ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า

ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-17
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
8 Peringkat. 8 Ulasan-ulasan
210Bab
43.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

จางเย่วชิงคือพระชายาเอกที่ชินอ๋องรังเกียจ เพราะมาแย่งชิงวาสนาของสตรีที่เขาพึงใจ หลังแต่งงานนางถูกวางยาพิษในอาหารจนตาย แต่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเพราะมีดวงจิตของสายลับสาวจากหน่วย FBI ในยุค2024มาเข้าร่าง

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

Desa Lembayung Kuning.

Tampak jendela terlihat masih tertutup, tetapi tidak dengan sinar matahari yang berkilauan perlahan menembus celah-celah rumah dan menerangi sebuah kamar tidur yang sangat sederhana.

Seorang anak laki-laki berumur sepuluh tahun sedang tertidur, hingga kemudian kelopak matanya bergerak-gerak dan perlahan sekali terbuka.

Matanya berkedip berkali-kali masih tampak linglung, sebelum akhirnya menggerakkan tubuhnya kemudian terduduk menatap pintu. Tampak ada sesuatu yang dirasa tidak seperti biasa dirasakan anak itu.

Rumahnya tampak sepi dan tidak ada tanda-tanda orang dirumahnya, pintu rumahnya pun tertutup rapat.

Akhirnya ia menyadari mengapa bangun kesiangan, lalu terlihat menggelengkan kepalanya perlahan dan kemudian bersiap untuk memulai harinya.

Untuk memulai hari maka ia butuh energi buat bekerja, tampak di meja hanya ada sisa makanan sisa semalam, daripada dibuang mubazir jadi ia memakannya hingga tuntas tak bersisa. Setelah sarapan ia siap memulai harinya, lalu keluar rumah.

Itu hanyalah hari yang biasa bagi David Lee, bekerja di ladang dan kemudian pulang ke rumah untuk beristirahat.

Namun ketika David tiba di depan rumahnya, dia melihat seorang lelaki tua, berusia sekitar enam puluh tahun, berdiri di depan pintu rumahnya.

"Beraninya kamu masih kembali ke sini?" tampak seseorang yang terlihat tua berbicara dengan nada merendahkan kepada David.

David tampak tidak peduli dan tetap tenang, tidak terpengaruh dengan kalimat orang tua itu, ia tetap berusaha menghormati yang lebih tua darinya.

David berdiri di tempatnya dan menatap Paman Pujo yang tadi menghardiknya.

Paman Pujo, tidak memiliki hubungan darah dengannya, beliau hanyalah seorang lelaki tua yang tinggal bersebelahan yang selalu menjaga David Lee dan kakak nya setelah orang tuanya meninggal.

Melihat sikap David yang hanya diam dan tenang, Paman Pujo menjadi kesal dan terlihat tambah marah membuat matanya menjadi merah.

"Kakakmu sudah pergi selama tiga hari tiga malam, tapi kamu masih biasa saja seolah-olah tidak terjadi apa-apa. Kenapa kamu tidak perduli sama sekali? Apakah kamu masih punya perasaan?"

Paman Pujo dengan marah menunjuk-nunjuk ke arah David, seperti Kakek yang sedang mengomeli cucunya.

Tiga hari yang lalu, saudara perempuan David pergi ke hutan mencari tumbuhan herbal di dekat desa mereka.

Namun hingga malam tiba, kakak nya tidak juga kembali pulang.

Bahkan di hari kedua, masih tetap sama belum ada kabar tentang dirinya.

Saat itulah Paman Pujo menyadari sesuatu mungkin telah terjadi pada saudara perempuan David.

Namun ketika dia melihat bahwa David tidak melakukan tindakan apa-apa untuk mencari saudara perempuannya itu, dia menjadi curiga.

Kemarin malam, ketika Paman Pujo selesai menanyai penduduk desa lainnya, dia menjadi yakin bahwa sesuatu telah terjadi pada saudara perempuan David.

Kemudian Paman Pujo menemui David di depan rumahnya.

"Kakak mu telah hilang selama tiga hari tiga malam, dan kamu bahkan tidak berusaha mencarinya. Apakah kamu saudara yang baik?" Paman Pujo mencaci-maki David sore itu.

