LOGIN“จากนี้ไป... เธออยู่ในการดูแลของผม ไม่มีใครแตะต้องเธอได้... ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ตาม” ทุกคำพูดหนักแน่นจนทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลง มีเพียงเสียงหัวใจของฉัน...ที่เต้นแรงจนแทบหลุดออกมา 💓
View Moreแสงแรกของรุ่งอรุณสาดลอดระหว่างตึกระฟ้า
ฉันยกกล้องขึ้น... แชะ แชะ แชะ “เจ๋งมาก… ลิลิน” เสียงพึมพำแผ่วเบา หลุดออกมาพร้อมรอยยิ้มบางบนใบหน้า ความภูมิใจอุ่นวาบในอก เหมือนแสงอาทิตย์ที่เพิ่งเริ่มทอ บนดาดฟ้าของตึกสูงเด่น เสียงรถราและฝูงชนด้านล่างประสานกันเป็นจังหวะชีวิตของเมืองใหญ่ แต่สำหรับฉัน… ลิลิน ช่างภาพนักข่าวฟรีแลนซ์ สายตาและกล้องคู่ใจ มักเก็บเรื่องเล็ก ๆ ที่ใครหลายคนมองข้ามไป เพราะทุกภาพ… ล้วนมีเรื่องเล่าของมันเสมอ พ่อคือแรงบันดาลใจของฉัน เขาทิ้งไว้เพียงความทรงจำและ กล้องตัวเก่า พร้อมกับคอนโดเล็ก ๆ ในย่านแออัดกลางใจเมือง ที่ฉันอาศัยอยู่กับแม่ แม่มักเงียบ แต่ความรักของเธอ…อบอุ่นเหมือนมหานคร บางครั้งสวยเกินจริง บางครั้งมืดมนและเหนื่อยล้า แต่เราสองคนสัญญากัน ว่าจะไม่ถอย แม้บิลค่าใช้จ่ายจะยาวเป็นหางว่าว จนวันหนึ่ง…เหมือนพระเจ้าจะยื่นแสงเล็ก ๆ เข้ามาในหัวใจของฉัน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พร้อมกับน้ำเสียงปลายสายที่ชัดเจน “สวัสดีครับ คุณลิลินใช่ไหมครับ? ผมมาจากบริษัท Stride X เราต้องการคุณสำหรับ งานพิเศษ…ระดับประเทศ รายละเอียดจะส่งให้ทางอีเมลนะครับ รบกวนยืนยันกลับด้วย” นั่นคือ…จุดเริ่มต้น และเปลี่ยน ทุกสิ่ง เมื่อใครบางคน… ก้าวเข้ามา แตะหัวใจฉันโดยไม่รู้ตัว *** เรื่องราวของ ลิลิน ช่างภาพสาวตัวเล็ก ๆ ค่ะ พ่อของเธอเป็นแรงบันดาลใจให้เธอถ่ายภาพ เธอชอบมองโลกผ่านเลนส์กล้อง เพื่อเก็บความสวยงามและเรื่องราวชีวิตที่คนอื่นมักมองไม่เห็น ทุกภาพของเธอไม่ได้เป็นแค่ภาพสวย ๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก ทั้งรอยยิ้ม น้ำตา และความเหน็ดเหนื่อยของชีวิต แล้ววันหนึ่ง โชคชะตาก็นำพาเธอไปเจอกับ อารัญ อรันฟอร์ด หนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ประธานบริษัท ทั้งหล่อ น่าหลงใหล และมีความลึกลับซ่อนอยู่ในสายตาคม เขายืนหยัดปกป้องเธออย่างไม่หวั่นไหว เรื่องราวของคนสองโลกที่แตกต่างกันจึงเริ่มขึ้น เต็มไปด้วยแสงไฟ ความตึงเครียด ความลึกลับ และความสวยงามแบบโรแมนซ์หรู ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ 🥰 ทุกคอมเมนต์ ทุกไลก์ และทุกการติดตาม คือแรงใจสำคัญที่ทำให้ผู้เขียนอยากเล่าเรื่องต่อไปค่ะ ถ้าอยากเห็นเมืองใหญ่ แสงสี และความรัก ผ่านสายตาของลิลิน กดติดตามไว้เลย แล้วเราจะได้ไปสัมผัสเรื่องราวเหล่านี้ด้วยกัน ✨ ติดตามลิลิน… และอารัญ แล้วคุณจะได้พบกับความโรแมนซ์หรู ระยิบระยับเหนือกาลเวลา ที่ทั้งน่าหลงใหลและตราตรึงใจค่ะ อย่าลืมเพิ่มลงคลังและกดติดตามไว้ จะได้ไม่พลาดเรื่องราวเข้มข้น จนถึงตอนสุดท้าย ขอบคุณทุกคนจากใจจริงค่ะ 💖หนึ่งเดือนผ่านไป…ฉันหลบมาอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ กลางเมือง ห้องแคบในตึกเก่า 4 ชั้น ใช้แต่ละวันฟื้นฟูหัวใจ และใช้ความเงียบงันค่อย ๆ ประคองตัวเองให้ยืนอยู่ได้ ท่ามกลางความวุ่นวายรอบข้างเขียนบทความเล็ก ๆ ในนามแฝงที่ไม่มีใครจับสังเกต รับงานถ่ายภาพเป็นครั้งคราว ใช้ชีวิตแบบปากกัดตีนถีบ เพื่อเลี้ยงดูตัวเองแต่ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของโลกชื่อของบริษัท Stride X กลับดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับไม่เคยมีช่วงเวลาที่มันเงียบหายไปจากความสนใจของผู้คนรองเท้ารุ่นใหม่ที่สานต่อความสำเร็จจาก Quantum Prime ถูกเปิดตัวภายใต้ชื่อQuantum Prime Fluxกระแสตอบรับถาโถม ยอดสั่งจองพุ่งสูง สื่อทุกสำนักพร้อมใจกันกล่าวถึงมันในฐานะ“ก้าวถัดไปของเทคโนโลยีการเคลื่อนไหว”งานประกาศความสำเร็จถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ชื่อของอารัญถูกกล่าวถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในฐานะผู้อยู่เบื้องหลังเทคโนโลยีล้ำสมัย ที่มีเพียง Stride X เท่านั้นที่ครอบครองลิขสิทธิ์เขาทำสำเร็จ อย่างถูกต้อง และไม่ผิดศีลธรรมอารัญไม่เคยแตะต้อง Quantum X อ
บนระเบียงสูงเหนือมหานครอารัญยืนต้านแรงลม ดวงตาเย็นชามองแสงไฟที่เคลื่อนไหวใต้ท้องฟ้าซึ่งกำลังเปลี่ยนสี เขาสูดลมหายใจลึก กำมือแน่นก่อนหมุนตัวออกและเอ่ยคำสั่งเข้ม“ถึงเวลาแล้ว ”ปลายทาง คือ…วิลล่าหรูริมหาดส่วนตัวของคริส ฟอร์ดแสงไฟระยิบระยับสะท้อนผิวน้ำในสระ เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์กระหน่ำไม่หยุด สาวหุ่นนางแบบในบิกินี่ สวมหน้ากากผีเสื้อ เดินเสิร์ฟเครื่องดื่มพร้อมรอยยิ้มหวาน ปลายนิ้วลูบไล้ แขกชายเพียงไม่กี่คน ซึ่งล้วนสวม หน้ากากซาตานหลากรูปแบบ ที่แต่ละคนเลือกปิดบังตัวตนไว้นี่ไม่ใช่งานธุรกิจ ไม่ใช่การพบหุ้นส่วน หากคือปาร์ตี้ที่มีไว้ตอบสนองกิเลสของเขาเท่านั้น ทุกอย่างกำลังอยู่ในโหมดลุ่มหลงทันใดนั้น เสียงเรือสปีดโบ๊ทคำรามใกล้เข้ามา ก่อนจะหยุดนิ่งหน้าวิลล่าอารัญในสูทสีเข้มก้าวนำลงจากเรือ พร้อมบอดี้การ์ดและนักสืบ มุ่งตรงไปยังสระว่ายน้ำที่ปาร์ตี้กำลังคลุ้มคลั่งแสงไฟสีฉูดฉาดติดเตียงนอนขาวนวล ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่ง ร่างเปลือยเปล่ากึ่งเมามายเคลื่อนไหวไร้การยั้งคิด นักสืบคนหนึ่งพึมพำเสียงต่ำ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า “แม่ง… นี่มันงานบ้าอะไร ปาร์ตี้เซ็กหมู่รึไง”สายตาทุกคู่หันขวับมาทางอารัญ
ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาคู่นั้นตรง ๆ แววตาฉันว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเชื่อใจ มีเพียงคำถามที่ค้างคา“คุณเป็นใครกันแน่… อารัญ”เขาชะงัก ราวกับกำลังพยายามตั้งหลักกับสิ่งที่เผชิญอยู่ตรงหน้าฉันจ้องเขาอย่างคาดคั้น เสียงสั่นเพราะความจริงเพิ่งเชื่อมต่อกันเป็นภาพเดียว“ทุกอย่าง… ไม่ใช่เรื่องบังเอิญคุณตามหาฉันมาตลอดใช่ไหม?”อารัญนิ่งเงียบ สายตากดต่ำ มือกำแน่นราวกับกำลังชั่งใจ ทุกวินาทีเหมือนเวลาหยุดหมุนใต้สายตาที่เคยคมนิ่งและควบคุมทุกสถานการณ์ ปรากฏรอยร้าวบางอย่าง… สิ่งที่เขา
ฉันเคยเชื่อว่าภาพถ่ายไม่เคยโกหก แสงและเงาอาจทำให้ภาพบิดเบือนได้ แต่ไม่เคยสร้างตัวตนที่ไม่มีอยู่จริง..ความเชื่อนั้นอยู่กับฉันมาตลอด จนถึงวันที่ฉันเริ่มหันกลับมามองตัวเอง และตั้งคำถามว่า บางสิ่งอาจไม่เป็นอย่างที่ฉันเคยเข้าใจในแฟ้มประวัติของฉัน ทุกเรื่องราวถูกบันทึกไว้อย่างเป็นระเบียบ ดูสมบูรณ์แบบราวกับชีวิตที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้วแต่ยิ่งค้นหา ฉันกลับยิ่งรู้สึกห่างไกล ราวกับกำลังมองชีวิตของใครบางคนที่หน้าตาคล้ายฉันทว่า…