ในนามเมียเด็กของท่านประธาน

บทนำ

“อ้าว จะไปรับหลานแล้วเหรอ” ปานวาดผู้เป็นมารดาเดินเข้ามาถามลูกชายที่ถือกุญแจรถกำลังจะออกจากบ้านไปอีกรอบหลังจากที่เพิ่งกลับมาจากบริษัทไม่ถึงชั่วโมง

“ครับ” อาโปพยักหน้าตอบรับ

“รับแต่หลานแล้วเมื่อไหร่จะได้รับลูกตัวเองบ้าง” ขายาวชะงักกึกเมื่อได้ยินผู้เป็นแม่เอ่ย “อายุเข้าเลขสามแล้วนะลูก หลาน ๆ ก็โตกันหมดแล้ว”

“โตที่ไหนครับ เพิ่งไม่กี่ขวบเอง”

“นั่นแหละ แกควรมีเมียมีลูกได้แล้วนะอาโป ดูอย่างศิลาสิ มันมีลูกตั้งสามคนแล้วนะ”

“…” เขาเงียบไม่ได้ตอบอะไร

“ไว้แม่จะหาผู้หญิงดี ๆ ที่เหมาะกับแกมาให้แล้วกัน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่อยากมีใครตอนนี้ แค่งานที่บริษัทก็ยุ่งมากพอแล้ว”

“ไม่ได้ แม่อยากเห็นลูก ๆ ของแกแล้ว” ปานวาดเอ่ยแทรก “ไว้แม่จะโทรบอกแล้วกัน”

“ครับ งั้นผมขอตัว” อาโปตอบรับส่ง ๆ ก่อนจะหันหลังเดินมาที่รถของตัวเอง เขาพ่นลมหายใจเสียงดังกับสิ่งที่แม่ตัวเองเอ่ยบอก

อาโป ชายวัยสามสิบสองปี ลูกคนกลางของตระกูลฤทธิ์ศิลา ตระกูลใหญ่ที่มากพร้อมไปด้วยอสังหาริมทรัพย์มากมาย ธุรกิจในเครือครอบครัวที่มากกว่าสิบอย่างและเขาก็ดูแลหลายส่วนจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก

ทั้งพี่ชายคนโตและน้องคนเล็กก็พากันมีครอบครัวกันหมด เหลือแต่อาโปที่วัน ๆ ยุ่งอยู่กับงานไม่มีเวลาสนใจเรื่องผู้หญิงหรือเรื่องการสร้างครอบครัว

ปานวาดแม่ของเขาเองก็เคยพาลูกสาวของบรรดาเพื่อน ๆ มาแนะนำให้ได้รู้จัก แต่ละคนก็เพิ่งจะเรียนจบกันไม่นานอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ ซึ่งอาโปไม่ค่อยชอบคนที่เด็กกว่าเท่าไร ด้วยงานที่เขารับผิดชอบค่อนข้างเยอะ หากคบกับคนที่เด็กกว่าอาจจะไม่มีเวลามากพอที่จะแบ่งไปให้ความสำคัญกับคนรัก

เพราะอายุน้อยก็ยังเที่ยวและหาเวลาให้ตัวเองมีความสุขได้เยอะ ซึ่งต่างจากเขา แม้จะเพิ่งสามสิบต้น ๆ แต่ว่างานที่มีก็ล้นมือมากเกินกว่าจะมีใครให้ดูแล

เอี๊ยด!

รถยนต์สุดหรูจอดนิ่งสนิทที่ลานจอดรถด้านนอก วันนี้เขาทำหน้าที่เป็นคนขับรถมารับหลาน ๆ ที่มาเรียนพิเศษวิชาศิลปะตามที่พวกเจ้าตัวน้อยต้องการ

อาโปเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกเพราะปกติวันนี้หน้าที่คนมารับจะเป็นปฐพี แต่เหมือนว่ายังติดประชุมอยู่เลยขอให้เขามารับแทน ซึ่งอาโปก็ไม่ได้ติดอะไร

สองขายาวก้าวเดินตรงไปเรื่อย ๆ ตามป้ายที่เขียนติดเสา ‘ห้องเรียนศิลปะ’ เหมือนว่าที่นี่จะสอนพิเศษหลายวิชาเลย เพราะมีผู้ปกครองคนอื่น ๆ มารับเด็ก ๆ อยู่หลายคน

‘ห้องเรียนศิลปะ’

ป้ายชื่อปรากฎต่อสายตา อาโปเดินตรงเข้าไปอย่างเชื่องช้าเพราะยังไงก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน เขามาก่อนเวลาตั้งยี่สิบนาที

“โอ๊ย!” เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง ตาคมจ้องมองตามเสียงไป “พู่กันทำไมแหลมแบบนี้นะ!”

ผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งกำลังนั่งทำอะไรบางอย่าง เธอหันหลังให้เขา ผมสีทองขมวดมัดขึ้นอย่างเรียบร้อย เธอแต่งตัวด้วยชุดเอี๊ยมยีนส์ขายาวกับเสื้อแขนสั้นสีเทาเข้ม

อาโปมองดูและคิดว่าเธอกำลังต้องการความช่วยเหลือจึงเดินเข้าไปใกล้จนห่างกันไม่กี่ก้าว แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับลุกขึ้นพรวดพราดแล้วหันมาเดินชนเขาเต็มแรง

“ว๊ายยย!” หญิงสาวร้องลั่นด้วยความตกใจ เธอเกือบจะล้มหงายหลังแต่มือใหญ่ของอาโปจับดึงรั้งตัวเธอไว้ได้ทัน

“เป็นอะไรไหมครับ” เขาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

ใบหน้าหวานหน้าตาจิ้มลิ้มมองเขาอย่างตกใจ ดวงตากลมโตกับขนตาเป็นแพหนากระพริบขึ้นลงช้า ๆ จมูกเป็นสันโด่งนิดรับกับปากสีแดงระเรื่อจากลิปสติกยี่ห้อใดยี่ห้อหนึ่ง

สวย

คำแรกในหัวของเขาปรากฎเป็นคำนี้อย่างประหลาดใจ ผู้หญิงตรงหน้าสวยจนเขาละสายตาเกือบไม่ได้เลย

“เอ่อ…” เธอขยับตัวยืนตรงอย่างมั่นคง “ขะ…ขอโทษด้วยนะคะ ไม่คิดว่าจะมีคนมายืนอยู่ข้างหลัง”

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ เจ็บหรือเปล่าครับ”

“ไม่ค่ะ…อุ้ย เสื้อคุณเปื้อนหมดเลย” เธอร้องเสียงดังทั้งยังทำตาโตอย่างตกใจ “ทะ…ทำไงดีคะ”

“ไม่เป็น…”

“พี่ไข่มุก!!!” เสียงเด็กน้อยตะโกนเสียงดังอยู่ด้านหลัง อาโปหันกลับไปมอง “อ้าว อาอาโป!!”

“ไง เด็กดื้อ” อาโปยกยิ้มให้สไปร์ทหลานชายสุดแสบของเขา สไปร์ทวิ่งเข้ามากอดขาพร้อมกับทำตาแป๋ว

“อาอาโป!” สมายด์ที่วิ่งตามมาที่หลังรีบวิ่งเข้ามากอดเขาเหมือนกัน “อ้าว ทำไมเสื้อเปื้อนล่ะคะ” สมายด์ถามตาแป๋ว

“อ่อ…พอดีพี่เดินชนคุณอาของน้องสมายด์น่ะ” หญิงสาวรีบเอ่ยบอก เธอได้ยินเด็ก ๆ เรียกเขาว่าคุณอาจึงเรียกตาม

“งั้นพี่ไข่มุกก็ต้องพาคุณอาไปล้างตัว” สมายด์บอก

“ไม่ต้องหรอก” อาโปพูดขัด “เดี๋ยวกลับบ้านไปซักเอา”

“ไม่ได้ค่ะ พี่ไข่มุกเพิ่งสอนเองว่าถ้าใครทำเพื่อนเปื้อนก็ต้องพาเพื่อนไปล้าง พี่ไข่มุกทำอาอาโปเปื้อนก็ต้องพาไปล้างตัวสิคะถึงจะถูก” สมายด์เถียงอย่างไม่ยอม

อาโปฟังที่หลานพูดจบก็หันมองหน้าคนข้างกายนิ่ง ไข่มุกมองหน้าเขาสลับกับนักเรียนตัวน้อยก่อนจะพยักหน้ารับหงึก ๆ

“โอเค เดี๋ยวพี่ไข่มุกพาคุณอาไปล้างตัวนะ ส่วนเด็ก ๆ กลับเข้าห้องไปก่อนนะคะ” เธอพูดอย่างใจดีพร้อมกับฉีกยิ้มหวานจนอาโปเผลอยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว

“ได้ค่ะ” สมายด์วิ่งมาคว้ามือน้องชายก่อนจะพากันวิ่งกลับเข้าไปในห้องโดยไม่ลืมที่จะโบกมือให้คุณอาของตัวเอง

“ตามมาทางนี้เลยค่ะ” ไข่มุกบอกเขา

“ไม่เป็นไรครับ”

“ไม่ได้ค่ะ ถ้าไม่ทำเดี๋ยวเด็ก ๆ จะไม่ทำตามที่บอก เพราะคนสอนดันทำอย่างที่เอ่ยปากสอนพวกเขาไม่ได้” ไข่มุกสบตากับเขานิ่ง “ทางนี้ค่ะ” เธอเดินนำออกไป

อาโปยืนยิ้มอยู่กับที่ ก่อนจะยอมเดินตามไปแต่โดยดี ถ้ารู้ว่ามารับที่โรงเรียนนี้แล้วเจอคนน่ารักขนาดนี้เขามารับที่นี่นานแล้ว…