอีกข้างขึ้นพาดกับขอบอ่างระหว่างนั้นเอง แพรน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ก็ได้สยายตัวออก เผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจขนาดพอดีมือที่เปล่งปลั่งกระทบแสงไฟพร้อมกับไออุ่น ๆ น้ำร้อนกว่านี้เธอคงสุก ตรงกันข้ามเพราะกลุ่มควันบาง ๆ ที่ฟุ้งขึ้นมาเมื่อครู่ จึงทำให้เด็กสาวจินตนาการไปถึงดวงหน้าของใครบางคนซึ่งเป็นคนที่เธอรัก
.
"พี่แฟรงค์.."
หล่อนกระแอมในลำคอขบริมฝีปาก
.
"อืม.. อ่ะ.. อาาา~! พี่เห็นนมหนูไหม อยากจับไหมคะจะบีบก็ได้นะ อื้อออ! หนูยอมทุกอย่างเลยถ้าพี่ต้องการ~! พี่คนเดียว"
.
"หมับ!"
.
"อื้อ.. แบบนั้นละค่ะพี่ บีบเลยถ้าพี่ชอบเขี่ยหัวนมด้วยยิ่งดี"
"อ่ะ.. อ่ะ.. อร๊ายยยย!"
.
ต้นขาเสียดสีไปมาลำตัวบิดออกทางขวาตะแคงโค้งในอ่าง ปล่อยให้ความอุ่นร้อนเล้าโลมลำตัวตามมาด้วยการใช้นิ้วเรียวเสียวสะท้าน เธอใช้มันตวัดวนไปบนยอดถัน ส่วนอีกข้างเอื้อมลงมาสะกิดตลิ่งย่ำยีถ้ำรัก
.
"เจ๊าะแจ๊ะ ๆ , เจ๊าะแจ๊ะ ๆ"
.
"พี่แฟรงค์ขา.. พี่แฟรงค์.. โอ๊ยยยย!.. พี่แฟรงค์.. พี่แฟรงงงงค์!!! "
.
มวลน้ำที่กระฉอกล้นขอบอ่างบ่งบอกซึ่งทุกสิ่ง เด็กสาวซ่านเสียวจนคิ้วย่นยับยู่ยี่กระทั่งแรงแขนเริ่มอ่อนแรง เธอถึงได้ลดระดับด้วยการจอมจมลงสู่ก้นบึ้งทิ้งไว้แต่เพียงฟองบุ๋ง ๆ กับแพรผมดกดำที่สยายเป็นวงกว้าง แก้มป่องอมอากาศ ชะเอมเริ่มทบทวนกับตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่ ส่ิงที่ทำลงไปเมื่อครู่นั้นแสนจะน่าอับอายและน่ารังเกียจ พี่แฟรงค์ที่เธอรักคงไม่ชอบอะไรแบบนี้แน่ถ้าเขารู้ความจริง ประธานนักเรียนหน้าตาดีอย่างเขาจะรู้สึกอย่างไงถ้ามาจับได้ทีหลังว่าโดนสาวรุ่นน้อง ใช้เป็นแบบในการสนองราคะ
.
"บ้า ๆ ๆ เราทำบ้าอะไรลงไป บ้าที่สุด!"
.
"เฮือกกก!"
.
พอเริ่มคิดได้ร่างเปลือยก็ดีดตัวเองขึ้นมาเหนือน้ำ อกกลมสวยเด้งดึ๋งดั๋งพร้อมกันกับปอยผมที่สะบัดอ้อมหลังมาปกปิด เธอยังคงหลับตาด้วยฤทธาของฟองสบู่ที่กระเซ็นมาโดนเข้า มันรู้สึกเจ็บแสบและคัน ๆ แต่ทำไมนะทำไมกันพื้นที่สงวนตรงนั้นถึงได้รู้สึกเสียวมากกว่าเยอะ เปลือกตาเริ่มค่อย ๆ ปริเผยอ ถึงจะยังเบลอ ๆ แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้เธอสังเกตเห็นเงาตะคุ่มบนหว่างขาของตัวเอง
.
