เข้าสู่ระบบปลายฟ้าเช็ดน้ำตาบนสองแก้มเนียน วางมือข้างขวาลงบนหน้าท้องที่ยังแบนราบอยู่ ในนี้มีอีกหนึ่งชีวิต แม้
“ไม่อยากให้พี่ไปไหนมาไหนด้วย เพราะไม่อยากให้ใครรู้เหรอว่ามีผัวแล้ว คิดจะไปจับพ่อเลี้ยงรวย ๆ แก่ ๆ หวังสมบัติเขาเพื่อรวยทางลัดเหรอ” นุ่มนิ่มถอนหายใจบางเบา เขาจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ เธอไม่เถียงหรอก แล้วแต่จะคิดก็แล้วกัน ส่วนตัวเธอเอง เธอไม่ได้คิดอย่างนั้นสักหน่อย อาชว์ปรายตามองคนนั่งเงียบแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “จะทำอะไรก็ไว้หน้าผัวบ้าง อย่าให้ใครเขาเอาไปพูดได้ว่า เมียพ่อเลี้ยงอาชว์ร่าน มีผัวแล้วยังอ่อยคนอื่นเขาไปทั่ว” นุ่มนิ่มยังคงเงียบ เธอไม่อยากเถียงกับคนนิสัยไม่ดี เถียงไปก็แพ้ เพราะเขาไม่เคยรับฟังเหตุผลของเธอหรอก “อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะที่เธออยากขึ้นเวทีประกวดเทพีไร่ส้มน่ะ เพราะเธออยากพรีเซนส์ตัวเอง อยากให้คนอื่นมอง เผื่อจับ
คนถูกแม่สวนกลับกระแอมกระไอสองทีก่อนจะตอบว่า “ก็ยุ่งเหมือนเดิมแหละครับ แต่ผมคิดว่า ผมน่าจะแบ่งเวลาให้คุณแม่บ้าง เพราะผมรักคุณแม่ที่สุดในโลกเลยครับ” แม่ปลายอยากจะเบ้ปากใส่ลูกชายคนเล็ก เมื่อก่อนล่ะไม่เคยสนใจหรอกว่าแม่จะไปไหนมาไหน พอแม่หนีบเมียมาด้วยก็โทรตาม แถมยังมารับอีกต่างหาก หวงขนาดนี้ ยังปากไม่ดีใส่เมียไม่เว้นแต่ละวัน เลือดพ่อมันแรงจริง ๆ ปากเนี่ย…ได้พ่ออัสมาเต็ม ๆ หมั่นไส้พวกผู้ชายบ้านนี้ ไม่อยากจะคุยด้วยแล้ว พอไม่อยากคุยกับลูกชาย แม่ปลายจึงหันไปคุยกับลูกสะใภ้ “นี่…นุ่มนิ่ม แม่ว่าเราให้ช่างเขาแหวกผ้าถุงด้านข้างขึ้นมาอีกนิดดีไหมลูก จะได้เซ็กซี่หน่อย ๆ ดึงดูดความสนใจของกรรมการ” “ไม่ดีครับ ใส่แบบเรียบร้อยแหละดีแล้ว ไปแหวกหน้าแหวกหลัง มันดูไม่งามครับ”&nbs
“รางวัลจะเป็นอะไรก็ช่าง แม่แค่อยากให้ลูกสะใภ้ของแม่เป็นตัวแทนของไร่เราขึ้นประกวด อาชว์มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” “ใครจะกล้ามีปัญหากับคุณแม่ล่ะครับ” “ก็แค่นั้น”สองวันที่ผ่านมา นุ่มนิ่มไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไปที่ไร่เคียงฟ้า เพราะว่าเธอยังเจ็บข้อเท้าอยู่ แต่วันนี้เธอหายดีแล้ว พอตื่นเช้ามา เธอจึงขออนุญาตสามี ขอกลับไปทำงานที่ไร่ เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว และยืนรอเขาอยู่ในห้อง พอเขาอาบน้ำเสร็จ และนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำ นุ่มนิ่มก็บอกเขาว่า “พี่อาชว์คะ นิ่มอยากกลับไปดูงานที่ไร่เคียงฟ้าค่ะ” นุ่มนิ่มต้องปลุกใจให้กล้าหาญอย่างมาก ที่จะเอ่ยบอกสามีไปแบบนั้น พอบอกเขาไปแล้วเธอก็ยืนนิ่ง มองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน รอคอยคำตอบ&
“แต่งหน้าเองได้ไหม หรือจะให้พี่แต่งให้” “นิ่มทำเองได้ค่ะ” “เร็ว ๆ อย่าทำให้คนอื่นเขาต้องรอ” นุ่มนิ่มมองค้อนคนที่ทำให้ทุกอย่างช้า เขาเองไม่ใช่เหรอที่ถ่วงเวลาทำให้ช้า แล้วยังจะมาเร่งเธออีก แต่นุ่มนิ่มก็เลือกที่จะไม่พูด เพราะรู้ว่า ขืนพูดไป เขาก็หาเรื่องมาเถียงมาว่าเธออีกจนได้ คนไม่มีค่าในตาสามีอย่างเธอ สงบปากสงบคำไว้น่าจะดีที่สุดแล้ว9 เสียเงินไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้“สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง” พนักงานขายสาวสวยยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เมื่อพ่
