ลูกสาวเพื่อน

ในห้องทำงานที่ไร้ผู้คน

เมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ยามค่ำ บรรยากาศในออฟฟิศเงียบสงัดมีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟโต๊ะทำงานและเสียงปลายนิ้วของเอมี่ที่กระทบแป้นพิมพ์ งานออกแบบหมู่บ้านจัดสรรที่เธอรับผิดชอบต้องการความละเอียดลออ การทำงานของเธอนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและทุ่มเท จนหลายวันมานี้เธอเลิกงานดึกดื่นทุกคืน

ในชุดพนักงานออฟฟิศ กระโปรงดินสอเข้ารูปพอดีตัวเผยให้เห็นสัดส่วนที่น่าหลงใหล เอมี่สวมเสื้อเชิ้ตผ้าบางสีขาวที่มีการเก็บชายอย่างเนี้ยบเผยให้เห็นเอวคอด แสงจากโคมไฟสะท้อนผ่านผ้าเนื้อเนียนบาง เสริมความดึงดูดให้ยิ่งน่ามอง สายตาของวีระ ผู้เป็นเจ้าของบริษัทและเพื่อนสนิทของพ่อเอมี่ ก็เฝ้ามองเธอมาเสมอตั้งแต่ที่เธอเข้ามาทำงาน แม้จะพยายามปิดบังแค่ไหน ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขาก็ยากที่จะห้าม

เอมี่ในสายตาของเขาและคนอื่น ๆ นั้นไม่ต่างกัน เธอทั้งน่ารัก สวย ฉลาด เรียนเก่งและขยันขันแข็ง ไม่แปลกหากมีคนเข้าหาเธอมากมาย แต่เธอก็ไม่เลือกใครเลยเพราะเธอรู้ว่าพ่อแม่ของเธอจะไม่ยอมรับ อย่างไรก็ตาม ด้วยความรู้สึกที่มีมาเนิ่นนาน วีระไม่ใส่ใจใคร หากเขาต้องการอะไรเขาก็ต้องได้โดยเฉพาะลูกสาวเพื่อนคนนี้ เอมี่

เสียงฝีเท้าเบาบางของวีระดังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง เอมี่กำลังตั้งใจทำงานจนไม่ได้ยิน เขาเอื้อมมือลงเบา ๆ จนสัมผัสถึงไหล่ที่บอบบางของเธอ เอมี่สะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าที่เพิ่งเงยขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์เผยให้เห็นแววตาตกใจ ก่อนจะกลายเป็นความเคอะเขินเมื่อพบว่านั่นคือเจ้านายของเธอเอง

“อยู่ดึกดื่นแบบนี้ ไม่กลัวว่าคู่หมั่นของหนูจะไม่พอใจเหรอที่กลับบ้านช้า...” วีระกระซิบเสียงนุ่มพร้อมกับลูบไล้เบา ๆ ที่เอวของเธอ สายตาที่มองลงมาผ่านแววตาเข้มขรึมนั้นแฝงไว้ด้วยความหมายลึกซึ้ง จนเอมี่รู้สึกถึงแรงสั่นสะท้านผ่านร่างกาย หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความใกล้ชิดหรือความรู้สึกที่พุ่งพล่าน

ราวกับอยู่ในภวังค์ที่ดึงดูดไม่ให้หนีไปได้ เอมี่สัมผัสได้ถึงอ้อมแขนที่ค่อย ๆ โอบรัดเธอจากด้านหลัง ความใกล้ชิดที่เกินกว่าคำว่า “เจ้านาย” หรือ “เพื่อนของพ่อ” วีระรั้งเอมี่เข้ามาหา กายของเธอแนบชิดกับแผงอกอันแข็งแรง เขาโน้มตัวกระซิบเสียงแผ่ว แต่หนักแน่น “หนูรู้ตัวไหม...เอมี่...ว่าหนูยั่วมาก”

เอมี่รู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือที่ค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามเอวของเธอไล่มาถึงหน้าอก ลมหายใจอุ่น ๆ ที่รินรดต้นคอปลุกเร้าให้หัวใจเธอเต้นแรง ความอ่อนแอในใจที่กักเก็บไว้กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมาในค่ำคืนนี้ ความปรารถนาของทั้งคู่พุ่งเข้าหากันอย่างห้ามไม่ได้