"ไม่นะ!"
"ใครน่ะ! ใคร! ออกไป! อร๊ายยยยย! ช่วยด้วย!!!"
.
ใช้เท้าถีบกระแทกร่างเปลือยต่อสู้อย่างสุดแรงด้วยความตกใจ และสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ก่อนหน้านี้เจ้าหล่อนไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนนอนแช่อยู่ในอ่างด้วย เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้! มันเหมือนกับว่าชายคนนี้วาร์ปเข้ามาข้างในตอนที่เธอเผลอ เหมือนผีที่ลอยทะลุผ่านประตู หนำซ้ำยังรุกล้ำเธอโดยใช้เพียงแค่คำพูด
.
"ชู่ววววว! ชะเอม! พี่เอง พี่แฟรงค์เอง! เงียบก่อนสิ"
ร่างหนาเอ็ดเสียงดัง พลันถลันตัวขึ้นมาเอามือปิดปาก ตาประสานตาทำให้สาวเจ้าชะงักงันไปชั่วขณะ
.
"ช่ายแบบนี้แหละเด็กดี อยากเอากับพี่ก็ต้องทำตัวดี ๆ สิครับ"
ชะเอมงงมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแต่โดยดี ก่อนจะยกปลายเล็บที่จิกอยู่บนท่อนแขนอันกำยำนั้นออก ส่ายหน้าไปมาดวงตาเบิกโพลง
.
"อืม.. อืม.. อั๊ก.. อืม"
เธอพยายามจะสืื่อสาร
.
"ไม่ครับ พี่ไม่ปล่อยมือหรอก เพราะพี่รู้หมดแล้วว่าอะไรคือสิ่งที่เอมต้องการ ที่ครางออกมาเมื่อกี้คือชื่อพี่่ทั้งนั้นเลย จริงไหม?"
.
"แล้วอีกอย่างที่ข้างนอกนั่น ตรงลานจอดรถพี่เช็คดูแล้วว่าคุณน้าแอนนากับน้าจัสตินไม่อยู่ ฉะนั้นในบ้านหลังนี้ ไม่สิ! ในอ่างอาบน้ำใบนี้จึงมีแค่เราสองคน เราจะทำอะไรกันก็ได้แล้วพี่ก็ได้เริ่มมันไปแล้ว มันอาจจะเจ็บ ๆ หน่อยแต่ถ้าเสียวมากก็บอกได้นะ"
.
ดุจปั้นจั่นถล่มหินผา! แกนแข็งขนาดมหึมาจากตัวแทนนักศึกษากระหน่ำใส่ปากถ้ำแบบไม่เลี้ยง! สองกายรวมเป็นหนึ่ง กอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ในสมรภูมิรักที่แสนจะเปียกชื้น ชะเอมทั้งเขินและหน้าแดง ใจหนึ่งก็อายใจหนึ่งก็อดใจไว้ไม่อยู่ โปรดอย่าถามหาเหตุผลถึงการมีตัวตนของพี่แฟรงค์ เธอกลัวเหลือเกินว่าพอประติดประต่อเรื่องราวได้แล้ว พี่เขาจะหายไป
.
"พี่่แฟรงค์..!"
"พี่แฟรงค์ขา!.. พี่! "
สอดแขนอ้อมแผ่นหลังแกร่งเข้ามา กันฟันจิกปากซี๊ดลมหายใจ สลับกับการซุกใบหน้าลงที่ซอกคอ
.
แอ่นอกตั้งเต้าลำตัวสะบัดเป็นพัก ๆ ก่อนจะกระตุกดิีดขึ้นพ้นขอบอ่างเมื่อกิจกรรมดำเนินมาถึงกระบวนท่าสุดท้าย หญิงสาวกรีดร้องด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด หว่างขาเธอหลั่งน้ำใสออกมามากมายจนจำแนกไม่ได้ว่านั่นน้ำรักหรือน้ำร้อน อวัยวะทุกส่วนบีบเกร็งตอดตุ๊บ ๆ ซึ่งในที่สุดเธอก็ถึงจุดสุดยอด!