Sedangkan tetangga lainnya hanya keluar rumah dan mendengarkan tanpa ada niat untuk campur tangan.

Mereka tahu bahwa Paman Pujo dan saudara-saudara Lee terlihat cukup dekat.

Seperti hari ini, David berdiri tegak dan dengan mata tenang, dia menghela nafas dan berkata,

"Paman, apa yang kamu ingin aku lakukan? Aku masih anak kecil, usiaku belum genap sebelas tahun. Aku tahu kakak perempuanku hilang di hutan, dan keberadaannya tidak diketahui sampai saat ini."

David mendesah pelan,

“Apa yang yang harus kulakukan? Bahkan jika aku pergi ke hutan mencarinya, aku hanya menjadi santapan hewan-hewan liar itu."

"Kamu... Kamu...!" Paman Pujo kaget dengan jawaban David.

"Bagaimana bisa ada bocah kurang ajar yang tidak tahu berterima kasih sepertimu?"

"Kakakmu bekerja siang dan malam untuk memberi makan dan menjagamu, tapi saat dia dalam masalah, kamu bahkan tidak berpikir dua kali untuk mencarinya!"

David tampak perlahan-lahan menurunkan bahunya mencoba bertahan dari kesedihannya, karena ia merasa tidak mampu berbuat apa-apa.

Wajahnya dipenuhi kesedihan dan ketidakberdayaan.

“Paman, yang kutahu pasti kakak sudah menjagaku dengan baik. Itu sebabnya aku tidak ingin menyia-nyiakan usahanya!”

“Apakah menurutmu kakakku ingin anggota keluarganya yang terakhir juga menghadapi bahaya yang tidak dapat dia atasi sendiri?”

"Apakah kamu benar-benar ingin aku pergi ke hutan dan mempertaruhkan nyawaku, Paman Pujo?"

Suara David pelan dan bergetar. Namun karena kurangnya cahaya menjelang malam hari, Paman Pujo hampir tidak bisa melihat mata David.

Anehnya, mata David tenang dan damai, seperti air di permukaan yang tenang.

Karena marah, suara Paman Pujo terdengar nyaring dan menarik perhatian tetangga sekitar. Ketika Pujo tersadar, dia menyadari banyak mata tertuju padanya.

Meski tidak ada mendekat, Pujo merasakan pandangan warga yang memperhatikannya.

Meminta seorang anak pergi ke hutan sendirian tidak ada bedanya dengan memintanya bunuh diri.

Walaupun David meminta bantuan warga desanya, dia hanya akan menerima kata-kata belasungkawa dan janji-janji yang tidak jelas.

Mereka Pun enggan mempertaruhkan nyawa mereka menjadi santapan hewan buas di hutan.

Kondisi desa ini miskin dan warga desa harus berjuang untuk bertahan hidup setiap harinya, ketika keadaan ada yang genting, ikatan antar warga desa cukup erat, namun sangat disayangkan tidak ada bantuan yang bisa warga berikan untuk kasus David.

Terlebih lagi, beragam ucapan dari para warga yang pasti terdengar,

"Hidup kami sudah sulit, dan kamu ingin kami membantumu menemukan kakak mu yang hilang di hutan? Maaf kami sungguh tidak dapat membantu."

“Aku tidak bisa karena ada anak, istri, dan orang tua aku masih membutuhkan aku untuk menghidupi mereka.”

Karena kemiskinanlah, warga desa akhirnya menjadi tidak peduli, mereka hanya mengurusi kebutuhan mereka masing-masing dan menyambung nyawa untuk hari esok.

Tapi bagaimanapun juga, manusia adalah makhluk yang aneh. Inilah yang dilakukan Pujo ketika mengkritik David yang hanya diam tidak berusaha mencari saudara perempuannya yang hilang.

Meskipun David tidak meminta bantuan warga desa untuk mencari kakak nya, raut wajah David terlihat dia setidaknya menunjukkan kesedihannya dan ketidak berdayanya seorang anak lelaki yang kini tinggal seorang diri.

Raut wajahnya terlihat kesedihan dan kehilangan, matanya berair, dan dia menjadi lebih diam dari biasanya.

Penduduk desa pun turut merasakan kesedihan dengan diri David.

