ตอนที่ 2 เพลงที่ไม่มีใครรู้จัก

ในเวลาเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของกรุงเทพฯ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตะโกนแข่งกับเสียงนาฬิกาปลุก

“รู้แล้ว! ตื่นแล้ว!”

มือเล็กโผล่ออกมาจากกองผ้าห่ม ควานไปทั่วโต๊ะข้างเตียง ก่อนปัดโทรศัพท์ตกพื้นดังปึก เสียงนาฬิกาปลุกเงียบลง ทว่าไม่ถึงสามวินาที โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง

ลลินลืมตาขึ้นทันที เธอคว้าโทรศัพท์มาดูเวลา ก่อนเด้งตัวลุกจากเตียงราวกับถูกสปริงดีด

“เจ็ดโมงสี่สิบห้า!”

หญิงสาววิ่งเข้าห้องน้ำทั้งที่เส้นผมยังยุ่งเหยิง อีกมือพยายามส่งข้อความไปยังกลุ่มงานของสถานีวิทยุ

ลลิน: กำลังออกจากบ้านค่ะพี่ก้อง

ลลิน: รถไม่น่าติดมาก

ลลิน: ถึงก่อนประชุมแน่นอนค่ะ

เธอมองเวลาบนหน้าจออีกครั้ง การประชุมเริ่มแปดโมงครึ่ง ส่วนบ้านของเธออยู่ห่างจากสถานีเกือบสิบห้ากิโลเมตร แม้แต่ในจักรวาลที่กรุงเทพฯ ไม่มีรถติด เธอก็ยังแทบไม่มีทางไปถึงทัน

ลลินใช้เวลาอาบน้ำไม่ถึงห้านาที รวบผมยาวเป็นหางม้า สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีน แล้วคาบขนมปังไว้ในปากขณะวิ่งลงบันไดอพาร์ตเมนต์

เจ้าของห้องพักชั้นล่างเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์

“วันนี้ก็เกือบสายอีกแล้วเหรอหนูลิน”

“ไม่ได้เกือบค่ะป้า สายเรียบร้อยแล้ว!”

เธอตอบพลางยกมือไหว้ ก่อนสวมหมวกกันน็อกแล้วขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คันเล็กสีครีม เครื่องยนต์ส่งเสียงครางเบา ๆ แต่ไม่ยอมติด

“อย่าเพิ่งงอแงนะเจ้าไข่ตุ๋น ขอร้องละ”

ลลินตบหน้าปัดรถสองครั้ง ก่อนบิดกุญแจใหม่ คราวนี้เครื่องยนต์ติด เธอยิ้มกว้างราวกับเพิ่งชนะรางวัลใหญ่

“เก่งมาก!”

เช้าวันทำงานของลลินไม่มีความสง่างาม ไม่มีคนคอยเปิดประตูรถให้ ไม่มีช่างแต่งหน้าตามซับเหงื่อ และไม่มีใครถือกาแฟรออยู่ข้างตัว เธอต้องแทรกผ่านรถยนต์ที่ติดยาวเป็นแถว หลบรถโดยสารประจำทางที่เปลี่ยนเลนกะทันหัน และพยายามไม่ให้ถุงขนมปังซึ่งแขวนอยู่ตรงแฮนด์ปลิวหายไปตามลม

แต่น่าแปลกที่เธอกลับดูสนุกกับมัน เมื่อรถติดจนขยับไม่ได้ ลลินจะเคาะนิ้วบนถังน้ำมันตามจังหวะเพลงจากหูฟังข้างเดียว เมื่อเห็นคุณป้าข้างทางกำลังเข็นรถขายผลไม้อย่างลำบาก เธอก็จอดช่วยดันขึ้นทางลาด และเมื่อมอเตอร์ไซค์ของชายคนหนึ่งดับกลางสี่แยก เธอก็เป็นคนแรกที่เข้าไปช่วยโบกรถให้

เวลาแปดโมงยี่สิบเก้า ลลินวิ่งพรวดเข้าไปในห้องประชุมของสถานีวิทยุ พร้อมแฟ้มเอกสารหนึ่งกองและถุงกาแฟอีกห้าแก้ว

“ทันค่ะ!”

