LOGIN"สงสารธีธัชนะ ต้องถูกผู้ใหญ่บังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงอ้วนแบบนั้น" เพลงพลอยเคยคิดว่าตัวเองสร้างภูมิคุ้มกันและรับมือกับคำดูถูกได้ทุกรูปแบบ ต่อให้ใครจะลับหลังนินทาหรือเรียกเธอว่า "เจ้าสาวสามชั้น" เธอก็พร้อมเชิดหน้ายิ้มรับ แล้วเดินตรงเข้าไปตอกกลับคนพูดต่อหน้าได้อย่างไม่เกรงกลัว แต่มีอยู่เรื่องเดียวจริงๆ ที่ต่อให้พยายามแค่ไหน เธอก็ไม่มีความกล้าพอที่จะเอ่ยปากเถียงแทนตัวเอง นั่นคือความจริงที่ว่า... ธีธัชไม่เคยเอ่ยปากบอกเลยว่าเขาอยากแต่งงานกับเธอ ทั้งที่เพลงพลอยรักเขามานานหลายปี และไม่เคยปิดบังว่าอยากเป็นเจ้าสาวของเขา แต่เมื่อรวบรวมความกล้าถามว่าเขาอยากแต่งกับเธอไหม คำตอบที่ได้รับกลับมีเพียง "แม่อยากให้แต่ง พี่ก็แต่ง" สำหรับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย นี่คือการจับคู่ดองที่เหมาะสมลงตัวที่สุด สำหรับเพลงพลอย นี่คือความฝันสูงสุดที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอดชีวิต แต่สำหรับธีธัชแล้ว... เธออาจเป็นได้แค่เพียง ‘ผู้หญิงที่แม่เลือกให้อย่างจำยอม’ ก็เท่านั้นเอง
View Moreเพลงพลอยรู้ดีว่าตัวเองอ้วน รู้โดยไม่ต้องมีใครใจดีมาบอก รู้จากกระจกทุกบานที่บ้าน รู้จากไซซ์เสื้อผ้าที่ต้องสั่งตัดเป็นพิเศษ และรู้จากสายตาของพนักงานขายบางร้านที่มักกวาดมองรูปร่างเธอก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า
“เดี๋ยวดิฉันลองเช็กไซซ์ให้นะคะ”
เพราะฉะนั้น ถ้าใครคิดว่าการกระซิบคำว่าอ้วนลับหลังจะทำให้เพลงพลอยเพิ่งค้นพบความจริงเกี่ยวกับตัวเองขึ้นมา คนคนนั้นก็คงดูถูกทั้งสายตาและสติปัญญาของเธอมากเกินไปหน่อย
แต่รู้เองกับถูกคนอื่นเอาไปพูดสนุกปาก มันคนละเรื่องกัน
โดยเฉพาะเมื่อคนที่กำลังพูดสนุกปากยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร และคิดว่าฉากกั้นดอกไม้สูงระดับอกจะช่วยพรางเสียงสนทนาพ้นไปได้
“ฉันเห็นแบบชุดแล้วนะ สวยมาก แต่ช่างคงเหนื่อยน่าดู”
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากอีกฝั่งของฉากดอกไม้ภายในห้องรับรองของโรงแรมหรูที่วันนี้ถูกปิดไว้ทั้งหมด เพื่อให้สองครอบครัวเลือกแบบงานแต่งกันเป็นการส่วนตัว
เสียงหัวเราะคิกคักดังตามมาทันที
“เหนื่อยเรื่องอะไร”
“ก็ใช้ผ้าเยอะไง จะอะไรอีก”
เพลงพลอยที่กำลังยืนดูตัวอย่างดอกไม้อยู่กับเวดดิ้งแพลนเนอร์ชะงักมือไปนิดหนึ่ง
ผู้ช่วยส่วนตัวของเธอเหลือบมองทันที
“คุณพลอยคะ…”
เพลงพลอยหยิบกุหลาบสีขาวขึ้นมาดูต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อะไรคะ”
“ดิฉันว่าเราไปดูโต๊ะของชำร่วยอีกฝั่งดีกว่าไหมคะ”
“ทำไมต้องไปคะ ตรงนี้พลอยยังดูไม่เสร็จเลย”
“คือ…”
ผู้ช่วยพูดไม่ทันจบ เสียงจากหลังฉากก็ดังขึ้นอีก
“เขาเรียกกันว่าอะไรนะ เจ้าสาวสามชั้นใช่ไหม เหมือนเค้กแต่งงานตั้งสามชั้นเด๊ะๆ เลย”
คราวนี้เพลงพลอยวางดอกกุหลาบลง