Mereka sudah mempunyai masalah sendiri, dan karena David sendiri merasa segan untuk meminta bantuan, warga desa pun hanya bisa merasa kasihan di dalam hati.

Malam ini, para tetangga akhirnya mengerti mengapa David bersikap berbeda beberapa hari terakhir ini.

Paman Pujo ini juga sungguh aneh. Meskipun dia telah membantu keluarga David, tampaknya ia tidak benar-benar peduli pada David. Ia hanya memaki David tapi tidak pernah membantu mencari kakak David yang hilang di hutan.

Kalimatnya tidak sesuai dengan kata-kata dan tindakannya.

David menggelengkan kepalanya dan hanya mengabaikan keberadaan Paman Pujo.

David tidak peduli dengan alasan di balik tindakan Paman Pujo, dia juga tidak ingin tahu.

Selama Paman Pujo tidak mencampuri kehidupan sehari-harinya, David anggap itu semua hanyalah angin yang berhembus seperti biasa.

David Lee berjalan menuju pintu rumahnya. Ia melihat paman Pujo masih di luar rumahnya.

Wajah Paman Pujo memerah, tapi dia hanya diam saja menatap David tanpa mengucapkan sepatah katapun.

Paman Pujo hanya bisa melihat saat David memasuki rumahnya.

Paman pujo berdiri diam sejenak, mulutnya membuka dan menutup seolah-olah sedang mengucapkan kata-kata, tapi tidak ada suara yang keluar.

Paman Pujo menggelengkan kepalanya dan berjalan ke rumahnya sendiri.

Di dalam rumah, David berdiri di belakang pintu, dengan fokus mendengarkan langkah kaki Paman Pujo.

'Tunggu saja beberapa hari lagi. Jika dia tidak menimbulkan masalah, akan ku biarkan saja.'

Kata David dalam hati, wajahnya yang santai dan tenang perlahan membentuk senyuman.'

David pun tidak suka ikut campur dalam urusan orang lain, dan dia hanya peduli dengan urusannya sendiri, karakter yang terbentuk dari lingkungan di desa ini.

Tapi jika seseorang ingin membuat masalah untuknya, David tentu akan mengambil tindakan yang 'diperlukan'.

David meregangkan tubuhnya yang kaku setelah bekerja di ladang.

Seluruh sikapnya tampak berbeda dari apa yang dia tunjukkan di luar.

David terlihat lebih tenang dan bersinar, laksana seorang anak bangsawan yang seharusnya tidak berada disana.

Di daerah yang bukan tempat tinggalnya, di mana dia hanyalah seorang anak kaya raya yang sedang berkelana.

Setelah beristirahat sebentar, dia pergi ke halaman belakang dan mulai berlatih bela diri.

David tidak memiliki guru bela diri yang bisa mengajarinya berlatih seni bela diri.

David hanya mengandalkan ingatannya tentang seni bela diri dari kehidupan sebelumnya.

...

