Masuk[ทรมานก่อนแล้วค่อยสะใจ] เฉียวเนี่ยนเป็นแก้วตาดวงใจของจวนโหวมาสิบห้าปี แต่วันนั้นจู่ๆ ก็ได้รับแจ้งว่าตัวเองเป็นแค่บุตรสาวตัวปลอม ตั้งแต่นั้นมา พ่อแม่ที่รักและทะนุถนอมนางก็กลายเป็นของหลินยวน พี่ชายที่รักและทะนุถนอมนางก็ผลักนางลงจากเรือนเพื่อหลินยวน แม้แต่คู่หมั้นของนาง แม่ทัพเซียว ที่ถูกแต่งตั้งเพราะผลงานก็ยังเลือกที่จะยืนอยู่ข้างหลินยวน เพื่อหลินยวน พวกเขาได้แต่มองดูนางถูกใส่ร้ายอย่างไม่สะทกสะท้าน ปล่อยให้นางถูกปรับให้เป็นทาสในกรมซักล้างเป็นเวลาสามปีเต็ม ไม่ถามไม่ไถ่เลย ใครจะคิดว่าวันหนึ่งหลังจากสามปีผ่านไป ท่านโหวและภรรยาของเขากลับร้องไห้ต่อหน้านาง “เนี่ยนเนี่ยน พ่อกับแม่ทำผิดแล้ว กลับบ้านกับพ่อและแม่เถอะนะ” ท่านโหวน้อยที่หยิ่งผยองมาตลอดคุกเข่าอยู่นอกประตูของนางทั้งคืน "เนี่ยนเนี่ยน เจ้าให้อภัยพี่ได้ไหม?" แม่ทัพเซียวผู้มีผลงานยอดเยี่ยมทางด้านรบยิ่งเดินมาหานางพร้อมกับบาดแผลที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด “เนี่ยนเนี่ยน เจ้าสงสารข้าหน่อย มองข้าอีกสักครั้งจะได้ไหม?” แต่หัวใจของนางได้ตายไปในวันและคืนที่นับไม่ถ้วนในช่วงสามปีที่ผ่านมาแล้ว ปวดใจหรือ? เฮอะ ตายเป็นขี้เถ้าสิถึงจะดี! หลังจากนั้น เฉียวเนี่ยนก็ได้พบกับผู้ชายที่ดวงตาเต็มไปด้วยนาง มองท่าทางที่มีความสุขของนาง แต่คนรู้จักเก่าเหล่านั้นกลับไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว เพราะกลัวว่าในอนาคต พวกเขาจะไม่ได้เห็นหน้านางแม้กระทั้งยืนมองจากที่ไกลๆ ...
Lihat lebih banyak早朝の住宅街は静寂に包まれていた。聞こえるのはアスファルトを蹴る自分の靴音と息遣い、それから鳥のさえずりだけだ。
九月に入っていくぶん涼しく感じられ、走りやすくはなってきている。燿はこめかみを伝う汗をこぶしで拭った。 「そろそろか?」 どうにも長距離を走るのは苦手なので、休憩を入れながらのランニングが燿の日課である。ぽつりと漏らした独り言に応えるかのように、二の腕にバンドで固定したスマートフォンのアラームが鳴った。丁度いつも立ち寄る公園の入り口に差しかかっていることもあって、燿は足を止める。 アラームを切って自動販売機でスポーツドリンクを購入しベンチに腰かけた。息を整えることなくスマートフォンを操作して、画面に表示された『蒼波』の文字をタップしてから耳へと当てる。 相手はなかなか出なかった。もっともすぐに返事をするような相手なら、わざわざ毎朝この時間に起こしてやらなくてもよいので、またかと思いつつ根気よく待つ。上がっていた息がこの待ち時間で自然と落ち着くことを燿は知っていた。 『……おあよう』 やっと通話状態になった電話の向こう側で、衣ずれの音と共に蒼波のかすれた低い声が朝の挨拶をつむぐ。 「おはよ。目、覚めたか?」 『なんとか。今日はどこ走ってるの?』 「公園のコース」 スポーツドリンクを煽りつつ答えると、蒼波が大きな欠伸をしているのが聞こえた。 「おい、二度寝すんなよ!?」 『らいじょーぶ』 「蒼波!」 無言になってしまった蒼波は明らかに大丈夫ではない。燿は通話を終了させると、今来た道を再び走って戻り始めた。家に帰ってシャワーを浴び、身支度を整えてから蒼波をたたき起こしに隣家へと乗り込まなくてはならない。果たして遅刻を免れるだろうか。อิ๋งชีทอดสายตามองดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาของหนิงซวง ชั่วขณะนั้นวาจาพลันจุกอยู่ที่คอหอย ความรู้สึกอันซับซ้อนยากจะพรรณนาขุมหนึ่ง ถาโถมเข้าใส่เขาราวกับเกลียวคลื่นยักษ์เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า จักมีผู้ใด... ยอมทำเพื่อเขา... เพื่อคนผู้หนึ่งที่อาจตายไปแล้ว ถึงกับยอมก้าวเข้ามาในแดนมรณะที่เป็นกับดักชัดแจ้งเช่นนี้!