ทุกคนในห้องหันมามอง เข็มวินาทีบนผนังเคลื่อนผ่านเลขสิบสองพอดี พี่ก้อง โปรดิวเซอร์รายการวัยสามสิบปลาย ๆ ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ก่อนเลิกคิ้ว

“เหลืออีกประมาณสิบวินาที ถือว่ายังไม่สาย”

ลลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก วางกาแฟลงตรงหน้าทีมงานแต่ละคนอย่างถูกต้องโดยไม่ต้องถาม

“อเมริกาโนไม่หวานของพี่ก้อง ลาเต้เพิ่มช็อตของพี่วายุ ชาเขียวนมโอ๊ตของมิ้น ส่วนของโจเป็นโกโก้เย็นหวานน้อย”

โจ ช่างเทคนิคประจำรายการรับแก้วไปด้วยสายตาซาบซึ้ง “ถ้าไม่มีลิน ผมคงไม่มีแรงทำงาน”

“ก็เห็นพูดแบบนี้ทุกวัน”

“แต่วันนี้พูดจากใจ”

“เมื่อวานก็พูดจากใจ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ ลลินนั่งลงตรงเก้าอี้ว่าง ใช้มือจัดเส้นผมที่หลุดออกจากหางม้า ก่อนเปิดแฟ้มสคริปอย่างรวดเร็ว

เธอทำงานเป็นผู้ช่วยดีเจของรายการวิทยุช่วงค่ำมาสองปีแล้ว หน้าที่มีตั้งแต่คัดเลือกเพลง เขียนสคริป เตรียมข้อมูลศิลปิน ตรวจเนื้อหาโฆษณา รับสายผู้ฟัง ไปจนถึงวิ่งซื้อกาแฟเมื่อทุกคนหมดแรง

ชื่อของลลินไม่เคยถูกประกาศผ่านคลื่นวิทยุ ผู้ฟังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพลงที่ได้ยินในแต่ละคืนมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเลือกอยู่หลังห้องส่งนานหลายชั่วโมง แต่เธอรักงานนี้

ลลินรักช่วงเวลาที่เพลงหนึ่งเพลงสามารถเปลี่ยนบรรยากาศของทั้งห้องได้ รักเสียงหัวเราะของดีเจ รักไฟสีแดงที่ติดเหนือประตูห้องส่ง และรักแม้กระทั่งเสียงซ่าจากอุปกรณ์ที่โจบ่นว่าใกล้เสียเต็มที

สำหรับเธอ เสียงเพลงไม่ใช่เพียงสิ่งที่ใช้เติมความเงียบ มันเป็นเหมือนภาษาชนิดหนึ่ง ภาษาที่คนแปลกหน้าสามารถใช้บอกความรู้สึกเดียวกันได้ โดยไม่จำเป็นต้องรู้จักกันมาก่อน

“สัปดาห์หน้าเราต้องเพิ่มเพลงใหม่เข้าช่วงหลังเที่ยงคืน” พี่ก้องกล่าว พลางเลื่อนเอกสารในแท็บเล็ต “ช่วงนี้คนฟังลดลง โดยเฉพาะหลังรายการข่าวจบ มีใครเสนอเพลงอะไรไหม”

ทีมงานเริ่มเปิดรายการเพลงของตัวเอง บางคนเสนอเพลงป๊อปที่กำลังติดอันดับ บางคนเสนอเพลงจากศิลปินต่างประเทศที่เพิ่งปล่อยอัลบั้ม ส่วนลลินก้มค้นไฟล์ในคอมพิวเตอร์

เมื่อคืนก่อน เธอได้รับอีเมลจากนักแต่งเพลงอิสระคนหนึ่ง เขาส่งเพลงมาให้สถานีทดลองเปิด พร้อมบอกสั้น ๆ ว่าเพลงนี้ดัดแปลงจากบทกวีโบราณซึ่งไม่ทราบชื่อผู้แต่ง