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

ทัฬหิกรณ์ แซ่มี
ทัฬหิกรณ์ แซ่มี
สนุกค่ะ น่าติดตาม
2026-05-15 20:09:39
0
0
Yupaporn Riancharoen
Yupaporn Riancharoen
รวมเล่มหน่อยค่าอยากซื้อเก็บ
2026-05-14 15:18:50
1
1
Ne M'oubliez Pas PJ
Ne M'oubliez Pas PJ
ดีงาม good to go with you
2026-05-07 20:06:50
1
1
little_people_m
little_people_m
สนุกมาก นางเอกที่เข้ามาแทน ก็เก่ง
2026-04-15 13:19:59
1
1
aiaamm191919
aiaamm191919
น่าจะลงทีละเรื่องมากกว่าไม่น่าเอาหลายเรื่องมารวมกันเลย
2026-04-07 17:27:40
2
0
210 Bab
บทนำ
จางเย่วชิง บุตรสาวของภรรยาเอกผู้ล่วงลับของเสนาบดีฝ่ายซ้ายจางเนี่ยนเจิน สตรีวัย18 ปี ที่ถูกหลงลืมจากบิดาแม้กระทั่งใบหน้าของนาง บิดาก็จดจำไม่ได้ เมื่อครั้งเยาว์วัยนางถูกเลี้ยงดูอยู่ในจวนอันใหญ่โตโอ่อ่า สมศักดิ์ศรีบุตรีคนโตที่ถือกำเนิดจากฮูหยินตราตั้ง แต่เมื่อมารดาได้ล้มป่วยจนสิ้นลมจากไปตั้งแต่นางอายุเพียง 5 หนาว ก็ต้องระเห็จไปอยู่ท้ายจวนกับแม่นมและสาวใช้คนสนิทเพียงลำพัง เพราะบิดาหลงใหลฮูหยินรองจนหน้ามืดตามัวเชื่อฟังสตรีใจร้ายผู้นั้นทุกอย่างราชโองการสมรสที่ถูกส่งมายังจวนตระกูลจาง ถูกบิดานำมามอบให้กับสตรีหัวอ่อนไร้ซึ่งความมั่นใจในตนเอง อีกทั้งยังหลบซ่อนตัวอยู่แต่ในเรือนทรุดโทรมท้ายจวน เพียงเพราะว่าน้องสาวต่างมารดาของนาง ไม่อยากอภิเษกสมรสกับชินอ๋องผู้โหดเหี้ยมของแคว้น เพราะมีจุดมุ่งหมายที่สูงส่งยิ่งกว่านั้นคือการเป็นไท่จื่อเฟยขององค์รัชทายาทชินอ๋องหยางหนิงหลง อนุชาขององค์ฮ่องเต้หยางหนิงเทียนแห่งแคว้นเหว่ยหยาง บุรุษที่ไม่เคยรักหยก ถนอมบุปผา[1]ทว่าในใจของเขากลับมีสตรีผู้หนึ่งอยู่ในหัวใจมาเนิ่นนานหลายปียามนั้นเขาได้พบเจอโฉมสะคราญล่มเมือง ถึงแม้จะอยู่ในวัยที่ยังไม่ปักปิ่น เขาบังเ
Baca selengkapnya
ที่นี่ที่ไหน
“ฮึก! ฮึก! คุณหนู เอ่ยว่ากระไรนะเจ้าคะ ผู้ใดปาสิ่งใดของท่านหรือเจ้าคะ” เมื่อสาวใช้ตั้งสติได้แล้วว่าคุณหนูของนางยังมีชีวิตอยู่จึงหยุดร้องไห้ แล้วสอบถามในสิ่งที่นางไม่เข้าใจ เพราะไม่เคยได้ยินผู้ใดพูดจาเช่นนี้มาก่อน ช่างเป็นคำพูดที่แปลกประหลาดยิ่งนัก จางเย่วชิง ไม่ได้ตอบคำถามผู้หญิงรูปร่างผอมบางจนสายลมแทบจะพัดปลิวไป หญิงสาวผู้นี้สวมใส่ชุดจีนโบราณในรูปแบบของสาวใช้ เย่วชิงกวาดสายตามองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องนอนที่ทรุดโทรม ทว่ายังดีที่สะอาดสะอ้านไม่มีกลิ่นเหม็นอับให้รำคาญใจ จางเย่วชิง สายลับสาวจากหน่วย FBI ของสหรัฐอเมริกา ที่จดจำได้ว่าตนเองขับรถยนต์ยี่ห้อเฟอร์รารี่สีแดงสดของตนเอง หลบหนีผู้ร้ายออกไปทางชานเมืองของกรุงปักกิ่ง เพราะเธอทำงานผิดพลาดจนถูกจับได้ว่าเป็นสายลับแฝงตัวเข้าไปในองค์กรผู้ร้ายข้ามชาติ แต่ทำไมเวลานี้ถึงได้มานอนหมดเรี่ยวแรงอยู่ในบ้านเก่า ๆ หลังนี้ได้ ด้วยหน้าที่การงานที่ถูกฝึกฝนมาให้รักษาความสงบนิ่งบนใบหน้าในทุก ๆ สถานการณ์ สาวใช้ที่กำลังจ้องมองคุณหนูว่านางจะตอบสิ่งใดออกมา จึงมองเห็นเพียงแววตาที่เฉยชาปรากฏออกมาให้เห็น หาได้เป็นแววตาที่มีแ