.
รสชาติแห่งกามอารมณ์ตอบแทนเธอด้วยการสำลัก การปล่อยตัวปล่อยใจให้ชายในฝันเพียงชั่วครู่ทำให้เธอเผลอดื่มน้ำเข้าไปหลายอึก จากความสุขสมเลยกลายเป็นความทรมาน สาวชะเอมดิ้นทุรนทุรายก่อนจะพบว่าพื้นที่รอบกายกลายเป็นความดำมืด! เวิ้งว้างสุดหยั่ง! ขาก็หยั่งไม่ถึง! มันคล้ายกับว่าร่างกายเธอโผล่พรวดออกมาอีกมิติ
.
สำลักน้ำกระอึกกระอัก! สูดลมหายใจทีไรดันไม่มีอากาศ เธอกำลังจะตายชะเอมคิดได้ในชั่วบัดดล เสี้ยววินาทีที่สาวเจ้าใช้มือคลำตัวแล้วเจอเสื้อผ้านั่นแหล่ะที่เฉลยซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง ว่า ณ ตอนนี้เธอกำลังคิดสั้นฆ่าตัวตายอยู่! แล้วก็กำลังจมลงเรื่อย ๆ ด้วยฝีมือของหินก้อนใหญ่ที่เธอเป็นคนบรรจงผูกถ่วงไว้ที่ข้อเท้าของตัวเอง
.
ผมสลวยลู่ขึ้นไปด้านบนเป็นพู่ ฟองอากาศฟดผุด ๆ ออกจากเบ้าตาและโพรงจมูก เด็กสาวรู้ซึ้งแล้วว่าที่ผ่านมานั้นแค่คิดไปเอง ความผิดหวังจากการโดนพี่แฟรงค์ปฏิเสธรักคือสาเหตุของเรื่องทั้งหมด ปล่อยมือทั้งสองข้างลอยปลิวเหนือหัว เลิกดิ้นเลิกต่อต้านปล่อยให้ความเป็นจริงทำงานว่าเธอไม่เคยมีอะไรกับเขา
.
"จิตสุดท้ายสินะ.. หนูคงเป็นของพี่ได้แค่ในฝันเท่านั้นพี่แฟรงค์.."
เด็กสาวยักไหล่แสยะยิ้ม กลืนความทุกข์ทรมานไว้ใต้ดวงหน้าอันซีดผืด
.
"หนูขอโทษที่หนูสวยไม่พอ ลาก่อนตลอดกาลค่ะ.. สุดที่รักของหนู"
.
"บุ๊ง ๆ ๆ ๆ "
.
ก้อนอิฐตัวหนอนถ่วงเอาชุดนักเรียนขาวแวววับ จมลงสู่เบื้องล่างของก้นสระชลประทาน แต่แล้วในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นใกล้ตายเต็มทีจู่ ๆ ก็มีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งช้อนตัวเธอเอาไว้ มันแฝงไปด้วยความอบอุ่น มันเต็มไปด้วยความหวัง ชะเอมหลุบสายตาลงมองในขณะที่เงาดังกล่าวกำลังช่วยแกะเชือกที่ข้อเท้าให้ เสี้ยววาบหนึ่งในใจเธอก็ไพร่คิด
.
"พี่แฟรงค์!"
.
แต่ก็ไม่! เพราะฮีโร่คนดังกล่าวเลือกที่จะตอบสนองท่าทีอันวิงวอนนั้น ด้วยการกระชากคอเสื้อและเหวี่ยงเธอขึ้นพ้นขอบน้ำแบบพรวดเดียวจบ!
.
