로그인"JUST SAY NOTING" ว่าด้วยเรื่องของตัวเอกที่ชื่อ "เจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์" เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการลับ Parallel (พาลาเรล) ที่ต้องเข้ามาใช้ชีวิตในโลกคู่ขนาน การมีตัวตนของเขาถูกอำพรางไว้ด้วยอาชีพที่ไม่มีใครสนใจ อย่างพนักงานส่งดอกไม้ ทำให้เขาสามารถเข้าถึงได้ทุกพื้นที่ตามแต่ใจต้องการ แม้แต่ในห้องนอนผู้หญิง! ด้วยเครื่องไม้เครื่องมือจากโลกอนาคต การประกบปากจูบใครสักคนจึงง่ายยิ่งกว่าสิ่งใด เสื้อผ้าหน้าผม อกนูนสูงนูนต่ำ พร้อมที่จะขย้ำมันให้สะใจไหม ถ้าพร้อมแล้วก็ตามเจฟเฟอร์มาเลย!
더 보기ร่างเปล่าเปลือยพู่ระหงส์นอนเหยียดกายอยู่ในอ่างอาบน้ำเซรามิค เสียงน้ำร้อนจากหัวก๊อกดังกระทบแพรน้ำวูบไหวเจื้อยแจ้วอบอุ่น สาวสะพรั่งวัย 16 หลับตาพริ้มปล่อยตัวปล่อยใจให้ความฟินชอนไชไปทั่วทั่งร่าง เธอไม่สนหรอกว่าจะเสียเวลาไปมากแค่ไหนเพราะในดินแดนส่วนตัวนามสุขาวดีแห่งนี้ มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ มันคือความสุขที่สาสมแล้วที่สาวแรกแย้มอย่างเธอจะได้รับ หลังจากการนั่งหลังขดหลังแข็งกรำตำราเรียนมาตลอดทั้งวัน
.
ปาดสายตาผ่านม่านฟองสบู่ที่ลอยฟุ้ง เล็บเท้าที่เพ้นท์มายังคงเปล่งประกายสวยสด เหมาะสมกับราคาค่างวด
.
"อืม.. ใช้ได้เหมือนกันนะร้านนี้ ดูท่าน่าจะสวยติดทนแบบนี้ไปอีกหลายวััน ถ้าไม่ใช่เพราะพีี่บอกว่าชอบเอมจะไม่ทำบอกตรง ๆ ไหนขอดูอีกข้างสิว่ายังติดทนดีอยู่รึเปล่า.. ฮึบ!"
สาวเจ้าพรั่นพรึงกับตัวเองคนเดียวตามประสาคนวัยฝัน เธอยกขาอีกข้างขึ้นพาดกับขอบอ่างระหว่างนั้นเอง แพรน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ก็ได้สยายตัวออก เผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจขนาดพอดีมือที่เปล่งปลั่งกระทบแสงไฟพร้อมกับไออุ่น ๆ น้ำร้อนกว่านี้เธอคงสุก ตรงกันข้ามเพราะกลุ่มควันบาง ๆ ที่ฟุ้งขึ้นมาเมื่อครู่ จึงทำให้เด็กสาวจินตนาการไปถึงดวงหน้าของใครบางคนซึ่งเป็นคนที่เธอรัก
.
"พี่แฟรงค์.."
หล่อนกระแอมในลำคอขบริมฝีปาก
.
"อืม.. อ่ะ.. อาาา~! พี่เห็นนมหนูไหม อยากจับไหมคะจะบีบก็ได้นะ อื้อออ! หนูยอมทุกอย่างเลยถ้าพี่ต้องการ~! พี่คนเดียว"
.
"หมับ!"
.
"อื้อ.. แบบนั้นละค่ะพี่ บีบเลยถ้าพี่ชอบเขี่ยหัวนมด้วยยิ่งดี"
"อ่ะ.. อ่ะ.. อร๊ายยยย!"
.