เพลงยังไม่วางจำหน่าย ไม่มีค่ายเพลงสนับสนุน นักร้องก็เป็นศิลปินหน้าใหม่ที่แทบไม่มีใครรู้จัก ในแง่การตลาด ไม่มีเหตุผลใดที่สถานีใหญ่ควรเลือกเปิดเพลงนี้

แต่ลลินฟังมันซ้ำอยู่หลายรอบเมื่อคืน

เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำนองไม่ได้ซับซ้อน เครื่องดนตรีมีเพียงเปียโน เสียงเครื่องสาย และเสียงระนาดที่แทรกเข้ามาเบา ๆ ในช่วงกลางเพลง ทว่าทุกครั้งที่ได้ฟัง หัวใจของเธอจะหนักอึ้งขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับเพลงกำลังพูดถึงการจากลาที่เธอเคยประสบ ทั้งที่จำไม่ได้ว่าเคยสูญเสียใครไปเมื่อใด

“ลิน”

เสียงพี่ก้องทำให้เธอสะดุ้ง “คะ”

“มีเพลงเสนอไหม”

ลลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียบสายเข้ากับลำโพง “มีเพลงหนึ่งค่ะ แต่มันอาจไม่เข้ากับแนวรายการเท่าไร”

“ลองเปิดก่อน”

เสียงเปียโนโน้ตแรกดังขึ้น ห้องประชุมซึ่งเต็มไปด้วยเสียงคุยเงียบลงทีละน้อย ทำนองเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า คล้ายสายหมอกที่ไหลผ่านยอดเขา ก่อนเสียงระนาดจะดังแทรกเป็นจังหวะห่าง ๆ

ไม่มีใครพูดอะไรตลอดสามนาทีครึ่ง

เมื่อเพลงจบ พี่ก้องเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ “เพราะนะ แต่เก่าไปหน่อย”

“เนื้อเพลงสวยดี” มิ้นกล่าว “แต่มันเศร้ามาก เปิดกลางคืนคนฟังคงร้องไห้”

“ร้องไห้ก็ดีสิ” ดีเจวายุพูดพลางยกกาแฟขึ้นดื่ม “บางคืนคนฟังก็ต้องการเพลงที่ร้องไห้ไปด้วยกันได้”

พี่ก้องหันมาถามลลิน “ที่มาของเพลงคืออะไร”

“คนแต่งบอกว่าเขาดัดแปลงจากบทกวีเก่าค่ะ เจอสำเนาอยู่ในหีบเอกสารของวัดทางเหนือ แต่บทสุดท้ายขาดหายไป เขาเลยแต่งเพิ่มเอง”

“วัดไหน”

“เขาไม่ได้บอกค่ะ”

พี่ก้องคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เอาไว้ทดลองเปิดช่วงหลังเที่ยงคืนคืนนี้ ถ้าผลตอบรับดีค่อยใส่ในรายการหลัก”

ดวงตาของลลินเป็นประกาย “จริงนะคะ”

“แต่เธอต้องเขียนคำเกริ่นเอง แล้วตรวจข้อมูลให้เรียบร้อย อย่าบอกอะไรเกินกว่าที่เรารู้”

“ได้ค่ะ!”

การประชุมดำเนินต่อไป แต่ลลินแทบหยุดยิ้มไม่ได้ เพลงที่ไม่มีใครรู้จักกำลังจะได้เดินทางออกไปบนคลื่นวิทยุ บางทีอาจมีคนหนึ่งกำลังนอนไม่หลับ บางทีอาจมีใครบางคนนั่งอยู่ตามลำพัง และบางทีเมื่อเพลงนี้ดังขึ้น เขาอาจรู้สึกว่าตนไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่เพียงคนเดียว

นั่นคือเหตุผลที่ลลินรักงานของเธอ

สิ่งที่เธอไม่รู้คือ คืนนี้จะมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าวิทยุเครื่องเก่าจริง ๆ

และเพลงที่เธอเลือกด้วยมือของตัวเอง กำลังจะทำให้เขาร้องไห้โดยไม่รู้สาเหตุ

ติดตามตอนต่อไป...