LOGINบทที่ 47 ความสุข @เขาใหญ่, จังหวัดนครราชสีมา "มามี้เทลินอยากนั่งรถเอทีวี(ATV)แล้ว มามี้พาไปขี่หน่อยได้ไหมคะ" "ได้สิคะ แต่รอไปพร้อมกับปะป๊าและพวกพี่ๆน้า~" "เย้~" เทลินร้องขึ้นด้วยความดีใจ ทุกครั้งที่มาเขาใหญ่เด็กๆจะชอบเล่นกิจกรรมผจญอะไรแบบนี้กันมาก ทุกๆวันหยุดเด็กๆจะชอบอ้อนให้ปะป๊าและมามี้พามาต
"บ๊าย บาย นะคะลูกรัก ตอนเย็นมามี้จะมารับเหมือนเดิม ขอให้เป็นอีกวันที่สนุกของลูกนะ แฮปปี้ๆจ้า" ครืดดดด~ ครืดดดด~ (สวัสดีดีค่ะ คุณแม่น้องเทลินใช่ไหมค่ะ) "สวัสดีดีค่ะ ใช่ค่ะ...ดิฉันเป็นแม่ของน้องเทลินเอง" (คุณครูเป็นครูประจำชั้นของน้องเทลินนะคะ พอดีว่าน้องมีเรื่องกับเพื่อนที่โรงเรียน เชิญคุณแม่มาพบ
บทที่ 46 มีเรื่อง หลายปีต่อมา "ว๊ายยยยย~" "เทลินลูก...หนูขึ้นไปทำอะไรอยู่บนต้นไม้ ลงมาค่ะ เดี๋ยวตก ทำไมชอบทำอะไรหวาดเสียวอยู่เรื่อยเลย หนูเป็นผู้หญิงนะคะ" พิมพ์โรสและเหล่าบอดีการ์ดพากันตามหาคุณหนูของบ้านวัยเก้าขวบกันให้วุ่นเมื่อเทลินหายไปจากสายตาของผู้เป็นแม่ สุดท้ายมาพบตัวแสบอยู่บนต้นไม้...ก็โด
"หนูตอดเฮียไม่หยุดเลย ยังไม่อยากแตกตอนนี้" ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! "อ๊ะๆๆ อ๊ะ อื้อ พะ...พริมจะไม่ไหวแล้วเฮีย" พริมโรสพูดเสียงกระท่อนกระเเท่นพร้อมกับจิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่ง เพราะเธอใกล้จะถึงจุดสุดยอดเต็มทีแล้ว "อีกนิดนะครับที่รัก รอเสร็จพร้อมกัน" ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ทอร์ชรีบเร่งจังหวะเฮือกสุดท้าย เพ
บทที่ 45 ใจอ่อน สามปีต่อมา @เมืองนีซ(Nice) ประเทศฝรั่งเศษ เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก ตอนนี้ทริสตัน เทมส์ ทรานส์ อายุได้สามขวบแล้ว ความดื้อบอกเลยสุดๆแบบไม่มีใครยอมใคร ตึงทั้งสามคน ทว่าวันนี้ต้าวแฝดทั้งสามไม่ได้มาด้วย ฝากไว้กับคุณปู่ คุณย่า เพราะตั้งแต่เลี้ยงสามแฝดมาฉันกับเฮียทอร์ชไม่ค่อยได้ใช้เวลาอย
บทที่ 44 ต้าวแฝดทั้งสาม เป็นไปตามคาดของขวัญรับขวัญต้าวแฝดทั้งสาม แต่ละคนไม่มีใครยอมใครเลยจัดหนักจัดเต็มเหมือนกลัวว่าหลานจะไม่รัก เพื่อนเฮียทอร์ชที่มาเยี่ยมต้าวแฝดวันนี้ก็จัดเต็มเวอร์ๆ คุณไซม่อน ให้รถลัมโบว์กีนี สามคัน พร้อมเช็คเงินสดจำนวนร้อยห้าสิบล้านบาท คุณฟาอิซและคุณเจริคก็ให้เช็คเงินสดเป็นจำนวน
บทที่ 16 แกล้งติ้ง~เสียงแจ้งเตือนไลน์พริมโรสดังขึ้นGracelyn : แกถึงอุบลยัง?Primrose : มาถึงได้สักพักแล้วGracelyn : กลับวันไหนPrimrose : พรุ่งนี้... ทำไมเหรอ?Gracelyn : ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ผับเดิมนะPrimrose : ทำไมแกดูรีบจังGracelyn : ฉันเพิ่งเปิดร้านกำลังยุ่งๆเลย เดี๋ยวไม่มีเวลาPri
บทที่ 15 ความภาคภูมิใจ@มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง"เย้~""จบอย่างเป็นทางการสักที เดือนสุดท้ายของปีนี้เราก็จะรับปริญญาแล้วนะ สี่ปีที่รอคอย" เกรซลินเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจเพราะเธอเป็นเด็กทุน แถมยังทำงานส่งตัวเองเรียนไปด้วยอีกทว่าสายตาพริมโรสกับเศร้าหมองลง เพราะเธออยากให้พ่อของเธออยู่ด้วยในวันนั้น วันแห่ง
บทที่ 14 เทคโอเวอร์@คฤหาสน์พชรเกือบสองเดือนที่เธอไม่ได้มาที่นี้ การกลับมาบ้านครั้งนี้ทำให้เธอคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ เพราะทุกครั้งเวลาที่เธอกลับบ้าน ผู้เป็นพ่อจะออกมารับที่หน้าบ้านเสมอ น้ำใสๆเริ่มไหลคลอที่เบ้าตาโตด้วยความคิดถึงและเสียใจที่ตอนนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดพริมโรสก้าวเข้ามาในบ้านก็พบกับแม
"...""มาขึ้นให้ฉันได้แล้ว"พริมโรสจึงรีบขึ้นไปคร่อมร่างคนตัวสูงอย่างเก้ๆกังๆเพราะไม่อยากขัดใจคนนิสัยเหมือนเด็กแบบเขา"เอาใส่""ทำยังไง""ก็จับใส่เข้าไปไง ยัยบื้อเอ๊ย!""ก็ฉันไม่เคยทำนิ" ว่าจบพริมโรสก็ค่อยๆกอบกุมท่อนเอ็นขนาดใหญ่ของเขามาจ่อที่ช่องทางรักแล้วค่อยๆกดตัวลงให้ท่อนเอ็นกลืนเข้าไปในช่องทางรั