ต้นขาเสียดสีไปมาลำตัวบิดออกทางขวาตะแคงโค้งในอ่าง ปล่อยให้ความอุ่นร้อนเล้าโลมลำตัวตามมาด้วยการใช้นิ้วเรียวเสียวสะท้าน เธอใช้มันตวัดวนไปบนยอดถัน ส่วนอีกข้างเอื้อมลงมาสะกิดตลิ่งย่ำยีถ้ำรัก
.
"เจ๊าะแจ๊ะ ๆ , เจ๊าะแจ๊ะ ๆ"
.
"พี่แฟรงค์ขา.. พี่แฟรงค์.. โอ๊ยยยย!.. พี่แฟรงค์.. พี่แฟรงงงงค์!!! "
.
มวลน้ำที่กระฉอกล้นขอบอ่างบ่งบอกซึ่งทุกสิ่ง เด็กสาวซ่านเสียวจนคิ้วย่นยับยู่ยี่กระทั่งแรงแขนเริ่มอ่อนแรง เธอถึงได้ลดระดับด้วยการจอมจมลงสู่ก้นบึ้งทิ้งไว้แต่เพียงฟองบุ๋ง ๆ กับแพรผมดกดำที่สยายเป็นวงกว้าง แก้มป่องอมอากาศ ชะเอมเริ่มทบทวนกับตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่ ส่ิงที่ทำลงไปเมื่อครู่นั้นแสนจะน่าอับอายและน่ารังเกียจ พี่แฟรงค์ที่เธอรักคงไม่ชอบอะไรแบบนี้แน่ถ้าเขารู้ความจริง ประธานนักเรียนหน้าตาดีอย่างเขาจะรู้สึกอย่างไงถ้ามาจับได้ทีหลังว่าโดนสาวรุ่นน้อง ใช้เป็นแบบในการสนองราคะ
.
"บ้า ๆ ๆ เราทำบ้าอะไรลงไป บ้าที่สุด!"
.
"เฮือกกก!"
.
พอเริ่มคิดได้ร่างเปลือยก็ดีดตัวเองขึ้นมาเหนือน้ำ อกกลมสวยเด้งดึ๋งดั๋งพร้อมกันกับปอยผมที่สะบัดอ้อมหลังมาปกปิด เธอยังคงหลับตาด้วยฤทธาของฟองสบู่ที่กระเซ็นมาโดนเข้า มันรู้สึกเจ็บแสบและคัน ๆ แต่ทำไมนะทำไมกันพื้นที่สงวนตรงนั้นถึงได้รู้สึกเสียวมากกว่าเยอะ เปลือกตาเริ่มค่อย ๆ ปริเผยอ ถึงจะยังเบลอ ๆ แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้เธอสังเกตเห็นเงาตะคุ่มบนหว่างขาของตัวเอง
.
"ไม่นะ!"
"ใครน่ะ! ใคร! ออกไป! อร๊ายยยยย! ช่วยด้วย!!!"
.
ใช้เท้าถีบกระแทกร่างเปลือยต่อสู้อย่างสุดแรงด้วยความตกใจ และสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ก่อนหน้านี้เจ้าหล่อนไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนนอนแช่อยู่ในอ่างด้วย เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้! มันเหมือนกับว่าชายคนนี้วาร์ปเข้ามาข้างในตอนที่เธอเผลอ เหมือนผีที่ลอยทะลุผ่านประตู หนำซ้ำยังรุกล้ำเธอโดยใช้เพียงแค่คำพูด
.
"ชู่ววววว! ชะเอม! พี่เอง พี่แฟรงค์เอง! เงียบก่อนสิ"
ร่างหนาเอ็ดเสียงดัง พลันถลันตัวขึ้นมาเอามือปิดปาก ตาประสานตาทำให้สาวเจ้าชะงักงันไปชั่วขณะ
.
"ช่ายแบบนี้แหละเด็กดี อยากเอากับพี่ก็ต้องทำตัวดี ๆ สิครับ"
ชะเอมงงมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแต่โดยดี ก่อนจะยกปลายเล็บที่จิกอยู่บนท่อนแขนอันกำยำนั้นออก ส่ายหน้าไปมาดวงตาเบิกโพลง
.
"อืม.. อืม.. อั๊ก.. อืม"
เธอพยายามจะสืื่อสาร
.
"ไม่ครับ พี่ไม่ปล่อยมือหรอก เพราะพี่รู้หมดแล้วว่าอะไรคือสิ่งที่เอมต้องการ ที่ครางออกมาเมื่อกี้คือชื่อพี่่ทั้งนั้นเลย จริงไหม?"
.
"แล้วอีกอย่างที่ข้างนอกนั่น ตรงลานจอดรถพี่เช็คดูแล้วว่าคุณน้าแอนนากับน้าจัสตินไม่อยู่ ฉะนั้นในบ้านหลังนี้ ไม่สิ! ในอ่างอาบน้ำใบนี้จึงมีแค่เราสองคน เราจะทำอะไรกันก็ได้แล้วพี่ก็ได้เริ่มมันไปแล้ว มันอาจจะเจ็บ ๆ หน่อยแต่ถ้าเสียวมากก็บอกได้นะ"
.
ดุจปั้นจั่นถล่มหินผา! แกนแข็งขนาดมหึมาจากตัวแทนนักศึกษากระหน่ำใส่ปากถ้ำแบบไม่เลี้ยง! สองกายรวมเป็นหนึ่ง กอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ในสมรภูมิรักที่แสนจะเปียกชื้น ชะเอมทั้งเขินและหน้าแดง ใจหนึ่งก็อายใจหนึ่งก็อดใจไว้ไม่อยู่ โปรดอย่าถามหาเหตุผลถึงการมีตัวตนของพี่แฟรงค์ เธอกลัวเหลือเกินว่าพอประติดประต่อเรื่องราวได้แล้ว พี่เขาจะหายไป
.
"พี่่แฟรงค์..!"
"พี่แฟรงค์ขา!.. พี่! "
สอดแขนอ้อมแผ่นหลังแกร่งเข้ามา กันฟันจิกปากซี๊ดลมหายใจ สลับกับการซุกใบหน้าลงที่ซอกคอ
.
แอ่นอกตั้งเต้าลำตัวสะบัดเป็นพัก ๆ ก่อนจะกระตุกดิีดขึ้นพ้นขอบอ่างเมื่อกิจกรรมดำเนินมาถึงกระบวนท่าสุดท้าย หญิงสาวกรีดร้องด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด หว่างขาเธอหลั่งน้ำใสออกมามากมายจนจำแนกไม่ได้ว่านั่นน้ำรักหรือน้ำร้อน อวัยวะทุกส่วนบีบเกร็งตอดตุ๊บ ๆ ซึ่งในที่สุดเธอก็ถึงจุดสุดยอด!
.
รสชาติแห่งกามอารมณ์ตอบแทนเธอด้วยการสำลัก การปล่อยตัวปล่อยใจให้ชายในฝันเพียงชั่วครู่ทำให้เธอเผลอดื่มน้ำเข้าไปหลายอึก จากความสุขสมเลยกลายเป็นความทรมาน สาวชะเอมดิ้นทุรนทุรายก่อนจะพบว่าพื้นที่รอบกายกลายเป็นความดำมืด! เวิ้งว้างสุดหยั่ง! ขาก็หยั่งไม่ถึง! มันคล้ายกับว่าร่างกายเธอโผล่พรวดออกมาอีกมิติ
.
สำลักน้ำกระอึกกระอัก! สูดลมหายใจทีไรดันไม่มีอากาศ เธอกำลังจะตายชะเอมคิดได้ในชั่วบัดดล เสี้ยววินาทีที่สาวเจ้าใช้มือคลำตัวแล้วเจอเสื้อผ้านั่นแหล่ะที่เฉลยซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง ว่า ณ ตอนนี้เธอกำลังคิดสั้นฆ่าตัวตายอยู่! แล้วก็กำลังจมลงเรื่อย ๆ ด้วยฝีมือของหินก้อนใหญ่ที่เธอเป็นคนบรรจงผูกถ่วงไว้ที่ข้อเท้าของตัวเอง
.
