MasukChapter 93วิตโตริโอผ่อนร่างบางไร้เรี่ยวแรงลงบนที่นอน มือแกร่งจับเรียวขาสวยทั้งสองข้างพาดบนบ่าแข็งแรง ดันลำตัวไปข้างหน้า ใช้มือทั้งสองข้างเท้าวางกับที่นอน หัวเข่าทั้งสองข้างของเขาคุกเข่าขนานกับสะโพกกลมมน เอวหนาโยกไหวสลับกับบดเบียดส่วนที่เชื่อมต่อ ร่างบางสั่นสะท้านสะดุ้งเฮือก เปล่งเสียงครางสยิวออกมาไม่ขาดปาก มือเล็กชื้นเหงื่อจับเอวหนาแน่น ยกสะโพกรับจังหวะความเป็นชายที่กระแทกกระทั้นเข้าหากลีบกุหลาบ ความคับแน่นที่เขาแทรกผ่าน เสียงครางที่ดังก้องของปรางค์รวี ทำให้เขายิ่งออกแรงรักมากยิ่งขึ้น แผ่นหลังบางเสียดทานกับผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ เป็นเพราะแรงส่งที่มีกำลังแรง ความแรงของเขานั้นเปรียบประดุจพายุลูกใหญ่ก่อตัวเป็นเกลียวคลื่นของสึนามิที่กำลังกวาดซัดทุกอย่างที่ขวางหน้า“พี่เสือ...อา / ปรางค์...โอ้ว” สองเสียงสอดประสานดังกังวานไปทั่วห้อง หัวใจทั้งสองดวงเปล่งประกายด้วยแสงแห่งรัก เอิบอิ่มด้วยความสุขที่กำลังคืบคลานเข้ามา ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นนั่งชันเข่า มือใหญ่จับเอวคอดเล็กแน่น จับขยับโยกไหวส่งสะโพกอัดกระแทกเข้าหากุหลาบงามไม่ยั้ง เธอกรีดร้องเมื่อแสงสีสันสวยงามนับร้อนนับพันสีสว่างวับอยู่ตรงหน้า สีสัน
Chapter 92สิ่งที่เร้นลับประจักษ์อยู่ตรงหน้า เป็นสิ่งที่เขารอคอย ปากหนาทาบทับกุหลาบช่องามทันที โบกสะบัดลิ้นเข้าไปในกลีบดอกที่ตระการตา รุกรานจนเธอดิ้นราวกับโดนไฟลวก ร้องครางอย่างกระสันซ่าน น้ำหวานไหลเอ่อออกมาให้แมลงร้ายอย่างเขาดื่มกิน ความหวานที่เขาได้สัมผัสด้วยปากและลิ้น เพิ่มพลังให้เขากระหายความเสน่หามากยิ่งขึ้น“พี่เสือ...พอคะ...พอ...อา” เสียงของเธอเว้าวอนและร้องขอ ปรางค์รวีเหมือนคนจมอยู่ใต้สายน้ำเย็นเฉียบ ทะลึ่งพรวดขึ้นสู่ผืนน้ำ เพื่อหาอากาศหายใจ ตอนนี้เธอแทบจะหาลมหายใจของตัวเองไม่เจอ เนื่องจากปลายลิ้นสากยังคงหยอกเย้าลึกล้ำเข้าไปในกลีบกุหลาบไม่ยอมหยุด ความเสียวซ่านที่ได้รับทำให้หน้าท้องของเธอเกร็ง ภายในช่องท้องมวนตัวกันจับเป็นกลุ่มก้อนของกองไฟ มันร้อนรุ่มแผดเผาจนเธอต้องเปล่งเสียงครางออกมาเพื่อบรรเทาอาการแสนจะทรมานนี้แมลงหนุ่มกลัดมันยังคงดื่มกินน้ำหวานที่ไหลเอ่อมาต่อเนื่อง เสียงกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาได้ยิน ช่างเสนาะหูน่าฟังยิ่งหนัก นิ้วมือหยอกเย้ากับเม็ดเกสร เรียวปากและลิ้นแนบสนิทกับกุหลาบงาม กำลังทรมานปรางค์รวีอย่างต่อเนื่อง เขาไม่หยุดเพียงเท่านี้ มืออีกข้างละจากการลูบไล