ผู้ช่วยหลับตาไปชั่วครู่
“คุณพลอย…”
“พลอยยังไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ”
“นั่นแหละค่ะที่ดิฉันกลัว”
เพลงพลอยยิ้ม ก่อนเดินอ้อมฉากดอกไม้ไปด้วยท่าทีสบายๆ
หญิงสาวสองคนที่กำลังคุยกันอยู่หันมาเห็นเธอพร้อมกัน สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนเร็วเสียจนเพลงพลอยเกือบอยากชมว่าเก่ง
คนหนึ่งเธอรู้จักดีพอสมควร เป็นลูกสาวเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่เจอกันตามงานสังคมอยู่บ่อยๆ ส่วนอีกคนจำได้เพียงว่าเคยนั่งโต๊ะเดียวกันครั้งหนึ่ง แต่ชื่ออะไรนั้นเพลงพลอยไม่เคยเห็นความจำเป็นต้องเก็บไว้ในสมอง
“คุยเรื่องชุดพลอยอยู่หรือคะ”
อีกฝ่ายสะดุ้งรีบปฏิเสธเสียงสูง
“เปล่านี่”
เพลงพลอยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“อ้าว แล้วเจ้าสาวสามชั้นเมื่อกี้พูดถึงใครคะ ถ้าพูดถึงคนอื่น พลอยจะได้ขอโทษที่เสียมารยาทเดินเข้ามาฟัง”
ผู้หญิงคนแรกฝืนยิ้มเจื่อน “ก็แค่แซวเล่นกันค่ะ คุณพลอยอย่าคิดมากสิ”
“พลอยไม่ได้คิดมากค่ะ”
“งั้นก็ดีแล้ว”
“พลอยแค่คิดว่า ถ้าจะนินทากัน คราวหน้าช่วยยืนให้ไกลกว่านี้หน่อยค่ะ คนถูกนินทาจะได้ไม่ต้องลำบากเดินมาตอบเอง”
ใบหน้าของคู่สนทนาเริ่มตึงและเสียอาการลงถนัดตา
เพื่อนสาวที่ยืนประกบข้างรีบพูดกลบเกลื่อน
“ก็ไม่ได้มีใครว่าอะไรเสียหายนี่คะ เรื่องชุดก็แค่พูดเล่น”
เพลงพลอยพยักหน้ารับช้า ๆ อย่างเข้าใจโลก
“เรื่องชุดพลอยไม่ติดใจค่ะ ผ้าจะใช้สิบเมตรหรือร้อยเมตร บ้านพลอยยังจ่ายไหว”
เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มหวาน
“แต่ถ้าพวกคุณเป็นห่วงเรื่องงบประมาณตัดชุดของพลอยมากขนาดนี้ เดี๋ยวพลอยส่งเลขบัญชีธนาคารให้ช่วยสมทบทุนดีไหมคะ เผื่อจะสบายใจขึ้น”
ผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มทันที
หญิงสาวคนแรกเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธ
“ไม่มีใครเขาเป็นห่วงเงินในกระเป๋าบ้านเธอหรอกนะ”
“ดีค่ะ พลอยก็ว่าไม่น่าจะต้องห่วง”
“เพลงพลอย! นี่เธอจงใจจะแขวะพวกฉันใช่ไหม”
เพลงพลอยทำตาโตราวกับแปลกประหลาดใจนักหนา
“อ้าว คุณเริ่มก่อนแล้วแท้ๆ แล้วยังจะมาถามพลอยอีกหรือคะว่าจงใจหรือเปล่า”
อีกฝ่ายเงียบไป สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธแต่หาคำมาเถียงต่อไม่ได้
เพลงพลอยกำลังจะตัดบทและจบเรื่องไว้เพียงเท่านั้น เพราะเธอยังมีรายละเอียดงานแต่งที่ต้องเลือกอีกมาก และไม่ได้มีเวลาว่างพอจะมาเสียช่วงบ่ายไปกับคนสองคนนี้
แต่เสียงของอีกฝ่ายก็สวนตามหลังมาด้วยความหมั่นไส้
“อย่างน้อยก็ควรดีใจไว้เถอะค่ะ เพราะต่อให้ต้องใช้ผ้าเยอะขนาดไหน อย่างน้อยก็ยังมีเจ้าบ่าวยอมแต่งด้วย”
เท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกไปชะงักกึกทันที
ผู้ช่วยสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เงียบสนิท บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา
คราวนี้คำพูดของอีกฝ่ายไม่ได้หยุดอยู่แค่เรื่องรูปร่างของเธอแล้ว แต่มันล้ำเส้นไปแตะถึง ‘พี่ธี’ คนที่เธอรัก
เพลงพลอยหมุนตัวกลับช้าๆ สายตาที่มองนิ่งเรียบสนิทจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว
“เมื่อกี้ว่าอะไรนะคะ”
“ก็เหมือนเค้กแต่งงานไงคะ สามชั้น”ธีธัชยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ขันใดๆ ไปกับมุกตลกของภรรยา“ไม่ต้องทำหน้าบูดแทนพลอยแล้วค่ะ ตอนนี้คำพวกนั้นทำอะไรพลอยไม่ได้แล้ว”เธอหันกลับไปมองถนนรถเคลื่อนผ่านแสงไฟกลางคืนไปได้เพียงครู่เดียว เสียงทุ้มข้างตัวก็ดังขึ้น“เจ้าสาวสามชั้นของพี่”เพลงพลอยหันขวับมามอง แต่คนพูดยังทำหน้าเรียบเหมือนเดิม“พี่ธี!”“ครับ”“ใครให้เรียกแบบนี้คะ”“น้องพลอยบอกว่าไม่เป็นไรแล้วนี่ครับ”“แต่พลอยไม่ได้อนุญาตให้เรียกเสียหน่อย”ธีธัชมองเธอ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง“งั้นพี่ขอเรียกได้ไหมครับ”เพลงพลอยพูดไม่ออกอยู่สองวินาที ก่อนหลุดหัวเราะออกมา“ตกลงได้ไหมครับ”เธอมองหน้าเขาอีกครั้งคำเดียวกันที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอโกรธ วันนี้กลับทำให้หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาดเพราะถ้ามันออกมาจากปากของธีธัช มันไม่ได้หมายถึงผู้หญิงอ้วนที่ใครเอาไปล้อเล่น แต่มันหมายถึงภรรยาของเขาผู้หญิงที่เขาเลือกเอง“ให้พี่ธีเรียกคนเดียวค่ะ”ธีธัชพยักหน้า“ขอบคุณครับ”เพลงพลอยหันหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุข แต่ไม่ทันไร มือของเขาก็เลื่อนมาหา ปล่อยให้จับโดยไม่แกล้งทักอีกและตลอดทางกลับบ้
คนบนโซฟาที่ควรจะก้มหน้าทำงานอยู่ จู่ๆ ก็เงยหน้าขวับขึ้นมาสบตากับเธอทันที และนั่นก็ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองเปิดลำโพงอยู่“แค่นี้ก่อนนะ”เธอกดตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านกองเอกสารบนโต๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานอยู่ไม่ถึงสิบวินาที เสียงทุ้มกังวานก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ“พี่ตามติดขนาดนั้นเลยหรือครับ”เพลงพลอยหลับตาลง นี่เธอไม่น่าพลาดลืมปิดลำโพงเลยเธอจำใจหมุนเก้าอี้ทำงานหันกลับไปเผชิญหน้า“ก็... นิดหนึ่งค่ะ”ธีธัชมองสบตากับเธอนิ่งนานด้วยแววตาจริงจัง“ถ้าน้องพลอยไม่ชอบ... พี่จะลดความถี่ลงครับ”คนที่เตรียมจะอ้าปากแซวต่อถึงกับสำลักคำพูดตัวเอง กลืนมันกลับลงคอแทบไม่ทันเธอรู้ว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ หากเธอบอกว่าไม่ชอบ ธีธัชคงถอยทันทีโดยไม่ถามซ้ำหรือเซ้าซี้ใดๆเพลงพลอยจึงรีบวางปากกาในมือลงทันที“พลอยแค่พูดบ่นเล่นแก้เซ็งเฉยๆ ค่ะ”“แน่ใจนะครับ?”“ค่ะ แน่ใจที่สุด”เธอย้ำด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยแซวต่ออย่างอดใจไม่ไหว“แต่ถ้าพี่ธีมารอก่อนนัดครึ่งชั่วโมงแบบนี้ทุกวัน พนักงานพลอยคงคิดว่าบริษัทได้ผู้บริหารเพิ่มอีกคนแน่เลยค่ะ”ธีธัชนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง“งั้นครั้