ผมสลวยลู่ขึ้นไปด้านบนเป็นพู่ ฟองอากาศฟดผุด ๆ ออกจากเบ้าตาและโพรงจมูก เด็กสาวรู้ซึ้งแล้วว่าที่ผ่านมานั้นแค่คิดไปเอง ความผิดหวังจากการโดนพี่แฟรงค์ปฏิเสธรักคือสาเหตุของเรื่องทั้งหมด ปล่อยมือทั้งสองข้างลอยปลิวเหนือหัว เลิกดิ้นเลิกต่อต้านปล่อยให้ความเป็นจริงทำงานว่าเธอไม่เคยมีอะไรกับเขา
.
"จิตสุดท้ายสินะ.. หนูคงเป็นของพี่ได้แค่ในฝันเท่านั้นพี่แฟรงค์.."
เด็กสาวยักไหล่แสยะยิ้ม กลืนความทุกข์ทรมานไว้ใต้ดวงหน้าอันซีดผืด
.
"หนูขอโทษที่หนูสวยไม่พอ ลาก่อนตลอดกาลค่ะ.. สุดที่รักของหนู"
.
"บุ๊ง ๆ ๆ ๆ "
.
ก้อนอิฐตัวหนอนถ่วงเอาชุดนักเรียนขาวแวววับ จมลงสู่เบื้องล่างของก้นสระชลประทาน แต่แล้วในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นใกล้ตายเต็มทีจู่ ๆ ก็มีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งช้อนตัวเธอเอาไว้ มันแฝงไปด้วยความอบอุ่น มันเต็มไปด้วยความหวัง ชะเอมหลุบสายตาลงมองในขณะที่เงาดังกล่าวกำลังช่วยแกะเชือกที่ข้อเท้าให้ เสี้ยววาบหนึ่งในใจเธอก็ไพร่คิด
.
"พี่แฟรงค์!"
.
แต่ก็ไม่! เพราะฮีโร่คนดังกล่าวเลือกที่จะตอบสนองท่าทีอันวิงวอนนั้น ด้วยการกระชากคอเสื้อและเหวี่ยงเธอขึ้นพ้นขอบน้ำแบบพรวดเดียวจบ!
.
"นังเด็กร่าน! ดอกทองอย่างมึง! กูเสียเวลาโดดลงมาช่วยก็บุญแค่ไหนแล้ว"
บุรุษปริศนาคิด ระหว่างตีขาว่ายน้ำสวนตามขึ้นมาบนพื้นผิว
กำหมัดแน่นยืนจังก้าเบ่งพลังประหนึ่งมีซุปเปอร์ไซย่าเป็นไอดอล แต่แทนที่จะเป็นแสงออร่าสีทองเหลืองอร่ามเปล่งรัศมี รอบตัวอันธการกลับมีแต่สีดำมืดสนิท มันกระเพื่อมเหลวเป็นม่านเปลว ก่อนจะถักทอกันขึ้นเป็นรูปร่างของปีศาจแยกเขี้ยวตาแดงก่ำ ความสูงน่าจะราว 3 เมตรเห็นจะได้ ขนาดพอ ๆ กับตึกสองชั้น ทว่าพอมาปรากฏอยู่ด้านหลังเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างอันธการแล้ว มันก็เลยดูน่าเกรงขามมากทีเดียว."พี่อัน.. ผะ.. ผมขอโทษ"สกายด์ถึงกับเสียงสั่น.