Chapter 91“เมียจ๋า...ไม่ไม่ไหวแล้ว” เขาพูดเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาไม่ต่างกับเสียง เอวสอบยกขึ้นสูงสุดก่อนจะโจนจ้วงเข้าหากลีบดอกไม้อีกหลายครั้ง เพื่อปลดปล่อยตัวเองจากความอัดอั้นทั้งหมด เป็นสายน้ำแห่งรักพุ่งกระจายอยู่ในกลีบดอกไม้“ผัวจ๋ารักเมียจ๋าที่สุดเลยครับ” เขาพูดเสียงเบาชิดกกหูสะอาด กดปลายจมูกไปยังใบหูแทะเล็มด้วยปลายลิ้น ตวัดเล่นที่ติ่งหูขบกัดอย่างหมันเขี้ยว เธอขนลุกซู่ความปรารถนาวิ่งแล่นมาเป็นลูกคลื่น“โซเฟียเหนื่อยแล้วค่ะ” เธอรีบพูด แต่ดูเหมือนว่าพูดที่เปล่งออกไปนั้นมันจะช้าเกินไป เพราะความยิ่งใหญ่ของเขาเริ่มตื่นฟื้นตัวอยู่ในกลีบดอกไม้ของเธอทีละนิด จนกระทั่งมันคับแน่น เขาเริ่มโยกตัวไปมา บดเบียดเป็นรูปวงกลม เธอถึงกับเผยอปากร้องครางออกมาอย่างลืมตัว“ผัวจ๋าคิดถึงเมียจ๋ามากเลยรู้ไหม วันนี้ครั้งเดียวคงไม่พอ ต้องทั้งคืน” ฟรานซิสโกแสดงให้เธอเห็นว่าเขารักและคิดถึงมากเพียงใด บทรักอ่อนโยนสลับกับเร่าร้อนดำเนินต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หัวใจทั้งสองดวงเบิกบาน เมื่ออีกฝ่ายพร่ำพูดคำว่ารักไม่ขาดปาก เขาและเธอสัญญาต่อกันว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหัวใจของทั้งสองจะอยู่เคียงคู่กันตลอดไปปรางค์รวีม
Chapter 90“ผมดีใจที่สุดเลยรู้มั้ยที่ไม่ต้องติดอยู่กับคำว่าทรยศหักหลังเพื่อน ตอนที่วิโตเล่าให้ผมฟัง ผมยังนึกว่าตัวเองฝันไป ไม่คิดเลยว่าความรักของเราที่ปิดบังมานาน ถึงวันที่จะรักกันอย่างเปิดเผยเสียที”ฟรานซิสโกพูดจ้องมองดวงหน้าหวานของหญิงที่ตนรัก จูบที่หน้าผากเกลี้ยงนูนอย่างรักใคร่“โซเฟียดีใจเหมือนกันค่ะ ดีใจที่สุดในโลกเลย บ่วงที่คล้องคอของโซเฟียได้ถูกถอดออก ด้วยความเข้าใจทุกอย่างกำลังจะเป็นไปในทิศทางของมัน โซเฟียรักคุณฟรานโก้ที่สุดเลยค่ะ” เวลานี้เธอสามารถบอกรักเขาได้อย่างเต็มใจ มอบกายให้เขาอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ ไม่รู้สึกผิดอีกต่อไปแล้ว“ผมรักคุณมากโซเฟีย และจะรักตลอดไป” เรียวปากบางแย้มออกนิดเพื่อรับปากหนาที่กำลังโน้มต่ำลงมาประกบ ฟรานซิสโกบดเคล้าปากนุ่มเบาๆ ให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ฝันไป รสจูบของเธอช่างหวานล้ำ ราวกับว่าเขากำลังดื่มน้ำผลไม้ผสมกับวิสกี้ชั้นเลิศ หมักบ่มเป็นเวลานาน เขาดื่มด่ำจนตัวเองหลงมึนเมาในรสชาติ ลิ้นหนารุกรานเข้าไปในช่องปาก กระหวัดลิ้นไปมาตามกระพุ้งแก้ม ไรฟันสะอาด สอดรัดลิ้นเล็กที่ตั้งท่ารอความอ่อนโยนจากเขา ด้วยความตื่นเต้นปลายลิ้นของทั้งสองพัวพันกันอย่างดูดดื่ม ฟรานซิสโก