“ลุงจะทำแบบนี้กับหนูไม่ได้นะคะ?” เอมี่กล่าวพลางปกปิดความร้อนรุ่มในใจเอาไว้

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ...” วีระกระซิบถามข้างหูเอมี่ เสียงนั้นดุจดั่งปีศาจร้ายที่จะลากดึงเธอไปในหุบเหว

“ก็หนูเป็นพนักงานของลุงแถมหนูก็ยังมีคู่หมั่นอยู่แล้วด้วย ลุงก็รู้...” เอมี่กล่าวด้วยเสียงสั่น ๆ เธอก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าหันไปเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของพนักงานสาวแดงซ่าน มือไม้อยู่ไม่นิ่งพยายามจับกระโปรงไว้มั่นขณะที่อีกฝ่ายสอดมือเข้ามาที่ใต้รักแร้ของเธอและเริ่มบีบเล่นหน้าอกที่นุ่มนิ่มนี้

“แต่ได้ข่าวว่าหนูไม่ถูกกับการคลุมถุงชนสักเท่าไหร่นี่...ให้ลุงช่วยไหม?” วีระกล่าวพลางปลดกระชุมเสื้อของเอมี่

ทีละเม็ด...ทีละเม็ด...

เธอพยายามต่อต้านแต่ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้เขาทำเสียทีเดียว เหมือนกับว่าเธอรู้สึกขัดแย้งอยู่ในใจระหว่างจะให้เขาทำหรือไม่ให้เขาทำดี

“ช่วยยังไงล่ะคะ...?” เอมี่ค่อย ๆ ถูกถอดเสื้อออกอย่างช้า ๆ จนเหลือเพียงชั้นใน เปิดเผยผิวขาวเนียนกับร่องอกที่ดูน่าหลงไหลนั้น พร้อมกับกลิ่นหอม ๆ จากตัวเธอที่โชยขึ้นมา ความรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อมาบินวนในท้องค่อย ๆ เกิดขึ้นอย่างช้า ๆ ทำให้เอมี่รู้สึกหายใจไม่สะดวกขึ้นมา 

มือไม้ที่ดูแข็งแรงและหนาใหญ่ของวีระยังคงจับต้องเธอไปมาตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย

“มาเป็นเด็กลุงสิ อยู่กับลุงและทำให้ลุงพอใจ แล้วลุงจะช่วยให้หนูหลุดจากการคลุมถุงชนนั้นเอง...” วีระยื่นข้อเสนอที่ยากจะปฏิเสธ เขายังคงลูบไล้ร่างกายส่วนต่าง ๆ ของเธอ ตอนนี้ลามมาถึงก้นและหว่างขาแล้ว นั่นยิ่งทำให้เอมี่อ่อนระทวยขึ้นทุกที

“หนูต้องทำยังไงบ้างเหรอคะ?” เอมี่ปล่อยให้เขาสัมผัสเธอต่อไปขณะที่พยายามต้องใจฟังข้อเสนอของอีกฝ่ายไปด้วย 

เมื่อความรู้สึกที่ดำเนินมาทำให้เธอทนไม่ไหวในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ หันไปมองเขาอย่างช้า ๆ เพื่อที่จะเห็นใบหน้าที่เธอโปรดปราน ชายใบหน้าหล่อเหลาในมาดหนุ่มใหญ่ แม้จะมีผมหงอกแซมมาเป็นแถบ ๆ แต่มันไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายดูแก่เลย กลับกันมันยิ่งทำให้เขาดูมีความน่ายำเกรงขึ้นจากอายุอานามของเขาเสียด้วยซ้ำ

วีระปล่อยมือจากตัวเธอก่อนที่จะจับปรายคางเธอเพื่อเชิดมันขึ้น “หนูก็แค่ปล่อยตัวปล่อยใจก็เท่านั้น...” รอยยิ้มที่เขาแสยะออกมาแม้จะดูเจ้าเล่ห์แต่ก็แฝงไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน วีระโน้มหน้าลงไปหาเธออย่างมั่นใจก่อนที่ลมหายใจจะประสานกัน ทั้งคู่ประกบปากเข้าด้วยกันและดื่มด่ำกันอย่างเร่าร้อน

 

To be continued...