เช่นกันกับเรนโบว์ที่ ณ ตอนนี้แม้แต่ผนึกสีฟ้าที่สกายด์ใช้พันธนาการไว้ก็ยังแตกออกเป็นเสี่ยง เธอกระโดดโหยงลงจากแขนครูเฟอร์ ตัวสั่นเทาเป็นลูกนก ตกใจไม่ต่างจากเห็นผี."ชะ.. ใช่พี่.. พวกเราจะไม่ทะเลาะกันอีกแล้ว.. ครูเฟอร์ก็พูดอะไรบ้างสิคะ ช่วยหยุดพี่อันทีเถอะได้โปรด"เด็กสาวขอร้องแล้วก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล เมื่อจู่ ๆ เฟอร์นันโดก็เอ่ยขึ้นมาว่า."เปล่าประโยชน์น่ะทั้งสองคน ดูที่ข้อมืออันธการตอนนี้สิ เห็นไหมว่าในออนิวแทร็ปเขามีอะไรอยู่?".รีบวิ่งตื๋อมาหลบหลังครูเอาไว้ เรนโบว์กับสกายด์ดูจะหายโกรธกันไปแล้ว ทั้งคู่ถึงพยายามชะเง้อมอง ก่อนจะพบว่าสิ่งที่เฟอร์นันโดหมายถึงก็คือลูกแก้ว "sh
"ผมให้ไว้ใช้ส่วนรวมพี่ มันไม่ควรจะอยู่ที่ผมเพียงคนเดียว"สกายด์พูดเสียงเรียบ บุคลิกเขายังคงเรียบร้อยหนุมหนิมอยู่เช่นเดิม แล้วก็ยากมากที่ใครจะคาดการณ์ถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังแววตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่นั้นได้ นั่นอาจจะเป็นการประชดหรือการแสดงออกว่าไม่พอใจอะไรสักอย่างก็ได้."ตัวพี่เป็นวิญญาณอย่างน้อยก็มีพี่คนหนึ่งแหละที่น่าจะใช้ประโยชน์จากเงาได้มากกว่าผม พี่จะหยิบจับอะไรก็รวดเร็วว่องไว สรุปว่าเอาไว้ที่พี่ล่ะกัน เพราะผมเองก็มีพลังผลึกจากยีนอยู่แล้ว".อันธการพยักหน้าหลังจากได้ฟัง เขารับลูกแก้วมายัดใส่ไว้ในเข็มขัดก่อนที่แสงสีดำของมันจะโบยตีขัดสีกับชั้นบรรยากาศ จนต้องรออยู่พักใหญ่ถึงจะหยุดอาละวาดลง เกิดเป็นลูกแก้วแมทธีเรียลลูกแรกที่ติดหนับอยู่บนเข็มขัดของหัวหน้าทีมรุ่นพี่."กริ๊ก!"."เรียบร้อยแล้วใครอยากใช้ตอนไหนก็บอกนะ ฉันจะส่งให้เมื่อคราวจำเป็น ของที่อยู่ในการปกครองของฉัน ๆ สัญญาว่าจะรักษาให้ดีที่สุด นายมีอะไรจะพูดอีกไหมสกายด์"."มีครับ!".หนุ่มน้อยก้าวขาออกมาด้านหน้า สบตาไปที่สมาชิกในทีมแล้วก็คุณครูด้วย."เอิ่ม.. ผมขอเห็นแย้งกับเรนโบว์ครับ ผมว่าทีมเราควรจะโฟกัสไปที่การเข้าเส้นชัยมากกว่า".
