บุรุษน่าตาย

เย่วชิงไม่ได้ยืนอยู่รอให้ผู้ใดอธิบายความแต่อย่างใด เพราะนางรังเกียจบุรุษผู้มาเยือนจนนึกอยากเข้าไปกระทืบซักครั้งพอให้หายแค้นสักครึ่งเสี้ยวก็ยังดี แต่ก็รู้ดีว่าด้วยเรื่องความเหมาะสม นางจะยังกระทำเช่นนั้นไม่ได้ จึงหันหลังเดินกลับออกไปจากจวนหลังใหญ่ทันที

เถียนหลานรู้อารมณ์ของคุณหนูของนาง เด็กน้อยรีบวิ่งออกจากจวนหลังใหญ่ นำหน้าคุณหนูของนางเพื่อไปฟ้องมารดากับน้าจูลี่ให้รับรู้ว่าคุณหนูเจอศัตรูเป็นแน่!!

“เย่วเอ๋อร์ ฟังข้าก่อนได้หรือไม่ ข้าตั้งใจจะบอกเล่าให้เจ้ารับรู้แต่ไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นเช่นไร เจ้าจึงจะไม่โกรธเคืองข้า”

น้ำเสียงเว้าวอนของพี่ชายข้างจวน ที่นางกำลังจะตัดหางปล่อยวัดดังขึ้นทางด้านหลัง นางลืมไปได้อย่างไรว่าเขามีวรยุทธ์ เช่นนั้นต่อให้เดินหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้นหรอก

หยางหนิงเฉิงสั่งให้พี่ชายอยู่แต่ในจวนห้ามตามมาอย่างเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นคงต้องได้เห็นดีกันอย่างแน่นอน ซึ่งชินอ๋องเมื่อเห็นสายตาดุดันของน้องชาย เขาจำต้องเชื่อฟังคำสั่งแต่โดยดี เพราะรู้ดีว่าตนเองสู้ไม่ได้ทุกทาง

“พวกท่านรู้จักกันเช่นนั้นรึ สนิทหรือไม่ ขั้นไหนอย่างไรเล่าม