เขามองนางด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินบรรยาย ราวกับกำลังมองคนโง่งมที่สุดในใต้หล้า ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความหวั่นไหวบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน“เจ้า…” น้ำเสียงของอิ๋งชีสั่นเครือเล็กน้อย สุดท้ายจึงแปรเปลี่ยนเป็นคำถามที่เจือเสียงถอนหายใจ “เหตุใดเจ้าถึงได้ โง่งมเพียงนี้!”หนิงซวงยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงปนสะอื้นว่า: “ข้าโง่เขลาที่ใดกัน? หรือจะให้ข้ารู้ทั้งรู้ว่าท่านอยู่ที่ใดแต่กลับไม่มาช่วยกระนั้นหรือ?”กล่าวจบ หนิงซวงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามต่อ “พี่อิ๋งชี ท่านรู้หรือไม่ว่าคนที่จับตัวท่านมา...แท้จริงแล้วเป็นผู้ใด?”อิ๋งชีหลับตาลงสะกดกลั้นความรู้สึกพลุ่งพล่านในอก “คนผู้นั้น... คือเสิ่นเยว่ ศิษย์พี่ของคุณหนู และเป็นศิษย์ของเสิ่นม่ออดีตเจ้าสำนัก”หนิงซวงพยักหน้ารั
เสียงประตูปิดหนักอึ้งที่ดังขึ้นเบื้องหลังราวกับเสียงระฆังส่งวิญญาณ มันสั่นสะเทือนจนแก้วหูของนางอื้ออึง หัวใจคล้ายถูกมือใหญ่ที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งบีบรัดเอาไว้อย่างรุนแรง!ห้ามลนลาน... ห้ามตื่นตระหนกเด็ดขาด... พี่อิ๋งชีอยู่ข้างล่างนั่น…นางพร่ำบอกตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประหนึ่งไขว่คว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายเอาไว้นางค่อย ๆ คลำทางไปอย่างระแวดระวัง ขยับกายทีละก้าวอย่างเชื่องช้าไปตามขั้นบันไดหินที่ทั้งแคบ ชัน และทอดยาวลงสู่เบื้องล่างใต้เท้าลื่นแฉะ ผนังศิลาเย็นเยียบเสียดแทงเข้าถึงกระดูกท่ามกลางความมืดมิด ทุกสรรพสำเนียงแม้เพียงแผ่วเบากลับแจ่มชัดขึ้นอย่างน่าประหลาด ทั้งเสียงลมหายใจอันหนักหน่วง เสียงหัวใจที่เต้นระรัวจนมิอาจหักห้าม แม้กระทั่งเสียงกระแสโลหิตที่ไหลพล่านอยู่ในกายก็ยังสดับได้ถนัดถนี่ ทุกสุ้มเสียงล้วนจู่โจมเข้าบีบคั้นโสตประสาทของนางจนเครียดเขม็งไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าใด เบื้องหน้าพลันดูจะกว้างขวางขึ้นเล็กน้อย บันไดหินสิ้นสุดลง พื้นใต้เท้าเริ่มราบเรียบอาศัยแสงสีเหลืองสลัวรางเพียงน้อยนิดจากเบื้องหน้า หนิงซวงพอจะมองออกว่านี่คือห้องศิลาที่มีขนาดไม่ใหญ่นักหัวใจของนางแทบจะกร