"นังเด็กร่าน! ดอกทองอย่างมึง! กูเสียเวลาโดดลงมาช่วยก็บุญแค่ไหนแล้ว"
บุรุษปริศนาคิด ระหว่างตีขาว่ายน้ำสวนตามขึ้นมาบนพื้นผิว
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพอพ้นแนวป่า พลังธรรมชาติจากลูกแก้วของพวกเด็ก ๆ ก็แทบจะหมดความหมาย จริงอยู่ว่าพวกเขาอาจจะแปลงร่างได้ สปีดความเร็ว ความเกรี้ยวกราดต่าง ๆ ยังอยูครบ ทว่ากับสิ่งแวดล้อมที่ไม่ถนัดเช่นนี้ จึงเป็นอะไรที่ค่อนข้างยากต่อการประเมินสถานการณ์ เห็นที "วิชาใช้ชีวิตในป่า" อาจจะถึงคราวเป็นหมันไปซะแล้ว.อิมานิกวักมือชวนเพื่อน ๆ ให้เดินตรงเข้าไปข้างหน้า หัวฟูฟ่องเป็นฝอยขัดหม้อของเขายังทำหน้าที่ได้อย่างกล้าหาญ มันถูกใช้ให้ตัดสินใจในเรื่องสำคัญ ๆ เพราะถ้ามัวแต่กล้า ๆ กลัว ๆ อยู่ ก็คงไม่ได้ไปไหนมาไหนกันพอดี."ป่ะพวกเรา! ตามฉันมาเดี๋ยวฉันนำหน้าเอง!"."เออก็ดีเหมือนกัน! ดินนี่สีแปลก ๆ ร่วนอย่างกับทรายแต่ดันมีสีดำ!""รีบไปจากที่นี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน บรรยากาศโคตรไม่น่าไว้ใจ!"วิสุงวิสุงที่เดินตามหลังมาติด ๆ ทักขึ้น เขาหันมองซ้ายมองขวาอยู่ตลอดเวลา ซึ่งก็ถือว่าเป็นสิ่งดีเพราะเบอร์แบโต้ก็อยากให้ลูกศิษย์ทำแบบนี้อยู่ตั้งแต่แรก."ยวบ! , ยวบ! , ยวบ!"."ไม่ใช่แค่สีด้วยนะพวกเอ็ง! แต่กลิ่นก็เหม็นมากด้วย!""ชั้นดินข้างล่างก็เป็นหยุ่น ๆ จะว่าเป็นโคลนดูดก็ไม่ใช่""ในบรรดาพวกเราไม่เคยมีใครพบเห็นสิ่งนี้ใน
ผืนป่าสีเขียวขจีเป็นอะไรที่ดูแล้วสบายตา มองไปทางไหนก็กว้างสุดลูกหูลูกตาราวกับเป็นป่าจริง ๆ แล้วก็เป็นความจริงที่เบอร์แบโต้พยายามจะลองโน้มน้าวพวกลูกศิษย์ของตัวเองดูอีกครั้ง เขาอยากจะลองคุยกับ อิมานิ , มะยังภันเต , แล้วก็วิสุงวิสุง ตอนที่เป็นมนุษย์ดู บางทีพวกเขาอาจจะรับฟังเหตุผลขึ้นมาบ้างก็ได้."เป็นไงพวกเธอพอจะเข้าใจในสิ่งที่ครูพูดไหม?""เราจะชิวมากเลยนะ ก็แค่ปีนภูเขาขึ้นไปนิดเดียวเราก็จะได้เป็นผู้ชนะ แล้วจะขอพรอะไรจากด็อกเตอร์ J ก็ได้""หรือถ้าพวกเธออยากสนุก เราก็แค่วางกับดักไว้ตรงตีนเขาก็ได้ ใช้การรบแบบกองโจรยังไงอยู่ในป่าพวกเราก็ได้เปรียบ".เบอร์แบโต้ผิวหมึกพูดเสร็จก็จ้องมองไปที่มะยังภันเต เจ้าเด็กผู้นี้มีผิวสีทองแดงออกแทน ๆ นิดหน่อย คนผิวใกล้เคียงกันอาจจะสื่อถึงกันได้ง่ายกว่า แต่ทว่าคำตอบที่ออกมากลับเป็น!."