พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี

KABANATA 1

“Don’t be afraid, I’ll be gentle…”

Sa madilim na silid ng isang hotel sa Maynila, umalingawngaw ang paos at mababang tinig ng isang lalaki.

“Hmm…” mahina at kinakabahang tugon ni Anastasia, halos hindi marinig.

Hindi na nag-antay si Enzo—ang labi niya’y dumapo sa kaniya kaagad.

Hinalikan niya si Anastasia mula sa labi, sa pisngi, sa tainga, at pababa sa leeg… bawat halik ay nagpapainit sa katawan ni Anastasia. Hindi niya maiwasang iangat ang mga braso at niyakap si Enzo sa leeg, sabay-sabay na tumutugon sa bawat galaw at halik.

Kinabukasan, nagising si Anastasia na nakayakap sa kaniya si Enzo.

Tuliro siya sandali sa init ng katawan ng lalaki sa tabi niya. Nakapikit pa rin si Enzo, ang mukha niya’y malamig pero kakaibang kaakit-akit—ang kaniyang asawa ng isang taon.

Ang lalaki ay may mukha na napakalamig ngunit kahali-halina sa hitsura.

Siya naman ay napakaganda, may mga tampok na tunay na kahanga-hanga; ang kanyang mukha ay walang kapintasan.

Maputi ang kanyang balat, nakapikit ang mga mata, at ang mahabang pilikmata niya ay nagbubuo ng maliliit na anino na parang mga pamaypay. Matangos ang ilong at manipis ang mga labi, bawat detalye ay tila perpektong hinulma.

Habang nakatingin, hindi maiwasang bumalik sa alaala ang nangyari kagabi.

Pumunta siya sa bar para bisitahin ang kaibigan, pero hindi inaasahan na makikita si Enzo na nakainom ng alak na may drugs. Sinundan niya ito sa itaas na kuwarto ng bar, at nauwi sa p********k nila.

Ito na ang pangalawang pagkakataon nilang mag-asawa na magsama sa kama mula nang ikasal sila isang taon na ang nakalipas.

Noong nakaraang buwan, ginamit niya ang pagkakataon nang lasing si Enzo at pinasok ang kaniyang kuwarto. Sa gabing iyon, siya ang pumilit—na naging dahilan para mas mainis si Enzo sa kanya. Pero sa pagkakataong ito, kabaliktaran ang nangyari—tuwang-tuwa si Enzo, at siya rin ay hindi makapaniwala sa dami ng init at saya na naramdaman niya.

Napangiti si Anastasia, iniisip kung gaano magiging matamis ang kanilang buhay sa hinaharap.

Mahal na mahal niya si Enzo—sampung taon na siyang nagmamahal sa lalaki.

Isang taon na ang nakalipas nang makahanap siya ng pagkakataon na maging asawa niya. Bagama’t hindi siya iniibig ni Enzo pagkatapos nilang ikasal, naniniwala siya na darating ang araw na mamahalin din siya nito.

Biglang tumunog ang cellphone ni Anastasia.

Kumunot ang noo ni Enzo nang marinig ang ingay, gumagalaw nang bahagya habang mahigpit na yakap si Anastasia sa kaniya.

Kinabahan si Anastasia, ayaw magising si Enzo, kaya dali-dali niyang pinindot ang mute button. Dahan-dahan siyang kumalas mula sa yakap, sinuot ang damit, at lumabas ng kuwarto bago sinagot ang tawag.

“Miss Anastasia… ang Lola niyo po ay pumanaw na…” wika ng nasa kabilang linya.

***

Pagkaraan ng pitong araw, naihimlay na sa sementeryo ang matandang si Lola Rebecca Padilla.

Halos mawalan ng malay si Anastasia sa kaiiyak. Nang magising siya, gabi na. Pagdilat niya, bumungad ang anyo ni Enzo na nakaupo sa tabi ng kama.

“Enzo…” paos ang boses niya.

Walang emosyon ang mukha ng lalaki. Sa halip na kamustahin siya, iniabot nito ang isang makapal na sobre.

“Basahin mo,” malamig nitong sabi.

Tinanggap ni Anastasia ang sobre. Pagbukas niya, nakita niya ang nakasulat sa unang pahina: Petition for Annulment of Marriage.

Nanginig ang kaniyang mga kamay.

“Annulment?” mahina niyang tanong. “Gusto mong ipawalang-bisa ang kasal natin?”

Sumandal si Enzo sa upuan. “Hindi ba’t ito naman ang napagkasunduan natin noon pa?”