Baca selengkapnya
ไร้ตัวตนมานานแล้ว
“หึหึ หากใครขวางทางข้า คนผู้นั้นย่อมไม่ตายดี แต่ยามนี้เรามีกันเพียงสองคนและข้ายังไม่มีอาวุธเลยสักอย่าง ทั้งยังไม่รู้พละกำลังของตนเองเมื่อเข้าร่างนี้ ฉะนั้นการหลบหนีออกไปเงียบ ๆ คงจะสะดวกกว่า”จางเย่วชิงไม่ใช่คนโง่ที่จะดันทุรังทำในสิ่งที่นางอาจจะพ่ายแพ้ เนื่องจากยังไม่รู้ศักยภาพของร่างกายใหม่ในภพนี้ ดังนั้นนางจึงเลี่ยงที่จะปะทะด้านฝีมือกับคนในยุคนี้ คงต้องงัดเอาวิชาปลอมตัวที่นางถนัดมาใช้เพื่อการหลบหนีโดยเฉพาะ “หากท่านมั่นใจ ข้าก็พร้อมจะเดินทางไปกับท่านทุกที่เจ้าค่ะ” จูลี่เห็นแววตามั่นใจในตัวเองของคุณหนูคนใหม่ก็คลายความกังวลไปได้หลายส่วน “จูลี่ หนังสือหย่าของคนที่นี่หาได้จากที่ใด ข้าเดินทางมาจากที่ห่างไกล ยังไม่ค่อยเข้าใจในบางเรื่องของคนในเมืองนี้ ถึงจะมีความทรงจำของคุณหนูของเจ้า แต่นางก็หารู้ได้เช่นกัน เพราะนางขลาดเขลาเกินกว่าที่จะขอหย่าร้างกับสวามีไร้ใจผู้นั้น” น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงน่าเชื่อถือ เอ่ยถามสาวใช้คนสนิทที่น่าจะรู้เรื่องราวเหล่านี้อยู่บ้าง เพราะเรื่องหย่าเป็นเรื่องสำคัญที่นางต้องจัดการให้แล้วเสร็จก่อนที่จะหลบหนีออกไปจากตำหนักร้างทรุดโทรมแห่งน
Baca selengkapnya
บุรุษไร้ใจ
ในทุก ๆ เทศกาลของครอบครัว จางเย่วชิงจะถูกทอดทิ้งให้กลายเป็นคนนอกอยู่เสมอ แม้กระทั่งในวัยที่ต้องปักปิ่นเพื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่พร้อมออกเรือน นางก็ยังไม่เคยมีพิธีปักปิ่นเฉกเช่นคนทั่วไป มีเพียงแม่นมกับสาวใช้คนสนิทเท่านั้นที่อยู่ร่วมอวยพรในวันปักปิ่นของนาง ซึ่งแม่นมผู้แสนใจดีก็ล่วงลับจากไปได้ 2 ปีแล้ว ยามนี้จึงเหลือเพียงจูลี่สาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกายเสมอมาบิดาของจางเย่วชิงรักและใส่ใจบุตรสาวที่เกิดจากภรรยารองของเขาแต่เพียงเท่านั้น หากไม่มีราชโองการสมรสมาที่ตระกูลจาง เขาคงลืมไปเสียสนิทว่ามีบุตรสาวคนโต ที่ถือกำเนิดจากครรภ์ของภรรยาเอกผู้ล่วงลับจากไปตั้งแต่บุตรสาวคนโตอายุได้เพียง 5 หนาวแต่ที่นางต้องสวมผ้าปกปิดใบหน้ายามที่ออกไปติดต่อกิจธุระต่าง ๆ ก็เพราะใบหน้าของจางเย่วชิงในวัย 18 ปี นั้นงดงามจนล่มเมืองล่มแคว้น จนอาจจะกลายเป็นปัญหาในการหย่าร้างและหลบหนีของนาง จึงต้องปกปิดใบหน้านี้เอาไว้ให้ดี ห้ามมิให้ผู้ใดมองเห็นความงดงามนี้เป็นอันขาด จนกว่านางจะหลบหนีไปอยู่ต่างเมืองที่ห่างไกลได้อย่างปลอดภัยชายแดนทิศประจิม ชินอ๋องหยางหนิงหลงเดินทางมาประจำที่ชายแดนทิศประจิมเป็นเวลา 3 เดือนแล้ว เ