ผมไม่อยากปีนเขาอ่ะครู! ผมอยากออกไปผจญภัยในโลกกว้างมากกว่า""พวกเราไม่เคยออกจากป่าเลยนะครู ข้างนอกนั่นมีภูมิประเทศตั้งหลายแบบ..""ผมดูจากแผนที่ในออนิวแทร็ป ผมอยากไปดันเจี้ยน ผมอยากไปทะเลด้วยครับ"มะยังภันเตตอบเสียงเรียบ เห็นแบบนี้แต่เขาก็กลั่นกรองคำตอบก่อนเป็นอย่างดีแล้ว .ครา
ได้ยินเช่นนั้นเฟอร์นนันโดก็สบายใจไปเปราะหนึ่ง ที่เขาเงียบไม่ใช่ว่าอะไรแต่เป็นเพราะเขารู้ดีแก่ใจ ว่าจะเจอกับใครหากเด็ก ๆ เลือกทุ่งหญ้า คำตอบคือทีมเบอร์แบโต้! จากที่พบกันล่าสุด ณ ศูนย์บัญชาการกลางของด็อกเตอร์ J เฟอร์นันโดก็ได้ข้อมูลมาเล็กน้อยแล้วว่าทีมเบอร์แบโต้ทั้ง 3 คน คือผู้ถือครองลูกแก้วแห่งผืนป่า พวกเขามีพลังธรรมชาติ และวิชาที่เบอร์แบโต้สอนให้พวกลูกศิษย์ก็คือวิชา "เอาตัวรอดในป่า" .ป่าจึงเป็นเหมือนบ้านของพวกเขา และทันทีที่พ้นออกจากป่าก็ยังจะเจอกับทุ่งหญ้า ด้วยความสัตย์จริงว่าถ้าหากสกายด์กับอันธการเลือกที่นั่นล่ะก็ เปอร์เซ็นต์ที่ครูทั้ง 2 คนผู้ปลอมตัวมาจะต้องปะทะกันจะมีสูงมาก เฟอร์นันโดไม่ได้กลัวฝีมืออันอ่อนหัดของเบอร์แบโต้แม้แต่นิดเดียว เพียงแต่เจ้าตัวคิดถึงภารกิจหลักที่ซ้อนอยู่ในภารกิจย่อยมากกว่า พวกเขาถูกส่งมาที่นี่เพื่อทำลายสถาบัน BPI จากภายใน มาเพื่อหยุดแนวคิดอุบาทว์ที่ให้คนเย็ดกันแล้วขโมยลูกที่เกิดมาชุบเลี้ยง.สิ่งนี้ดูจะสำคัญกว่าการอบรมลูกศิษย์ 3 คนในสังกัดให้ชนะเกม Survivor เสียอีก ความจริงจังตรงนี้อาจจะทำให้เฟอร์นันโดพลั้งมือฆ่าเบอร์แบโต้ได้เลย เพราะฉะนั้นเลี่ยงได้จึงควรเ
ตื่นขึ้นมาแคะขี้ตาบิดขี้เกียจแล้วบิดไปบิดมา นอนหลับกันไปได้ยังไงก็ไม่รู้แต่ก็นอนไปแล้ว หลังการกรำศึกมาอย่างหนักทั้งตี้ก็ได้กางเต็นท์นอนกันบริเวณที่เยื้องกับจุดปะทะมานิดหน่อย ดูเหมือนกลยุทธ์เขียนเสือให้วัวกลัวของเฟอร์นันโดจะใช้การได้ดีมิเลว เพราะตั้งแต่ที่ทิ้งร่องรอยการต่อสู้ไว้ จวบจนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววของครูกับลูกศิษย์กลุ่มไหนบุกเข้ามาชิงลูกแก้วพลังของพวกเขาเลย.