นุ่มนิ่มอยากจนไม่อาจรั้งรอได้แล้ว เธอขยับตัวผลักเขาลงนอนหงาย แล้วเป็นฝ่ายขึ้นคร่อม เธอกดบั้นท้ายลงสุดแรง หัวมนอวบแหวกร่องเสียว กระทุ้งลึกถึงผนังเนื้ออ่อนด้านใน “อ๊า !” นุ่มนิ่มเงยหน้าหวีดร้อง เสียวสุด สะใจ ลำดุ้นยาวใหญ่อัดแน่นเต็มร่อง เธอกดหัวเข่าสองข้างลงข้างสะโพกแกร่ง โน้มตัวไปข้างหน้า กดสองมือลงบนหัวไหล่หนาสองข้าง แล้วเด้งเด้าขย่มตอเนื้อยาวใหญ่เต็มแรง อาชว์ประคองเอวบางไว้หลวม ๆ เขาปล่อยให้เธอร่านสวาทอยู่บนตัวเขาตามแต่ใจเธอเลย รูร่องนองน้ำเมือกที่ขยับขึ้นลงรูดรัดและถูครูดลำเอ็นทำให้เขาเสียวจนต้องสูดปาก “พี่อาชว์...” “ดีไหม” “ดีค่ะ อื้อ ! นิ่มชอบเอาแรง ๆ แบบนี้”
อาชว์ตักข้าวผัดไข่ใส่จาน และจัดวางตกแต่งด้วยแตงกวาที่เขาบรรจงหั่นชิ้นสวย พอเขายกมันมาวางลงตรงหน้าคนหิว นุ่มนิ่มก็ตาลุกวาว ยิ้มเต็มใบหน้าอย่างลืมตัว เธอเงยหน้ามองเขาด้วยตาเป็นประกาย“นิ่มกินเลยนะคะ”“ก็กินสิ”“ขอบคุณค่ะ”นุ่มนิ่มกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย และกินข้าวหมดทุกเม็ดไม่เหลือติดจาน ยกเว้น แตงกวาคนที่อุตส่าห์บรรจงหั่นแตงกว่าสวย ๆ ถึงกับหน้าตึงที่เธอไม่กินนุ่มนิ่มเห็นสายตาดุที่จ้องแตงกวา เธอจึงรีบบอกเขาว่า“นิ่มไม่ชอบกินแตงกวาค่ะ”“เลือกกินเป็นเด็กสี่ขวบไปได้ อิ่มแล้วใช่ไหม”“ค่ะ”อาชว์เก็บจานและแก้วน้ำไปไว้ในซิงค์ แล้วเดินกลับมาอุ้มเมีย พาเธอขึ้นห้อง เขาถอดเสื้อคลุม สวมชุดนอนให้เธอ หายามาทาข้อเท้า และเอายามาให้เธอกินด้วยระหว่างที่เขาทำทุกอย่างให้เธอ นุ่มนิ่มไม่พูดอะไรสักคำ และเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ หลังจากเธอกินยาเสร็จแล้ว เขาก็เดินออกไปจากห้องนุ่มนิ่มนั่งมองประตูห้องอยู่ครู่ใหญ่ เขาออกจากห้องไปนานแล้ว ไม่ยอมกลับเข้ามาสักที เธอรู้สึกง่วง จึงเอนกายลงนอน ไม่นาน เธอก็ผล็อยหลับไป&nb
อัสนีกระซิบเสียงสั่นพร่า มือไม้ที่ลูบคลำ จับ บีบเนื้อตัวสาวก็สั่นไปหมด เขาเหมือนคนขาดของ แค่ไม่ได้กอด ไม่ได้คลุกวงในกับเธอหนึ่งคืน เขาก็แทบคลั่ง แถมเมื่อเช้าดันมีงานด่วน ทำให้เขาต้องออกจากบ้านแต่เช้า ไอ้ที่ว่าจะจัดสักสองสามรอบในตอนกลางวันก็เลยเป็นหมันปลายฟ้าถอนหายใจอีกครั้ง ที่จริง เธอไม่
“ใจร้ายแล้วไง ใครมีปัญหา” บุคคลในหัวข้อสนทนาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดีกับได้ยินคนกล่าวหาว่าเขาใจร้าย“ป้าอิ่มว่าผมเหรอ” อัสนีเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าแม่บ้าน“ป้าไม่ได้ว่านะคะพ่อเลี้ยง ป้าแค่จะเข้ามาถามแม่เลี้ยงว่า เย็นนี้อยากกินอะไร”“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ไข่เจียวกับผัดวุ้นเส้นใส
“มันคนละโรงพยาบาล เธอต้องฝากท้องที่นี่ แล้วก็คลอดที่นี่เท่านั้น” อัสนีก้าวยาว ๆ เดินมาขวางคนที่กำลังจะเดินไปยังประตูปลายฟ้าเงยมองเขาด้วยความไม่พอใจ “เผด็จการ !”“ขึ้นเตียง ไปนอน”“ปลายไม่ง่วง”“นั่งรถมาตั้งหลายชั่วโมง ร่างกายเธออ่อนเพลียอยู่ เธอต้องพักผ่อน”“ปล
ปลายฟ้าจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ แต่พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ไม่อนาทรร้อนใจ เขาตีหน้าเคร่งขรึมใส่เธอ แถมยังยกสองนิ้วขึ้นมาชี้ที่ตาตัวเองแล้วชี้มาที่เธอ เป็นทำนองเตือนเธอว่า เขาจับตามองเธออยู่ ปลายฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเลิกสนใจเขา เธอก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ เขาจะนั่งตรงไหนก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับเ







