ไม่เคยคิดรัก

“อีกสี่เดือน แพรจะหมดสัญญาแล้วนะคะ” แพรไหมเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเดรสตัวเดิม หย่อนก้นนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งและเอ่ยบอกกับคนที่นอนคว่ำหน้าเข้ากับหมอน “อื้อ” ฉัตรฐาครางรับ ร่วมนาทีกว่าจะพลิกตัวขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียง มองดวงหน้าหวานผ่านกระจกเงา เห็นหญิงสาวเลิกคิ้วมอง ทำเป็นอยากให้เขาทบทวนดูอีกครั้ง จึงบอกไปเสียงหนัก “อยากไปทางไหนก็ไป” หากครบสัญญาแล้วเขาก็ไม่คิดจะรั้งไว้ แต่ต้องไม่ขาดทุน “แพรอยู่ต่อก็ได้นะคะ” มือเล็กหยิบยางมัดผมขึ้นมามัดรวบไว้กลางศีรษะอย่างลวกๆ แล้วหมุนตัวหันไปมองคนที่กำลังหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาไถหน้าจอไปมา ฉัตรฐาเลิกคิ้วมอง แต่ยังไม่ได้เอ่ยใดๆ “แต่แพรอยากแต่งงาน” แพรไหมพูดด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน เพื่อสื่อว่าไม่ได้ล้อเล่น เธอพร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาไปแบบนี้ แต่มันต้องแลกมาด้วยสถานะที่มั่นคง เจ้าของร่างระหงรู้สึกใจหายอยู่ไม่น้อยเมื่อเหลือเวลาอยู่กับชายหนุ่มอีกเพียงแค่สี่เดือนเท่านั้น แต่ดีใจมากกว่าที่จะได้หายใจทั่วท้องเสียที และความผิดในใจที่แบกใส่หลังไว้ก็จะเบาบางลง พลันหวนไปคิดถึงเรื่

“จริงเหรอพี่” แม่สาวใจเด็ดคนนั้นหน้าเหวอนิดๆ แล้วปล่อยมือจากการเกาะแขนกำยำนั้น “ถ้าอยากได้คนขี้งกแบบนี้ก็ตามใจ” แพรไหมไม่คิดห้าม แล้วแต่พวกเธอจะตัดสินใจ “ไม่เอาค่ะ ไปกันเถอะ” ไม่กี่วินาทีถัดมาภายในห้องก็หลงเหลือแค่เธอกับเขา แล้วเสียงตวาดลั่นก็ดังขึ้น “แพรไหม” ฉัตรฐาปวดหัวกับคนที่เอาคืนเขาอย่างเจ็บแสบ เจ้าตัวโกหกหน้าตาย เดือนละสามหมื่นที่ไหนกัน เดือนหนึ่งๆ เขาหมดกับแพรไหมเป็นแสน ทั้งซื้อกระเป๋า ซื้อเสื้อสวยๆ ให้อีกไม่รู้เท่าไร “อย่าให้แพรต้องอาละวาดนะคะ ถ้างานวันนี้ล่ม แพรจะชวดค่าตัวไปด้วย” แพรไหมเก็บสีหน้าและอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ ที่เธอวีนไม่ใช่เพราะหึงหวง แต่กลัวงานล่มแล้วอดได้เงินต่างหาก “มันไม่ล่มหรอก” ฉัตรฐากลอกตาเป็นเลขแปด ปกติแล้วแพรไหมไม่ค่อยจะแสดงอาการหึงหวงเกินสิทธิ์สักเท่าไร นานทีปีละครั้งได้กระมัง แต่หากเป็นเรื่องเงินทองได้มีบ้านแตกแน่ “ถ้าแพรไม่ได้ค่าตัว คุณไฉต้องจ่ายคืนห้าเท่า” หญิงสาวมองคนเป็นพ่องานอย่างคาดโทษ ก่อนจะหมุนตัวเดินหายออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก แล้วแต่ฉัตรฐา

“เธอมานั่นแล้วค่ะ” แพรไหมเดินหลบฉากออกจากห้องไป แต่ไม่ลืมส่งสายตากำชับให้คนมาดูตัวว่าอย่าทำเสียเรื่อง ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะถูกบิดาแหกอก และเธอก็อาจจะซวยไปด้วย หญิงสาวเดินไปนั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟด้านนอกตึก พร้อมสั่งเอสเปรสโซไปหนึ่งแก้ว แต่ยังไม่ทันได้ดื่มกลับเห็นฉัตรฐาเดินจ้ำอ้าวออกมา “คุณไฉจะไปไหนคะ แล้วคุณมายล่ะคะ” เธอถามแล้วรีบสับเท้าเข้าไปหา ไม่ลืมคว้าแก้วกาแฟติดมือมาด้วย “ไม่ถูกใจว่ะ เรียบร้อยเกิน หาให้ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง” ฉัตรฐายกมือกอดอก หากเขาต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นคงได้อกแตกตายในความเชื่องช้า กิริยาท่าทางเรียบร้อยราวผ้าที่ถูกพับมาสิบยี่สิบรอบ “คนนี้ฉันไม่อิน” “คุณไฉอยากได้แบบไหนคะ” แพรไหมถาม หลังรู้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นถูกปัดตก จะไม่มีการนัดอีกรอบแน่ “สวย แล้วเอามาให้ดูก่อนด้วย” “ค่ะ” แพรไหมค้อมศีรษะรับ อดกระแทกลมหายใจกับคำตอบแบบครอบจักรวาลไม่ได้ “คนเมื่อกี้ก็สวยแต่ไม่ถูกใจ มากเรื่องแท้” “ฉันได้ยิน” ฉัตรฐาเค้นเสียงดุ โดยไม่ได้หันกลับไปมอง ก่อนจะไปหยุดที่รถแล้วแบมือขอก