Baca selengkapnya
เข้าเมือง
“พ่ะย่ะค่ะ พวกกระหม่อมจะไปเร่งจัดการให้แล้วเสร็จ ให้ได้ทันเวลาออกเดินทางกลับเมืองหลวงเป็นแน่”องครักษ์คนสนิทรีบตอบรับคำสั่งการของนายเหนือหัว เมื่อเห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดดุดันยิ่งกว่ายามออกไปสู้รบกับศัตรู“ส่งสารบอกพ่อบ้านฉี ให้งดส่งอาหารไปตำหนักร้างทั้งหมด ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่านางจะเอาตัวรอดเช่นไร อยู่ในตำหนักสุขสบายมาหลายเดือนแล้ว ควรจะต้องดิ้นรนด้วยตนเองดูเสียบ้าง นางจะได้เข็ดหลาบไม่คิดไปหลอกลวงผู้ใดอีก” ชินอ๋องหยางหนิงหลงเอ่ยสั่งการออกไปด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม มุมปากหยักแสยะยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว จนองครักษ์ข้างกายนึกสงสารพระชายาผู้นั้น“เอ่อ แล้วพระชายาจางเย่วชิงกับสาวใช้จะกินอะไรเป็นอาหารหรือกระหม่อม แบบนี้พวกนางจะไม่แย่เลยหรือ” องครักษ์ซีซวนเอ่ยถามด้วยความสงสารสตรีที่ถูกขับไล่ไปอยู่ตำหนักร้าง เมื่อลองทบทวนดูดี ๆ คนที่ผิดก็คือเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้นั้นมิใช่หรือ ที่สับเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเยี่ยงนี้ เหตุใดสตรีผู้น่าสงสารถึงได้ถูกลงโทษหนักหนาเพียงนี้“นางกล้าสวมชุดเจ้าสาวมาหลอกลวงข้าว่าเป็นจางซูเม่ย ก็ให้พวกนางหาอาหารกินกันเอง คงจะมีตำลึงอยู่ไม่น้อยเพราะเสนาบดีจางก็
Baca selengkapnya
ร่ำรวยเพียงข้ามวัน
จางเย่วชิงหยิบเอาหยกจักรพรรดิสีเขียวเข้ม ก้อนขนาดเท่าไข่ไก่ที่กลมมน ออกมาจากถุงย่ามของสาวใช้ที่นางสะพายติดตัวมาจากตำหนักชินอ๋อง แล้วยื่นให้เถ้าแก่เนี้ยผู้ที่มีท่าทางสุขุมเรียบร้อย ไม่พูดจาหรือแสดงท่าทีรังเกียจทั้ง ๆ ที่นางสวมใส่อาภรณ์เก่า ๆ ของสาวใช้เข้ามาติดต่อค้าขายด้วย “หยกจักรพรรดิ!!” เจิ้งอี้เหมยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังมากกว่าปกติเป็นสองเท่า เมื่อมองเห็นหยกจักรพรรดิสีเขียวเข้มน้ำงามเป็นหนึ่ง ทั้งยังมีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอมา เมื่อตรวจสอบส่องดูอย่างละเอียดก็พบว่าเป็นหยกของจริง ที่ไร้ซึ่งตำหนิใด ๆ จิตใจของเถ้าแก่เนี้ยสั่นไหวรุนแรงด้วยความตื่นเต้นดีใจ เพราะเป็นครั้งแรกที่นางได้พบเห็นหยกจักรพรรดิที่มีลักษณะสมบูรณ์แบบขนาดนี้ “เจ้าค่ะ ท่านตรวจสอบดูได้เลย หยกชิ้นนี้เป็นของมารดาข้ามีสลักแซ่เดิมของนางเอาไว้ ทั้งยังสลักชื่อของข้าเอาไว้ต่อท้าย รับรองได้ว่าข้าไม่ได้ลักขโมยของผู้ใดมาหลอกขายท่าน เพื่อสร้างปัญหาให้ร้านเฟิ่งหวงอย่างแน่นอน”น้ำเสียงหวาน ๆ ทว่าหนักแน่นน่าเชื่อถือกล่าวออกไป เพื่อให้เถ้าแก่เนี้ยเชื่อมั่นในหยกของนาง ว่าไม่ได้ลั