หนิงซวงจ้องมองความแน่วแน่ที่แฝงไปด้วยความคลุ้มคลั่งในดวงตาของเขา พลันรู้สึกถึงมวลอากาศเย็นเยียบที่แล่นปราดจากก้นบึ้งของหัวใจ นางรู้ดีว่าไม่สามารถสนทนากับคนเสียสติผู้นี้ด้วยเหตุผลได้เลย“ตกลง! ตกลง! ข้าไม่เข้าใจ และไม่อยากจะเสวนากับคนเสียสติอย่างเจ้าอีก!” หนิงซวงละทิ้งการโต้แย้ง น้ำเสียงของนางแหลมสูงและเร่งเร้าด้วยความประหม่าและเป็นกังวลถึงขีดสุด “ส่งตัวอิ๋งชีมา! เจ้ารับปากไว้แล้วว่าจะพาข้ามาพบเขา! เขาอยู่ที่ไหน?! เจ้าทำอะไรเขาไปแล้วบ้าง?!”เสิ่นเยว่มองดวงตาคู่ที่สั่นระริกด้วยความกลัว ทว่ายังคงจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างดื้อรั้นไม่ลดละ สีหน้าคลุ้มคลั่งของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปโดยไม่รู้ตัวเขาไม่ได้ตอบคำถาม เพียงจ้องมองนางอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง จากนั้นจึงหมุนกายเดินตรงไปยังส่วนลึกของอารามร้าง มุ่งหน้าสู่พระพุทธรูปที่ทรุดโทรมผุพังและเต็มไปด้วยหยากไย่โดยไม่เอ่ยคำใดหัวใจของหนิงซวงเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมาทางลำคอ นางกระชับมีดสั้นในมือแน่น จับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเขาอย่างระแวดระวังเห็นเพียงเสิ่นเยว่กดลงไปบนรอยบุ๋มที่ไม่สะดุดตาตรงฐานพระพุทธรูปอย่างแรง“ครืด... แกรก...”เสียงกลไก
“นางจะเสียใจรึ?” รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเยว่ พลันแข็งค้างประหนึ่งถูกแช่แข็ง เขาขบเคี้ยวถ้อยคำเหล่านั้นซ้ำไปมา แววตาแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนอนธการใน ชั่วพริบตา ทั้งยังแฝงแววริษยาอาฆาตอันบ้าคลั่งออกมาสายหนึ่งอารมณ์อันบิดเบี้ยวที่เขาจงใจกดข่มไว้ ประหนึ่งธารลาวาใต้ภูเขาไฟ ที่ถูกวาจาอันเรียบง่ายทว่าจริงใจของหนิงซวงจุดชนวนจนระเบิดปะทุออกมา!“ทำไม!?” น้ำเสียงของเสิ่นเยว่พุ่งสูงขึ้น เจือไปด้วยความกราดเกรี้ยวและไม่เข้าใจอย่างบ้าคลั่ง เสียงนั้นดังก้องไปทั่วอารามร้างจนฝุ่นผงร่วงกราว “ทำไมพวกเจ้าทุกคนถึงเป็นแบบนี้?! อิ๋งชีก็เป็นแบบนี้! เจ้าก็เป็นแบบนี้! ทำไมทุกคนถึงยอมทุ่มเททุกอย่างให้นาง? ยอมตายเพื่อนาง? ยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้นาง?! เฉียวเนี่ยนมีมนตร์วิเศษอะไรนักหนา?! หา?!”เขาไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริง ๆ!เขาติดตามท่านอาจารย์มาตั้งหลายปี!ด้วยเกรงว่าท่านอาจารย์จะนึกรังเกียจที่ตนหัวทึบ ไร้ซึ่งพรสวรรค์... ทันทีที่ลืมตาตื่น เขาจึงรีบคว้าตำราแพทย์ขึ้นมาอ่านโดยไม่รอช้าแม้แต่ในความฝัน เขาก็ยังท่องจำสรรพคุณยาและพิษต่าง ๆ!เขาไม่อยากให้ท่านอาจารย์ผิดหวัง ดังนั้นเขาจึงพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด!เขาห






Peringkat