Chapter 89ครั้งนั้นลาโอ้เหมือนคนสิ้นความหวัง พ่อแม่ตายจาก น้องสาวถูกโรเจอร์ขืนใจ เขาและน้องสาวมานอนอยู่ริมถนนเนื่องจาก ถูกโรเจอร์รังควานไม่เลิก เพราะอยากได้ตัวน้องสาวของเขาอีกครั้ง ลาโอ้จึงตัดสินใจหนีในคืนฝนตกคืนนั้นเขาจำได้ดีไม่มีวันลืม วิตโตริโอนั่งอยู่บนรถคันงาม รถคันนั้นเลยผ่านไป ก่อนจะถอยหลังกลับมา วิตโตริโอเดินลงมาจากรถพร้อมกับร่มหนึ่งคัน พร้อมกับคำพูดที่เขาและน้องสาวไม่มีวันลืม‘เป็นอะไรทำไมมานอนอยู่ที่นี่ ท่าทางผู้หญิงคนนี้จะไม่สบายนะ พาไปหาหมอก่อนดีไหม” น้ำเสียงของวิตโตริโอในวัยยี่สิบสามปีเปี่ยมไปด้วยความเมตตา ลาโอ้ไม่รู้ว่าชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับตนเป็นใคร เมื่อมีคนหยิบยื่นไมตรีให้ ลาโอ้และน้องสาวเต็มใจที่จะรับไว้ นับตั้งแต่นั้นมา เขามาอยู่กับวิตโตริโอในฐานะของคนรับใช้ ทำงานทุกอย่างภายในบ้าน โดยมีน้องสาวเป็นคนรับใช้คนสนิทของทิพย์ธารา ด้วยความโชคดีและความมีเมตตาของคนในตระกูลดิมาร์ชี ทำให้คำว่าบุญคุณติดอยู่ในหัวของเขาและน้องสาวเรื่อยมาจนกระทั่งเขามองเห็นโอกาสที่จะได้แก้แค้นโรเจอร์ ลาโอ้ขออนุญาตผู้มีพระคุณกระทำบางอย่าง เขาโดนคัดค้านจากทุกคนเพราะมันเสี่ยงเกินไป หากแต่ลาโอ้
Chapter 88คำพูดของกมลเนตรเหมือนทางสว่างที่ปรางค์รวีมองไม่เห็น จริงอย่างที่กมลเนตรพูด ตอนนี้เธอเลือกเดินบนเส้นทางของความกลัวและเจ็บปวด ทุกย่างก้าวที่เดินไปนั้น มันทิ่มแทงด้วยตะปูที่โรยไปตามเส้นทางทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา เธอเจ็บเวลาก้าวเดิน เจ็บจนร้องไห้ไปตลอดเส้นทาง จะเป็นการดีไม่น้อยที่ปรางค์รวีจะเดินออกจากถนนสายนี้ เพื่อไปยังถนนอีกสาย ที่เธอจะไม่ต้องพบพานกับความเจ็บปวด เพราะมีวิตโตริโอโอบอุ้มและปกป้องไปตลอดทาง“ปรางค์จะลองเปิดใจรับพี่เสืออีกครั้งตามที่ตาบอก” ปรางค์รวีตัดสินใจอภัยให้คนที่เธอรัก“ปรางค์ทำถูกต้องแล้วล่ะ ต่อไปนี้เราสี่คนก็ไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ทุกอย่างลงตัว ตาจะโทรไปหาพี่วิโต ให้พี่วิโตมาขอขมาปรางค์ดีไหม”กมลเนตรรีบหยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กกดหมายเลขปลายทางที่ต้องการ โดยที่ปรางค์รวีไม่ทันได้ตอบ เมื่ออีกฝ่ายรับสาย เสียงไชโยโห่ร้องดังก้องผ่านโทรศัพท์ของกมลเนตร เสียงนั้นดังพอที่ปรางค์รวีซึ่งนั่งข้างๆ ได้ยินเต็มสองหู เรียกร้อยยิ้มหวานใสให้เกิดขึ้นเต็มใบหน้านวลของปรางค์รวีความรักของทั้งสี่ในที่สุดก็ได้พานพบกับความสมหวังและความสุขเสียที โดยที่เขาและเธอไม่รู้หรอกว่าความเลวร
![เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