Nanigas si Anastasia. Totoo. Noong una pa lamang, malinaw ang usapan nila. Ayaw ni Enzo sa kaniya. Pinilit lamang itong pumayag sa kasal dahil sa hiling ng lola nito. Siya mismo ang nagmungkahi na kapag nawala na ang matanda o kung may ibang babaeng mahalin si Enzo, papayag siya sa annulment. 

Pumintig ang puso ni Anastasia sa sobrang bigat.

Hindi niya inakala na ganoon kabilis magsalita si Enzo, lalo na pagkatapos ng pitong araw na memorial ni Lola Rebecca.

“Enzo,” nanginginig ang boses niya, “kakalibing lang ng lola mo. Hindi ba pwedeng maghintay man lang tayo?”

“Walang dahilan para maghintay,” tuwid na sagot nito. “Wala na ang lola. Tapos na ang obligasyon ko.”

Pilit pinigilan ni Anastasia ang kirot sa dibdib, nanginginig ang boses habang nagtatangkang magsalita, “One week ago… that night… we—”

Gusto niyang ikwento kung ano ang nangyari sa hotel noon. Gusto niyang ipakita na may damdamin sila, kahit sandali lang.

Naalala niya ang gabing iyon—siya at si Enzo, parehong nakangiti, parehong masaya. Halos parang walang iniisip na problema sa mundo.

Pero biglang tumigil siya nang marinig ang malakas at malamig na boses ng lalaki.

“Enough!”

Nagulat siya. Hindi lang malamig, may bahagyang pagkairita pa ang tinig ni Enzo.

“Anastasia… ikaw mismo ang gumawa ng hakbang para maki-pagdeal sa akin, at pinilit mo akong pakasalan ka. Pero alam mo na ba kung bakit? Kasi gusto mo lang pera ng pamilya ko!” Malamig, halos walang emosyon ang bawat salitang binibitawan niya. “Pagkatapos ng annulment, bibigyan kita ng malaking halaga, enough na para mabuhay ka buong buhay mo! Isang taon na ang nakalipas, sinabi ko na sa’yo, I wouldn’t like you or touch you, and that you shouldn't play tricks on me. But you wouldn’t listen and insisted on being shameless. Huwag mong isipin na magagamit mo ‘yung nangyari sa atin para i-blackmail ako!”

Nagpatuloy siya, bawat salita’y parang matulis na punyal na tumama sa puso ni Anastasia. 

“Now that Grandma has passed away… at ngayon, natagpuan ko na ang taong tunay kong minamahal… maghiwalay na tayo.” Huminto si Enzo saglit. “Please… don’t break your promise!”

Labis na nasaktan ang puso ni Anastasia.

Lahat ng kaligayahan ng gabing iyon—isang ilusyon lang pala.

Sa paningin niya, siya ay isang walang hiya na babae. Ang bawat kilos, bawat ngiti, tila pinapahiya siya sa harap ng lahat.

Kaya pala… may minamahal na siya. 

“Fine… fine, I’ll grant your wish,” bulong niya sa sarili, halos umiiyak na.

Dahan-dahang kinuha ni Anastasia ang pen at nilagdaan ang kanyang pangalan sa bottom right ng dokumento.

Sampung taon ng pagmamahal… isang taon ng kasal… panahon na para gumising sa panaginip na ito.

Panahon na para sumuko.

Pagkatapos, marahan niyang isinulat ang kanyang pangalan sa ibabang bahagi ng dokumento.

Anastasia Padilla.

Ilang segundo niya iyong tinitigan, bago ibinalik ang bolpen sa mesa.

“Kapag naaprubahan na ng korte,” sabi niya, “ibabalik ko ang apelyido ko.”

Walang sagot si Enzo.

Kinabukasan, matapos nilang isumite ang mga papeles sa abogado, at simulang ihanda ang proseso ng annulment, tahimik na nag-empake si Anastasia sa loob ng malaking bahay ng mga Padilla.

Samantala, sa opisina ng presidente ng Padilla Group, matindi ang tensyon sa hangin.

“May balita na ba?” tanong ni Enzo, mata’y nakatuon sa kanyang assistant.

“Yes, Mr. Padilla. We've reviewed the surveillance footage, and we can confirm—the woman you were involved with at the hotel last week… it’s her. Pero…”

“Ano ‘pero’?” kumunot ang kilay si Enzo, halatang naiirita.

Nag-abala ang assistant na ibigay ang litrato kay Enzo, at dahan-dahang sinabi, "Silipin niyo po… Kakakita lang namin na bumili siya ng ticket ng eroplano para lisanin ang lugar. Malapit na siyang umalis!"

Tumingin si Enzo sa babaeng nasa litrato, at biglaang nagbago ang kanyang ekspresyon—mula sa pagkabigla, naging matinding determinasyon. “Lock down the airport immediately! I want her back, whatever it takes!”