แพรไหมได้เงินจากเขาไปไม่ใช่น้อยๆ นอกจากเงินเดือนที่ทำงานให้แล้ว เขายังให้ค่าขนมเพิ่มทุกเดือนอีก มีลูกหนี้ที่ไหนได้ถึงขนาดนี้กัน “แพรมีเหตุต้องใช้เงินค่ะ” แพรไหมตอบไปตามจริง เธอเองก็ไม่อยากทำงานจนร่างพังหรอก ติดที่ว่าต้องชดใช้ความผิดของตัวเอง “เธอก็ต้องใช้เงินตลอด” ฉัตรฐาไม่เคยเห็นว่ามีวันไหนที่แพรไหมไม่ใช้เงินเลย กระเป๋าเงินเขาฉีกไปไม่รู้กี่ใบแล้ว อีกหน่อยคงต้องนับเศษเหรียญมาใช้ แพรไหมไม่กล้าเถียง แต่ใช้ลูกอ้อนด้วยการทำตาใสแทน แขนเล็กกระชับกอดแน่นกว่าเดิม “อึดอัด อย่ามากอด” ฉัตรฐาสะบัดตัวออก แล้วตัดจบปัญหา “นนจัดการที” เพียงเท่านั้นแพรไหมก็ยิ้มกว้าง เพราะเธอดีลงานได้สำเร็จ แต่ยังไม่ได้ขยับตัวห่างไปไหน เพราะมีอีกหนึ่งเรื่องอยากเอ่ยถาม “ว่าแต่วันเกิดแพรปีนี้จะอยู่ฉลองด้วยกันไหมคะ” ฉัตรฐานิ่งไปคล้ายขบคิด “ปีสุดท้ายแล้ว” “เดี๋ยวไป” เขาฉลองด้วยมาสองปีแล้ว ปีสุดท้ายก็คงไม่ได้ยากเย็นอะไร “แพรจะทำอาหารรอ และแพรอยากไปทะเลด้วยค่ะ” “ภูเขา” ฉัตรฐาบอกตัดบท เขาไม่ชอบการไปทะเล และแพ

ฉัตรฐามองไปยังแพรไหม แต่ไม่ได้ตอบใดๆ “ว่าแต่เกลจะกลับมาที่นี่บ้างไหม” จิรัฐถามต่อ เพราะรู้สึกคิดถึงไม่น้อย “กลับ” ฉัตรฐาตอบสั้นๆ “เมื่อไหร่…” จิรัฐตาวาว “แพรมาแล้วค่ะ” ฉัตรฐายังไม่ทันได้ตอบก็ต้องหันไปสนใจคนที่ส่งเสียงมาก่อนตัว แพรไหมทิ้งตัวลงนั่งตรงพื้นที่ว่างข้างๆ เธอเห็นตั้งแต่อยู่บนเวทีแล้วว่าเขาอยู่ที่นี่ “ไม่ได้เรียก” ชายหนุ่มบอกหน้านิ่ง “เผื่อได้ทิป” แพรไหมทำหน้าอ้อน แล้วหันไปพนมมือขึ้นไหว้เพื่อนทั้งสองของชายหนุ่ม “สวัสดีค่ะคุณมัฆ คุณจี...” “ครับ” จิรัฐยิ้มรับ “ขยันจังครับ ผมเห็นคุณทำงานไม่พักเลย” “แพรมีเรื่องต้องใช้เงินน่ะค่ะ” แพรไหมยิ้มเขินๆ ที่เธอทำงานหนักเหมือนคนหิวเงินที่ได้เท่าไรก็ไม่พอ “มาทำงานให้ผมสิ คุณแพรจะมีกินมีใช้ไปทั้งชาติ” จิรัฐว่าพร้อมเหลือบตามองเพื่อนที่ทำแค่เลิกคิ้วมอง “แล้วก็โดนตามตบด้วยใช่ไหมคะ” แพรไหมส่งยิ้มหวานๆ กลับไป สายตามองไปยังผู้หญิงข้างกายจิรัฐที่กำลังมองเธอเขม็ง แม้จะเคยเจอหน้ากันมาสองสามหนแล้ว “หนูขอโทษค่ะ” เมื่อถูกสายตาตำหนิจากคนข้างกาย ห