Baca selengkapnya
ระดับศาสตราจารย์
“ฝากเจ้าค่ะ ข้ากำลังจะไปเดินหาร้านรับฝากตำลึงอยู่พอดี ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยมากนะเจ้าคะ ที่กรุณาแนะนำและเป็นธุระจัดการให้ข้าด้วยตนเอง” จางเย่วชิงก้มหัวลงขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยด้วยความขอบคุณอย่างสุดหัวใจ “อืม ข้ายินดี หากมีเครื่องประดับที่งดงามอีก เจ้าสามารถมาพบข้าได้ทุกเมื่อ และเมื่อใดที่เจ้าอยากจะรับซื้อคืนก็มาติดต่อได้หากข้ายังไม่ขายให้ผู้ใด ข้าก็ยินดีที่จะขายคืนให้เจ้าในราคาเดิม” น้ำเสียงอบอุ่นคล้ายคลึงกับสหายของนางที่ตายจากกันมาในภพนู้น ทำให้เย่วชิงน้ำตาเอ่อคลอทั้งสองข้าง ความรู้สึกในยามนี้เต็มไปด้วยความตื้นตันใจ ที่ได้รับความกรุณาจากคนแปลกหน้ามากถึงเพียงนี้ “ขอบพระคุณเถ้าแก่เนี้ยมากเจ้าค่ะ ท่านจิตใจดีสมคำร่ำลือที่ชาวเมืองกล่าวขานถึงท่าน บุญคุณในครั้งนี้ข้าขอมอบการคารวะให้ท่านด้วยใจจริง” จางเย่วชิงก้มหัวลงขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในอก นางมองออกว่าผู้ใดกระทำด้วยความจริงใจหรือเสแสร้งเพื่อหาผลประโยชน์ ซึ่งเถ้าแก่เนี้ยผู้นี้มีแต่แววตาเอื้ออาทรมอบให้นาง ดียิ่งกว่าคนในครอบครัวที่ปล่อยปละละเลยและทิ้งขว้างนางมาตั้งแต่เยาว์วัย
Baca selengkapnya
ทรัพย์สินของข้าย่อมเป็นของข้า
คล้อยหลังที่จางเย่วชิงเดินออกจากตลาดในเมืองหลวง บุรุษสูงใหญ่ในชุดสีดำก็ก้าวออกมาจากที่ซ่อน เพราะเขาเดินตามสตรีที่มีผ้าปกคลุมใบหน้ามาตั้งแต่ที่ร้านขายอาวุธแล้ว วันนี้เขาเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อมาเลือกซื้ออาวุธที่น่าสนใจจากร้านประจำ จึงมีโอกาสได้เห็นสตรีบอบบางเลือกซื้ออาวุธด้วยความคล่องแคล่ว ประหนึ่งว่านางใช้อาวุธเป็นทุกชนิด เขาสนใจที่นางมีความรู้ด้านอาวุธจึงเดินตามมาดูด้วยความสงสัย แต่สตรีผู้นั้นกลับรู้ตัวเสียก่อนเขาจึงต้องหลบซ่อนตัวในที่ลับ เพื่อจ้องมองว่านางเป็นผู้ใดและอาศัยอยู่ที่จวนไหนกันแน่ ทว่าก็ไม่เป็นผลเมื่อนางเดินหายไปท่ามกลางฝูงชนที่ออกมาเลือกซื้อของกินของใช้ในยามเช้า จางเย่วชิงเดินกลับเข้าตำหนักร้างด้วยความโล่งใจ เมื่อไม่พบเจอผู้ใดติดตามมา นางใช้วิชาเดินเร็วที่เคยฝึกฝนกับครูฝึกของหน่วย FBI มาอย่างหนัก เพื่อหลบหนีบุรุษที่เดินตามนางมาจากร้านอาวุธจนเขาไม่สามารถตามทันได้ “คุณหนู เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ สำเร็จลุล่วงทุกอย่างหรือไม่” จูลี่เอ่ยถามคุณหนูที่เดินกลับเข้ามาในตำหนักร้างด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบ หากนางไม่ยืนรออยู่ด้านหน้าประตูตำหนัก ค
Baca selengkapnya
เขียนหนังสือหย่า