แล้วพอได้หลับพักผ่อนร่างกายก็เหมือนได้ฟื้นฟูตัวเอง อาการแว้งกัดจากท่า Last short สุดท้าย Infinity Resonance(สั่นพ้องนิรันดร์) ก็เหมือนจะหายเป็นปลิดทิ้งไปด้วย เฟอร์นันโดลุกขึ้นจากถุงนอน เขาลองคลำดูที่ลำคอก็พบว่าบัดนี้รูเล็ก ๆ ที่เคยพ่นน้ำออกมาเป็นน้ำพุได้สมานจนเป็นเนื้อเดียวกันหมดแล้ว ตามติดมาด้วยเสียงใสแจ๋วของเรนโบว์ที่ตะโกนเรียกอยู่หน้าเต็นท์."คุณ! ครู! เฟอร์! ตื่นได้แล้ว! มันสายแล้วนะคะ~!!!"ขนาดเป็นแค่เด็ก 5 ขวบ แต่สกิลความน่ารำคาญนี่เทียบชั้นมนุษย์เมียในภายภาคหน้าได้เลย.อันธการเองก็ไม่ต่างกันเขาแบกกระเป๋าเป้เก็บข้าวของกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว ถัดมาถึงเป็นสกายด์ที่พยายามอะลุ่มอล่วยบอกให้ทุกคนใจเย็น ๆ ลงหน่อย ครูเฟอร์นั
"เฮ๊ยยยย! , ย๊ากกกก!"."เปรี๊ยงงง!!!".เศษผลึกแตกกระจุยกระจาย อันธการสอดแขนพุ่งขึ้นมาราวกับลูกเจ๊ียบที่ทะยานตัวออกจากเปลือกไข่ เขาแหกปากตะโกนเพื่อเป็นการเสริมแรง เหยียดแขนถีบขากะเอาให้แม่งแตกออกทุกทิศทุกทางจะได้ลุกขึ้นได้ง่าย ๆ แล้วก็ทำได้จริง ๆ."เฮือกกก! ขอบใจมากสกายด์ช่วยฉันได้เยอะเลย"รุ่นพี่
"อืม.. ไม่เลวนี่ Not bad! , Not bad! at all"ลูบคางครึงปากคือพฤติกรรมที่เฟอร์นันโดแสดงออก เขายืนกอดอกอยู่บนเนินเขาเฝ้ามองเด็กในสังกัดจากระยะไกล เปี่ยมล้นไปด้วยความภูมิใจอยู่ในที."อัธการดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วคงอยากจะพิสูจน์ตัวเอง งั้นก็จงแสดงออกมาเถอะไอ้หนู รอบตัวนายก็พี่น้องทั้งนั้น ฝั่งศัตรูก็ไม่
"ช่วยด้วย! , ช่วยฉันด้วย! , ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ววว~!".กระเสือกกระสนดิ้นทุรุนทุราย การเปล่งวาจาเช่นนี้ออกมาดั่งบอกเป็นนัยว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียว อันธการพลาดอีกจนได้ ความร้อนทารุณกรรมเขาแล็วก็เปรียบดั่งทวยเทพที่ไม่มีใครหน้าไหนโกหกได้ ตรงกับที่ครูฝั่งโน้นโม้ไว้จริง ๆ."หอมน่ารับประทานเชียว
วังเวงเงียบเชียบราวกับป่าช้า อาคารสถาบัน BPI เป็นตึกที่สร้างขึ้นมาใหม่ และทั้งหมดที่เห็นอยู่ก็เป็นเพียงเทคโนโลยีสร้างภาพเสมือน ใต้ฝ่าเท้าที่พวกเขาเหยียบอยู่จึงไม่มีกระดูกของวีรชนคนบรรพบุรุษ จะมีก็แต่ร่างที่ละม้ายคล้ายศพของเด็ก ๆ จากทีมเฟอร์นันโดทั้ง 3 คน ที่มิอาจประเมินความเป็นคนที่คงเหลือได้."ฟู