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอน แต่เพลงพลอยกลับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความง่วงงุน ด้วยเพราะรู้สึกว่าตัวเองถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดแน่นหนาจนแทบขยับตัวไม่ได้เธอยังคงง่วงจนแทบไม่อยากจะลืมตาขึ้นมามองโลกภายนอก เพียงแค่จะพลิกตัวหนีความเมื่อยตามความเคยชินเท่านั้น ทว่าวงแขนแข็งแรงที่พาดทาบทับอยู่บนเอวบางกลับกระชับรั้งเข้าหาอย่างรวดเร็วจนแนบกับอกแน่นของคนด้านหลังตามเดิมเพลงพลอยซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม พร้อมกับระบายยิ้มกว้างออกมาโดยอัตโนมัติเหตุการณ์หวานล้ำเมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันคือเรื่องจริง... ยิ่งนึกไปถึงคำสารภาพรักจากปากผู้ชายที่นอนกอดเธออยู่ตอนนี้ ความอุ่นวาบก็แผ่ซ่านซึมลึกเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่เธอลองขยับตัวยุกยิกเพื่อทดสอบดูอีกครั้งและผลลัพธ์ก็คือ วงแขนที่โอบรอบเอวขยับกระชับแน่นขึ้นในทันทีทันใดราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหน“จะไปไหนครับ”เสียงทุ้มแหบพร่าเจือความง่วงงุนดังขึ้นชิดใบหู ซึ่งแตกต่างจากน้ำเสียงราบเรียบเป็นทางการของธีธัชในเวลาปกติอย่างสิ้นเชิง“จะลุกไปเข้าห้องน้ำค่ะ”แต่ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยอ้อมแขนออกง่ายๆเพลงพลอยจึงต้อ
ธีธัชเลียจนแห้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เขาช้อนตาขึ้นสบประสานกับดวงตาของเธอ“น้องพลอย... พี่ชอบเลีย...”คนบ้า...ทำไมต้องมาพูดตรงไปตรงมากับเรื่องแบบนี้ด้วยนะ“พี่ธี... พลอยอายนะคะ...”เธอเอียงหน้าหนีพัลวัน ในขณะที่เขาระบายยิ้มหื่นกระหาย ที่เธอมั่นใจว่าไม่มีใครเคยได้เห็นแบบที่เธอเห็นแน่นอนจากนั้นเขาก็สลัดเสื้อผ้าออกจากตัว เปลือยเปล่าล้อนจ้อน และพร้อมที่จะสอดใส่ความแข็งชัน และยาวใหญ่เข้ามาในตัวของเธอค่ำคืนนี้ไฟหัวเตียงทั้งสองดวงไม่ได้ถูกปิด และเขาก็เห็นเธอทั้งตัว ไม่มีส่วนไหนเห็นเพียงเงาจางๆ อีกแล้ว และเธอเองก็เห็นเขาทั้งตัว เห็นความใหญ่ ความยาว และความดุดันที่แสนเซ็กซี่ของเขาเต็มๆ ตาและเธอชอบมันมาก“พี่ธี...”เขาคร่อมขึ้นมาบนตัวของเธอ มือหนาสอดเข้าไปใต้ข้อพับขา แล้วจับให้ขาที่เรียวสวยแล้วของเธอพิงกับหน้าอกแน่นๆ ของเขาเธอรับรู้ได้ถึงความยาวใหญ่ที่กำลังจดจ่ออยู่กับร่องสาวที่ถูกลิ้นของเขาเลียจนน้ำแตกทะลักไปถึงสองรอบอย่างชัดเจนเธอต้องการ...ต้องการให้เขาเข้ามาใจจะขาดอยู่แล้วเธอช้อนตาขึ้นมองเขา เผยอปากครางๆ จากนั้นก็ขยับร่องสาวเสียดสีกับสิ่งแข็งๆ ที่กำลังจดจ่ออยู่ธีธัชระบายยิ้มร้อนแรง ก่อน



![เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