เด็ก ๆ คิดกันหัวแทบแตก ต่างคนต่างมีมุมมองเป็นของตนเอง สังคมแห่งประชาธิปไตยก็แบบนี้ ทุกคนมีสิทธิ์มีเสียงเท่ากันหมดอยู่ที่ว่าใครจะจูงใจเพื่อนในทีมได้ และฝั่งไหนที่ได้คะแนนโหวตมากสุดเฟอร์นันโดก็จะสั่งให้ดำเนินการตามนั้น ไม่มีการดึงเช็งหรือต้องการจะสืบทอดอำนาจใด ๆ.เรนโบว์ผินหน้าหันไปทางครูหนุ่มรูปหล่อ เธอพยายามจะใช้การออดอ้อนที่ถนัด รวมไปถึงการพยายามที่จะประเมินท่าทีของเฟอร์นันโดด้วย แต่ทว่าสิ่งที่ครูทำกลับกลายเป็นการนั่งลงตรงเนินดินในละแวก ต่อด้วยการควักเอาพู่กันประจำตัวออกมาจากด้านหลัง สะบัดกวัดแกว่งกลางอากาศราว 3 - 4 ครั้ง แล้วก็ได้ออกมาเป็นภาพแอพแซ็คแนวอิมแพชชั่นนิสต์ ที่สื่อความหมายถึงความโกลาหลวุ่นวายของทีม ณ ตอนนี้.สีสันทุกเฉดพุ่งออกมาแหวกว่ายราวกับมีชีวิต เส้นสายกระเพื่อมยึกยือไล่ต่อกันไปเป็นระดับ บ่งบอกถึงทักษะของคนวาดที่เข้าขั้นปรมจารย์ชั้นครู เสียอย่างเดียวคือไม่มีใครดูออกสักคนว่าเฟอร์นันโดวาดรูปอะไร โคตรแม่มมันเหมือนกับว่าเขานั้นกำลังหลอกด่าพวกเด็ก ๆ อยู่กลาย ๆ ยิ่งตัดสินใจช้าไอ้รูปนามธรรมนี่ก็มีแต่จะใหญ่ขึ้น ๆ.จนในที่สุดน้องคนสุดท้องอย่างเรนโบว์ก็เลือกที่จะแสดงออก เธอกร
"อ๊าาา!.. อิ่มแว้ว! อร่อยจุงเบยย!".กางแขนสุดเหยียดล้มหงายท้องขาชี้ฟ้า พุงนี่กลมเป็นลูกนิมิตตามติดมาด้วยการกะพริบตาถี่รัวของสาวน้อยหุ่นจ้ำม่ำ."แจกความสดใสค่ะครูเฟอร์! รับไปเล๊ย!"."ปิ๊ง ๆ , ปิ๊ง ๆ , ปิ๊ง ๆ , ปิ๊ง ๆ ".ถ้าสมัยนี้มีพนักงานเก็บค่าไฟแต่ละเดือนเรนโบว์คงต้องจ่ายหนักสุด เธอเป็นเด็กที่ใช้พลังจากยีนได้ฟุ่มเฟือยที่สุดแล้วนับตั้งแต่มีนิยายเรื่องนี้มา เพราะเพียงแค่เธอกะพริบตาชามกับข้าวกับปลาก็พุ่งโพทะยานออกมาเป็นปลาการ์ตูน โอ้แม่เจ้า! มันจะแฟนตาซีในดินแดนวอนเดอร์แลนด์ไปไหน ฝูงปลาวาฬตาแป๋วแหวกว่ายอยู่บนสายรุ้ง ฉวัดเฉวียนเวียนวนตีลังกาขึ้นไปบนฟ้า อลังการดาวล้านดวง."อ่าาา.. อร่อยชะมัด.. อร่อยกว่าอาหารสำเร็จรูปที่สั่งผ่านแอพออนิวแทร็ปหลายเท่า ครูเฟอร์ไปได้มาจากไหนเหรอคะ?"เรนโบว์ผงกหัวขึ้นเธอยังคงนอนตีพุงอยู่ แต่ใช้เพียงหางตาเหลือบมองคุณครูแทน.ทำให้อานุภาพของพลังจากยีนลดทอนลงไป ควบคุมไม่ได้ก็ส่วนหนึ่งแต่หลัก ๆ เลยก็คือหนูน้อยนั้นยังอ่อนพรรษาอยู่มาก การแจกความสดใสของเธอก็เลยจบลงในระยะเวลาอันสั้น เปิดโอกาสให้เฟอร์นันโดได้ตอบกลับ."ครูซื้อมาจากร้านคุณป้าข้างทางน่ะ เป็นเพิงพักเ