เงาดำสองสายที่ซุ่มมองโจรย่องเบาอยู่นานแล้วได้ทะยานหายไปอีกทาง ถึงแม้บุรุษผู้เป็นหัวหน้าจะอยากติดตามสตรีที่ตนเองนึกสนใจตั้งแต่แรกเจอในร้านขายอาวุธ แต่เขาก็ต้องใจเย็นรอคอยให้คนของเขาไปสืบหาข้อมูลดูเสียก่อนบุรุษที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดอยากรู้ว่าสตรีผู้นี้เป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงกล้าเข้ามาย่องเบากวาดเอาทรัพย์สินในจวนตระกูลจางไปถุงใหญ่เช่นนี้ อีกทั้งท่าทางของนางช่างเก่งกาจเยี่ยงนางโจรมืออาชีพอย่างไรอย่างนั้นเย่วชิงกลับเข้ามาถึงตำหนักร้างในยามไฮ่[1] นางผลัดเปลี่ยนอาภรณ์แล้วเข้านอนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มดีใจ ที่สมบัติของมารดาเจ้าของร่างยังไม่ถูกขายออกไปเลยสักชิ้น ทั้งยังได้ตำลึงมาเพิ่มอีกมากโขดูท่าชีวิตต่อจากนี้นางคงได้กลายเป็นสตรีที่ร่ำรวยอย่างที่ต้องการเป็นแน่หนทางสู่ความสงบสุข แบบไม่ต้องดิ้นรนให้มากอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว ผู้ใดทะลุมิติมาแล้วขยันขันแข็ง ปลูกผัก ขุดโสมไปขายก็ทำไปเถิด แต่นางขออยู่แบบสบาย ๆ ใช้ชีวิตแบบไม่ต้องเร่งรีบหลังจากที่ทำงานหนักมานานหลายปี นั่งจิบชาเลิศรสและชมวิวทิวทัศน์ของธรรมชาติในยามเช้าตรู่ สาย ๆ มาก็คิดค้นสูตรผลิตเม็ดโอสถไว้ลงประมูลนาน ๆ ครั้งก็เพียงพอแล้ว‘หึหึ ข้าแบ
Baca selengkapnya
เผาให้วอด
“คุณหนูท่านฆ่าพวกเขาไม่ได้นะเจ้าคะ เพราะพวกเราสองคนจะถูกตามล่าจนหาความสงบในชีวิตไม่เจออีกเลย เราสองคนต้องมีชีวิตที่สงบสุขตามที่ท่านตั้งใจไว้แต่แรกนะเจ้าคะ” จูลี่เห็นอาการโกรธแค้นในแววตาของสตรีผู้มาสวมร่างคุณหนูผู้น่าสงสาร จึงเอ่ยเตือนสติออกไปด้วยความรักและหวังดีจากใจจริง“หึหึ จูลี่เจ้านี่ช่างเฉลียวฉลาดยิ่งนัก ข้าแค่กำลังคิดว่าจะเผาตำหนักใหญ่ให้สิ้นซากก่อนจากไป เจ้าก็รู้ทันข้าก่อนเสียนี่กระไร”จางเย่วชิงแทบจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาในสถานการณ์ที่กำลังรู้สึกโกรธแค้นเช่นนี้ เพียงแค่เห็นสีหน้าของนาง จูลี่ก็อ่านออกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ช่างเป็นสตรีที่เฉลียวฉลาดจริง ๆ“เผาไม่ได้นะเจ้าคะ ประเดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่ กลายเป็นอาญาแผ่นดินมีโทษถึงประหารชีวิต เพราะที่นี่เป็นตำหนักพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้” จูลี่รีบอธิบายให้คุณหนูคนใหม่เข้าใจในกฏของบ้านเมืองในยุคนี้“ฮ่าฮ่า ข้าไม่ทำอะไรโง่ ๆ เช่นนั้นหรอกจูลี่ แต่หากทำจริง ๆ ก็ไม่มีใครจับได้ว่าเป็นฝีมือของข้า” เย่วชิงพูดออกมาทีเล่นทีจริง เพราะนางอาจจะลงมือสักจุดพอให้แตกตื่นกันทั้งตำหนัก ในเมื่อยามนี้ยังไม่สามารถระบุตัวตนผู้ที่วางยาพิษร่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status